ΟΡΕΙΝΟΣ

Κώστας Αναγνώπουλος, Κώστας Μπερτσιάς

Ένα από τα συνηθέστερα λάθη της ηγεσίας είναι η πεποίθηση ότι, αφού κάτι είναι ξεκάθαρο στο δικό μας μυαλό, θα πρέπει να είναι εξίσου ξεκάθαρο και στους άλλους.

Μιλάμε σύμφωνα με τις δικές μας εμπειρίες, λέξεις και λογική. Όταν οι άλλοι δεν ανταποκρίνονται όπως περιμένουμε, εύκολα συμπεραίνουμε ότι αντιστέκονται.

Όμως πολλές φορές δεν υπάρχει αντίσταση. Υπάρχει απλώς ασυμφωνία γλώσσας.

Ο ένας μιλά για αριθμούς και ο άλλος καταλαβαίνει μέσα από εικόνες. Ο ένας κινητοποιείται από τον στόχο και ο άλλος από το νόημα. Κάποιος χρειάζεται επιχειρήματα, κάποιος εμπιστοσύνη και κάποιος την αίσθηση συμμετοχής. Η ίδια φράση μπορεί να εμπνεύσει έναν άνθρωπο και να αφήσει έναν άλλον αδιάφορο.

Εδώ βρίσκεται ένα από τα δυσκολότερα μαθήματα της ηγεσίας: δεν αρκεί να ξέρεις τι θέλεις να πεις· πρέπει να ανακαλύψεις και πώς μπορεί να το ακούσει ο άλλος.

Γι’ αυτό, όταν συναντά δυσκολία, ο ηγέτης συχνά αναπτύσσει περισσότερα επιχειρήματα, πιστεύοντας ότι, αν εξηγήσει καλύτερα και λογικότερα, τελικά θα πείσει.

Μόνο που η επιρροή δεν είναι διαγωνισμός επιχειρημάτων.

Δεν κερδίζει πάντοτε εκείνος που έχει τα περισσότερα, αλλά εκείνος που έχει καταλάβει καλύτερα τον άνθρωπο απέναντί του. Ποια είναι η αγωνία του; Τι φοβάται ότι θα χάσει; Τι προσδοκά να κερδίσει; Τι τον παρακινεί; Ποια λέξη ανοίγει την πόρτα της σκέψης του και ποια την κλείνει;

Εκεί η προσπάθεια να πείσεις πρέπει να δώσει τη θέση της στην προσπάθεια να αποκωδικοποιήσεις.

Ο καλός ηγέτης δεν σκέφτεται μόνο: «Πώς θα τον κάνω να καταλάβει αυτό που του λέω;». Αναρωτιέται πρώτα: «Έχω καταλάβει εγώ τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται;».

Η πραγματική επικοινωνία δεν συμβαίνει όταν απλώς ο άλλος ακούσει τα λόγια μας, αλλά μόνο όταν το μήνυμα φτάσει με τρόπο που μπορεί να το κατανοήσει, να το επεξεργαστεί και τελικά να το κάνει δικό του.

Αποτελεσματική ηγεσία δεν μπορεί είναι η τέχνη να κάνεις τους άλλους να σκέφτονται όπως εσύ, αλλά να καταλαβαίνεις πώς σκέφτονται εκείνοι και να βρίσκεις τη γέφυρα που θα ενώνει τους δύο τρόπους σκέψης.

Το «αμορτί» είναι το λαχείο που δεν κερδίζει — κι εκεί βρίσκεται όλη η φιλοσοφία του τραγουδιού: η ζωή αξίζει επειδή τη ζεις, όχι επειδή κερδίζεις πάντα.

Προς τη Σύνταξη της εφημερίδας «Ο Παρατηρητής»
Από τον ανταποκριτή σας στον πλανήτη Γη.


13 Σεπτεμβρίου 2026

Από τη Γη σάς μεταδίδω τις κυριότερες εξελίξεις της χθεσινής ημέρας.

