Συντάκτης: Admin

Το παρακάτω κείμενο είναι από το Business Insider

Στα 62 μου, πολλοί θεωρούν αυτονόητο ότι πλησιάζω στο τέλος της επαγγελματικής μου πορείας. Εγώ, όμως, νιώθω ακριβώς το αντίθετο. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια όπου η δημιουργικότητα δεν είχε ποτέ ημερομηνία λήξης. Ο πατέρας μου, στα 87 του, συνεχίζει να εργάζεται ως συγγραφέας και δάσκαλος, βρίσκοντας μέσα από τη δουλειά του όχι απλώς ένα εισόδημα, αλλά βαθύ νόημα και σκοπό.

Έρχομαι καθημερινά αντιμέτωπη με την ιδέα ότι «ήρθε η ώρα να σταματήσω». Κάθε φορά που κάποιος γύρω μου αποσύρεται από την εργασία, νιώθω μια εσωτερική ανησυχία — σαν να πρόκειται για κάτι που εξαπλώνεται. Όμως για μένα, η εργασία δεν ήταν ποτέ απλώς μια υποχρέωση. Ήταν και παραμένει τρόπος έκφρασης, εξέλιξης και σύνδεσης με τον κόσμο.

Ο πατέρας μου είναι ένα ζωντανό παράδειγμα αυτής της φιλοσοφίας. Ως λεξικογράφος και γλωσσολόγος, έχει αφιερώσει τη ζωή του στη γλώσσα και τη διδασκαλία. Παρόλο που έκλεισε τη σχολή του, συνεχίζει να διδάσκει και να δημιουργεί, προσαρμοζόμενος στις νέες συνθήκες. Η αφοσίωσή του είναι αξιοθαύμαστη. Ακόμη και σήμερα εργάζεται πάνω σε νέα έργα, παρά τις δυσκολίες της σύγχρονης εκδοτικής πραγματικότητας.

Οι συζητήσεις μας περιστρέφονται κυρίως γύρω από τα έργα μας. Ανταλλάσσουμε ιδέες, κείμενα, όνειρα. Είναι ένας δεσμός που βασίζεται στη δημιουργία και την αμοιβαία έμπνευση. Κανείς από τους δυο μας δεν μπορεί να φανταστεί τη ζωή του χωρίς ένα δημιουργικό σχέδιο σε εξέλιξη.

Και εγώ η ίδια, έχοντας περάσει από τη συγγραφή βιβλίων στη δημιουργία ψηφιακού περιεχομένου, συνεχίζω να εξελίσσομαι. Η δουλειά μου σήμερα μου δίνει την ευκαιρία να βοηθώ άλλους ανθρώπους να αγκαλιάσουν τη ζωή με ενέργεια και αισιοδοξία, ανεξαρτήτως ηλικίας. Παράλληλα, μου προσφέρει την ελευθερία να ορίζω τον χρόνο μου και να απολαμβάνω άλλες πτυχές της ζωής μου — από τη γυμναστική και το θέατρο μέχρι τα ταξίδια και την προσφορά στην κοινότητα.

Για μένα, το ερώτημα δεν είναι πότε θα σταματήσω, αλλά γιατί να το κάνω. Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο νιώθω ότι έχω να προσφέρω. Η εμπειρία δεν με περιορίζει, με εμπλουτίζει. Και ίσως τώρα, περισσότερο από ποτέ, αρχίζω να κατανοώ τι σημαίνει να ζεις με σκοπό.

Δεν ξέρω τι θα φέρουν τα επόμενα χρόνια. Ξέρω όμως ότι όσο η εργασία συνεχίζει να μου δίνει χαρά, νόημα και δημιουργικότητα, δεν υπάρχει λόγος να την εγκαταλείψω. Γιατί ο σκοπός δεν έχει ηλικία και σίγουρα δεν συνταξιοδοτείται.

Πηγή: Business Insider

«Και όλους να τους κερδίσεις, θα βρεθείς χαμένος» — αγαπημένη φράση του φίλου μου του Πέτρου, που πολλοί τον λένε «άγιο αλάνι», καθώς συναναστρέφεται με αγίους γεροντάδες της Αθωνικής Πολιτείας και, κατά πώς φαίνεται, δεν είναι ξένος προς την αγιοσύνη.

