ΟΡΕΙΝΟΣ

•Ο Φουκουγιάμα το έργο του οποίου «η ταυτότητα κλπ» διαβάζω είναι γοητευτικός και συναρπαστικός διανοητής που σε ιντριγκάρει κυριως γιατί πέφτει πάντα έξω στις εκτιμήσεις του.Το ωραίο είναι πως αυτό δεν αναιρεί την δύναμη της σκέψης αλλά δείχνει τα όρια της προβλεπτικής ικανότητας και του πιο δυνατού νοος απέναντι στην άναρχη πολυπλοκότητα του κόσμου.

Ετσι «το τέλος της ιστορίας (1989)» που είχε τεράστια επιδραστικοτητα δεν έχει έρθει ακόμα και αργεί.Η επικράτηση της φιλελεύθερης δυτικής δημοκρατίας (Trust) ,δεύτερο επιδραστικό του πονημα, όχι μόνο δεν επιβεβεβαιωνεται παγκοσμίως αλλά ζει θανάσιμους κινδύνους.Παρα ταύτα χαίρομαι γιατί κρατώ χαρις στον Valter Fissaber το βιβλίο του με την ιδιόχειρη αφιέρωση «best wishes “.Καθε ευχή καλοδεχούμενη professor.

•Το τελευταίο βιβλιο «Η ταυτότητα ..η απαίτηση της αξιοπρέπειας»θα έχει πολύ καλύτερη τύχη.Γιατι αναλύει μια διαχρονική ,αδιάψευστη παρατήρηση που τη στηρίζει στο Πλατωνα.Την τρίτη ψυχή.Το θυμό.Ο άνθρωπος της δυτικής δημοκρατίας δεν σκέπτεται μόνο τα υλικά αγαθά και τις επιθυμίες του μας λέει.Η πλατωνική τρίτη ψυχή του κυριαρχεί.Αυτη θέλει αναγνώριση,ισοθυμια (έτσι το λέει),σεβασμό και όλα αυτα συνθέτουν την «αξίωση της αξιοπρέπειας».Αν δεν τα έχει ,αν αισθανθεί περιφρόνηση ενεργοποιείται ο θυμός που έχει τη θορυβώδη δύναμη να υπερνικά τη λογική ακόμα και το συμφέρον.Και μάλιστα υπό το διαθλαστικό κάτοπτρο της ταυτότητας στην οποία ανήκει.(φυλετικής,εθνοτικής,θρησκευτικής,σεξουαλικης και άλλα πολλά).Και ο θυμός είναι πάντα κακός σύμβουλος.

•Και ο πρωτοδιοριστος μηχανικός σε κάποια πολεοδομίαΕδωσε πανελλήνιες,μπήκε Πολυτεχνείο,πήρε μετά από 5 χρόνια πτυχίο.Και καλείται να δείξει σθένος στις πιέσεις,τις απειλές και τους εκβιασμούς.Μισθος 980 ευρώ καθαρά.Τα ίδια και ο δάσκαλος σε κάποιο ακριτικό νησί.Πρεπει να πληρώσει και νοίκι να τρώει έξω και να έχει το μυαλό του καθαρό και διαυγές για να μάθει τα παιδιά γράμματα.Και διαβάζει πως η κυβέρνηση δίνει αύξηση 100% στους δεσποτάδες,διαβάζει πως μοιράζονταν τα λεφτά στους απατεώνες δήθεν γεωργούς.Και βλέπει πλάι του να συσσωρεύεται ο άδικος αυτος πλούτος με προκλητική επιδειξιομανία όχι μόνο στα παραπάνω παραδείγματα αλλά σε ένα απέραντο εύρος. Δεν είναι ο χαμηλός μισθός που ενεργοποιεί τη τρίτη ψυχή και το θυμό του.Ειναι η καταρράκωση της αξίωσης για αξιοπρέπεια,αναγνώριση ,ισοθυμια.Αυτο το αίσθημα αν γενικευτεί δεν παλεύεται κ.Μητσοτακη ούτε διασκεδάζεται με ρητορικές κορώνες και μελίρρυτα λογάκια.

