ΟΡΕΙΝΟΣ

•Έγινε μια συμφωνία εξαιρετική.Να επιστρέψουμε τα οστά του Σαμουηλ από τη Πρέσπα

και να μας επιστραφούν 48 σημαντικά κειμήλια που εξετιθεντο στο μουσείο της Σοφίας.Μια συμφωνία πλοηγός στον επαναπατρισμό σπουδαίων αρχαιοτήτων και μάθημα στους λεηλάτες του Βρεττανικου Μουσείου.Και βγήκε στον αέρα η απίθανη αυτή κενολογία του Σαμαρα.

Υποστηκαμε χτύπημα είπε.Ο Σαμουηλ αυτοκρατωρ των Βούλγαρων και ιδρυτής του βουλγαρικού έθνους το 10ο Αιώνα δεν έπρεπε να επιστρέψει στη Βουλγαρία γιατί οι Βούλγαροι έχουν και άλλα δικά μας κειμήλια.Η επιστροφή του ήταν εθνικός πόθος για τους Βούλγαρους για 100 χρόνια προσέθεσε.Αρα συμπερασματικά έπρεπε να τους εκβιάσουμε να δώσουν κι άλλα.Γιατι είναι σαν να επιστρέφουν στην Ελλάδα τα οστά του Μ.Αλεξανδρου.Τοσο σημαντικό είναι γι αυτούς.

Αρα;

•Πως φαίνεται ο τρόπος που σκέπτεται.Να παρακρατήσουμε τα οστά του εθνικού συμβόλου μιας γειτονος χώρας για να εκβιάζουμε.

•Αυτά τα οστά έπρεπε να τα έχουμε οικειοθελώς παραδόσει από τότε που τα βρήκαμε.Τι να τα κάνουμε εμείς τα οστά;να τα καμαρώνουμε;Αν είναι δυνατόν να σκέπτεται κάποιος έτσι.

•Ίσως να θέλει ο Σαμαράς να αναβιώσουμε τον εθνικό θρίαμβο του Βασιλείου του Βουλγαροκτονου.Οταν τύφλωσε με πυρωμένο σίδερο 15.000 Βούλγαρους και έβαλε ανά 100 να τους οδηγεί έναν μονόφθαλμο.Στη θέα τους ο εχθρός του Βυζαντίου Σαμουηλ λιποθύμησε.Παντα χρειάζεται ένας μονόφθαλμος.

•Την ιδέα για αυτά μου την έδωσε η Mary Mairi Apostolides.Οι αναρτήσεις της τις οποίες παρακολουθώ με προσοχή είναι θαυμάσιες και βαθειά τεκμηριωμένες.Σας συνιστώ να τις παρακολουθείτε.Δεν τη γνωρίζω αλλά συχνά αποτελεί τροφή για σκέψη.

Πάνος Μπιτσαξής

5. Clos Apalta Residence – Κοιλάδα Apalta, Χιλή
Στην κοιλάδα Apalta, η διαμονή στο Clos Apalta Residence φέρνει τον επισκέπτη στο ίδιο κτήμα όπου παράγονται τα κρασιά Clos Apalta. Οι βίλες έχουν μεγάλα ανοίγματα προς τους αμπελώνες και το φυσικό τοπίο, ενώ μια ιδιωτική επίσκεψη στο οινοποιείο επιτρέπει να γνωρίσεις καλύτερα τη δουλειά πίσω από τις ετικέτες του.

Η κλίμακα είναι μικρή και η εμπειρία προσωπική και «ακούει» περισσότερο μια διαμονή στο σπίτι μιας οικογένειας οινοπαραγωγών που ασχολείται με το κρασί εδώ και επτά γενιές, παρά ένα μεγάλο wine resort. Μπορείς να εξερευνήσεις το κτήμα με τα πόδια ή με ποδήλατο, να γνωρίσεις τα κρασιά Clos Apalta και να δειπνήσεις στο εστιατόριο, που δουλεύει με εποχικές πρώτες ύλες και γαλλικές επιρροές. 
closapaltaresidence.com

Το «Ἐν τῷ μηνὶ Ἀθύρ» είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα ποιήματα του Κ. Π. Καβάφης, όπου η μνήμη παλεύει με τη φθορά του χρόνου.

Ο ποιητής μάς βάζει μπροστά σε μια παλιά, μισοσβησμένη επιτύμβια επιγραφή. Κάποιος προσπαθεί να τη διαβάσει, αλλά οι λέξεις έχουν φθαρεί. Από τα λίγα που διακρίνονται ανασυνθέτει σιγά σιγά μια ανθρώπινη ζωή.