Προσπάθησα πολλές φορές —είναι η αλήθεια— να του εκμαιεύσω κάτι περισσότερο, να μου πει ποιο είναι το βαθύτερο νόημα αυτής της φράσης. Μάταιος κόπος. Η απόκρισή του μονολεκτική: «Ψάξου».

Αγαπητέ Πέτρο, έψαξα και σκέφτηκα τα παρακάτω. Αν συμφωνείς, μου αρκεί ένα νεύμα.

Υπάρχει μια παράξενη παγίδα στη ζωή: η ανάγκη να κερδίζεις.

Να επικρατείς στη συζήτηση, να έχεις τον τελευταίο λόγο, να επιβεβαιώνεσαι συνεχώς. Να φεύγεις από κάθε αντιπαράθεση με την αίσθηση της νίκης και την συντριβή του αντιπάλου

Κι όμως, αυτή η διαρκής «νίκη» κρύβει μια βαθιά ήττα.

Γιατί κάθε φορά που «κερδίζεις» πάση θυσία, κάτι άλλο χάνεται: η σχέση.

Η εμπιστοσύνη. Η δυνατότητα του άλλου να σε πλησιάσει χωρίς άμυνα.

Ο νικητής συχνά μένει μόνος — όχι γιατί οι άλλοι τον απέρριψαν, αλλά γιατί ο ίδιος τους έκλεισε τον δρόμο.

Η ζωή δεν πρέπει να είναι πεδίο μάχης, ούτε πίνακας σκορ.

Δεν μετριέται σε επιχειρήματα που υπερίσχυσαν, αλλά σε ανθρώπους που έμειναν.

Υπάρχουν στιγμές που η αλήθεια δεν χρειάζεται να επιβληθεί, αλλά να ειπωθεί χωρίς κωδωνοκρουσίες, σεμνά και ταπεινά.

Στιγμές που η υποχώρηση αξίζει περισσότερο από τη δικαίωση.

Στιγμές που το να κάνεις πίσω δεν είναι ήττα, αλλά επίγνωση.

Ο άνθρωπος που θέλει να κερδίζει πάντα, στο τέλος δεν συνομιλεί — μονολογεί.

Και ο μονόλογος, όσο «σωστός» κι αν είναι, δεν χτίζει τίποτα.

Ίσως, λοιπόν, το ζητούμενο δεν είναι να κερδίσουμε τους άλλους,

αλλά να μη χάσουμε τον εαυτό μας μέσα στην ανάγκη μας να έχουμε δίκιο.

Γιατί στο τέλος,

εκείνος που κέρδισε τους πάντες,

είναι συχνά ο μόνος που δεν έχει πια κανέναν.

ΚΜ

Ξεφυλλίζοντας ένα παλιό βιβλίο της βιβλιοθήκης μου με τίτλο «Η εποχή των συστημάτων», διαπιστώνεις κάτι απλό και ανησυχητικό:
τα ερωτήματα είναι τα ίδια — μόνο τα εργαλεία άλλαξαν.

Τι είναι ένα σύστημα;
Πώς εξελίσσεται;
Τι κερδίζουμε από αυτό — και τι χάνουμε;

Κάπου στη μέση του βιβλίου εμφανίζεται το ουσιαστικό ερώτημα:
το άτομο και το σύστημα.

Εκεί παίζεται όλο το παιχνίδι.

Γιατί τα συστήματα οργανώνουν τον κόσμο,
αλλά ο άνθρωπος είναι αυτός που του δίνει νόημα.

Και όσο τα συστήματα γίνονται πιο τέλεια,
τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος να γίνουν πιο απλοί οι άνθρωποι.

Ίσως τελικά δεν ζούμε στην εποχή των συστημάτων.
Ζούμε στην εποχή που πρέπει να αποφασίσουμε
αν θα τα υπηρετούμε ή αν θα τα ορίζουμε.

Από τον Γ.Λ η πιο κάτω ανάρτηση.:

Το “παρελθόν” είναι μνήμη…

Τουλάχιστον όσον αφορά την ψυχολογική επίδραση που έχει πάνω μας, που είναι και το θέμα του συγκεκριμένου δοκιμίου του Κώστα.

Το “παρελθόν” μπορεί να ασκεί αυτή την επιρροή στο μέτρο και στο βαθμό που φιλτράρεται μέσα από την (επίσης) νοητική αίσθηση της ατομικής ύπαρξης, του ξεχωριστού “εαυτού”, που θεωρεί ότι είναι ο καθένας μας.

