ΟΡΕΙΝΟΣ

Κατά τεκμήριο, κάθε “μάχη” προϋποθέτει διαφορετικά “στρατόπεδα”, συμφέροντα, επιδιώξεις…

Στη ρίζα κάθε σύγκρουσης βρίσκεται η εδραιωμένη πεποίθηση (συνήθως στο νου όλων των αντιμαχόμενων πλευρών) : “ή εγώ ή ο άλλος” …

Σε βαθύτερο επίπεδο, στην επιδίωξη επικράτησης (σε ακραίες περιπτώσεις με κάθε μέσο και κόστος), κρύβεται η ψυχολογική ανάγκη να υπηρετηθεί μια “εικόνα” του “εαυτού” που διαφορετικά κινδυνεύει να κλονιστεί, συμπαρασύροντας αυτοπεποίθηση, αυτοεκτίμηση και την όποια άλλη (θετική) ιδιότητα, με την οποία συνηθίζει κανείς να αυτοπροσδιορίζει το “είναι” του (δείτε περισσότερα επ’ αυτού στην ανάρτηση του Ορεινού στις 27-04-2026).

“Και όλους να τους κερδίσεις, πάλι χαμένος θα βγεις”, γιατί δεν έστρεψες το βλέμμα προς τα μέσα, γιατί δεν “ψάχτηκες” όσο έπρεπε, γιατί τον “εχθρό” τον έβλεπες πάντα απέναντι, γιατί δεν υποψιάστηκες ότι “αντίπαλος” μπορεί τελικά να μην υπάρχει έξω από το δικό σου νου, από τη δική σου νοοτροπία, που θέτει τα όρια, μέσα στα οποία συνήθισες να ζεις και να κινείσαι, θεωρώντας τα “σωστά”, δεδομένα και αυτονότητα, γιατί αυτά τα “όρια” (που ενίοτε δομούν και τους εξωτερικούς “Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες”), αντί να τα αμφισβητήσεις, να τα σπρώχνεις συνέχεια παραπέρα, τα θεώρησες αληθινά, τα “οχύρωσες με τείχη” και ταμπούρωσες εκεί μέσα το “εγώ” σου, βάζοντας “απέναντι” τους “άλλους”…

Χαμένος, λοιπόν, όχι (μόνο) στη μοναξιά του “νικητή” (που κι αυτή δεν αποκλείεται), αλλά – πρωτίστως – γιατί δεν κατάλαβες σε ποιά “μάχη” έπρεπε (και άξιζε) ν’ αγωνιστείς…

(ΥΓ : Πριν επιδιώξεις την όποια “αγιοσύνη” ως “ιδανικό” και “τελικό προορισμό”…γνώθι σαυτόν !! Είναι περισσότερο στο χέρι σου…)

Γ.Λ.

Το παρακάτω κείμενο είναι από το Business Insider

Στα 62 μου, πολλοί θεωρούν αυτονόητο ότι πλησιάζω στο τέλος της επαγγελματικής μου πορείας. Εγώ, όμως, νιώθω ακριβώς το αντίθετο. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια όπου η δημιουργικότητα δεν είχε ποτέ ημερομηνία λήξης. Ο πατέρας μου, στα 87 του, συνεχίζει να εργάζεται ως συγγραφέας και δάσκαλος, βρίσκοντας μέσα από τη δουλειά του όχι απλώς ένα εισόδημα, αλλά βαθύ νόημα και σκοπό.

Έρχομαι καθημερινά αντιμέτωπη με την ιδέα ότι «ήρθε η ώρα να σταματήσω». Κάθε φορά που κάποιος γύρω μου αποσύρεται από την εργασία, νιώθω μια εσωτερική ανησυχία — σαν να πρόκειται για κάτι που εξαπλώνεται. Όμως για μένα, η εργασία δεν ήταν ποτέ απλώς μια υποχρέωση. Ήταν και παραμένει τρόπος έκφρασης, εξέλιξης και σύνδεσης με τον κόσμο.

Ο πατέρας μου είναι ένα ζωντανό παράδειγμα αυτής της φιλοσοφίας. Ως λεξικογράφος και γλωσσολόγος, έχει αφιερώσει τη ζωή του στη γλώσσα και τη διδασκαλία. Παρόλο που έκλεισε τη σχολή του, συνεχίζει να διδάσκει και να δημιουργεί, προσαρμοζόμενος στις νέες συνθήκες. Η αφοσίωσή του είναι αξιοθαύμαστη. Ακόμη και σήμερα εργάζεται πάνω σε νέα έργα, παρά τις δυσκολίες της σύγχρονης εκδοτικής πραγματικότητας.

Οι συζητήσεις μας περιστρέφονται κυρίως γύρω από τα έργα μας. Ανταλλάσσουμε ιδέες, κείμενα, όνειρα. Είναι ένας δεσμός που βασίζεται στη δημιουργία και την αμοιβαία έμπνευση. Κανείς από τους δυο μας δεν μπορεί να φανταστεί τη ζωή του χωρίς ένα δημιουργικό σχέδιο σε εξέλιξη.

Και εγώ η ίδια, έχοντας περάσει από τη συγγραφή βιβλίων στη δημιουργία ψηφιακού περιεχομένου, συνεχίζω να εξελίσσομαι. Η δουλειά μου σήμερα μου δίνει την ευκαιρία να βοηθώ άλλους ανθρώπους να αγκαλιάσουν τη ζωή με ενέργεια και αισιοδοξία, ανεξαρτήτως ηλικίας. Παράλληλα, μου προσφέρει την ελευθερία να ορίζω τον χρόνο μου και να απολαμβάνω άλλες πτυχές της ζωής μου — από τη γυμναστική και το θέατρο μέχρι τα ταξίδια και την προσφορά στην κοινότητα.

Για μένα, το ερώτημα δεν είναι πότε θα σταματήσω, αλλά γιατί να το κάνω. Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο νιώθω ότι έχω να προσφέρω. Η εμπειρία δεν με περιορίζει, με εμπλουτίζει. Και ίσως τώρα, περισσότερο από ποτέ, αρχίζω να κατανοώ τι σημαίνει να ζεις με σκοπό.

Δεν ξέρω τι θα φέρουν τα επόμενα χρόνια. Ξέρω όμως ότι όσο η εργασία συνεχίζει να μου δίνει χαρά, νόημα και δημιουργικότητα, δεν υπάρχει λόγος να την εγκαταλείψω. Γιατί ο σκοπός δεν έχει ηλικία και σίγουρα δεν συνταξιοδοτείται.

Πηγή: Business Insider