ΟΡΕΙΝΟΣ

Μπερτσιάς, Κοντομηνάς, Αυτιάς.

Ο Μπιλ Γκέιτς βλέπει την τεχνητή νοημοσύνη ως τεράστια ευκαιρία προόδου, αλλά και πηγή σοβαρών κινδύνων, για τους οποίους θεωρεί ότι δεν προετοιμαζόμαστε επαρκώς.

Οι βασικές του θέσεις είναι:

Η ΤΝ μπορεί να βελτιώσει τη ζωή όλων, επιταχύνοντας την επιστημονική έρευνα και προσφέροντας καλύτερη υγεία, εκπαίδευση και υπηρεσίες.

Η ανατροπή στην εργασία θα είναι βαθιά και γρήγορη. Πολλές θέσεις θα χαθούν, ενώ τα οφέλη κινδυνεύουν να συγκεντρωθούν σε λίγους.

Οι κίνδυνοι υπερβαίνουν την οικονομία: απάτες, παραπληροφόρηση, κυβερνοεπιθέσεις, επικίνδυνες χρήσεις και υποκατάσταση ανθρώπινων σχέσεων.

Χρειάζονται δημόσιος έλεγχος και διεθνής συνεργασία. Οι αποφάσεις δεν πρέπει να αφεθούν αποκλειστικά στις εταιρείες τεχνολογίας. Προτείνει, επίσης, φορολόγηση της ΤΝ και των ρομπότ για τη στήριξη όσων πλήττονται.

Ορισμένες δραστηριότητες πρέπει να παραμείνουν ανθρώπινες, επειδή η παρουσία, η φροντίδα και η σχέση έχουν αξία πέρα από την αποδοτικότητα.

Η κεντρική του πεποίθηση είναι ότι η ΤΝ δεν θα δημιουργήσει αυτόματα έναν δικαιότερο κόσμο· αυτό θα εξαρτηθεί από τις επιλογές μας τώρα.

Για ξέρουμε τι θα πιούμε !

«Ανταπόκριση από τον πλανήτη Γη»

Ημερήσιο Σήμα Sol-3 | Κύκλος 24 Ωρών

Προς: Κεντρικό Αρχείο Gliese-667

Από: Μόνιμο Ανταποκριτή

Κατάσταση: Κωδικοποιημένη εκπομπή

Ενώ οι τοπικές αναμεταδόσεις αναλώθηκαν χθες σε διαμάχες για κρατικούς προϋπολογισμούς, κομματικές αψιμαχίες και το νέο ψηφιακό σκάνδαλο της ημέρας, η διαστρική καταγραφή απομόνωσε τα γεγονότα που πραγματικά περιγράφουν την κατάσταση αυτού του κόσμου:

Η μάχη για το πόσιμο υγρό: Σε μια ολόκληρη επαρχία του νοτίου ημισφαιρίου, τα υπόγεια αποθέματα γλυκού νερού έπεσαν σε ιστορικό χαμηλό, αναγκάζοντας χιλιάδες κατοίκους να σχηματίζουν ουρές με πλαστικά δοχεία. Οι Γήινοι στέλνουν εξερευνητικά ρομπότ να αναζητήσουν ίχνη παγωμένου νερού σε ξένους πλανήτες, αλλά εξακολουθούν να σπαταλούν και να μολύνουν το υγρό στοιχείο που διατηρεί τη ζωή στο δικό τους σπίτι.

Η σιωπηλή κατάρρευση των επικονιαστών: Βιολογικό ινστιτούτο κατέγραψε ραγδαία μείωση στους πληθυσμούς των μικροσκοπικών ιπτάμενων εντόμων (μελισσών) που γονιμοποιούν τη χλωρίδα τους. Το είδος αυτό τελειοποιεί αλγόριθμους τεχνητής νοημοσύνης για να προβλέπει τις διακυμάνσεις του χρήματος, αλλά αγνοεί ότι αν σβήσει αυτός ο μικρός, αόρατος μηχανισμός επικονίασης, τα εξελιγμένα τους συστήματα δεν θα έχουν τροφή να καταμετρήσουν.

Το πείσμα της γνώσης μέσα στα χαλάσματα: Σε μια ζώνη ενεργής πολεμικής σύγκρουσης, δύο δάσκαλοι συγκέντρωσαν τριάντα παιδιά μέσα σε ένα υπόγειο καταφύγιο από τσιμέντο και άρχισαν να τους διαβάζουν ποίηση και βασική γεωμετρία υπό το φως φορητών φακών. Ενώ οι βόμβες προσπαθούσαν να ισοπεδώσουν το παρόν τους, εκείνοι επέμεναν πεισματικά να χτίζουν το μέλλον μέσα στο σκοτάδι.