Έτσι, πράξεις, επιτυχίες, αποτυχίες, συναισθήματα του παρελθόντος, αποκτούν ένα “υποκείμενο”, που τα κουβαλάει στο σήμερα, και κατά κανόνα δημιουργεί μέσω αυτών και τη δική του (νοητική) συνέχεια στο αύριο. 

Με αυτή την “τακτική” και με την πάροδο των ετών, ο άνθρωπος “βαραίνει” νοητικά…

Δεν παρατηρεί πλέον με φρέσκια ματιά…

Φιλτράρει τα πάντα μέσα από την “εικόνα” του “εαυτού”, που έχει χτίσει.

Οι επιλογές του (πιστεύει ότι) οφείλουν να υπηρετούν αυτή την “εικόνα”.

Ό,τι είναι σύμφωνο με αυτή, περνάει το φίλτρο.

Ό,τι την αμφισβητεί ή/και τη θέτει εν αμφιβόλω, κόβεται.

Αν όμως δεν μπορείς να σκεφτείς “διαφορετικά”, δεν μπορείς και να πράξεις διαφορετικά, άρα δεν μπορείς και να εξελιχθείς κάπως διαφορετικά…

Κάπως έτσι (αν δεν προσέξεις), το “παρελθόν” γίνεται όχι μόνο το “αφεντικό” του παρόντος, αλλά και ο “νεκροθάφτης” κάθε διαφορετικού μέλλοντος…

Παρατηρήστε με προσοχή (και χωρίς προκατάληψη) την κίνηση της σκέψης σας…

Δείτε την “παγίδα” που στήνει (από συνήθεια) ο νους σας.

Από αυτή την παρατήρηση ξεκινάει το “μονοπάτι”…

Γ.Λ.

Αγαπητέ Γιώργο,

Θέτεις το ζήτημα στην πιο ουσιαστική του βάση. Αυτό που περιγράφεις ως “βαριά νοητική κατάσταση” είναι το τίμημα της ταύτισής μας με την εικόνα που έχουμε φιλοτεχνήσει για τον εαυτό μας.

Πράγματι, η αποταύτιση από αυτό το “εγώ-αποθήκη” είναι η μόνη οδός προς την ελευθερία. Αν δεν καταφέρουμε να αποκοπούμε από την ανάγκη να υπηρετούμε την παλιά μας εικόνα, τότε η ματιά μας δεν θα είναι ποτέ φρέσκια· θα είναι πάντα μια ανακύκλωση παλιών συμπερασμάτων.

Η “παγίδα” που αναφέρεις είναι ακριβώς αυτή: να θεωρούμε ότι η μνήμη είναι η ουσία μας, ενώ στην πραγματικότητα είναι απλώς το φορτίο μας. Η παρατήρηση της σκέψης, χωρίς την ανάγκη να την υπερασπιστούμε, είναι ίσως η μόνη πράξη πραγματικής αδισταξίας που μας επιτρέπει να δούμε το “μονοπάτι”.

Κ.Μ

Ο ψυχοθεραπευτής  λειτουργεί  σαν τους πιο επικίνδυνους γονείς εξευμενίζοντας  κολακεύοντας  και νανουρίζοντας διαρκώς τον ψυχοθεραπευόμενο . Όταν συμβαίνει  κάτι τέτοιο ο μεν  ψυχοθεραπευτής εξασφαλίζει μακροχρόνιο  και σταθερό εισόδημα , ο δε ψυχοθεραπευόμενος χάνει την ζωή του.

Θεόφιλος Φάρος,

Ο πατήρ Φιλόθεος Φάρος είναι Έλληνας κληρικός και συγγραφέας. Γεννήθηκε το 1930 στον Πειραιά. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Πάντειο, νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και θεολογία στο ΕΚΠΑ. Έγινε κληρικός το 1962 και συνέχισε σπουδές στην ποιμαντική ψυχολογία και την ποιμαντική συμβουλευτική στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης στις ΗΠΑ. Δίδαξε ποιμαντική ψυχολογία στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη και εργάσθηκε ως Pastoral Counselor και Family Therapy Supervisor στην πρότυπη ψυχιατρική θεραπευτική κοινότητα Human Resource Institute της Βοστώνης, όπου απέκτησε μια σημαντική ψυχοθεραπευτική εμπειρία κάνοντας ατομική και ομαδική ψυχοθεραπεία και κυρίως εργαζόμενος με οικογένειες και ζευγάρια.

