
Αθήνα 98,4 radio


Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.








Νομική Σχολή αίθουσα Σαριπόλου..

Τακτοποιώντας τη βιβλιοθήκη μου, ξεχώρισα κάποια βιβλία που επιστρέφω σε αυτά ξανά και ξανά. Όχι από συνήθεια, αλλά γιατί κάθε φορά μου λένε κάτι διαφορετικό.
Ένα από αυτά είναι ο «Ηγεμόνας» του Niccolò Machiavelli.
Στην πρώτη ανάγνωση, είχα σταθεί στον κυνισμό του. Τώρα, χρόνια μετά, διαβάζω κάτι άλλο: ρεαλισμό. Όχι ωραιοποιήσεις, όχι αυταπάτες—μόνο μια καθαρή ματιά στο πώς λειτουργεί ο κόσμος όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.
Ίσως τελικά τα βιβλία δεν αλλάζουν. Εμείς αλλάζουμε.
Και μαζί μας αλλάζει και ο τρόπος που τα καταλαβαίνουμε.
Τα χρόνια περνούν—και μαζί τους μετακινούνται και οι βεβαιότητές μας.

Ο «Ηγεμόνας»
Ίσως τελικά ο Μακιαβέλι να μην είναι ο πιο κυνικός συγγραφέας. Αλλά ο λιγότερο υποκριτής.
Ο καλός ηγέτης δεν είναι αυτός που είναι πάντα καλός,
αλλά αυτός που ξέρει πότε να μην είναι.
Παίρνει από τον καπιταλισμό τα κίνητρα.
Από τον σοσιαλισμό τη δικαιοσύνη και τη δομή.
Και αποφεύγει τον πειρασμό του ελέγχου που σκοτώνει την πρωτοβουλία.

Από το αγαπητό Γιώργο Λ. η πιο κάτω ανάρτηση. Χρόνια Πολλά και δημιουργικά Γιώργο!
Είναι ο χρόνος που αφιερώνεις στον άλλο…
Είναι το ενδιαφέρον που δείχνεις για τον άλλο…
Είναι ο σεβασμός με τον οποίο συμπεριφέρεσαι στον άλλο…
Είναι η ειλικρίνεια με την οποία προσεγγίζεις τον άλλο…
Είναι η βοήθεια που δίνεις στον άλλο…
Είναι η αξία που προσθέτεις στον άλλο…
Μιλώντας μεταφορικά, η αγάπη είναι ένα “φυτό πολυετούς καλλιέργειας”…
Απαιτείται χρόνος, παρουσία και φροντίδα για να φυτευτεί, να μεγαλώσει, ν’ ανθίσει και να καρπίσει.
Η αγάπη είναι (επίσης) “αμφίδρομη διαδρομή”…αν θέλουμε να είναι υγιής.
Δεν είναι “απόκτημα” του ενός με “χρέωση” κάποιου άλλου.
Αλλιώς, έρχεται η ώρα που τα “νομίσματα” που δίνει μόνο ο ένας εξαντλούνται…
Και τότε συνειδητοποιεί (ο άλλος) ότι το “το να είναι αξιαγάπητος” (όπως προτρέπει γενικώς και αορίστως ο “Σοφός της Ομάχα”), δεν είναι κεκτημένη προσωπική ιδιότητα.
Η μόνη εξαίρεση (ανεξάντλητων αποθεμάτων αγάπης) που συνάντησα στη ζωή μου είναι η μητρική αγάπη προς το παιδί (αλλά και γι’ αυτή, έχω τη θλιβερή αίσθηση ότι τείνει να περιορίζεται στις μανάδες “παλαιάς κοπής”, που γνωρίσαμε όσοι έχουμε διανύσει τουλάχιστον μισό αιώνα ζωής).
Αγαπάτε λοιπόν, (όσους από τους) αλλήλους (κρίνετε ότι το αξίζουν), διαχειριζόμενοι σωστά τα “νομίσματά” σας…
Γ.Λ.
