ΟΡΕΙΝΟΣ

Ελένη Αβρανά, Νίκος Και αείμνηστος Ρούσος Καμαριανάκης

10 Μαρτίου 1944: Το ΕΑΜ σχηματίζει «κυβέρνηση του βουνού». Ο Στάλιν δεν την αναγνωρίζει και στέλνει συγχαρητήριο τηλεγράφημα για την 25η Μαρτίου στον βασιλιά Γεώργιο!

Από την φίλο ΜΓ η πιο κάτω ανάρτηση:

Τι σημαίνει τελικά «παράγω»; 

Ναι αλλά νηστικό αρκούδι δεν χορεύει. Χωρίς την πραγματική οικονομία ήτοι παραγωγή προϊόντων δεν έχεις χρόνο να σκεφτείς.

Η παραγωγή προϊόντων παρολες τις καινούργιες μεθόδους βαίνει μειούμενη και για αυτό το λόγο έγινε η συμφωνία της Ευρώπης με τρίτες χώρες ώστε υπάρχει τροφοδότηση με αναγκαία προϊόντα.

Τα λοιπά καταναλωτικά αγαθά δε κατασκευάζονται σε χώρες με φθηνό εργατικό δυναμικό ώστε να σκεφτόμαστε πως θα χρησιμοποιήσουμε την υπερεργασία του εργάτη κλπ. Κατά Μαρξ Και λοιπά και λοιπά και λοιπά

Μφχ ΜΓ

Απάντηση

Αγαπητέ ΜΓ

Σωστό ότι χωρίς την πραγματική οικονομία δεν υπάρχει τίποτε· πρώτα τρως και μετά φιλοσοφείς. Αυτό όμως που επισήμαινε ο Α. Σμιθ δεν ήταν ότι οι υπηρεσίες ή οι ιδέες είναι άχρηστες, αλλά ότι δεν αφήνουν υλικό προϊόν.

Σήμερα ξέρουμε πως οικονομία χωρίς παραγωγή δεν ζει, αλλά και χωρίς γνώση και σκέψη δεν προχωρά.

ΚΜ

Στον κόσμο των αγορών οι άνθρωποι συχνά συμπεριφέρονται σαν πλήθος σε πανηγύρι. Άλλοτε παρασύρονται από ενθουσιασμό και αγοράζουν τα πάντα ακριβά, κι άλλοτε από φόβο και πουλούν τα πάντα φθηνά. Ο Μπέντζαμιν Γκρέιαμ, ο πατέρας της λεγόμενης «επένδυσης αξίας», παρατηρούσε αυτό το φαινόμενο με ψυχραιμία σχεδόν φιλοσοφική.

Η βασική του ιδέα ήταν απλή: η αξία ενός πράγματος δεν είναι πάντα η τιμή του.

Η αγορά, έλεγε, μοιάζει με έναν ιδιότροπο συνεταίρο που κάθε μέρα σου προτείνει μια διαφορετική τιμή για την επιχείρησή σας. Μια μέρα είναι ενθουσιασμένος και σου την πουλά πανάκριβα· την άλλη μέρα απελπισμένος και σου την δίνει σχεδόν τζάμπα. Ο σοφός άνθρωπος δεν παρασύρεται από τη διάθεση του συνεταίρου. Απλώς περιμένει τη στιγμή που η τιμή γίνεται λογική.

Έτσι γεννήθηκε η περίφημη αρχή του «περιθωρίου ασφαλείας». Να αγοράζεις μόνο όταν η αξία είναι πολύ μεγαλύτερη από την τιμή. Όχι από απληστία, αλλά από σύνεση.

Στην ουσία, ο Γκρέιαμ μιλούσε για κάτι πολύ βαθύτερο από τις μετοχές. Μιλούσε για μια στάση ζωής:

να μην συγχέουμε ποτέ την πραγματική αξία με την συγκυρία της στιγμής.

Το ίδιο συμβαίνει και στη ζωή. Οι εποχές της υπερβολής μάς κάνουν να υπερεκτιμούμε τα ασήμαντα, ενώ οι δύσκολες στιγμές μάς κάνουν να ξεχνάμε την αξία των σημαντικών. Ο ψύχραιμος άνθρωπος προσπαθεί να βλέπει πέρα από τις διακυμάνσεις της αγοράς — ή της μοίρας.

Ίσως γι’ αυτό ο πιο διάσημος μαθητής του, ο Γουόρεν Μπάφετ, συνήθιζε να λέει ότι το χρηματιστήριο είναι απλώς ένας μηχανισμός που μεταφέρει χρήματα από τους ανυπόμονους στους υπομονετικούς.

Και τελικά αυτή η φράση δεν αφορά μόνο τα χρήματα.

Αφορά τη σοφία.

Το δάχτυλο που γράφει προχωρεί·

κι αφού γράψει, συνεχίζει τον δρόμο του.

Ούτε η σοφία ούτε η ευσέβειά σου

μπορούν να σβήσουν μισή γραμμή απ’ όσα έγραψε.

Και ούτε όλα τα δάκρυά σου

δεν θα σβήσουν ούτε μία λέξη.