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα επεχείρησε να θέσει στην υπηρεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος την εμπειρία του, οργανώνοντας ένα πρόγραμμα ποιμαντικής κλινικής εξασκήσεως για κληρικούς σ’ ένα νοσοκομείο της Αθήνας. Ταυτόχρονα οργάνωσε ένα κέντρο νεότητος για την Αρχιεπισκοπή Αθηνών, όπου καλλιεργείται και προάγεται η κοινοτική ζωή. Έχει γράψει πολλά άρθρα, μελέτες και δεκατρία βιβλία που διαπραγματεύονται άμεσα και καίρια για τη ζωή του ανθρώπου θέματα, όπως είναι το πένθος, ο γάμος, η ανατροφή των παιδιών, ο έρωτας κτλ.

Σήμερα το πιο δύσκολο δεν είναι να φτιάξεις καλό κρασί αλλά να παραμείνεις αυθεντικός.

Στεφάν Ντερενονκούρ, ένας άνθρωπος που δεν ακολούθησε καμία «τυπική» διαδρομή αλλά έμαθε το κρασί μέσα από τη ζωή, το χώμα και την εμπειρία.

Από τον γκρίζο, βιομηχανικό βορρά της Γαλλίας μέχρι τον θρυλικό τρύγο του 1982 στο Μπορντό, η πορεία του ξεκινά σχεδόν τυχαία, με ένα σακίδιο και μια κιθάρα. Χωρίς σπουδές Οινολογίας, αλλά με βαθιά παρατήρηση και πάθος, έχτισε μια φιλοσοφία για το κρασί που σήμερα θεωρείται σημείο αναφοράς.

Το κρασί γεννιέται στο αμπέλι, όχι στο κελάρι. Το terroir, δηλαδή το έδαφος, το κλίμα, η ενέργεια ενός τόπου είναι η αλήθεια που πρέπει να εκφράζεται όχι να καλύπτεται από τεχνικές ή «στυλ».

Υπάρχει μια λεπτή, σχεδόν αόρατη γραμμή ανάμεσα στη μνήμη και στην προσκόλληση. Η πρώτη μάς συγκροτεί· η δεύτερη μάς καθηλώνει. Το παρελθόν έχει μια ιδιότυπη δύναμη: δεν αλλάζει, αλλά επιμένει να μας αλλάζει. Και όσο του επιτρέπουμε να λειτουργεί ως δικαστής του παρόντος, τόσο περιορίζει τη δυνατότητά μας να ζήσουμε ελεύθερα.

Να είσαι αδίστακτος με το παρελθόν δεν σημαίνει να το αρνείσαι ή να το διαγράφεις. Σημαίνει να του αφαιρείς την εξουσία. Να το βλέπεις καθαρά, χωρίς εξιδανικεύσεις και χωρίς ενοχές. Να το αντιμετωπίζεις όπως είναι: ένα σύνολο γεγονότων που συνέβησαν —όχι μια φυλακή στην οποία είσαι καταδικασμένος να κατοικείς.

Η νοσταλγία είναι γλυκιά, αλλά ύπουλη. Μεταμορφώνει τις αναμνήσεις σε μύθους και τους μύθους σε προσχήματα ακινησίας. Από την άλλη, οι ενοχές είναι βαριές και αμείλικτες. Σε πείθουν πως ό,τι έγινε, σε καθορίζει αμετάκλητα. Και έτσι, είτε με το μέλι είτε με το δηλητήριο, το παρελθόν καταφέρνει να μας κρατά δέσμιους.

Η αδισταξία λοιπόν, δεν είναι σκληρότητα· είναι πράξη αυτοσεβασμού. Είναι η απόφαση να κρατήσεις ό,τι σε δίδαξε και να αφήσεις ό,τι σε βαραίνει. Να αναγνωρίσεις τα λάθη χωρίς να τα λατρεύεις, και τις επιτυχίες χωρίς να τις αναμασάς. Γιατί και τα δύο, αν τα υπερτιμήσεις, σε απομακρύνουν από το παρόν.

Ο άνθρωπος που δεν τολμά να αποκοπεί από το παρελθόν του μοιάζει με καλλιεργητή που δεν κλαδεύει ποτέ το αμπέλι του. Τα παλιά κλήματα, όσο κι αν κάποτε έδωσαν καρπό, αν δεν περιοριστούν, πνίγουν τη νέα βλάστηση. Και τότε η ζωή, αντί να ανανεώνεται, εξαντλείται σε μια ατέρμονη ανακύκλωση.

