•Το κακό για τον Τραμπ είναι ότι στις ΗΠΑ σε αντίθεση με το Ιράν αφενός λειτουργεί το Internet αφετέρου στην Ουάσιγκτον και παντού υπάρχουν επιδραστικοί παράγοντες που ούτε τα λόγια τους μασούν ούτε τρώνε κουτόχορτο.Δεν είναι μόνο οι Δημοκρατικοί είναι ευάριθμοι του κόμματος του MAGA και μη ,ακόμα και στενοί συνεργάτες του που έχουν γίνει whistleblowers,υπόγειοι ψιθυριστές.Οσο λοιπόν και αν έχουν ανάψει οι επικοινωνιακές μηχανές το φιάσκο δεν κρύβεται.
•Η ήττα των ΗΠΑ δεν είναι ήττα στο πόλεμο.Ειναι μεγάλης εμβέλειας γεωπολιτική ήττα.Δυστυχως όχι μόνο των ΗΠΑ αλλά και του δυτικού κόσμου συνολικά ,ότι τέλος πάντων νόημα έχει απομείνει σε αυτό.
•Το κυριότερο ,γιατί στα άλλα θα διαβάσουμε πολλά και θα τα σκεφτούμε ,είναι το εξής.Ενα εύθραυστο φρικαλέο καθεστώς που τρέκλιζε έγινε πανίσχυρο.Παγκοσμια δύναμη.Ερμοι Ιρανοί.Τα δις που θα αρχίσουν να ρέουν στα θυλάκια της σκληροπυρηνικής ηγεσίας θα γίνουν βαλλιστικοί πύραυλοι.και όπλα μαζικης καταστροφης.Αυτο και μόνο αλλάζει τα πάντα.Οχι μόνο περιφερειακά ,πολύ ευρύτερα.Το Ισραήλ ανησυχεί.Ομως μέρος του τυχοδιωκτισμού του όλου εγχειρήματος βαρύνει την εκεί κυβερνώσα Ακροδεξιά.Ας πρόσεχαν.Ο μαξιμαλισμός πληρώνεται ακριβά.

Το Logicomix, ένα πρωτοποριακό graphic novel των Απόστολου Δοξιάδη και Χρίστου Χ. Παπαδημητρίου, εξερευνά την επική αναζήτηση των Θεμελίων των Μαθηματικών. Μέσα από ιστορία και μυθοπλασία, φωτίζει το φιλοσοφικό πλαίσιο του 20ού αιώνα.

Ο Χρίστος Παπαδημήτριου* πιστεύει ότι
“Οι μεγάλες ιδέες δεν μεταδίδονται μόνο με εξισώσεις αλλά με ιστορίες.»

Το βιβλίο του Logicomix, αφηγείται την αγωνία του Μπέρτραντ Ράσελ να δημιουργήσει ένα απόλυτα λογικό σύστημα που θα περιέγραφε όλη τη μαθηματική σκέψη. Στην πορεία εμφανίζονται ο Κουρτ Γκέντελ και ο Άλαν Τούρινγκ, οι οποίοι αποδεικνύουν ότι υπάρχουν όρια σε κάθε σύστημα λογικής.

Χρόνια αργότερα, σε δημόσια ομιλία του για την AI, ο Παπαδημητρίου περιέγραψε την τωρινή εποχή ως μια περίοδο «ξαφνικής, απρόσμενης και ανεξήγητης επιτυχίας» της τεχνητής νοημοσύνης. Παρότι τα μοντέλα πετυχαίνουν εντυπωσιακά αποτελέσματα, συχνά δεν γνωρίζουμε ακριβώς γιατί λειτουργούν τόσο καλά.

Έτσι δημιουργείται ένα ενδιαφέρον παράδοξο:
Η λογική αναζητά αποδείξεις και πλήρη εξήγηση.
Η σύγχρονη ΤΝ συχνά λειτουργεί αποτελεσματικά χωρίς να μπορούμε να εξηγήσουμε πλήρως τον εσωτερικό της συλλογισμό.

