ΟΡΕΙΝΟΣ

Εἶπες·«Θὰ πάγω σ’ ἄλλη γῆ, θὰ πάγω σ’ ἄλλη θάλασσα.

Μιὰ πόλις ἄλλη θὰ βρεθεῖ καλλίτερη ἀπ’ αὐτή.

Κάθε προσπάθειά μου μιὰ καταδίκη εἶναι γραφτῆ ·

κ’ εἲν’ ἡ καρδιά μου-σὰν νεκρός-θαμένη.

Ὁ νοῦς μου ὡς πότε μὲς στὸν μαρασμὸν αὐτὸν θὰ μένει.

Ὅπου τὸ μάτι μου γυρίσω, ὅπου κι ἂν δῶ

ἐρείπια μαῦρα τῆς ζωῆς μου βλέπω ἐδῶ,

ποῦ τόσα χρόνια πέρασα καὶ ρήμαξα καὶ χάλασα.»

Καινούργιους τόπους δὲν θὰ βρεῖς,δὲν θάβρεις ἄλλες θάλασσες.

Ἡ πόλις θὰ σὲ ἀκολουθεῖ. Στοὺς δρόμους θὰ γυρνᾷς

τοὺς ἴδιους.Καὶ στὲς γειτονιὲς τὲς ἴδιες θὰ γερνᾷς·

καὶ μὲς στὰ ἴδια σπίτια αὐτὰ θ’ ἀσπρίζεις.

Πάντα στὴν πόλι αὐτὴ θὰ φθάνεις.Γιὰ τὰ ἀλλοῦ-μὴ ἐλπίζεις-

δὲν ἔχει πλοῖο γιὰ σέ,δὲν ἔχει ὁδό.

Ἔτσι ποῦ τὴ ζωή σου ρήμαξες ἐδῶ

στὴν κώχη τούτη τὴν μικρή,σ’ ὅλην τὴν γῆ τὴν χάλασες.

Η πόλις (1910),ένα απ’τα “αναγνωρισμένα” δημιουργήματα του Αλεξανδρινού Ποιητή…

Ταξιδεύαμε από την Αθήνα στη Χαλκίδα με τρένο.

Εγώ εδώ,

ο γιατρός απέναντί μου, δίπλα μου μία κυρία.

Κουβεντιάζαμε γόνα με γόνα με την κυρία,

που κάποια στιγμή σκύβει και με ρωτάει:

”Κυρ Γιάννη, ο κύριος είναι γιατρός;”

”Ναι”, της λέω,

”Και είναι καλός;”

”Θαύμα είναι. Μου έχει σώσει τη ζωή.

Κάποτε αρρώστησα βαριά,

αλλά έλειπε στο Παρίσι, κι έτσι σώθηκα.”

Έβαλε τα γέλια η γυναίκα και γέλαγε σε όλο το ταξίδι.

Όποιος ζει μόνο με τις ελπίδες του, αναβάλλει τη ζωή για αύριο. Όποιος ζει μόνο με τους φόβους του, φυλακίζεται μέσα στο σήμερα. Και στις δύο περιπτώσεις χάνει το μοναδικό αγαθό που πραγματικά κατέχει: την παρούσα στιγμή.

Σκούρτης, Μπερτσιάς, Θεοδωρίδης