Η ελευθερία αρχίζει τη στιγμή που παύεις να εξηγείς τον εαυτό σου με βάση το «ήμουν» και αρχίζεις να τον ορίζεις με βάση το «είμαι» και το «μπορώ να γίνω».

Ζούμε σε μια εποχή που μετρά. Μετρά εισοδήματα, περιουσίες, τίτλους, «επιτυχίες». Μα ό,τι μετριέται, τελικά, τελειώνει. Η απόκτηση έχει όρια· η επιθυμία όχι. Κι όμως, μάθαμε να κυνηγάμε το πεπερασμένο, παραμερίζοντας εκείνο που μας κρατά ζωντανούς.

Η απόκτηση υπόσχεται ασφάλεια. Σου λέει: «Όταν φτάσεις εκεί, θα ησυχάσεις». Μα δεν υπάρχει «εκεί»· υπάρχει μόνο ένα επόμενο «εκεί». Κάθε κατάκτηση κλείνει έναν κύκλο και, μαζί του, ένα μικρό κομμάτι προσμονής. Η επιθυμία, αντίθετα, ανοίγει κύκλους. Δεν σε καθησυχάζει —σε κινεί· δεν σε βολεύει —σε καλεί.

Δεν είναι η επιθυμία το ίδιο με την απληστία. Η απληστία συσσωρεύει· η επιθυμία κατευθύνει. Η πρώτη γεμίζει αποθήκες, η δεύτερη γεμίζει δρόμους. Χωρίς επιθυμία, η ζωή γίνεται απογραφή. Με την επιθυμία, γίνεται πορεία.

Στα νεανικά χρόνια, η επιθυμία μοιάζει με πυρκαγιά: ατίθαση, λαίμαργη, επικίνδυνη. Μεγαλώνοντας, αν δεν σβήσει, γίνεται φωτιά εστίας —ζεσταίνει, φωτίζει, δίνει νόημα. Δεν είναι λιγότερο δυνατή· είναι πιο συνειδητή. Δεν ζητά τα πάντα· ζητά το ουσιώδες.

Η απόκτηση κλείνει τα μάτια στο παρόν: «Όταν αποκτήσω, θα ζήσω». Η επιθυμία τα ανοίγει: «Επειδή επιθυμώ, ζω τώρα». Είναι μια λεπτή αλλά καθοριστική μετατόπιση: Από το «έχω» στο «γίνομαι». Από το «φτάνω» στο «προχωρώ».

Κι αν κάτι αξίζει να κρατήσει κανείς, δεν είναι όσα απέκτησε, αλλά όσα επιθύμησε με αλήθεια. Γιατί εκεί κρύβεται το ίχνος του —όχι στα πράγματα που συσσώρευσε, αλλά στις κατευθύνσεις που διάλεξε.

Τελικά, η ζωή να μην είναι ένας λογαριασμός που ισοσκελίζεται, αλλά ένα αμπέλι που καλλιεργείται. Δεν το ορίζουν τα βαρέλια που γέμισαν, αλλά τα κλήματα που άντεξαν και ξαναβλάστησαν. Κι αυτά τα κρατά όρθια η επιθυμία —εκείνη η κρυφή δύναμη που, κάθε άνοιξη, σε πείθει να ξαναρχίσεις.

1. Η πραγματικότητα πριν από την πρόθεση

Ο Niccolò Machiavelli δεν ρωτά «τι είναι σωστό;», αλλά «τι λειτουργεί;».

Δηλαδή:
Μη διοικείς με ευχές ή αξιακά slogans. Δες τα δεδομένα, τα κίνητρα, τις αντιστάσεις.

---

2. Αγάπη ή φόβος;

Κλασική θέση: αν δεν γίνεται και τα δύο, προτίμησε τον φόβο (με όρια).
Δηλαδή:

• Σε περιόδους κρίσης: χρειάζεται σαφήνεια, συνέπεια και πειθαρχία.
• Όχι αυθαιρεσία—ο φόβος χωρίς δικαιοσύνη γίνεται μίσος (και τότε χάνεις το παιχνίδι).

---

3. Η τύχη ευνοεί τους προετοιμασμένους (fortuna & virtù)

Η τύχη υπάρχει, αλλά κερδίζει όποιος είναι έτοιμος.
Δηλαδή:
Δημιούργησε οργανισμό που αντέχει τα σοκ: ρευστότητα, εναλλακτικά σενάρια, ταχύτητα απόφασης.

