«Οι αποτελεσματικοί άνθρωποι δεν σκέφτονται με όρους προβλημάτων αλλά με όρους ευκαιριών».
Η σκέψη αυτή, που συνδέεται με τον Peter Drucker και συναντάμε παραφρασμένη και στον Stephen Covey, δεν μας προτρέπει να αγνοούμε τα προβλήματα. Μας προτρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο τα κοιτάζουμε.
Γιατί τα προβλήματα υπάρχουν. Στη δουλειά, στις επιχειρήσεις, στις σχέσεις, στην ίδια τη ζωή. Και συνήθως εμφανίζονται χωρίς να ζητήσουν την άδειά μας. Εκείνο όμως που εξαρτάται από εμάς είναι πόσο χώρο θα τους παραχωρήσουμε.
Υπάρχουν άνθρωποι που, όταν συναντήσουν ένα εμπόδιο, στέκονται μπροστά του και αναλύουν επίμονα γιατί βρέθηκε εκεί. Αναζητούν τον υπεύθυνο, διαμαρτύρονται για την αδικία, υπολογίζουν τη ζημιά. Και υπάρχουν άλλοι που, αφού καταλάβουν τι συνέβη, αρχίζουν αμέσως να ψάχνουν τον δρόμο γύρω από το εμπόδιο.
Οι πρώτοι βλέπουν κυρίως αυτό που χάθηκε. Οι δεύτεροι αναζητούν αυτό που μπορεί ακόμη να κερδηθεί.
Αυτή είναι μία από τις σημαντικότερες διαφορές ανάμεσα στην απαισιοδοξία και στη δημιουργικότητα. Ο δημιουργικός άνθρωπος δεν πιστεύει ότι κάθε δυσκολία είναι μεταμφιεσμένη ευκαιρία — αυτό θα ήταν αφέλεια. Γνωρίζει όμως ότι ακόμη και μέσα σε μια δύσκολη κατάσταση υπάρχει συνήθως κάτι που μπορεί να μάθει, κάτι που μπορεί να αλλάξει ή ένας διαφορετικός δρόμος που μπορεί να δοκιμάσει.
Το βλέπουμε συχνά και στις επιχειρήσεις. Μια κρίση μπορεί να κλείσει μια αγορά, αλλά να δημιουργήσει μια άλλη. Μια αποτυχία μπορεί να αποκαλύψει ένα λάθος που η επιτυχία έκρυβε για χρόνια. Ένας ανταγωνιστής μπορεί να μας αναγκάσει να γίνουμε καλύτεροι. Ακόμη και μια απόρριψη μπορεί να μας στρέψει προς έναν δρόμο που διαφορετικά δεν θα είχαμε ποτέ σκεφτεί.
Κάπως έτσι λειτουργεί και η ζωή.
Δεν μας ρωτά πάντοτε τι θέλουμε να μας συμβεί. Μας ρωτά όμως καθημερινά τι σκοπεύουμε να κάνουμε με αυτό που μας συνέβη.
Και ίσως τελικά αποτελεσματικός άνθρωπος να μην είναι εκείνος που έχει λιγότερα προβλήματα από τους άλλους. Είναι εκείνος που, κοιτάζοντας το ίδιο εμπόδιο, καταφέρνει να δει λίγο πιο πέρα από αυτό.
Γιατί το πρόβλημα σε καθηλώνει στο «τι συνέβη».
Η ευκαιρία σε αναγκάζει να αναρωτηθείς:
«Και τώρα, τι μπορώ να κάνω;»
