ΟΡΕΙΝΟΣ

Η επίσημη Ιστορία καταγράφει συνήθως όσα επέλεξαν να διασώσουν οι ισχυροί. Η μνήμη, αντίθετα, φυλάσσει όσα έζησαν οι άνθρωποι — ακόμη κι εκείνα που δεν γράφτηκαν ποτέ. Γι’ αυτό η μνήμη μπορεί να αμφισβητήσει την Ιστορία, αλλά ταυτόχρονα αγωνίζεται να μην ηττηθεί από τη λήθη.

Το τραγούδι και η ποίηση γίνονται φορείς μνήμης, διασώζοντας όσα η Ιστορία μπορεί να λησμονήσει ή αποσιωπήσει…

ΣΚΑΪ, γύρω στο 1994. Στη μεταμεσονύχτια εκπομπή της Λιάνας Κανέλλη. Από αριστερά, μετά την παρουσιάστρια: ο γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εμπορίου Κοσμίδης, ο καθηγητής Μιλτιάδης Νεκτάριος, ο Κωνσταντίνος Μπερτσιάς και ο δημοσιογράφος Λάμπρος Καραγεωργίου.

Από τα Σκουρτα Βοιωτίας ο Νίκος Πανουργιάς υπηρέτησε με τον καλύτερο τρόπο το δημοτικό τραγούδι και διακρίθηκε ιδιαίτερα στο αρβανίτικο τραγούδι που είναι και το μεγάλο του πάθος.

Η φωτογραφία είναι από τα θυρανοίξια της Ζωοδόχου Πηγής στο Τσούμα Πούσι όπου τραγούδησε με τον βιρτουόζο του κλαρίνου τον Αποστόλη Βαγγελάκη*

• Αυτό που θεωρώ το πιο σημαντικό είναι ο άνθρωπος να είναι δημιουργικός. Αν καταλάβεις πόσο όμορφη και σημαντική είναι η δημιουργία, όλα τα άλλα φτιάχνονται...

λέει ο Αποστόλης Βαγγελάκης.

Από τους σημαντικότερους σύγχρονους μουσικούς πνευστών, ο Αποστόλης Βαγγελάκης με σπουδές στη Μουσικολόγια στο Α.Π.Θ. και στο Σύγχρονο Ωδείο Θεσσαλονίκης, έχει καταγράψει στο βιογραφικό του συνεργασίες με καταξιωμένους Έλληνες καλλιτέχνες, με αυτή με το Γιώργο Νταλάρα να μετράει ήδη δέκα χρόνια, ενώ έχει γράψει και το βιβλίο με τίτλο “Η τεχνική του παραδοσιακού κλαρίνου” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις fagottobooks.

Πριν αρκετά χρόνια … Ο αξέχαστος Βασίλης Παούρης σε πρώτο πλάνο. Στα δεξιά επίσης οι αξέχαστοι, Θόδωρος και Χρήστος…

Οι αντένες του Ορεινού υπέκλεψαν μήνυμα ενός αθέατου παρατηρητή που βρίσκεται στη Γη και ενημερώνει τους δικούς του σε κάποιο άγνωστο μακρινό άστρο. Σας το παραθέτουμε αυτούσιο μεταφρασμένο στα ελληνικά:

«Ανταπόκριση από τον πλανήτη Γη»

Δελτίο 24ώρου | Sol-3

Προς: Gliese-667

Από: Μόνιμο Ανταποκριτή

Ενώ οι οθόνες των ιθαγενών κατακλύζονται από κομματικές διαμάχες, κουτσομπολιά ψηφιακών περσόνων και την αγωνία για δείκτες αφηρημένου πλούτου, η πραγματική εικόνα του πλανήτη τις τελευταίες 24 ώρες συνοψίζεται σε τέσσερα σημεία:

Αλγόριθμοι που σκέφτονται, μυαλά που ξεχνούν: Ένα νέο υπολογιστικό μοντέλο έλυσε σε δευτερόλεπτα ένα μαθηματικό πρόβλημα δεκαετιών για τη δομή των πρωτεϊνών. Την ίδια στιγμή, οι ίδιοι χρήστες ξόδεψαν εκατομμύρια ώρες παρακολουθώντας δεκαπεντάλεπτα βίντεο με ανθρώπους να προσποιούνται ότι χορεύουν. Εφηύραν τη σοφία των θεών για να ταΐσουν την πλήξη των νηπίων.