Ομάρ Καγιάμ ή Ομάρ Χαγιάμ ήταν ένας από τους σημαντικότερους διανοούμενους της μεσαιωνικής Περσίας.

Σημασία

Το τετράστιχο αυτό εκφράζει μια βαθιά ιδέα:

η μοίρα και ο χρόνος είναι αμετάκλητοι. Ό,τι έγινε, έγινε. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ξαναγράψει το παρελθόν.

Είναι μια σκέψη σχεδόν τραγική, αλλά ταυτόχρονα λυτρωτική:

αφού δεν μπορούμε να αλλάξουμε το χθες, το μόνο που απομένει είναι να ζήσουμε με επίγνωση το σήμερα.

Το ερώτημα δεν είναι αν ο κόσμος αλλάζει, αλλά αν θα συνεχίσουμε να προσαρμοζόμαστε παθητικά ή αν θα τολμήσουμε να χαράξουμε μια στρατηγική που συνδυάζει αρχές και ισχύ. Σε έναν κόσμο όπου «αν δεν βρίσκεσαι στο τραπέζι, βρίσκεσαι στο μενού», η αδράνεια δεν αποτελεί ουδετερότητα· είναι μια επιλογή με βαρύ τίμημα.

Η πορεία ενός ανθρώπου δεν γράφεται μόνο με αποφάσεις και έργα. Γράφεται και με χειραψίες, βλέμματα, ανθρώπους που συναντήθηκαν στον δρόμο — και για λίγο περπάτησαν μαζί…

Συνέχεια της ανάρτησης :

“Μόνο η αλήθεια χτίζει γέφυρες”…

Ωστόσο, το εμπειρικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι ότι δεν υπάρχει μία και μόνη αλήθεια, που μπορούμε να αναζητήσουμε ως τελικό και κοινά αποδεκτό προορισμό…

Υπάρχουν διαφορετικές “οπτικές γωνίες” μέσα από τις οποίες ο καθένας μας προσεγγίζει τον κόσμο που τον περιβάλλει και τις (άλλες) απόψεις με τις οποίες έρχεται σε επαφή και ενίοτε σε αντιπαράθεση.

Η “αλήθεια μου” δεν είναι απαραίτητα και δική σου, όπως και το αντίστροφο…

Πόσο συχνά διαπιστώνουμε ότι διαφωνούμε με κάποιον για τα “γεγονότα”, για το τί “πραγματικά” έγινε ή ειπώθηκε…

Πόσο συχνά επιτρέπουμε στα συναισθήματά μας να χρωματίζουν ανεξίτηλα την “αλήθεια μας”…

Πόσο συχνά η “αλήθεια μας” υποστηρίζει ανυποχώρητα την ίδια μας την ταυτότητα, ως τον άνθρωπο που θέλουμε να είμαστε ή να μας θεωρούν οι άλλοι…

Οι πεποιθήσεις /προκαταλήψεις που έχουμε, οι ερμηνείες που δίνουμε, όσα θεωρούμε ότι γνωρίζουμε ή υπέπεσαν στην αντίληψή μας, όσα νιώθουμε για άλλους ανθρώπους και καταστάσεις που βιώσαμε στο παρελθόν, ακόμα και οι πληροφορίες που κατέχουμε μια δεδομένη χρονική στιγμή γίνονται τα “φίλτρα” για την “αλήθεια μας”, που – πώς τυχαίνει άραγε – κατά κανόνα είναι αυτή που μας συμφέρει κιόλας…

Όλοι το κάνουμε… 

Αν το αναγνωρίσουμε αυτό και αν αποδεχτούμε ότι αυτή η ανθρώπινη “νοητική τάση” ισχύει εξίσου και για τους άλλους, τότε ίσως αφήσουμε περιθώριο για να χτιστεί μια “γέφυρα” επικοινωνίας και κατανόησης, που μπορεί να μας οδηγήσει σε μια νέα “αλήθεια”, όχι τόσο “μοναδική” και “απόλυτα ορθή” (όσο η αρχική δική μας), αλλά σίγουρα περισσότερο κατάλληλη για να οικοδομηθεί αυτό που αποκαλείται “ανθρώπινη συμβίωση”… 

Επειδή όμως όλα αυτά δεν είναι εύκολα πράγματα, όσοι θέλετε να το ψάξετε περισσότερο, συνιστώ ανεπιφύλακτα το βιβλίο των Douglas Stone, Bruce Patton & Sheila Heen “Difficult Conversations – How to discuss what matters most”, που κυκλοφορεί ήδη σε τρίτη έκδοση από τις εκδόσεις Penguin και μάλλον θα χρειαστεί να το παραγγείλετε από το εξωτερικό. 

Γ.Λ.

(ΥΓ – Tip : Συνήθως για τέτοιες “εισαγωγές” αξιοποιώ τις υπηρεσίες του βιβλιοπωλείου Bookpath, στη Σόλωνος αρ.69. Ο Δημήτρης ή ο Σωτήρης θα σας εξυπηρετήσουν πολύ πρόθυμα και αποτελεσματικά).