ΟΡΕΙΝΟΣ

ΤΑΜΠΟΥΡΑΤΖΗ ΜΙΧΑ Λαμπρινή
Τοπική Σύμβουλος Κοινοτητας Σκουρτων

Εν όψει της συνεδρίασης του Τοπικού Συμβουλίου Σκούρτων,
η οποία θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2026 και ώρα 21:30,
στο Γραφείο της Τοπικής Κοινότητας Σκούρτων, στην πλατεία,
Σκούρτων με θέματα ημερήσιας διάταξης:

1 .Εισήγηση για την έγκριση ή μη της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) του έργου:
«Αιολικός Σταθμός Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΣΠΗΕ) ισχύος 18,2 MW της εταιρείας GREEN REPOWER Μ.Ι.Κ.Ε., στη θέση “ΚΙΚΔΕΖΑ” της Δημοτικής Ενότητας Δερβενοχωρίων του Δήμου Τανάγρας».

2. Συζήτηση επί της επιστολής των Οικιστών Τζιγκουρατίου περι του θεματος αυτού . ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε ένα Νέο Αιολικό εργο στην Πάρνηθα

ΛΕΜΕ ΟΧΙ στην εγκατάσταση βαριάς βιομηχανικής δραστηριότητας στον πυρήνα του σπουδαιοτερου και ωραιότερου βουνού της Αθήνας

ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε ένα έργο … στον τελευταίο μεγάλος πνεύμονα της Αττικής, κρίσιμος για το μικροκλίμα, τη βιοποικιλότητα, τα νερά και την ποιότητα ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων.

ΛΕΜΕ ΟΧΙ …..στην απόφαση Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ) για την εγκατάσταση αιολικού σταθμού με 11 ανεμογεννήτριες, ύψους έως 200 μέτρα, στις κορυφές Ελαφοβούνι και Πυργάθι,Κικιδεζα , Ραχα ,Σαβα ….. σε περιοχές που μέχρι σήμερα παραμένουν αδιατάρακτες.

ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε ένα έργο εξαιρετικά κοντά σε ανθρώπινες δραστηριότητες

ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε ένα έργο που η χωροθέτηση γίνεται:
σε πολύ μικρή απόσταση από χωριά, σε μονές , σε μνημεία
σε άμεση γειτνίαση με Δερβενοχώρια, Αυλώνα και την ευρύτερη Αττική…

ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε ένα έργο … μέσα στο βασικό φυσικό ανάχωμα της Αθήνας, απέναντι στην υπερθέρμανση και την ατμοσφαιρική ρύπανση …..που μας απασχολεί και θα μας απασχολήσει ακόμη περισσότερο

ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε ένα έργο που απειλεί ένα ευρύτερο οικοσύστημα μεγάλης εθνικής σημασίας

ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε ένα έργο … στην Πάρνηθα:
δίπλα σε Εθνικό Δρυμός, , δίπλα σε περιοχή Natura 2000
σε μια περιοχή που φιλοξενεί πάνω από 1.100 είδη φυτών, διατηρεί 30 ενδημικά είδη, σε μια περιοχή που αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο του κόκκινου ελαφιού (Cervus elaphus) στην Ελλάδα, σε μια περιοχή που αποτελεί κομβικός διάδρομος για την ορνιθοπανίδα και τα μεταναστευτικά είδη

ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε έργα αυτού του μεγέθους… που καποιοι θελουν να το περασουν ως ήπια παρέμβαση….

ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε ένα Νέο Αιολικό ……σε ένα βουνό που δεν αντέχει άλλη πίεση …..το οποίο , μετά τις πυρκαγιές του 2007, 2021 και 2023, βρίσκεται σε εύθραυστη φάση φυσικής αναγέννησης.
Κάθε διάνοιξη δρόμου, κάθε εκσκαφή, κάθε αλλαγή στο ανάγλυφο,διαταράσσει τη φυσική αναγέννηση , επιταχύνει τη διάβρωση, υποβαθμίζει τα νερά και τα εδάφη ,αυξάνει τον κίνδυνο μελλοντικών καταστροφών

ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε ένα Νέο Αιολικό σε μια περιοχή που διαπιστωνεται υπερκορεσμός….καθώς ήδη λειτουργούν δεκάδες ανεμογεννήτριες, πολλές εντός δασικών εκτάσεων σε περιοχές καμένες και αναδασωτέες σε έργα που προέκυψαν απο κατατμήσεις αλλων έργων :

ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε ένα Νέο Αιολικό …..και σε έναν τέτοιον σχεδιασμό για επιπλέον ανεμογεννήτριες που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια και οδηγεί σε αθροιστική περιβαλλοντική υποβάθμιση όλης της περιοχής μας .

ΛΕΜΕ ΟΧΙ σε ένα Νέο Αιολικό σε μια περιοχή που ποι κατοικοι νέμονται συνεχως αδειαλειπτως και αδιαταρακτος , απο το 1690 και διατηρούν τιτλους κυριοτητας απο το 1880 …

ΛΕΜΕ ΟΧΙ ….

Όχι στην κοπή χιλιάδων δέντρων για δρόμους και βάσεις
Όχι σε δρόμους βαριάς πρόσβασης πλάτους άνω των 10 μέτρων
Όχι σε εκσκαφές μεγέθους μικρών γηπέδων
Όχι σε τόνους σκυροδέματος μέσα στον Εθνικό Δρυμό
Όχι στην αλλοίωση του φυσικού αναγλύφου
Όχι στη διάβρωση εδαφών και την καταστροφή υπεδάφους
Όχι στην υποβάθμιση πηγών και υδρολογικών συστημάτων
Όχι στη μόνιμη οπτική υποβάθμιση του τοπίου
Όχι στον συνεχή μηχανικό θόρυβο και τους υπόηχους
Όχι στη φωτορρύπανση σε ένα φυσικό καταφύγιο
Όχι στους κινδύνους για αρπακτικά και μεταναστευτικά πουλιά
Όχι στη διάσπαση βιοτόπων άγριας ζωής
Όχι στη μετακίνηση και εξαφάνιση ειδών
Όχι στην αλλοίωση του μικροκλίματος
Όχι στη βιομηχανοποίηση της φύσης
Όχι στην υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των κατοίκων
Όχι στη φθορά ενός οικοσυστήματος που αυξανει την επικινδυνότητα
Όχι στη μετατροπή της Πάρνηθας σε ενεργειακό πεδίο πειραματισμών

Όχι σε έργα χωρίς ουσιαστική κοινωνική συναίνεση
Όχι σε επενδύσεις όπου τα οφέλη φεύγουν και τα βάρη μένουν
Όχι στην παράκαμψη της τοπικής κοινωνίας
Όχι στην υποβάθμιση πολιτιστικών διαδρομών, μνημείων και μονοπατιών

Όχι στην τουριστική απαξίωση ενός φυσικού προορισμού
Όχι στην απώλεια ταυτότητας των Δερβενοχωρίων
Όχι γιατί υπάρχουν εναλλακτικές ΑΠΕ χωρίς καταστροφή δασών
Όχι γιατί η φύση δεν είναι εργοστάσιο

Τι διεκδικούμε

Σεβασμό στον Εθνικό Δρυμό

Ορθολογικό ενεργειακό σχεδιασμό

Προστασία του φυσικού κεφαλαίου

Συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών

Ανάπτυξη που δεν καταστρέφει τον τόπο

Η Πάρνηθα είναι η ζωή μας …….

Τα Δερβενοχώρια είναι φύση, ιστορία και μέλλον…..

Για όλα αυτά λέμε ξεκάθαρα……:

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΑΡΝΗΘΑΣ

Σας καλούμε την Τετάρτη 11/02/2026, έξω από το Κοινοτικό Κατάστημα, ώστε να ακουστεί καθαρά, δυνατά και αδιαμφισβήτητα η φωνή της κοινωνίας.

Τα Δερβενοχώρια και η Πάρνηθα υπήρξαν αδούλωτα….ακομη και απέναντι στους κατακτητές το 1821 και του 1940…..