Πάνος Μπιτσαξής

Το πώς και πού ξοδεύει ο καθένας το χρόνο του καθορίζει την επιτυχία του. Το πώς αντιλαμβάνεται τα πράγματα, καθορίζει την ευτυχία του.

• Το να σχολιάσει κάποιος τις εξελίξεις στον εν γένει ιστορικό χώρο της ελληνικής Αριστεράς είναι το λιγότερο μικρόψυχο. Στερείται οποιουδήποτε νοήματος και ουσίας. Το να τις ερμηνεύσεις, όμως, είναι απαραίτητο και πολύ ουσιαστικό. Τι το καθόρισε; Κατά την προσωπική μου άποψη, την οποία εισφέρω ταπεινά, το κυρίαρχο δεν ήταν οι μωροφιλοδοξίες, οι διασπάσεις, οι μάχες όλων εναντίον όλων. Το κυρίαρχο ήταν η απόλυτη έλλειψη πολιτικής ταυτότητας. Ένα νέφος απροσδιοριστίας και ασάφειας, που εκφερόταν ως η γλώσσα μιας Βαβέλ πολυποίκιλων ανοησιών. Η έλλειψη οποιουδήποτε συστημικού προσήμου, δηλαδή μιας άποψης, έστω και γενικής, για το πώς πρέπει να λειτουργεί το κράτος. Ένα ευκαιριακό και αντιφατικό, αλλά και βαθιά απολίτικο, αφόρητα καιροσκοπικό και αμοραλιστικό παίγνιο εξουσίας. Ενώ η Δεξιά έχει συστημικό πρόσημο, όλοι ξέρουν τι είναι και τι πρεσβεύει και από ποιες αναφορές έρχεται στον ιστορικό χρόνο, η Αριστερά έφτασε να μη σημαίνει τίποτα. Απολύτως τίποτα. Το τι είναι αριστερό και τι δεξιό χάθηκε στις δίνες και τους ατμούς του απολίτικου διλήμματος «μνημόνιο – αντιμνημόνιο», στη συνεργασία με την ψεκασμένη Ακροδεξιά και στην υπόγεια συνεννόηση με την καραμανλική Δεξιά που προκάλεσε την κρίση. Η λέξη «σοσιαλισμός» εξαφανίστηκε από το πολιτικό λεξιλόγιο. Για μια δεύτερη φορά, η δήθεν αυτή Αριστερά είχε ως κύριο στόχο να καταπιεί, να εξαερώσει το ΠΑΣΟΚ. Το πέτυχε εν μέρει, αλλά όποιος σκάβει τον λάκκο του άλλου δεν πέφτει μόνο ο άλλος, αλλά και ο ίδιος μέσα.
• Στη θέση του θνήσκοντος αυτού συνοθυλεύματος έρχεται ο αριστερός, υποτίθεται, μεσσιανισμός. Ο Μεσσίας Τσίπρας. «Εγώ ειμί η αλήθεια και όστις βούλεται οπίσω μου ελθείν». Από τις στάχτες της ιστορίας του κομμουνιστικού μεσσιανισμού, σαν μια παραλλαγή, μια αστειότητα, μια φάρσα της συγκυρίας. Λένιν, Στάλιν, Δημητρώφ, Μάο, Ζαχαριάδης κ.λπ. Οι μεγάλοι οδηγοί με το θεϊκό φωτοστέφανο που έγραψαν τον 20ό αιώνα. Αποτελεί αυτό απάντηση; Εκλογικά δεν ξέρω. Μπορεί και να είναι, μπορεί και όχι· θα δείξει. Πολιτικά, όμως, απάντηση ενός ιστορικού ρεύματος δεν είναι. Ιδιαίτερα αν ο αυτοπροσδιορισμός είναι εμφανώς fake. Είναι τόσο βαθύς ο αμοραλισμός και η απολίτικη προσέγγιση στην πολιτική πράξη του