


Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.

Το πριν

Και το μετά



Συνάδελφοι στα χρόνια της Interamerican!
Η φράση αυτή δεν αποτελεί υπόσχεση πλούτου ούτε κάποιον μαγικό νόμο της ζωής. Υπενθυμίζει όμως μια βαθιά αλήθεια: οι άνθρωποι που αγαπούν πραγματικά αυτό που κάνουν διαθέτουν συνήθως περισσότερη επιμονή, δημιουργικότητα και αντοχή από εκείνους που εργάζονται μόνο για την αμοιβή.
Η αγάπη για ένα έργο δεν καταργεί τις δυσκολίες. Αντίθετα, δίνει νόημα στην προσπάθεια. Ο μουσικός που εξασκείται ατέλειωτες ώρες, ο δάσκαλος που αφιερώνεται στους μαθητές του, ο επιχειρηματίας που χτίζει υπομονετικά το δημιούργημά του, δεν κινούνται αποκλειστικά από το οικονομικό όφελος. Τους οδηγεί μια εσωτερική φλόγα που τους βοηθά να συνεχίζουν όταν οι άλλοι εγκαταλείπουν.
Βέβαια, η ζωή απαιτεί και ρεαλισμό. Δεν αρκεί να αγαπάς κάτι· πρέπει να το υπηρετείς με γνώση, πειθαρχία και επαγγελματισμό. Η αγάπη ανοίγει τον δρόμο, αλλά η συνέπεια και η ποιότητα της δουλειάς είναι εκείνες που χτίζουν την επιτυχία.
Η ζωή μοιάζει με αμπέλι για να θυμηθούμε και το βιβλίο μου που σε λίγο θα κυκλοφορήσει με τίτλο: ένα αμπελοτόπι είναι η ζωή .
Αν φροντίζεις καθημερινά το κλήμα με μεράκι και υπομονή, ο καρπός έρχεται στον καιρό του. Όχι πάντα γρήγορα, όχι πάντα όπως τον φαντάστηκες, αλλά συνήθως πιο ουσιαστικά και πιο γλυκά.
*Η Marsha Sinetar είναι Αμερικανίδα συγγραφέας, οργανωσιακή ψυχολόγος, και σύμβουλος προσωπικής ανάπτυξης. Έγινε ιδιαίτερα γνωστή από το βιβλίο της «Do What You Love, The Money Will Follow» («Κάνε αυτό που αγαπάς και τα χρήματα θα ακολουθήσουν»), το οποίο κυκλοφόρησε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και επηρέασε σημαντικά τη φιλοσοφία της επαγγελματικής αυτοπραγμάτωσης

Φρίξον, ήλιε στέναξον γη .. Η Πολις εάλω….
λίγες λέξεις, αλλά με βάρος αιώνων

Σήμερα το μεσημέρι είχαμε τη χαρά φιλοξενήσουμε στα γραφεία μας εκλεκτούς -φίλους συνεργάτες ας με τους οποίους συζητήσαμε τρόπους ενίσχυσης της συνεργασίας μας.
Η συζήτηση ήταν γόνιμη, οι ιδέες πολλές και η διάθεση για ακόμη στενότερη συνεργασία εμφανής.
Τους ευχαριστούμε θερμά για τον χρόνο, τις σκέψεις και τις προτάσεις τους. Κρατάμε πολλά από όσα ακούστηκαν και σίγουρα θα βρεθούν οι τρόποι υλοποιήσης.

Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ πίστευε ότι “Ο γέρος και η θάλασσα” ήταν το καλύτερο βιβλίο που είχε γράψει. Μαζί του συμφώνησαν τόσο οι κριτικοί όσο και το κοινό. Πρόκειται για ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα που μιλάει για την ιστορία ενός γέρου ψαρά που είναι μόνος και αβοήθητος παλεύοντας απελπισμένα στον ωκεανό, στα ανοιχτά της Κούβας, με έναν τεράστιο ξιφία. Χρησιμοποιεί όλη την τέχνη και το μυαλό του. Η μάχη θα διαρκέσει για τρεις μέρες και ο Σαντιάγκο θα νικήσει. Αργά την τρίτη νύχτα, θα μπει στο λιμάνι, δίπλα στη μικρή του βάρκα… Τότε θα πλέει μονάχα το άσπρο κόκαλο από το τεράστιο ψάρι που καταβρόχθισαν στη διαδρομή τους οι καρχαρίες.

Ένα ακόμη παλιό βιβλίο από αυτά που ανασύρω τελευταία από την βιβλιοθήκη μου.
Τίτλος του: «Οι θεμελιώδεις νόμοι της καπιταλιστικής οικονομίας» του Ζαν Μπαμπύ (Jean Baby), είναι ένα εισαγωγικό έργο εκλαϊκευμένης μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας.
Το διαβάσαμε στα νιάτα μας μαζί με κάποια άλλα παρόμοια αλλά τελικά δεν μας συγκίνησαν οι μαρξιστικές ιδέες. Κάποιες τις βρήκαμε ουτοπιστικές και κάποιες άλλες να τις εντάσσω σε αυτές που έρχονται σε αντίφαση με την ανθρώπινη φύση αλλά και με τον κόσμο γενικότερα όπως βέβαια εγώ τον αντιλαμβανόμουν.
Να επανέλθουμε ξανά στο βιβλίο:
Ο συγγραφέας προσπαθεί να εξηγήσει — με απλό και παιδαγωγικό τρόπο — πώς λειτουργεί το καπιταλιστικό σύστημα σύμφωνα με τη θεωρία του Μαρξ.
Το βασικό του θέμα είναι:
η εργασία ως πηγή αξίας, το κεφάλαιο και το κέρδος, η εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης, η υπεραξία, οι οικονομικές κρίσεις και η συγκέντρωση του πλούτου και των μέσων παραγωγής.
Το απόσπασμα στο εξώφυλλο είναι χαρακτηριστικό της μαρξιστικής ανάλυσης και προέρχεται από το Το Κεφάλαιο του Karl Marx:
«Το εμπόρευμα που δημιουργεί περισσότερη αξία από όση κοστίζει είναι η εργατική δύναμη».
Δηλαδή, σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, ο εργάτης παράγει περισσότερη οικονομική αξία από εκείνη που αμείβεται ως μισθό, και από αυτή τη διαφορά γεννιέται το καπιταλιστικό κέρδος.
Το βιβλίο το αγόρασα το 1974, κυκλοφόρησε στην Ελλάδα τις δεκαετίες 1960–1970 από τις εκδόσεις «Στοχαστής», που τότε εξέδιδαν πολλά έργα πολιτικής οικονομίας, φιλοσοφίας και αριστερής θεωρίας. Για πολλούς ανθρώπους εκείνης της εποχής αποτέλεσε ένα πρώτο «σχολείο» κατανόησης του μαρξισμού και της οικονομικής σκέψης.
Έχει ενδιαφέρον ότι το εξώφυλλο και η γλώσσα του αποπνέουν εκείνη την παλιά εποχή των ιδεολογικών αναζητήσεων, όταν τα οικονομικά συστήματα δεν θεωρούνταν απλώς τεχνικά μοντέλα, αλλά σχεδόν κοσμοθεωρίες για το πώς πρέπει να οργανωθεί η κοινωνία.