Δεν θα υποδουλωθούν…. ούτε σήμερα , ούτε αυριο , ούτε ποτέ σε ντόπια η ξένα συμφέροντα…..

Συντασσόμαστε πλήρως με το πνεύμα και την ουσία της επιστολής των οικιστών Τσιγουρατίου Πάρνηθας.

Η Πάρνηθα, ως Εθνικός Δρυμός, πνεύμονας ζωής για την Αττική και καταφύγιο σπάνιας βιοποικιλότητας, δεν αντέχει άλλες πιέσεις ούτε πειραματισμούς στο όνομα μιας στρεβλής “πράσινης ανάπτυξης”.
Η φωνή των κατοίκων ζητά σεβασμό, ουσιαστική διαβούλευση και έναν ορθολογικό ενεργειακό σχεδιασμό που να προστατεύει τη φύση, την ιστορία και το μέλλον του τόπου…..

ΤΑΜΠΟΥΡΑΤΖΗ ΜΙΧΑ Λαμπρινή
Τοπική Σύμβουλος Κοινοτητας Σκουρτων

«Ο άνθρωπος είναι τόσο νέος όσο τα ρίσκα που παίρνει.»

Will Durant

Η νεότητα δεν είναι υπόθεση ημερολογίου· είναι υπόθεση στάσης. Μετριέται όχι στα χρόνια που πέρασαν, αλλά στα ρίσκα που τολμήσαμε όταν όλα μας καλούσαν να μείνουμε ακίνητοι. Όσο ο άνθρωπος εξακολουθεί να ρισκάρει, να εκτίθεται στο άγνωστο, να δοκιμάζει τη δύναμή του απέναντι στην αβεβαιότητα, παραμένει νέος — έστω κι αν τα μαλλιά του ασπρίζουν.

Το ρίσκο δεν ταυτίζεται με την απερισκεψία. Είναι πράξη συνείδησης. Είναι η στιγμή που επιλέγεις να υπερασπιστείς μια ιδέα, να αλλάξεις πορεία, να πεις «ναι» σε κάτι που δεν εγγυάται τίποτε. Εκεί ακριβώς ανανεώνεται ο άνθρωπος: στο σημείο όπου το βολικό συγκρούεται με το ουσιώδες.

Αντίθετα, η πραγματική γήρανση αρχίζει όταν ο φόβος γίνεται μόνιμος σύμβουλος. Όταν οι επιλογές περιορίζονται στο «να μη χαλάσουμε ό,τι έχουμε», όταν η ασφάλεια μετατρέπεται σε άλλοθι ακινησίας. Τότε ο άνθρωπος μπορεί να είναι νέος σε ηλικία, αλλά γέρος στο φρόνημα.

Η ζωή, όπως και η ιστορία, προχωρά χάρη σε εκείνους που ρίσκαραν: να σκεφτούν αλλιώς, να ζήσουν αλλιώς, να επιμείνουν αλλιώς. Και ίσως αυτό να είναι το βαθύτερο μήνυμα του Ντυράν: η νεότητα δεν χαρίζεται· κατακτάται, κάθε φορά που τολμάς να βγεις ένα βήμα πιο πέρα από τον εαυτό σου.

Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή —και στο έργο κάθε ανθρώπου— όπου η σιωπή παύει να είναι απουσία λόγου και γίνεται πράξη ευθύνης. Όχι από αδυναμία, ούτε από φόβο, αλλά από βαθιά επίγνωση. Όταν το όραμα ακόμη ωριμάζει, όταν η πρόθεση δεν έχει ακόμη στερεωθεί σε αποτέλεσμα, τα πολλά λόγια λειτουργούν σαν πρόωρη έκθεση στο φως: αποδυναμώνουν, παραμορφώνουν, κάποτε ματαιώνουν.