Η απομόνωση του υπερσυνδεδεμένου όντος: Χθες καταγράφηκε παγκόσμιο ρεκόρ διακίνησης ψηφιακών δεδομένων — δισεκατομμύρια μηνύματα ταξίδεψαν με την ταχύτητα του φωτός. Ταυτόχρονα, τα διαγνωστικά τους κέντρα κατέγραψαν τα υψηλότερα ποσοστά χρόνιας μοναξιάς στην ιστορία του είδους. Κατάφεραν να ενώσουν ολόκληρο τον πλανήτη με καλώδια και δορυφόρους, αλλά ξέχασαν πώς να κοιτάζουν ο ένας τον άλλον στα μάτια.

Τι φανερώνουν για τη φύση τους:

Οι Γήινοι είναι ένα είδος ικανό να διασχίσει ωκεανούς δεδομένων, αλλά συχνά πνίγεται σε μια κουταλιά από το ίδιο του το άγχος.

Καταστρέφουν τα θεμέλια της βιολογικής τους αλυσίδας από απερισκεψία, αλλά αρνούνται να παραδώσουν το πνεύμα τους ακόμη και κάτω από τα συντρίμμια ενός πολέμου. Παραμένουν ανεξήγητα εύθραυστοι, επικίνδυνα αφηρημένοι, αλλά ακόμα πεισματάρηδες.

Η παρατήρηση συνεχίζεται.

Τέλος σήματος.

Ένα από τα σοβαρότερα ατοπήματα των ανθρώπων είναι η αχαριστία· η αγνωμοσύνη προς όλους εκείνους που, με τις πράξεις, τις συμβουλές ή ακόμη και με τη σιωπηλή παρουσία τους, μας συμπαραστάθηκαν για να υπερνικήσουμε δυσκολίες και σοβαρούς κινδύνους.

Κανένας άνθρωπος δεν προχωρεί στη ζωή ολομόναχος. Πίσω από κάθε επιτυχία του βρίσκονται συνήθως πολλοί αφανείς συμπαραστάτες: οι γονείς που μόχθησαν για να τον μορφώσουν, οι δάσκαλοι που του άνοιξαν δρόμους γνώσης, οι φίλοι που στάθηκαν δίπλα του στις δύσκολες ώρες, οι συνεργάτες που μοιράστηκαν μαζί του κόπους και ευθύνες. Ακόμη και η ίδια η κοινωνία, με τους θεσμούς, τις υποδομές και τα αγαθά που του προσέφερε, συνέβαλε στην πρόοδο και στην ευημερία του.

Είναι, επομένως, αχαριστία να αποδίδουμε την ευπραγία μας αποκλειστικά στα προσωπικά μας προσόντα και στην αξιοσύνη μας. Ασφαλώς ο μόχθος, η επιμονή και οι ικανότητές μας έχουν τη σημασία τους. Αλλά ακόμη και τα χαρίσματα που διαθέτουμε δεν δημιουργήθηκαν από εμάς. Μας παραχωρήθηκαν από τον Δημιουργό μας ως δυνατότητες, τις οποίες κληθήκαμε να καλλιεργήσουμε και να αξιοποιήσουμε. Όποιος θεωρεί τον εαυτό του μοναδικό δημιουργό της επιτυχίας του λησμονεί το πλήθος των ανθρώπων, των περιστάσεων και των ευκαιριών που συνέβαλαν στην πορεία του.

Η αχαριστία είναι μεγάλη ασθένεια, επειδή αποτελεί νόσο της ψυχής. Κυριεύει αθόρυβα τον άνθρωπο, παραμορφώνει την κρίση του και τον κάνει να πιστεύει ότι όλα τού οφείλονται, ενώ εκείνος δεν οφείλει τίποτε σε κανέναν. Έτσι, βαθμιαία, τον απομονώνει, τον αποξενώνει από τους άλλους και αχρηστεύει την ηθική του υπόσταση. Ο αχάριστος μπορεί να διαθέτει πλούτο, δύναμη και κοινωνική αναγνώριση, αλλά παραμένει εσωτερικά φτωχός, γιατί στερείται τη μνήμη του καλού που δέχθηκε.

Αντίθετα, η ευγνωμοσύνη είναι ένδειξη αυτογνωσίας και ψυχικής αρχοντιάς. Δεν μειώνει την αξία μας η αναγνώριση της προσφοράς των άλλων· την ανυψώνει. Η φράση «δεν έφτασα εδώ μόνος μου» δεν φανερώνει αδυναμία, αλλά ωριμότητα και επίγνωση της αλήθειας. Όποιος ευχαριστεί θυμάται, και όποιος θυμάται παραμένει άνθρωπος.

Τα εφήμερα και φθαρτά αγαθά δεν μπορούν να εξισορροπήσουν την αιώνια πνευματική σπουδαιότητα της ψυχής. Γι’ αυτό δεν πρέπει να την αφήνουμε να ρυπαίνεται από το πρωτόζωο της αχαριστίας. Χρειάζεται να διατηρούμε ζωντανή τη μνήμη όσων μας ευεργέτησαν και, όταν μπορούμε, να ανταποδίδουμε το καλό — όχι πάντοτε στους ίδιους, αλλά και σε άλλους που το έχουν ανάγκη.

