ΟΡΕΙΝΟΣ

Η φωτογραφία μοιάζει να κουβαλά μια ολόκληρη εποχή.
Ο μαυροπίνακας γράφει μια απλή αλλά σκληρή αλήθεια:

«Δεν γυρίζουν πίσω…
— τα χρήματα που ξοδέψαμε
— η ζωή που κάναμε
— μια χαμένη ευκαιρία»,
και στη χαμένη ευκαιρία συμπεριλάμβανε και ο χρόνος που αφήσαμε να περάσει χωρίς να τολμήσουμε.

Ο άνθρωπος της φωτογραφίας μοιάζει να διδάσκει όχι οικονομία, αλλά ζωή.
Σαν να λέει πως οι μεγαλύτερες απώλειες δεν είναι πάντα υλικές. Δεν είναι μόνο τα χρήματα που φεύγουν ή οι λανθασμένες επιλογές. Είναι οι στιγμές που φοβηθήκαμε να ζήσουμε, να αγαπήσουμε, να δημιουργήσουμε, να ξεκινήσουμε από την αρχή.

Οι περισσότεροι άνθρωποι μεγαλώνουν κουβαλώντας όχι τόσο τα λάθη που έκαναν, αλλά εκείνα που δεν τόλμησαν ποτέ να κάνουν.

Κι όμως, η ζωή έχει μια παράξενη ιδιοτροπία :
δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω τον χρόνο, μπορείς όμως να αλλάξεις τον τρόπο που θα ζήσεις τον χρόνο που απομένει.

Αυτό πρέπει να είναι το πραγματικό μάθημα του πίνακα που βαθιά πίστευε ο εικονιζόμενος.

Αυτός ήταν ο Δημήτρης Κοντομηνάς.

Η Δημητρα και ο Γιώργος πριν 20 χρόνια!

Αύριο Κυριακή το ετήσιο μνημόσυνο της στον Άγιο Δημήτριο Πετρούπολης.

Η φράση «ο άνθρωπος πεθαίνει όταν σταματάμε να τον μνημονεύουμε» κρύβει μια βαθιά ανθρώπινη αλήθεια.
Ο βιολογικός θάνατος είναι ένα γεγονός· η λήθη όμως είναι η οριστική απουσία.

Οι άνθρωποι που αγαπήσαμε συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα στις μικρές καθημερινές αναφορές: σε μια ιστορία που επαναλαμβάνεται στις παρέες των ανθρώπων, σε μια συμβουλή που ακόμη καθοδηγεί τις αποφάσεις μας, σε μια συνήθεια, σε μια φράση.

Η μνήμη γίνεται ένας άτυπος τρόπος παρουσίας. Δεν ακυρώνει την απώλεια, αλλά τη μετατρέπει σε δεσμό που αντέχει στον χρόνο.

Γι’ αυτό όλες οι κοινωνίες έδωσαν τόσο μεγάλη σημασία στο μνημόσυνο, στην αφήγηση, στο όνομα που προφέρεται ξανά και ξανά. Δεν είναι μόνο τελετουργία· είναι μια μορφή αντίστασης απέναντι στη φθορά του χρόνου. Όσο κάποιος μνημονεύεται, παραμένει μέρος του κόσμου των ζωντανών.

Η μεγαλύτερη νίκη του ανθρώπου απέναντι στον χρόνο δεν είναι η αθανασία του σώματος αλλά η διάρκεια του αποτυπώματός του στις ψυχές των ζωντανών.

Αιώνια η μνήμη της Ευθυμίας Γεωργίου Μπερτσιά, το γένος Κοράκη.

Αξέχαστοι φίλοι από τα παλιά χρόνια της Interamerican : Μαρία Καραμάνου, Καιτη Βελουδάκη, Χρήστος Ρεκλείτης