---

4. Μην αναβάλλεις τις δύσκολες αποφάσεις

Ο Μακιαβέλι προτείνει τα «σκληρά μέτρα» να λαμβάνονται νωρίς και καθαρά.
Δηλαδή:

• Κόψε έγκαιρα ζημιογόνες δραστηριότητες
• Μην «σέρνεις» κακές συνεργασίες
  Η καθυστέρηση πολλαπλασιάζει το κόστος.

---

5. Φρόντισε την εικόνα—όχι ως ψέμα, αλλά ως εργαλείο

Ο ηγεμόνας πρέπει να φαίνεται ενάρετος, ακόμη κι όταν πράττει σκληρά.
Δηλαδή :
Η επικοινωνία είναι μέρος της απόφασης.
Αν δεν εξηγήσεις το «γιατί», η σωστή απόφαση θα εκληφθεί ως λάθος.

---

6. Οι άνθρωποι είναι προβλέψιμα απρόβλεπτοι

Οι άνθρωποι κινούνται από συμφέρον, φόβο, φιλοδοξία.
Δηλαδή:

• Μην βασίζεσαι μόνο στην «καλή πρόθεση»
• Δόμησε κίνητρα και αντικίνητρα (bonus, accountability, έλεγχοι)

---

7. Η εξουσία χάνεται πιο εύκολα απ’ ό,τι αποκτάται

Ο Μακιαβέλι προειδοποιεί: η αστάθεια είναι ο κανόνας.
Δηλαδή:

• Μη θεωρείς τίποτα δεδομένο (πελάτες, δίκτυο, αγορά)
• Διαρκής επαγρύπνηση και προσαρμογή

Ο καλός ηγέτης δεν είναι αυτός που είναι πάντα καλός,
αλλά αυτός που ξέρει πότε να μην είναι.

Παίρνει από τον καπιταλισμό τα κίνητρα.
Από τον σοσιαλισμό τη δικαιοσύνη και τη δομή.
Και αποφεύγει τον πειρασμό του ελέγχου που σκοτώνει την πρωτοβουλία.

Από το αγαπητό Γιώργο Λ. η πιο κάτω ανάρτηση. Χρόνια Πολλά και δημιουργικά Γιώργο!

Είναι ο χρόνος που αφιερώνεις στον άλλο…

Είναι το ενδιαφέρον που δείχνεις για τον άλλο…

Είναι ο σεβασμός με τον οποίο συμπεριφέρεσαι στον άλλο…

Είναι η ειλικρίνεια με την οποία προσεγγίζεις τον άλλο…

Είναι η βοήθεια που δίνεις στον άλλο…

Είναι η αξία που προσθέτεις στον άλλο…

Μιλώντας μεταφορικά, η αγάπη είναι ένα “φυτό πολυετούς καλλιέργειας”…

Απαιτείται χρόνος, παρουσία και φροντίδα για να φυτευτεί, να μεγαλώσει, ν’ ανθίσει και να καρπίσει.

Η αγάπη είναι (επίσης) “αμφίδρομη διαδρομή”…αν θέλουμε να είναι υγιής.

Δεν είναι “απόκτημα” του ενός με “χρέωση” κάποιου άλλου.

Αλλιώς, έρχεται η ώρα που τα “νομίσματα” που δίνει μόνο ο ένας εξαντλούνται…

Και τότε συνειδητοποιεί (ο άλλος) ότι το “το να είναι αξιαγάπητος” (όπως προτρέπει γενικώς και αορίστως ο “Σοφός της Ομάχα”), δεν είναι κεκτημένη προσωπική ιδιότητα.

Η μόνη εξαίρεση (ανεξάντλητων αποθεμάτων αγάπης) που συνάντησα στη ζωή μου είναι η μητρική αγάπη προς το παιδί (αλλά και γι’ αυτή, έχω τη θλιβερή αίσθηση ότι τείνει να περιορίζεται στις μανάδες “παλαιάς κοπής”, που γνωρίσαμε όσοι έχουμε διανύσει τουλάχιστον μισό αιώνα ζωής).

Αγαπάτε λοιπόν, (όσους από τους) αλλήλους (κρίνετε ότι το αξίζουν), διαχειριζόμενοι σωστά τα “νομίσματά” σας…

Γ.Λ.