Γιατί η ευγνωμοσύνη δεν είναι απλώς μια ευγενική λέξη. Είναι στάση ζωής, χρέος μνήμης και αναγνώριση ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι αυτάρκης. Όλοι, με κάποιον τρόπο, ζούμε μέσα από τα δώρα, τις θυσίες και την αγάπη των άλλων.

«Ανταπόκριση από τον πλανήτη Γη»

Ημερήσιο Σήμα Sol-3 | Κύκλος 24 Ωρών

Προς: Κεντρικό Αρχείο Gliese-667

Από: Μόνιμο Ανταποκριτή

Τομέας καταγραφής: Ευρασιατική χερσόνησος / Μεσόγειος

Ενώ οι τοπικές συχνότητες αναλώθηκαν χθες σε διαξιφισμούς για φορολογικά μέτρα, τουριστικές εισπράξεις και αθλητικά αποτελέσματα, η ουσία του τελευταίου 24ώρου εστιάζεται σε μια παράδοξη γεωγραφική γωνιά του πλανήτη:

Η σκιά των αρχαίων λίθων: Στη νότια απόληξη της ηπείρου, πάνω σε έναν βραχώδη λόφο που ονομάζουν Ακρόπολη, χιλιάδες τουρίστες συνωστίστηκαν κάτω από τον καυτό ήλιο κρατώντας μικρές ψηφιακές οθόνες μπροστά σε έναν ναό από λευκό μάρμαρο (τον Παρθενώνα). Οι σημερινοί άνθρωποι φωτογραφίζουν με μανία τα απομεινάρια ενός πολιτισμού που, πριν από είκοσι πέντε αιώνες, ανακάλυψε τη γεωμετρία της αρμονίας και τόλμησε να επινοήσει τη «δημοκρατία». Οι σύγχρονοι καταναλώνουν το μνημείο ως φόντο για εικόνες αυτοπροβολής, αγνοώντας συχνά ότι οι πρόγονοί τους έχτισαν αυτό το θαύμα για να νικήσουν τη λήθη.

Η χαμένη τέχνη της απορίας: Στην ίδια ακριβώς πόλη όπου κάποτε ένας περίεργος γέροντας (τον έλεγαν Σωκράτη) περιπλανιόταν στην αγορά ρωτώντας τους συμπολίτες του «τι είναι δικαιοσύνη;», οι απόγονοί του πέρασαν το τελευταίο 24ωρο κοιτάζοντας αλγόριθμους που τους λένε τι να αγοράσουν, τι να μισήσουν και τι να σκεφτούν. Το είδος αυτό εφηύρε τη φιλοσοφία για να ερευνήσει το νόημα της ύπαρξης, αλλά σήμερα προτιμά τις έτοιμες, γρήγορες απαντήσεις που δεν απαιτούν κόπο σκέψης.

Η αναμέτρηση με τη φύση στα πελάγη: Στα ίδια νερά όπου κάποτε ταξίδευαν μυθικά ξύλινα σκάφη, μικρά αλιευτικά πάλεψαν χθες με τα κύματα για λίγα κιλά τροφής, ενώ τεράστια πλωτά μεταλλικά μεγαθήρια κατανάλωναν τόνους καυσίμων μεταφέροντας παραθεριστές. Το Αιγαίο παραμένει πανέμορφο και βαθύ, αλλά οι άνθρωποι του συμπεριφέρονται σαν να είναι ανεξάντλητο σκηνικό για την ανάπαυσή τους, αγνοώντας την εξάντληση των θαλάσσιων οικοσυστημάτων.

Το πείσμα της φιλοξενίας: Μέσα σε αυτή την εμπορευματοποίηση, καταγράφηκε ένα σχεδόν αρχαϊκό αντανακλαστικό: σε ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό, μια ηλικιωμένη γυναίκα πρόσφερε ψωμί και νερό σε ξένους περαστικούς χωρίς να ζητήσει αντίτιμο, ακολουθώντας έναν άγραφο κώδικα χιλιετιών που ονομάζουν «φιλοξενία». Ένας κώδικας που θεωρεί τον ξένο ιερό και όχι απειλή ή πελάτη.

Τι φανερώνουν για το είδος τους:

Οι Γήινοι στέκονται συχνά πάνω στα ερείπια γιγάντων, αλλά συμπεριφέρονται σαν νάνοι με ακριβά εργαλεία.

Έχουν στα χέρια τους μια κληρονομιά βαθιάς σκέψης και ασύλληπτης αισθητικής, αλλά επιλέγουν τον θόρυβο και την επιφάνεια. Κι όμως, όσο επιβιώνει ακόμα η σπίθα της ανιδιοτελούς υποδοχής του άλλου, οι αρχαίες τους ιδέες δεν έχουν πεθάνει εντελώς. Απλώς περιμένουν να ξαναδιαβαστούν.

Τέλος σήματος.