Το να αφήνεις τα αποτελέσματά σου να μιλούν από μόνα τους δεν είναι αλαζονική απόσταση· είναι σεβασμός. Σεβασμός προς τον χρόνο, που απαιτείται για την κυοφορία. Σεβασμός προς το έργο, που αξίζει να κριθεί όταν σταθεί όρθιο —όχι όσο στηρίζεται ακόμη σε υποσχέσεις. Σεβασμός, τέλος, προς τους άλλους, που δικαιούνται την αλήθεια των πράξεων και όχι τη ρητορεία των προθέσεων.

Η σιωπή, σε αυτή τη μορφή της, δεν είναι κενό· είναι προστατευτικό περίβλημα. Κρατά μακριά τον θόρυβο της πρόωρης κριτικής, την πίεση της εξήγησης, τον πειρασμό της δικαιολόγησης. Δίνει χώρο στη συγκέντρωση, στην επιμονή, στην αθόρυβη καθημερινή πρόοδο που δεν φαίνεται, αλλά συσσωρεύεται.

Ό,τι χτίζεται μέσα στη σιωπή, αποκτά αντοχή.

Και όταν έρθει η ώρα, τα αποτελέσματα δεν χρειάζονται μετάφραση. Στέκονται μόνα τους, καθαρά, χωρίς υπερθετικούς και χωρίς άμυνες. Τότε η σιωπή παύει να είναι προστασία και γίνεται κύρος. Γιατί σε έναν κόσμο που μιλά διαρκώς, εκείνος που μίλησε τελευταίος —μέσα από το έργο του— έχει συνήθως και τον πιο πειστικό λόγο.

ο Θόδωρος ο μέγας!

«Λερώνει!» φώναζαν οι μεταφορείς, όταν κουβαλούσαν, μέσα από κόσμο, ένα φρεσκοβαμμένο έπιπλο. Προειδοποιούσαν μην το αγγίξει κατά λάθος κανείς, γιατί θα αναγκαζόταν έπειτα να τρίβει τον λεκέ με νέφτη μπας και τον διώξει από τα ρούχα του.

Έτσι λειτούργησε ο Τζέφρι Έπστιν, ο διαφθορέας και βιαστής ανήλικων κοριτσιών, που τα έβρισκε στις φτωχογειτονιές και τα εξέδιδε στην «καλή κοινωνία». Λέκιασε ουκ ολίγους ξακουστούς. Που απεδείχθησαν εκτός από ανάλγητοι και απρόσεκτοι. Τον πρίγκιπα Ανδρέα, αδελφό του βασιλιά Κάρολου, συνονόματο εγγονό του δικού μας Ανδρέα, του ανδραγαθήσαντα ή εγκληματίσαντα στη Μικρά Ασία, ο οποίος θα είχε το τέλος των Έξι εάν δεν ήταν γαλαζοαίματος. Ο Ανδρέας ο νεότερος, ίσως και ανοητότερος, πλήρωσε τις πομπές του χάνοντας τους τίτλους του. Παίρνοντας πόδι από το Μπάκιγχαμ. Ενώ ο Μπιλ Κλίντον έπεσε σχετικά στα μαλακά λόγω ηλικίας. Αν πεις για τον Ντόναλντ Τραμπ, μέχρι στιγμής φαίνεται να φυλούσε τα νώτα του.

Με τη δημοσίευση του αρχείου Έπστιν, εκατομμύρια σελίδες, ο κύκλος με τα πελατάκια ανοίγει. Απορείς. Δεν υπήρχε -αναρωτιέσαι- άλλος μαστρωπός στο διεθνές τζετ-σετ και έτρεχαν όλοι σε εκείνον; Εκτός και αν το εμπόριο σάρκας ήταν βιτρίνα άλλων, ακόμα μελανότερων, δραστηριοτήτων και συναλλαγών.