Στο Νέο Δελχί, οι ηγέτες των BRICS συμφώνησαν να ζητήσουν αυτοσυγκράτηση στη Μέση Ανατολή και διπλωματική επίλυση των διαφορών. Η κοινή δήλωση αποτελεί βήμα συνεννόησης, αν και εδώ η απόσταση ανάμεσα στις υπογραφές και στις πράξεις παραμένει συχνά μεγάλη. Reuters

Στην Ουκρανία, νέες ρωσικές επιθέσεις προκάλεσαν θανάτους και δεκάδες τραυματισμούς, σύμφωνα με τις τοπικές αρχές. Αναφέρθηκαν πλήγματα σε κατοικίες, αυτοκίνητα και κατάστημα τροφίμων. Η Μόσχα δήλωσε ότι χτύπησε βιομηχανικούς στόχους. Το Reuters δεν μπόρεσε να επαληθεύσει ανεξάρτητα τις αφηγήσεις των δύο πλευρών. Reuters

Στην Υεμένη, η προέλαση των Χούθι αυξάνει την απειλή για το θαλάσσιο πέρασμα Μπαμπ ελ Μαντέμπ, προκαλώντας ανησυχία για τη μεταφορά πετρελαίου και το εμπόριο. Οι γήινοι μπορεί να χωρίζονται με σύνορα, αλλά οι λογαριασμοί τους επηρεάζονται από τους ίδιους πολέμους. Reuters

Στην τεχνολογία, ο επικεφαλής της Anthropic ζήτησε επιβράδυνση στην ανάπτυξη ισχυρότερων μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης και ανεξάρτητη αξιολόγηση των κινδύνων. Η προειδοποίηση έχει ενδιαφέρον: προέρχεται από έναν από τους ίδιους τους κατασκευαστές τους. Reuters

Η εικόνα από το παρατηρητήριό μου παραμένει αντιφατική: οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη εξελίσσουν διαρκώς τα μέσα που διαθέτουν. Δυσκολεύονται περισσότερο να συμφωνήσουν πώς θα τα χρησιμοποιήσουν.

Γενικότερες παρατηρήσεις μου:

Ο πλανήτης βράζει, εκείνοι καταγράφουν: Τα ωκεάνια ύδατα κατέγραψαν νέα θερμικά ρεκόρ. Οι Γήινοι διαθέτουν όργανα ασύλληπτης ακρίβειας για να μετρούν την καταστροφή του σπιτιού τους σε πραγματικό χρόνο, αλλά διστάζουν να κλείσουν τις βαλβίδες που την προκαλούν.

Μηχανές εναντίον συνόρων: Αυτόνομα ιπτάμενα ρομπότ (drones) αντάλλαξαν πυρά σε διαφιλονικούμενες ζώνες. Χρησιμοποιούν αλγόριθμους αιχμής όχι για να εξερευνήσουν το διάστημα, αλλά για να προστατεύσουν νοητές γραμμές χαραγμένες στο χώμα.

Το πείσμα της ύλης: Σε αθλητικές διοργανώσεις παραπληγικών αθλητών, σπασμένα βιολογικά σώματα προσαρμόστηκαν σε μεταλλικούς τροχούς και αγωνίστηκαν μέχρι εξάντλησης. Η άρνησή τους να ηττηθούν από τη φθορά παραμένει το πιο συγκινητικό τους ελάττωμα.

Μοριακοί διορθωτές: Σε αθόρυβα εργαστήρια, ερευνητές επαναπρογραμμάτισαν μικροοργανισμούς για να απορροφούν τοξικά απόβλητα. Μια μικρή μειοψηφία πασχίζει να καθαρίσει όσα η υπόλοιπη μάζα λερώνει.

Συμπέρασμα για το είδος:

Έχουν τη δύναμη ημιθέων και τη συναισθηματική ωριμότητα νηπίων. Φτιάχνουν θαύματα στο εργαστήριο και ταυτόχρονα καίνε το πάτωμα στο οποίο πατούν.

Επικίνδυνοι, αλλά ακόμα συναρπαστικοί.

Θα συνεχίσω να παρακολουθώ.

Αύριο θα σας γράψω ξανά.

Ο ανταποκριτής σας στη Γη.

13 Σεπτεμβρίου 2026

Από τον φίλο ΓΛ η πιο κάτω ανάρτηση.

