ΟΡΕΙΝΟΣ

Από τον Νικ. Παν. ή πιο κάτω ανάρτηση:

Σε  ό,τι  αφορα  το  άρθρο  Βουλγαράκη  ως  προς  την  επιστροφή  όντως  της  συγχρονης  νεολαίας  στα  τωρινά  πανηγύρια  κάθε  άλλο  παρά  αφορά  σε  επιστροφή  σε  ρίζες  και  μουσική  τουλάχιστον  παράδοση ! Πρόκειται  απλά  για  ικανοποίηση  ανάγκης  κοινωνικής  διαπροσωπικής  επαφής  και  συλλογικής  μέθεξης  που  τοσο  στερείται  η  σημερινή νεολαία  της  ψηφιακής  επικοινωνίας .Στην  συντριπτική  πλειονότητα  των  τραγουδιών  που  ακούγονται  στα  συγχρονα  πανηγύρια  ενώ  διατηρούνται , κάπου  κάπου  και  αυτοί  παραλλαγμένοι , οι  παραδοσιακοί  χορευτικοί  ρυθμοί , τουναντίον  οι  μουσικοι  “δρόμοι” (κλίμακες)  και  η  στιχουργικη  τους  ως  έντεχνων  πόρω  απέχουν  απ’  το  να  θεωρούνται  παραδοσιακά .

Όπως το ουράνιο είναι το πιο βαρύ χημικό στοιχείο, έτσι το τραγούδι είναι το πιο συμπυκνωμένο έργο τέχνης. Μέσα σε τρία ή και και σε λιγότερα λεπτά μπορεί να εκλύσει τέτοια ενέργεια που να μεταμορφώσει το μέσα σου. Να το τραντάξει. Να το αναφλέξει. Να το μουσκέψει με δάκρυα. Να το κάνει να ανθίσει!

Χρήστος Χωμενίδης.

Από το Γ Λ ή πιο κάτω ανάρτηση

Πρώτο μέρος.

Μάταιος είναι ο λόγος του φιλοσόφου που δεν θεραπεύει κανένα ανθρώπινο πάθος. Γιατί, όπως η ιατρική δεν ωφελεί, παρά μόνο αν θεραπεύει τις ασθένειες του σώματος, έτσι και η φιλοσοφία δεν προσφέρει τίποτα, παρά μόνο αν διώχνει τα πάθη της ψυχής.

Δεν πρέπει να παριστάνουμε ότι φιλοσοφούμε, αλλά να φιλοσοφούμε πράγματι. Διότι δεν έχουμε ανάγκη να φαινόμαστε υγιείς, αλλά να είμαστε στ’ αλήθεια. 

Σε όλα τα άλλα εγχειρήματα ο καρπός έρχεται μόνο όταν ολοκληρωθούν, στη φιλοσοφία όμως η χαρά και η γνώση τρέχουν πιασμένες χέρι – χέρι. Γιατί η απόλαυση δεν έρχεται ύστερα από τη μάθηση, αλλά πάνε μαζί μάθηση και απόλαυση. 

Γεννηθήκαμε μια φορά και δε γίνεται να γεννηθούμε και δεύτερη, ενώ είναι βέβαιο πως δεν θα υπάρξουμε ξανά στον αιώνα τον άπαντα. Εσύ όμως, ενώ δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις την ευτυχία γι’ αργότερα. Και η ζωή κυλά με αναβολές και χάνεται, και ο καθένας μας πεθαίνει μες στις έγνοιες.

Να συνηθίζεις στην ιδέα ότι ο θάνατος είναι για ‘μας ένα τίποτα, γιατί κάθε καλό και κακό έγκειται στον τρόπο με το οποίο γίνεται αισθητό, και ο θάνατος είναι στέρηση της αίσθησης. Η επίγνωση, έτσι, ότι ο θάνατος είναι για ΄μας ένα τίποτα μάς κάνει ευχάριστη τη θνητή ζωή μας, όχι γιατί προσθέτει άπειρο χρόνο σε αυτήν, αλλά γιατί αφαιρεί τον πόθο της αθανασίας. Γιατί τίποτα μέσα στη ζωή δεν είναι φοβερό για όποιον έχει στ’ αλήθεια κατανοήσει ότι τίποτα φοβερό δεν υπάρχει στο να μη ζει κανείς. Είναι ως εκ τούτου ανόητος όποιος λέει ότι φοβάται το θάνατο, όχι επειδή θα υποφέρει σαν έρθει ο θάνατος, αλλά επειδή του είναι δυσάρεστη η ιδέα ότι πρόκειται να έρθει ο θάνατος. Γιατί αδίκως θλιβόμαστε περιμένοντας ένα πράγμα που σαν το ‘χουμε δίπλα μας δεν ενοχλεί. Το πιο φρικτό λοιπόν απ’ όλα τα άσχημα πράγματα, ο θάνατος, είναι για ‘μας ένα τίποτα, ακριβώς γιατί όταν εμείς υπάρχουμε, ο θάνατος δεν είναι κοντά μας, και όταν πάλι έρθει ο θάνατος δίπλα μας, τότε πια δεν υπάρχουμε εμείς. Ούτε τους ζωντανούς λοιπόν αφορά ο θάνατος, ούτε τους πεθαμένους, αφού για εκείνους δεν υπάρχει, ενώ αυτοί οι τελευταίοι δεν έχουν πια υπόσταση.

