ΟΡΕΙΝΟΣ

Με τον αείμνηστο Γιώργο Σκούρτη στην Κωνσταντινούπολη

Η πραγματική αλλαγή δεν είναι να μάθουμε να πέφτουμε και να σηκωνόμαστε γρηγορότερα.

Είναι να πάψουμε να βαδίζουμε στον δρόμο που μας οδηγεί πάντα στην ίδια παγίδα.

Δεν αλλάζει η λακκούβα· αλλάζει ο άνθρωπος.

Και όταν αλλάζει ο άνθρωπος, αλλάζει και ο δρόμος που επιλέγει.

Και όταν …είναι το κλειδί .

Αλλάζει όμως ο άνθρωπος και με ποιες προϋποθέσεις είναι το τελικό ζητούμενο …

«Μονάχα αυτό είμαστε όλοι:

ερασιτέχνες· δεν ζούμε αρκετά για να γίνουμε οτιδήποτε άλλο.»*

Η ζωή έχει έναν παράξενο τρόπο να ταπεινώνει τον άνθρωπο. Στα νιάτα μας πιστεύουμε πως κάποτε θα φτάσουμε στην κορυφή της γνώσης, πως θα αποκτήσουμε τη βεβαιότητα που αναζητούμε. Όμως, όσο ανεβαίνουμε, τόσο απομακρύνεται η κορυφή. Η γνώση δεν μοιάζει με βουνό που κατακτάται, αλλά με ορίζοντα που συνεχώς μετακινείται.

Ύστερα από δεκαετίες εμπειριών, επιτυχιών, λαθών και διαψεύσεων, ο σοφότερος άνθρωπος δεν είναι εκείνος που έχει όλες τις απαντήσεις. Είναι εκείνος που έμαθε να κάνει καλύτερες ερωτήσεις. Η εμπειρία δεν γεννά την παντογνωσία· γεννά την επίγνωση των ορίων μας.

Αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα της ηλικίας. Ότι κανείς δεν προλαβαίνει να γίνει πραγματικός «ειδικός» στη ζωή. Ο γιατρός συνεχίζει να μαθαίνει τον άνθρωπο, ο δικαστής τη δικαιοσύνη, ο δάσκαλος τη γνώση, ο γονιός το παιδί του, ο γεωργός τη γη του. Και όταν νομίσουν πως τα έμαθαν όλα, η ζωή φροντίζει να τους διδάξει κάτι ακόμη

Η λέξη «ερασιτέχνης» προέρχεται από το ρήμα ἐρῶ — αγαπώ. Ερασιτέχνης είναι εκείνος που κάνει κάτι από αγάπη. Ίσως, λοιπόν, η μεγαλύτερη τιμή για τον άνθρωπο να μην είναι να ονομαστεί ειδικός, αλλά να παραμείνει εραστής της γνώσης, της αλήθειας και της ζωής. Να παραμένουμε ερασιτέχνες της ζωής

Τελικά, δεν μας λείπουν τα χρόνια επειδή δεν προλάβαμε να μάθουμε αρκετά. Μας λείπουν γιατί κάθε μέρα που περνά μας αποκαλύπτει πόσο απέραντος είναι ο κόσμος. Κι αυτή η συνειδητοποίηση, αντί να μας απογοητεύει, μπορεί να μας κάνει πιο ταπεινούς, πιο επιεικείς με τους άλλους και πιο πρόθυμους να συνεχίσουμε να μαθαίνουμε μέχρι την τελευταία μας ημέρα. Να παραμένουμε ερασιτέχνες της ζωής !

.

• η φράση αυτή αποδίδεται συχνά στον Τσάρλι Τσάπλιν, αλλά δεν υπάρχει ασφαλής τεκμηρίωση ότι είναι δική του.

Η πραγματική δημιουργικότητα θέτει τον ανθρώπινο νου σε αυτό που διάφοροι επιστήμονες έχουν ονομάσει “κατάσταση ροής”, δηλ. την αβίαστη προσοχή και συγκέντρωση στο αντικείμενο ενδιαφέροντος, με το υποκείμενο (δημιουργό) να χάνει την αίσθηση του χρόνου που διανύει σε αυτή την κατάσταση….

Κάπως έτσι βγήκε και το πιασάρικο “όταν κάνεις αυτό που αγαπάς, δεν κοιτάς ρολόι”…

Καλώς ή κακώς υπάρχουν και οι ανάγκες της καθημερινότητας (χρονοδιαγράμματα, προθεσμίες, συνεργασίες με άλλους) που “αφυπνίζουν” τον “δημιουργό”…

Καλή Κυριακή, εύχομαι !

Γ.Λ.

Η εξουσία μολύνει κι όποιος περνάει την πόρτα των μεγάρων της βρίσκεται στις παρυφές ενός καταραμένου τριγώνου – του χρήματος, της βίας και του αίματος.

Το βίωμα του δημιουργικού ανθρώπου, στην ανθρώπινη συνείδηση, παράγει μια μορφή αχρονίας. Ο καιρός περνά με ραγδαία ταχύτητα, αλλά η βιωματική καταγραφή ζει και δηλώνει παρούσα. Όταν εξακολουθείς να δημιουργείς, παρά το ότι μεγαλώνεις, το βίωμα αρμοδένει με το παρόν, συνδιαλέγεται μαζί του και συχνά το επικαθορίζει.

Όταν γίνεις απόμαχος, το βίωμα είναι το ίδιο το αέναο υποκειμενικό παρόν.

Βίον ανθόσπαρτον στον Γιάννη και στη Νάσια!