ΟΡΕΙΝΟΣ

Πρέπει να μάθουμε να συγχωρούμε πολλά όταν διοικούμε ανθρώπους.

Jean-Baptiste Henri Lacordaire

Όποιος διοικεί ανθρώπους συναντά καθημερινά τις ατέλειές τους: παραλείψεις, λανθασμένες εκτιμήσεις, αδυναμίες, αντιδράσεις που δυσκολεύεται να κατανοήσει. Κάποτε αγανακτεί και αναρωτιέται γιατί πρέπει διαρκώς να εξηγεί, να διορθώνει, να υπομένει. Μέσα στην ευθύνη της θέσης του μπορεί εύκολα να ξεχάσει ότι και η δική του διαδρομή χρειάστηκε την υπομονή κάποιων άλλων.

Η σκέψη του Λακορνταίρ μάς θυμίζει πόση κατανόηση απαιτεί η άσκηση της εξουσίας. Πίσω από ένα λάθος μπορεί να βρίσκεται η απειρία, πίσω από μια καθυστέρηση μια οικογενειακή αγωνία, πίσω από μια απότομη κουβέντα η εξάντληση. Προτού κρίνουμε την πράξη, αξίζει να ακούσουμε τον άνθρωπο.

Η συγχώρεση, βέβαια, έχει απαιτήσεις. Χρειάζεται να αναγνωριστεί το σφάλμα, να αποκατασταθεί ό,τι μπορεί να διορθωθεί και να υπάρξει προσπάθεια ώστε να μην επαναληφθεί. Η κατανόηση χάνει το νόημά της όταν γίνεται μόνιμο άλλοθι για την ανευθυνότητα και επιβαρύνει όσους εργάζονται με συνέπεια. Γι’ αυτό εκείνος που διοικεί οφείλει να συνδυάζει την επιείκεια με τη δικαιοσύνη.

Υπάρχει όμως μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη διόρθωση και στην ταπείνωση. Μια παρατήρηση μπορεί να βοηθήσει κάποιον να σταθεί καλύτερα στη δουλειά του· ένας εξευτελισμός μπορεί να τον κάνει να πάψει να προσπαθεί. Όταν κάθε σφάλμα τιμωρείται σκληρά, οι άνθρωποι μαθαίνουν να το κρύβουν. Όταν μπορούν να το παραδεχτούν χωρίς να χάσουν την αξιοπρέπειά τους, ανοίγει ο δρόμος για την ευθύνη και τη μάθηση.

Η δυσκολότερη στιγμή για έναν προϊστάμενο είναι εκείνη που έχει δίκιο και διαθέτει τη δύναμη να το επιβάλει. Τότε δοκιμάζεται το μέτρο του. Αν θα εξαντλήσει την αυστηρότητά του ή αν θα αφήσει στον άλλον χώρο να επανορθώσει.

Γιατί μερικές φορές ένας άνθρωπος αλλάζει ακριβώς τη στιγμή που κάποιος, γνωρίζοντας το λάθος του, εξακολουθεί να τον εμπιστεύεται.

Γιάννης Παυλίδης

Από τον Νίκο Καρανίκα:

ιδεολογική διευκρίνιση (σε 1’)

• γράφτηκε το 2022

η απουσία δημόσιου διαλόγου είναι για τον νεοφιλελευθερισμό στρατηγική

και έχει την δική της μηχανή παραγωγής ιδεών από ειδικούς.

διαβάζοντας το βιβλίο του Sandel

καταλαβαίνουμε εκτός των άλλων ότι τα

think tank των ακαδημαϊκών και τα ινστιτούτα των εφοπλιστών με τους γονυπετείς ‘αριστερούς’

είναι μια νεοφιλελεύθερη επινόηση και ένα απωθημένο των nineties.

αυτή η πρακτική & λογική ταιριάζει με τον νεοφιλελεύθερο αμοραλισμό που αρχικά στράγγιξε τον δημόσιο λόγο από κάθε ηθική και πολιτική ενέργεια και συνέτεινε στην κυριαρχία της τεχνοκρατικής και διαχειριστικής πολιτικής που βασανίζει σήμερα πολλές κοινωνίες, οδηγώντας στην αδιαφορία, στην άρνηση, στην αποχή.