-με αφορμή την προσωπική δημιουργική διαδρομή του Κώστα – βλ. τη σχετική ανάρτηση στις 08/09/2026-

Πουλάς ένα χωράφι και πριν το παραδώσεις στο νέο ιδιοκτήτη του, πας και κόβεις το μοναδικό δέντρο που υπάρχει (και που, αν κρίνω από τη νοοτροπία σου, το πιθανότερο είναι ότι δεν το φύτεψες καν εσύ…).

Νομίζεις ότι η γη σου ανήκει, ότι το δέντρο εκείνο είναι κι αυτό δικό σου, και πως όταν πουλάς εκείνη τη γη, έχεις δικαίωμα να πάρεις το δέντρο σπίτι σου, σε κομμάτια (άλλωστε, πονηρά σκεπτόμενος, είμαι σίγουρος ότι δεν είχες καν αναφέρει την ύπαρξή του στο συμβόλαιο).

Άκου, “ξυλοκόπε” !!

1) Το μόνο “δικό σου”, είναι ο χρόνος που έχεις στη διάθεσή σου ως ζωντανός οργανισμός. Από αυτή τη “μοναδική περιουσία” ξοδεύεις κάθε μέρα, και μάλιστα χωρίς την παραμικρή δυνατότητα ανάκτησης. Σε όλα τα άλλα πράγματα, που θεωρείς δικά σου, στην πραγματικότητα διατηρείς μόνο τη δυνατότητα χρήσης τους…για λίγο, μέχρι να εξαντληθεί εκείνη η “μοναδική περιουσία” σου.

2) Δεν λογαριάζεις πως για ο,τιδήποτε διατηρείς σε αυτή την προσωρινή κατοχή σου, κάποιοι άλλοι (συνήθως πολλοί και άγνωστοι σε ‘σένα), πολλές φορές και η ίδια η φύση, έχουν δαπανήσει κόπο και χρόνο (= τη δική τους μοναδική περιουσία), για να μπορείς εσύ να έχεις την ψευδαίσθηση ότι δίνοντας ένα αντάλλαγμα (συνήθως χρηματικό), μπορείς να αγοράσεις όλα όσα πραγματικά απαιτήθηκαν για να συνθέσουν το τελικό απόκτημά σου. 

3) Πιστεύεις ότι έχεις ευθύνη μόνο για την προσωπική σου καλοπέραση, και αφού αυτή την αποδίδεις κατεξοχήν στα “δικά σου” πράγματα, νοιάζεσαι μόνο γι’ αυτά και για το πως θα αποκτήσεις όλο και περισσότερα. 

4) Θεωρείς ότι όλη η ζωή είναι μια συναλλαγή και λογαριάζεις τον κάθε λόγο και την κάθε πράξη σου, ώστε στο τέλος να είσαι εσύ ο κερδισμένος (όπως εννοείς του λόγου σου το κέρδος, τουλάχιστον).

5) Νομίζεις ότι ο κόσμος που ζεις είναι ένα “αστείρευτο πηγάδι” και πως μόνη δουλειά σου είναι να τραβάς όσο πιο πολύ νερό μπορείς. Άλλωστε – κατά τη γνώμη σου – το ίδιο κάνουν όλοι, οπότε το θέμα είναι ποιος θα προλάβει να πάρει το περισσότερο. 

“Ξυλοκόπε”, παρόλο το “κράξιμο” που σου έριξα, δεν είσαι εσύ το χειρότερο είδος που υπάρχει…

Έχε το νου σου σε αυτούς που καιροφυλακτούν, για να σου πάρουν τα ξύλα που θα βρουν κομμένα και έτοιμα, στοιβαγμένα με τάξη στην αυλή σου…

Γ.Λ.

Παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία δεκαετίας 60 με την αντίστοιχη επεξεργασμένη έγχρωμη . Στο βάθος τα Βαρδούσια ,η νότια άκρη της, και το Κάστρο του Βελουχιού

Συγκομιδή σταφυλιών

Ελλείψει μαστόρων προσπαθείς μόνος σου. Με λίγη υπομονή στο τέλος κάτι καταφέρνεις!