Συνεχίζεται ….

Η μοναξιά έχει έναν παράξενο μεγεθυντικό φακό. Μια μικρή ανησυχία μπορεί να γίνει φόβος, μια απογοήτευση πικρία, μια αδικία θυμός. Το μυαλό επιστρέφει ξανά και ξανά στα ίδια γεγονότα, ανακατασκευάζει συζητήσεις, φαντάζεται όσα θα μπορούσαμε να είχαμε πει ή κάνει. Και κάποτε καταλήγουμε να βασανιζόμαστε όχι από όσα συνέβησαν, αλλά από όσα σκεφτόμαστε γι’ αυτά.

Γι’ αυτό χρειάζεται να προσέχουμε τις σκέψεις μας. Όχι να τις φοβόμαστε ούτε να προσπαθούμε να τις φυλακίσουμε. Να μάθουμε όμως να τις ξεχωρίζουμε. Γιατί δεν είναι κάθε σκέψη αλήθεια, ούτε κάθε φόβος προμήνυμα, ούτε κάθε υποψία πραγματικότητα.

Η μοναχικότητα, δεν είναι αναγκαστικά εχθρός. Μπορεί να γίνει πολύτιμος τόπος αυτογνωσίας. Εκεί, μακριά από τον θόρυβο των άλλων, μπορούμε να ακούσουμε καθαρότερα τι πραγματικά θέλουμε, τι μας βαραίνει, τι αξίζει να κρατήσουμε και τι πρέπει επιτέλους να πετάξουμε.

Οι σκέψεις είναι σαν τους σπόρους: όποιους ποτίζεις, αυτοί μεγαλώνουν. Αν τρέφεις συνεχώς τον φόβο, την καχυποψία και την πικρία, κάποτε θα θεριέψουν. Αν καλλιεργείς την ευγνωμοσύνη, τη συγχώρεση, την ελπίδα και τη δημιουργία, αυτά θα αρχίσουν σιγά σιγά να καθορίζουν και τον τρόπο που βλέπεις τη ζωή.

Γι’ αυτό, όταν είστε μόνοι, προσέξτε τις σκέψεις σας. Γιατί εκείνες τις ώρες, που κανείς δεν σας ακούει, γράφεται αθόρυβα ένα μεγάλο μέρος του χαρακτήρα σας.

Και μάλλον ελευθερία να μην είναι να μην περνούν σκοτεινές σκέψεις από το μυαλό μας. Είναι να μην τους επιτρέπουμε να κατοικούν μόνιμα μέσα μας.

Λένε πως στις δύσκολες ώρες φαίνεται ο χαρακτήρας του ανθρώπου. Όμως ακόμη περισσότερο να φαίνεται στις καλές. Στη δυσκολία αναζητούμε βοήθεια, αναγνωρίζουμε τα όριά μας, γινόμαστε πιο ταπεινοί. Στην επιτυχία, αντίθετα, υπάρχει ο κίνδυνος να πιστέψουμε πως όλα είναι αποκλειστικά δικό μας κατόρθωμα.

Όταν η ζωή αρχίζει να μας χαμογελά, όταν οι κόποι αποδίδουν, όταν έρχονται χρήματα, αναγνώριση, δύναμη ή κύρος, τότε εμφανίζεται ένας ύπουλος πειρασμός: να θεωρήσουμε την εύνοια δικαίωμα και την επιτυχία απόδειξη ανωτερότητας. Να ξεχάσουμε πόσοι άνθρωποι στάθηκαν δίπλα μας, πόσες συγκυρίες μάς ευνόησαν και πόσα πράγματα, τελικά, δεν εξαρτήθηκαν από εμάς.

Γι’ αυτό η ευλογία χρειάζεται ίσως περισσότερη σύνεση από τη δοκιμασία. Δεν είναι μόνο δώρο· είναι και ευθύνη. Αν η επιτυχία σε κάνει περισσότερο γενναιόδωρο, πιο ανθρώπινο και πιο πρόθυμο να βοηθήσεις, τότε κάτι καλό έμαθες από αυτήν. Αν όμως σε κάνει αλαζόνα, απόμακρο και βέβαιο για την ανωτερότητά σου, τότε το δώρο κινδυνεύει να μετατραπεί σε παγίδα.

Η ταπεινοφροσύνη δεν σημαίνει να αρνείσαι την αξία σου ούτε να υποτιμάς όσα πέτυχες. Σημαίνει να γνωρίζεις ότι κανείς δεν προχωρεί ολομόναχος. Πίσω από κάθε επιτυχία υπάρχουν άνθρωποι, ευκαιρίες, συμπτώσεις, συγκυρίες — και, για όποιον πιστεύει, η χάρη του Θεού.

Γι’ αυτό, όταν όλα πηγαίνουν καλά, μην κοιτάς μόνο μπροστά. Κοίτα πίσω: για να θυμηθείς ότι δεν έφτασες μόνος.

Ο εγωισμός δεν μεγαλώνει όταν ανεβαίνεις. Μεγαλώνει όταν ξεχνάς πώς ανέβηκες.

Η αληθινή δοκιμασία της επιτυχίας δεν είναι η άνοδος — είναι η μνήμη. Και η μεγαλύτερη ευλογία δεν είναι να φτάσεις ψηλά, αλλά να μην ξεχάσεις ποιος ήσουν όταν ξεκίνησες.