έτσι έχουμε

την πολιτική αντίφαση

να ακούμε και να διαβάζουμε από τα στόματα των “ειδικών”, ότι

αριστερό είναι να δώσει η οποιαδήποτε κυβέρνηση επίδομα ενοικίου ως απάντηση στο κρίσιμο ζήτημα της κατοικίας και από την άλλη η νεοφιλελεύθερη Δεξιά να προτείνει αγορά σπιτιού με άτοκο δάνειο από το ίδιο το προλεταριάτο.

από την μια δηλαδή

το think tank

διατηρεί το υφιστάμενο καθεστώς προς όφελος της αισχροκέρδειας

και από την άλλη

η πολιτική σκέψη προτείνει λύση προς όφελος του προλεταριάτου – ακόμα και αν είναι άλλη μια Δεξιά δημαγωγία.

κάτι ανάλογο με άτοκα και χαμηλότοκα δάνεια έκανε στο Περού η κυρία Παναρίτη ως Παγκόσμια Τράπεζα διασφαλίζοντας σπίτι αξιοπρεπές για τους μη έχοντες που έμεναν στις φαβέλες και έτσι έβαλε στο περιθώριο το αριστερό Φωτεινό Μονοπάτι.

αυτό είναι το αποτέλεσμα της απουσίας σοβαρού δημόσιου διαλόγου και αντικατάστασης του από τα think tank των ακαδημαϊκών που βεβαιώνουν τον νεοφιλελεύθερο ρόλο τους αντικαθιστώντας το οποιαδήποτε δημοκρατικό κόμμα, μετατρέποντας την πολιτική του δημόσιου διαλόγου σε μια δεξαμενή δικών τους ιδεών.

έτσι έχουμε την μετατροπή των ιδεών τους σε θέσεις – προτάσεις προς την οποιαδήποτε δημόσια σφαίρα, μετατρέποντας αυτές τις ιδέες σε ευαγγελικές ευλογίες της ακαδημαϊκής ρηχότητας που πλημμυρίζει νεοφιλελευθερισμό μιας και διαχωρίζονται ως ειδική ομάδα και μυρίζουν αναχρονικό κόμπλεξ.

η σημερινή εποχή έχει ενδιαφέρον γιατί μπορεί να αλλάξει …

ή να χειραγωγηθεί πλήρως από τους ειδικούς της.

Νίκος Καρανίκας

Προς τη Σύνταξη της εφημερίδας «Ο Παρατηρητής»

16 Οκτωβρίου 2026

Τα νέα του τελευταίου εικοσιτετραώρου, τηλεγραφικά:

Ουκρανία. Νέα ρήξη ανάμεσα στον Τραμπ και τον Ζελένσκι. Η Ουκρανία ξαναχτυπά ρωσικά διυλιστήρια, ενώ η Ρωσία συνεχίζει τις επιθέσεις στις ουκρανικές ενεργειακές εγκαταστάσεις. Η Ευρώπη στηρίζει το Κίεβο. Ο χειμώνας πλησιάζει και η ενέργεια γίνεται όπλο.

Μέση Ανατολή. Επίθεση των Χούθι στην Υεμένη αφήνει δύο νεκρούς. Πύραυλος αναχαιτίζεται πάνω από τη Μεδίνα της Σαουδικής Αραβίας. Στη Γάζα σταματά η είσοδος εμπορικών αγαθών. Οι συγκρούσεις συνεχίζονται, η ανθρωπιστική αγωνία μεγαλώνει.

Παγκόσμια οικονομία. Το πετρέλαιο παραμένει ακριβό, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση δυσκολεύεται να συμφωνήσει σε μέτρα αντιμετώπισης του ενεργειακού κόστους. Οι κυβερνήσεις διαφωνούν για τους αριθμούς. Οι πολίτες αντιμετωπίζουν τους λογαριασμούς.

