ΟΡΕΙΝΟΣ

“Όσες κι αν χτίζουν φυλακές, κι αν ο κλοιός στενεύει, ο νους μας είν΄ αληταριό, που όλο θα δραπετεύει…”  (στίχος από το τραγούδι  “Αερικό”, που ερμηνεύει η Μελίνα Κανά). 

Κάθε άνθρωπος, σε όλη τη διάρκεια του βίου του, κάνει επιλογές (συνειδητές ή ασυνείδητες).

Κάθε επιλογή (μικρή ή μεγάλη) έχει ένα αντιστάθμισμα.

Τη στιγμή που επιλέγεις κάτι, αφήνεις κάτι άλλο (ή πολλά άλλα), που εν δυνάμει θα μπορούσες να επιλέξεις στη θέση του.

Πριν καταλήξεις λοιπόν, αναρωτήσου : 

• Τί εξυπηρετεί η επιλογή που ετοιμάζομαι να κάνω??
• Με ποιά κριτήρια την κάνω ??
• Τί έχω λάβει υπόψη μου και ποιά (πιθανόν) είναι τα “τυφλά” σημεία που αγνοώ ή/και δεν συνυπολογίζω όσο θα έπρεπε??
• Πού αποβλέπω με αυτή τη επιλογή ??
• Αν ο τελικός στόχος ή η ψυχολογική ανάγκη που με οδηγεί στο να την κάνω, δεν καλυφθεί τελικά (όπως αρχικά έχω προβλέψει ή θέλω απλά να ελπίζω), θα  ξανάκανα την ίδια επιλογή, αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω ??
• Αν όχι, μήπως υπάρχει άλλη, καλύτερη επιλογή στη θέση της ??
• Αν αυτή η “καλύτερη” επιλογή δεν είναι προφανής αυτή τη στιγμή, είναι αυτός επαρκής λόγος για να προχωρήσω με την αρχική??
• Μήπως είναι προτιμότερο να περιμένω ??
• Τί άλλο μπορώ να κάνω ή με ποιούς κατάλληλους ανθρώπους μπορώ να συνεργαστώ, ώστε να δημιουργήσω τις συνθήκες για ‘κείνη την “καλύτερη” επιλογή??

Τα παραπάνω είναι μερικά (και σίγουρα όχι τα μοναδικά) “αντικλείδια” για να μην “αυτοφυλακίζεσαι”.

Διότι τελικά, ακόμα και την επιλογή, που εξελίσσεται σε “φυλακή”, την κάνεις ΕΣΥ ! 

Εσύ είσαι ο “χτίστης”, εσύ ο “δεσμοφύλακας”, εσύ ο “τρόφιμος”,  εσύ και ο “δραπέτης” !!

Στοχάσου πάνω σε αυτή την αλήθεια…

Γ.Λ.

Ο «Ζωγράφος» ατενίζει τη λίμνη του Μόρνου από τα ψηλά της Ρούμελης, κρατώντας ζωντανή τη μνήμη δύο πατριωτών μας, του Χαράλαμπου Στέφου και του Tom Stefopoulos, που τίμησαν την τέχνη της ζωγραφικής. Και μαζί τους ζωντανεύει τον γενέθλιο τόπο μας, ο οποίος κοιμάται κάτω από τα νερά, για να ξεδιψάσει η μεγάλη πολιτεία.

Σε ευχαριστούμε, αγαπητέ Οδυσσέα Τοσουνίδη, που με την τέχνη σου μάς χάρισες αυτό το μνημείο μνήμης!

Υπάρχουν φυλακές χωρίς κάγκελα, χωρίς δεσμοφύλακες, χωρίς λουκέτα. Είναι εκείνες που χτίζει ο νους μας, όχι επειδή δεν υπάρχει έξοδος, αλλά επειδή δεν μας περνά ποτέ από το μυαλό να την αναζητήσουμε με διαφορετικό τρόπο.

Ένας άνθρωπος μπορεί να μείνει εγκλωβισμένος σ’ ένα δωμάτιο με ξεκλείδωτη πόρτα, μόνο και μόνο επειδή επιμένει να τη σπρώχνει, ενώ εκείνη ανοίγει προς τα μέσα. Το πρόβλημα δεν είναι η πόρτα· είναι η βεβαιότητα ότι ξέρουμε ήδη πώς ανοίγουν όλες οι πόρτες.

Κάπως έτσι συμβαίνει και στη ζωή. Επιμένουμε στις ίδιες συνήθειες, στις ίδιες ερμηνείες, στις ίδιες λύσεις. Όταν αυτές αποτυγχάνουν, δεν αμφισβητούμε τη μέθοδό μας· συμπεραίνουμε ότι η διέξοδος δεν υπάρχει. Κι όμως, πολλές φορές αρκεί μια μικρή αλλαγή οπτικής, μια διαφορετική ερώτηση, μια κίνηση αντίθετη από εκείνη που υπαγορεύει η συνήθεια.

Η μεγαλύτερη ελευθερία δεν είναι να βρίσκεις ανοιχτές πόρτες. Είναι να μην ξεχνάς ότι, πριν αποδεχθείς πως είσαι φυλακισμένος, αξίζει να δοκιμάσεις και να τραβήξεις. Γιατί καμιά φορά, ανάμεσα στην αιχμαλωσία και στην ελευθερία, μεσολαβεί μόνο μια διαφορετική κίνηση του χεριού.

•Μας έρχονται από πολύ παλιά αλλά επικαιροποιούνται συνεχώς και εμπλουτίζονται Δυο είναι τα σύντομα ανέκδοτα.Η μυστικότητα της ανάκρισης και της προδικασίας εν γένει και το τεκμήριο αθωότητας.

•Γι αυτό το λόγο πρέπει να ξανασκεφτούμε το θέμα.Σε όσες υποθέσεις κρίνει σωστό ο Υπουργός Δικαιοσύνης ή Προστασίας του Πολίτη να γίνονται δύο δίκες.Κατα τα πρότυπα της Eurovision.Η μία με τους κανόνες του Συντάγματος και του Νόμου και η άλλη με ψηφοφορία του κοινού.Αν υπάρχει διάσταση να αποφασίζει ανέκκλητα έγκυρη και αμερόληπτη επιτροπή αποτελούμενη από τον Εισαγγελεα του Αρείου Πάγου,τον Υπουργό Δικαιοσύνης και την εκπρόσωπο τύπου της ΕΛΑΣ κ.Δημογλιδου που τα εξηγεί πολύ ωραία.Να αξιοποιηθεί και ο κ.Καλιακμανης ως εισηγητής.Ειναι πολυεργαλείο.Τα ξέρει όλα.

Πάνος Μπιτσαξής