ΟΡΕΙΝΟΣ

Στη ζωή έχουμε μάθει να είμαστε καχύποπτοι όταν κάτι είναι υπερβολικά φθηνό. Όταν όμως κάτι προσφέρεται εντελώς δωρεάν, συχνά ξεχνάμε να αναρωτηθούμε ποιος πληρώνει τον λογαριασμό.

Οι περισσότερες δωρεάν υπηρεσίες δεν λειτουργούν από φιλανθρωπία. Κάποιος καλύπτει το κόστος και συνήθως αυτός ο κάποιος είναι ο διαφημιζόμενος. Το πραγματικό προϊόν δεν είναι η εφαρμογή, η πλατφόρμα ή το κοινωνικό δίκτυο. Είναι η προσοχή μας, οι συνήθειές μας, οι προτιμήσεις μας και ο χρόνος που αφιερώνουμε εκεί.

Δεν σημαίνει ότι οι δωρεάν υπηρεσίες είναι κακές. Πολλές προσφέρουν τεράστια αξία και έχουν αλλάξει προς το καλύτερο την καθημερινότητά μας. Χρειάζεται όμως επίγνωση. Όταν γνωρίζεις ποιο είναι το αντάλλαγμα, μπορείς να επιλέγεις συνειδητά και όχι να παρασύρεσαι από την ψευδαίσθηση του «δωρεάν».

Τελικά, τίποτα δεν είναι πραγματικά δωρεάν. Αν δεν πληρώνεις με χρήματα, πιθανότατα πληρώνεις με κάτι εξίσου πολύτιμο: τον χρόνο, την προσοχή ή τα προσωπικά σου δεδομένα. Και αυτά, πολλές φορές, αξίζουν περισσότερο από το χρήμα.

“Αγαθόν το εξομολογείσθαι”

“Μια φορά μας μίλησε η σελήνη, μια φορά μας μίλησε ο έρωτας, η άνοιξη, όλα τα άλλα είναι βαρετά διαλείμματα” λέει ο φιλόσοφος…

Ο Αύγουστος για εμένα είναι σταθερά ένας μήνας ξετυλίγματος του “μίτου” και αναπροσανατολισμού σε συνθήκες συμφιλίωσης με τον χρόνο. Μια φάση επιστροφής και ανακεφαλαίωσης όταν οι περισσότεροι “φεύγουν”. Έτσι, σχεδόν μόνα τους κατεβαίνουν από τη βιβλιοθήκη ή αναδύονται από τις στοίβες του γραφείου κάποια παλαιότερα βιβλία- κόμβοι στο “νήμα”.

Ο εξομολογούμενος Γιάννης Τσαρούχης ανέβηκε, λοιπόν, ξανά στην επιφάνεια της ήρεμης αυγουστιάτικης νύχτας σαν το κίτρινο ολόγιομο φεγγάρι της, με το λυτρωτικό, καθαρτήριο μήνυμα του αγαθού της εξομολόγησης:

“Μ’ αρέσει η μοναξιά αλλά φοβάμαι μήπως με κλείσουν σε τείχη ανεπαισθήτως. Οι φρόνιμοι καλλιτέχνες που κρατούν τη θέση τους, που ξέρουν να κάνουν ένα αφηρημένο ταμπλώ άρτιο, που σκοπό τους έχουν να κάνουν μια καριέρα, δεν μπορούν να καταλάβουν πως η ζωγραφική μου δεν είναι τόσο ανειδοποίητη από τα ζωγραφικά προβλήματα. Αλλά μ’ ενδιαφέρει να πολιορκήσω επιτυχώς τα θέματα που μ’ απασχολούν, που είναι και σύμβολα ελευθερίας”.

Και αλλού, για το γραπτό της εξομολόγησης:

“Ό,τι να πεις, είναι επικίνδυνο. Καλύτερα θα ήταν να μην γράφει κανείς καθόλου, ιδίως όταν είναι ελεύθερος. Και όταν έχει καταλάβει πως η διόρθωση των ατόμων είναι βιασμός της ιδιοτροπίας της φύσεως. Το αρχαίο ιδεώδες να είσαι ένας καλός υπηρέτης του πλησίον σου και ν’ αγαπάς συγχρόνως τον εαυτό σου καθίσταται μέρα με τη μέρα αδύνατον (…). Ο Χριστός θέλοντας να βρει τη δυνατότερη μορφή αγάπης την οποία πρέπει να δίνεις στον πλησίον σου, θεώρησε την αγάπη προς τον εαυτό μας ως την πιο ισχυρή, φυσική και τέλεια. Αυτοί όλοι που δεν αγαπούν τον εαυτό τους πώς μπορεί να είναι χριστιανοί;”.

Ανάλεκτα, από το βιβλίο του Γιάννη Τσαρούχη “Αγαθόν το εξομολογείσθαι” (εκδόσεις Καστανιώτη 1986))