Στα ονόματα του αρχείου, να’σου κι ο Νόαμ Τσόμσκι! Μάλιστα. Ο κορυφαίος γλωσσολόγος. Ο περίβλεπτος στοχαστής. Ο Πάπας του ριζοσπαστισμού. Εκείνος που αυτοπροσδιοριζόταν ως ελευθεριακός σοσιαλιστής και αναρχοσυνδικαλιστής. Να χαριεντίζεται με τον νταβατζή. Να του γράφει γλοιωδώς ότι «φαντασιώνεται το νησάκι της Καραϊβικής». Να τον συμβουλεύει πώς να διαχειριστεί την αρνητική δημοσιότητα, χαρακτηρίζοντας τις εναντίον του κατηγορίες υστερικές. Και να πειράζεται -άχου τον!- χαριτωμένα, όταν ο Έπστιν τον παρομοιάζει με τον Πλούτο, τον σκύλο του Ντίσνεϊ. «Όντως μου μοιάζει!» να παραδέχεται. Να ζητάει, τέλος, να τον φέρει σε επαφή με τον Στιβ Μπάνον, πρώην πρωτοπαλίκαρο του Τραμπ.

Ρεζιλίκια. Να ντρέπεσαι για λογαριασμό του. Πρώτη φορά είναι, θα μου πείτε, που βλέπουμε διανοούμενους και καλλιτέχνες να παθαίνουν ακράτεια σιέλων μπροστά σε μεγιστάνες; «Σύγχρονους Αριστοφάνηδες» που επί σκηνής δεν αφήνουν τίποτα όρθιο, ξεσκίζουν όποιον αδικεί τον λαό, και σε επαύλεις και θαλαμηγούς μεταμορφώνονται σε θλιβερούς τζουτζέδες; Σε λουλούδες του καναπέ; «Μίλα μας, Νόαμ, εναντίον της παγκοσμιοποίησης! … Μπα, σε καλό σου, ροδάνι πάει η γλώσσα σου! … Πες μας και για τους Έλληνες, να περάσει η ώρα!»

Είχε τοποθετηθεί σχετικά με εμάς ο Τσόμσκι κατά την περίοδο των μνημονίων. Είχε ενημερώσει ότι το 40% του πληθυσμού μας ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας – αν είχε ως μέτρο τη χλιδή του περιβάλλοντος Έπστιν, θα έπρεπε να το ανεβάσει στο 99%. Μας είχε προτρέψει να μην εφαρμόζουμε τις πολιτικές των Βρυξελλών διότι η Ελλάδα καταστρέφεται. Κι άλλα ηχηρά παρόμοια, που τα εγχώρια φερέφωνα τα αναπαρήγαν. Και τα έτριβαν στα μούτρα όποιου αγωνιζόταν να κρατήσει την ψυχραιμία του και να ιχνηλατήσει μια έξοδο από την κρίση. «Ποια κανονικότητα, ρε προσκυνημένε; Ο μέγας Τσόμσκι το λέει ξάστερα: φωτιά και τσεκούρι!»

Επειδή ο Τσόμσκι απεδείχθη φαύλος, σημαίνει αναγκαστικά ότι έκανε και λάθος; Άλλο η ηθική συγκρότηση του ανθρώπου, άλλο ο στοχασμός του. Συμφωνώ. Μόνο που όποιος κρίνει τα αλλότρια από απόσταση ασφαλείας, όποιος φαντασιώνεται εξόν από ειδυλλιακά θέρετρα και επαναστάσεις σε μακρινές χώρες –«σε ξένο κώλο, εκατό ξυλιές» έλεγε η μάνα μου-, είναι τρισχειρότερος από εκείνον που κόβει καπίστρι και πέφτει στη φωτιά, «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων».

Για να το κάνω ακόμα πιο λιανά: Ο Βελουχιώτης όταν αγνόησε τη συμφωνία της Βάρκιζας και ξαναβγήκε αντάρτης, όπως και να τον κρίνουμε, το πλήρωσε με τη ζωή του. Ο Βαρουφάκης όταν και εξαιτίας του έκλεισαν οι τράπεζες, κοίταζε αφ’υψηλού όσους ξεροστάλιαζαν στα ΑΤΜ. «Δεν θα έπρεπε να σταθείτε κι εσείς από αλληλεγγύη;» τον ρώτησε ένας δημοσιογράφος. Τότε ο Γιάνης, μαθητής του Τσόμσκι, έβαλε τα γέλια. Και ο ήλιος έφριξε.-

Χρήστος Χωμενίδης