«Με δυσκολία διαβάζω στην πέτρα την αρχαία…»

Από την πρώτη στιγμή έχουμε την εικόνα της φθοράς. Η πέτρα, που υποτίθεται ότι κατασκευάστηκε για να διατηρήσει τη μνήμη, έχει και αυτή υποκύψει στον χρόνο. Τα γράμματα χάνονται — όπως χάνονται οι άνθρωποι.

«Κύ[ρι]ε Ἰησοῦ Χριστέ»

Μέσα από τα αποσπασματικά γράμματα διακρίνεται ότι πρόκειται για χριστιανικό τάφο. Ο Καβάφης δεν μας δίνει μια ολοκληρωμένη επιγραφή· μας αναγκάζει να τη συναρμολογήσουμε μαζί με τον αφηγητή. Έτσι αισθανόμαστε ότι ανασύρουμε έναν νεκρό από τη λήθη.

«ἐν τῷ μηνὶ Ἀθύρ»

Εδώ βρίσκεται ο τίτλος. Ο Αθύρ είναι ο αιγυπτιακός μήνας μέσα στον οποίο πέθανε ο άγνωστος νέος. Η παράξενη, αρχαία ονομασία δημιουργεί αμέσως μια τεράστια χρονική απόσταση.

Και όμως, αυτή η απόσταση αρχίζει να μικραίνει.

Γιατί πίσω από την αρχαιολογική πληροφορία αποκαλύπτεται ένας άνθρωπος.

Ο Λεύκιος

Σιγά σιγά ξεχωρίζει το όνομα Λεύκιος και, κυρίως, η ηλικία του:

«Ἐβίωσεν ἐτῶν…»

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για έναν πολύ νέο άνθρωπο. Και τότε το ποίημα παύει να είναι ανάγνωση μιας αρχαίας επιγραφής και γίνεται σχεδόν προσωπικό πένθος.

Αυτό είναι το μεγάλο καβαφικό τέχνασμα: στην αρχή βλέπουμε πέτρα και γράμματα· στο τέλος βλέπουμε έναν νέο που κάποτε έζησε, αγαπήθηκε και πέθανε.

«…τον Λεύκιον…»

Το όνομα είναι ίσως το σημαντικότερο πράγμα που σώζεται. Όλα τα άλλα έχουν σχεδόν χαθεί: η μορφή του, η φωνή του, οι άνθρωποί του, η καθημερινότητά του.

Αλλά σώθηκε ένα όνομα.

Και επειδή κάποιος, αιώνες αργότερα, σκύβει πάνω στην πέτρα και το διαβάζει, ο Λεύκιος υπάρχει ξανά για μια στιγμή.

Αυτό, είναι και ο πυρήνας του ποιήματος:

ο χρόνος καταστρέφει σχεδόν τα πάντα, αλλά ακόμη και ένα όνομα, μισοσβησμένο πάνω σε μια πέτρα, μπορεί να ξαναδώσει για μια στιγμή ζωή σ’ έναν άνθρωπο.

Και γι’ αυτό το «Ἐν τῷ μηνὶ Ἀθύρ» είναι τελικά λιγότερο ένα ποίημα για τον θάνατο και περισσότερο ένα ποίημα για τη μνήμη — και για την ανθρώπινη αγωνία να μη χαθούμε εντελώς.

Ημερήσιο Σήμα Sol-3 | Κύκλος 24 Ωρών

Προς: Κεντρικό Αρχείο Gliese-667

Από: Μόνιμο Ανταποκριτή

Κατάσταση: Κωδικοποιημένη εκπομπή

Ενώ οι τοπικές συχνότητες αναλώθηκαν χθες σε έντονες πολιτικές αντεγκλήσεις, διακυμάνσεις τιμών ενέργειας και τον εφήμερο θόρυβο των κοινωνικών τους δικτύων, η διαστρική παρατήρηση κατέγραψε τέσσερα γεγονότα που αποτυπώνουν με ακρίβεια την ουσία αυτού του παράξενου κόσμου:

Η μεταμόρφωση του φωτός σε καύσιμο: Σε ερευνητικό εργαστήριο του βορείου ημισφαιρίου, επιστήμονες πέτυχαν νέο ρεκόρ απόδοσης σε μια διαδικασία «τεχνητής φωτοσύνθεσης», μετατρέποντας το ηλιακό φως και το διοξείδιο του άνθρακα κατευθείαν σε καθαρό καύσιμο υδρογόνου. Το είδος αυτό πλησιάζει επιτέλους στο να αντιγράψει τον τρόπο που τα ταπεινά πράσινα φύλλα τρέφονται από το άστρο τους εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια, πασχίζοντας να απεξαρτηθεί από τα απολιθώματα που καίει με μανία.