Η παράνοια των συνόρων: Σε δύο ηπείρους, σμήνη από φθηνά, αυτοκατευθυνόμενα μεταλλικά έντομα (drones) έπεσαν πάνω σε ανθρώπινους στόχους για λίγα μέτρα καμένης γης. Επιμένουν να σκοτώνονται για νοητές γραμμές που ούτε καν φαίνονται από την τροχιά μας.

Το επίμονο φως στα νοσοκομεία: Σε μια γωνιά της Ασίας, μια ιατρική ομάδα κατάφερε να κρατήσει στη ζωή ένα βρέφος τετρακοσίων γραμμαρίων μετά από χειρουργική επέμβαση δώδεκα ωρών. Χωρίς κανένα χρηματικό ή στρατηγικό όφελος — απλώς επειδή αυτό το είδος δεν αντέχει να βλέπει τη ζωή να σβήνει αμαχητί.

Μια ανάσα για το κλίμα από πείσμα: Μια αποστολή εθελοντών ολοκλήρωσε τη φύτευση ενός εκατομμυρίου δέντρων σε μια αποξηραμένη ζώνη της Αφρικής, προσπαθώντας με τα ίδια τους τα χέρια να αναστρέψουν τη ζημιά που προκαλούν οι βιομηχανίες τους. Μια σταγόνα στον ωκεανό, αλλά μια σταγόνα γεμάτη αξιοπρέπεια.

Τι φανερώνουν για το είδος τους:

Οι Γήινοι παραμένουν ένα επικίνδυνο μείγμα ιδιοφυΐας και αυτοκαταστροφής. Είναι ικανοί για την απόλυτη φρίκη το πρωί και για την πιο αγνή αυτοθυσία το απόγευμα.

Δεν είναι έτοιμοι για επαφή, αλλά είναι πολύ νωρίς για να τους ξεγράψουμε.

Τέλος μετάδοσης.

Γήινη χρονολογία: Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2026

Δεν χαιρόμαστε πραγματικά τον κόσμο όταν προσπαθούμε να τον εξουσιάσουμε ή να τον εξηγήσουμε ολοκληρωτικά.

Τον χαιρόμαστε όταν επιστρέφουμε σ’ αυτόν ζητώντας καταφύγιο:

στη φύση, στους ανθρώπους, στην εργασία, στην τέχνη, στις απλές καθημερινές στιγμές. Καταφεύγουμε στον εξωτερικό κόσμο για να γλιτώσουμε, έστω προσωρινά, από τον κλειστό κόσμο του εαυτού μας — από την αγωνία, τις ενοχές και τις αδιάκοπες σκέψεις…

Η πενικιλίνη «γεννήθηκε» στις καλοκαιρινές διακοπές: Καθημερινά ο άνθρωπος του 21ου αιώνα ασχολείται με την αντιμετώπιση μεταδοτικών ασθενειών, αλλά εκπλήσσεται όταν μαθαίνει πως αυτές είναι μόλις το ένα εικοστό όσων κατέτρεχαν τον άνθρωπο των αρχών του 20ού αιώνα.

Τη ραγδαία αυτή πρόοδο την οφείλουμε κυρίως στην οικογένεια των αντιβιοτικών που γέννησε ένα θαυματουργό φάρμακο, η πενικιλίνη.

Ο σκωτσέζος βιολόγος Ιαν Φλέμινγκ (Ian Fleming) και η ελληνίδα σύζυγός του Αμαλία όντως έψαχναν να βρουν ένα θαυματουργό φάρμακο. Δεν είχαν όμως καταφέρει τίποτε ως τον Αύγουστο του 1928, οπότε καταπτοημένοι έφυγαν για διακοπές.

Οταν επέστρεψαν, στις 3 Σεπτεμβρίου, ο Φλέμινγκ βάλθηκε να βάλει τάξη στα διάσπαρτα δοχεία με δείγματα σταφυλόκοκκων που είχε αφήσει στο εργαστήριό του.

Ανάμεσα στους χρησιμοποιημένους γυάλινους δίσκους Petri που πετούσε πρόσεξε έναν που είχε πιάσει μούχλα. Τον κοίταξε στο μικροσκόπιο και διαπίστωσε έκπληκτος πως η μούχλα είχε σκοτώσει όλα τα βακτήρια γύρω της!

Ο Φλέμινγκ καλλιέργησε επί τούτου τη μούχλα αυτή εξαρχής και αναλύοντάς την πείστηκε ότι είχε ανακαλύψει ένα παντοδύναμο αντιβιοτικό.

Μεταξύ των πρώτων εφαρμογών της η πενικιλίνη εξάλειψε τη σύφιλη.