Αλέξη Τσίπρα, που δύσκολα καταπίνεται. Ουδεμία έκπληξη θα μου προκαλούσε αν αύριο τον έβλεπα να αγκαλιάζεται με τον Βελόπουλο και τη Λατινοπούλου στο πλαίσιο μιας πατριωτικής συνεργασίας. Γιατί όχι; Όλοι πατριώτες είμαστε. Δεν παραγνωρίζω τη γραφίδα του Σιακαντάρη και τα συγκλίνοντα ρεύματα, αλλά η καχυποψία μου είναι μεγάλη, ανυπέρβλητη. Άλλωστε, το έχει ήδη κάνει, εμφανώς και αφανώς, με τον Καμμένο και τον «ανησυχούντα της Ραφήνας», χωρίς αυτό να τον απασχολεί στις 600 σελίδες της «Ιθάκης».
• Αντίθετα, το ΠΑΣΟΚ δεν είναι μεσσιανικό κόμμα. Έφυγε ο Ανδρέας, ήρθε ο Σημίτης, ο Γιώργος, η Φώφη. Έμεινε όρθιο, πληρώνοντας άδικα τα λάθη μιας φαύλης Δεξιάς που τώρα παριστάνει την ανήσυχη μωρά παρθένο. Κάνει λάθη, μπορεί να μην αρέσει ο Ανδρουλάκης, μπορεί, μπορεί, ό,τι θέλετε, αλλά από εκεί προέρχεται ο δυναμισμός της σημερινής Ελλάδας. Ό,τι και αν του καταλογίσει κανείς —και υπάρχουν πράγματα να του καταλογίσει— αυτό είναι μια αναμφισβήτητη αλήθεια. Έχει ταυτότητα, ιστορικό βάθος και πλήθος αξιόλογων στελεχών. Ήδη προσπαθεί να δώσει συγκεκριμένο περιεχόμενο στον τίτλο του και στη σοσιαλδημοκρατική του ιδιοπροσωπία. Δεν το κάνει πάντα καλά, εντάξει, αλλά αυτή είναι η ουσία.
  Άγχεται για τις δημοσκοπήσεις. Σε κάποιους έφταιγε το θερμόμετρο και όχι ο πυρετός. Στεγάζει προσεγγίσεις που μπορεί να απέχουν. Όμως είναι πιο αξιόπιστο, πιο υπεύθυνο και πιο ουσιαστικά χρήσιμο για τον τόπο. Από εκεί και πέρα αποφασίζουν οι πολίτες. Αν θέλουν πάλι Μητσοτάκη, δικαίωμά τους. Να τον έχουν. Ο τυφλός αντιμητσοτακισμός, το έχω ξαναγράψει, είναι απολίτικη προσέγγιση. Η ζωή δεν τελειώνει το 2027 για τη χώρα.
• Στους αμήχανους φίλους μου που πελαγοδρομούν με τον Τσίπρα συνιστώ ένα σημαντικό βιβλίο του Φράνσις Φουκουγιάμα, που τώρα διαβάζω: «Η Ταυτότητα. Η απαίτηση για αξιοπρέπεια». Το βιβλίο δεν αφορά μόνο τους Συριζαίους και τους Τσιπρικούς. Αφορά και το ΠΑΣΟΚ. Τη σφυρηλάτηση της ταυτότητας. Γιατί, αν αυτό δεν γίνει, θα κινδυνεύσει αύριο με την ίδια σκοτεινή τύχη.
• Πάνος Μπιτσαξής

Συνέχεια προηγούμενης ανάρτηση …

– ακυρώνει τα άλλοθι για τις δικές σου αποτυχίες- σε υποχρεώνει να προσπαθήσεις περισσότερο και ίσως και με διαφορετικό τρόπο για τους δικούς σου στόχους

– εν ολίγοις σε βγάζει από την “comfort zone” σου

….γι’ αυτό και μπορεί να βιωθεί με ειλικρίνεια, μόνο αν είσαι συνειδητός ως προς τα παραπάνω 

ΓΛ