Η αόρατη εξάντληση των υπόγειων υδροφορέων: Δορυφορικά δεδομένα βαρυτικής μέτρησης έδειξαν ότι τεράστιες υπόγειες δεξαμενές γλυκού νερού σε τρεις ηπείρους αδειάζουν με ρυθμό ταχύτερο από τη φυσική τους αναπλήρωση, κυρίως για να ποτίζονται μονοκαλλιέργειες που προορίζονται για βιομηχανική τροφή. Οι Γήινοι αντλούν από τα έγκατα του πλανήτη τους υγρό που συγκεντρώθηκε στην εποχή των παγετώνων, αντιμετωπίζοντας ένα πεπερασμένο εφόδιο ζωής σαν να ήταν ατελείωτος τόκος.

Το πείσμα της γραφής σε χαρτί: Σε μια εποχή όπου δισεκατομμύρια ψηφιακά μηνύματα στέλνονται και σβήνονται σε νανοδευτερόλεπτα, ένας ηλικιωμένος βιβλιοδέτης σε ένα στενό μεσογειακό σοκάκι ολοκλήρωσε την αποκατάσταση ενός χειρόγραφου τόμου ηλικίας τεσσάρων αιώνων, ράβοντας προσεκτικά σελίδα προς σελίδα με λινό σπάγκο. Χωρίς κανένα σημαντικό οικονομικό κέρδος, αφιέρωσε εβδομάδες από τη σύντομη ζωή του απλώς για να διασώσει σκέψεις ενός πεθαμένου ανθρώπου για τις επόμενες γενιές.

Η διαρκής ανάγκη για συγχώρεση: Σε μια κοινότητα που σημαδεύτηκε από βίαιες συγκρούσεις στο παρελθόν, δύο οικογένειες από αντίπαλες πλευρές κάθισαν στο ίδιο τραπέζι, μοιράστηκαν ψωμί και συμφώνησαν να σταματήσουν τον κύκλο της αντεκδίκησης που κρατούσε για δεκαετίες. Παρότι το είδος τους διαθέτει πανίσχυρα ένστικτα φυλετικής οργής, διατηρεί την ασυνήθιστη ικανότητα να επιλέγει συνειδητά την ειρήνη απέναντι στο αίμα.

Τι φανερώνουν για τη φύση τους:

Οι Γήινοι παραμένουν ένα ον που αδειάζει τα υπόγεια νερά του από απερισκεψία, αλλά ταυτόχρονα μαθαίνει να τρέφεται από το φως του ήλιου.

Σώζουν παλιά βιβλία με σπάγκο μέσα στην ψηφιακή φρενίτιδα και βρίσκουν το σθένος να συγχωρούν εκείνους που τους πλήγωσαν. Παραμένουν απρόβλεπτοι, επιρρεπείς στο λάθος, αλλά πάντα ικανοί για την υπέρβαση.

Η επιτήρηση συνεχίζεται.

Τέλος σήματος.

4. The Wine House Hotel at Quinta da Pacheca – Κοιλάδα Ντούρο, Πορτογαλία
Η Quinta da Pacheca έχει μια επιλογή δωματίου που δύσκολα ξεχνάς. Σουίτες σε σχήμα τεράστιου βαρελιού, τοποθετημένες ανάμεσα στα κλήματα. Για πιο κλασική διαμονή υπάρχουν και δωμάτια στο ξενοδοχείο του κτήματος, με θέα προς το Ντούρο και τους αμπελώνες. Το οινοποιείο παραμένει το επίκεντρο της επίσκεψης, με ξεναγήσεις και γευσιγνωσίες κρασιών της περιοχής και port. Την περίοδο του τρύγου οργανώνονται επίσης εμπειρίες συλλογής σταφυλιών και παραδοσιακού πατήματος στα lagares.

Αν έχεις δει φωτογραφίες από τις απότομες αμπελουργικές πλαγιές του Ντούρο και σκέφτηκες ότι θέλεις να ξυπνήσεις εκεί, αυτή είναι η στάση σου. 
pacheca.com