Τεχνητή Νοημοσύνη. Η επικεφαλής του ΔΝΤ προειδοποιεί ότι, χωρίς κανόνες και ηθικές δικλίδες ασφαλείας, οι κίνδυνοι της Τεχνητής Νοημοσύνης μπορεί να ξεπεράσουν τα οφέλη της. Οι άνθρωποι κατασκευάζουν όλο και εξυπνότερες μηχανές και αναζητούν επειγόντως τη σοφία να τις χρησιμοποιήσουν.

Το σχόλιο του ανταποκριτή:

Στον ίδιο πλανήτη, την ίδια ημέρα, οι άνθρωποι αναζητούν περισσότερη ενέργεια, περισσότερη οικονομική ισχύ και περισσότερη νοημοσύνη.

Εκείνο που εξακολουθεί να σπανίζει είναι η συνεννόηση.

Ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της ανθρωπότητας να μην είναι ότι δεν γνωρίζει αρκετά, αλλά ότι δεν έχει μάθει ακόμη να χρησιμοποιεί συλλογικά όσα γνωρίζει.

Θα συνεχίσω να παρακολουθώ.

Ο ανταποκριτής σας στη Γη.

Ο αείμνηστος Δημήτρης Κοντομηνάς και ο πιστός του οδηγός αξέχαστος Θανάσης Ξενοχρήστου

Τελικό Τηλεγράφημα | Sol-3

Προς: Κεντρικό Αρχείο Gliese-667

Από: Μόνιμο Ανταποκριτή

Διαβίβαση: Συνοπτική / Οριστική Παύση Σήματος

Το μέταλλο μαθαίνει να υπακούει στη σκέψη: Σε πανεπιστημιακό εργαστήριο, παράλυτος ασθενής κίνησε ρομποτικό βραχίονα αποκλειστικά με την πρόθεση του νου του μέσω μικροτσίπ στον κινητικό φλοιό. Οι Γήινοι σπάνε τα όρια της βιολογικής τους φυλακής, ενώνοντας τη συνείδηση απευθείας με την ύλη.

Η ατέρμονη συναλλαγή της λάσπης: Στη γραμμή επαφής δύο αντιμαχόμενων κρατών, αντηλλάγησαν εκατοντάδες βλήματα για τον έλεγχο ενός εγκαταλελειμμένου αγροτικού σταυροδρομίου. Συνεχίζουν να θυσιάζουν νέους οργανισμούς για να μετακινήσουν νοητά σύνορα μερικών μέτρων πάνω στο χώμα.

Η ρωγμή στον αιώνιο πάγο: Ερευνητική αποστολή στους πόλους κατέγραψε ρήγμα δεκάδων χιλιομέτρων σε παγετωνικό υφάλμυρο τείχος. Το πλανητικό θερμοκήπιο αλλάζει ρυθμό ταχύτερα από τις γραφειοκρατικές διασκέψεις των ηγετών τους.

Το μοίρασμα της σούπας στο πεζοδρόμιο: Σε μια παγωμένη ευρωπαϊκή μητρόπολη, μια ομάδα εθελοντών έστησε αυτοσχέδιο καζάνι και μοίρασε ζεστή τροφή σε άστεγους χωρίς ταυτότητες ή διατυπώσεις. Κανένα κέρδος, καμία λογιστική ανταπόδοση — μόνο η πείσμονα άρνηση να αφεθεί ο διπλανός να παγώσει.

Συνοπτικό συμπέρασμα αποστολής:

Ενώνουν τον εγκέφαλο με τις μηχανές ενώ καταστρέφουν το κλίμα τους. Αλληλοεξοντώνονται για λίγα μέτρα γης, αλλά αρνούνται να αφήσουν έναν άγνωστο να πεινάσει στο πεζοδρόμιο. Ένα είδος τραγικό, επικίνδυνο και ανεπανόρθωτα γοητευτικό.

Ολοκλήρωση καταγραφής. Σιγή ασυρμάτου.

Τέλος τηλεγραφήματος.