Ο Παπαδημητρίου δεν έμεινε μόνο στη θεωρία των αλγορίθμων. Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται σε έρευνες που προσπαθούν να κατανοήσουν τον ανθρώπινο εγκέφαλο ως ένα υπολογιστικό σύστημα, με στόχο να εξηγηθεί πώς η μάθηση, η μνήμη και η ακολουθία σκέψεων μπορούν να προκύπτουν από απλούς νευρωνικούς μηχανισμούς.

Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα ιδέα που αναδεικνύει η πορεία του είναι η εξής:
Η λογική δεν υπάρχει για να αποδείξει ότι οι μηχανές σκέφτονται σαν ανθρώπους. Υπάρχει για να μας υπενθυμίζει τα όρια κάθε συστήματος σκέψης ανθρώπινου ή τεχνητού.

Αυτό είναι και το παράδοξο της σημερινής εποχής της AI: όσο πιο ισχυρά γίνονται τα μοντέλα, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ανάγκη για λογική, ερμηνεία και ανθρώπινη κρίση. Είναι μια ιδέα που διατρέχει τόσο το Logicomix όσο και τις δημόσιες παρεμβάσεις και την επιστημονική πορεία του Χρήστου Παπαδημητρίου.

*γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα. Σπούδασε ηλεκτρολόγος-μηχανολόγος στο Πολυτεχνείο της Αθήνας και κατόπιν έκανε διδακτορικό στη θεωρία των υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον. Έχει διδάξει στα πανεπιστήμια Χάρβαρντ, ΜΙΤ και Στάνφορντ, ενώ τώρα κατέχει την έδρα C. Lester Hogan στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ. Η έρευνά του κινείται κυρίως στους τομείς της θεωρίας των αλγορίθμων, της υπολογιστικής πολυπλοκότητας και της θεωρίας παιγνίων.

Στην παραδοσιακή μας αντίληψη, ο ηγέτης είναι ο άνθρωπος στο προσκήνιο: αυτός που συγκεντρώνει τα βλέμματα, ξεχωρίζει για τις ικανότητές του και κατευθύνει το πλήθος. Αυτή, όμως, είναι μια ξεπερασμένη εικόνα. Στον σύγχρονο κόσμο, η πραγματική ηγεσία δεν μετριέται με το πόσο ψηλά φτάνει κάποιος μόνος του, αλλά με το πόσο ψηλά καταφέρνει να σηκώσει τους γύρω του.
Η διαφορά είναι ουσιαστική:

Αυτός που ξεχωρίζει επισκιάζει την ομάδα. Δημιουργεί σχέσεις εξάρτησης και τρέφει το «εγώ» του, αφήνοντας πίσω του ένα κενό όταν αποχωρεί.

Αυτός που αναδεικνύει λειτουργεί ως καταλύτης. Παραμερίζει την προσωπική του προβολή, παραχωρεί χώρο και ξεκλειδώνει τις δυνατότητες των άλλων. Δεν αναζητά οπαδούς, αλλά διαμορφώνει νέους ηγέτες.

Το να αναδεικνύεις απαιτεί μια σπάνια γενναιοδωρία: να γίνεις το σκαλοπάτι για να ανέβουν οι άλλοι.

Όταν η ηγεσία εστιάζει στην ανάδειξη των ανθρώπων, ο φόβος και ο ανταγωνισμός δίνουν τη θέση τους στην εμπιστοσύνη και τη δημιουργικότητα. Οι άνθρωποι δεν εργάζονται πλέον για να ικανοποιήσουν έναν «αυθεντία», αλλά επειδή νιώθουν ότι η δική τους φωνή έχει αξία.
Σε μια εποχή που υποφέρει από ναρκισσισμό, δεν έχουμε ανάγκη από ηγέτες-πρωταγωνιστές, αλλά από ηγέτες-αρχιτέκτονες. Γιατί η μεγαλύτερη επιτυχία ενός ηγέτη δεν είναι να στρέψει πάνω του τους προβολείς, αλλά να κάνει τους ανθρώπους του να συνειδητοποιήσουν τη δική τους, αυτόνομη λάμψη.