ΟΡΕΙΝΟΣ

Από τον φίλο ΓΛ ή πιο κάτω ανάρτηση

“The value of a business is the cash it’s going to produce in the future.” Αυτή η φράση αποδίδεται στον Warren Buffett. 

“Ο πλούτος που μας αρκεί ώστε να ζούμε σύμφωνα με τη φύση, έχει τα όριά του και αποκτάται εύκολα. Ενώ ο πλούτος που αποζητά η ανθρώπινη ματαιοδοξία, χάνεται στο άπειρο…”
Αυτό μας συμβουλεύει από τα παλιά ο δικός μας Επίκουρος.

“Για να κερδίζεις λεφτά χρειάζεται ταλέντο, αλλά για να ξοδεύεις λεφτά χρειάζεται κουλτούρα”.Επισημαίνει ο Alberto Moravia (1907-1990),Ιταλός συγγραφέας.“Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν λεφτά και υπάρχουν άνθρωποι που είναι πλούσιοι”.
Είναι η προσέγγιση της Coco Chanel, (1883-1971), Γαλλίδας σχεδιάστριας μόδας.

Κατά την (εμπειρική) γνώμη μου, το μυστικό του “πλούτου” (και κυρίως του τρόπου που βιώνεται), βρίσκεται στην “ισορροπία” διαχείρισης του χρόνου, που στην πραγματικότητα είναι και η μοναδική περιουσία του καθενός. (Όλων των υπολοίπων πραγμάτων υλικών ή άυλων, διατηρούμε προσωρινά τη χρήση τους…).

Το “σημείο ισορροπίας” δεν είναι ίδιο για τον καθένα μας, αλλά ακόμα και αν θεωρήσει κανείς ότι το βρήκε κάποια στιγμή, δεν σημαίνει ότι θα παραμείνει σταθερό και απαράλλαχτο σε όλη τη διάρκεια του βίου του.

“Κάντε πετάλι”, λοιπόν !! Ακόμα και σε ένα ποδήλατο ισορροπείς πιο εύκολα και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, όταν αυτό κινείται, παρά όταν προσπαθήσεις να σταθείς ακίνητος πάνω σε δύο ρόδες….

Γ.Λ.

Το τελικό -ν παραμένει όταν η επόμενη λέξη αρχίζει από φωνήεν ή από στιγμιαίο ή διπλό σύμφωνο (κ, π, τ, μπ, ντ, γκ, τσ, τζ, ψ, ξ)

Το τελικό -ν χάνεται όταν η επόμενη λέξη αρχίζει από εξακολουθητικό σύμφωνο (γ, β, δ, χ, φ, θ, μ, ν, λ, ρ, σ, ζ)

Όταν, λοιπόν, η λέξη που ακολουθεί αρχίζει από Κ, Π, Τ, Ψ, Ξ, τότε, μπαίνει νστο τέλος του άρθρου που είναι πριν από αυτή.

Για να αποφευχθεί η σύγχυση μεταξύ αρσενικού και ουδετέρου γένους αποφασίστηκε το τελικό ν να διατηρείται πάντα στα αρσενικά άρθρα και στις αντωνυμίες.

πχ. τον αδερφό, τον πατέρα

Επίσης το σαν κρατάει πάντα το τελικό ν. 

Μας κοίταζε σαν χαζός. 

• Παραμένει ενίοτε στο απαγορευτικό μη(ν) μπροστά από τις μετοχές σε -οντας και -ώντας ( μην έχοντας) αλλά ποτέ στις λόγιες μετοχές (οι μη καπνίζοντες)
• Παραμένει στο αριθμητικό εκατό(ν), όταν συνδυάζεται με άλλον αριθμό που αρχίζει από φωνήεν: εκατόν επτά, εκατόν έξι  κ.λπ.
• Παραμένει στην αιτιατική μιαν, όταν ακολουθεί λέξη που από α: μιαν άλλη μέρα, μιαν αγάπη κ.λπ.

Τώρα στο βυθό της λίμνης

Πηγή: από την ιστοσελίδα του Συλλόγου Λιδωρικιωτών

Γωγώ Θανασιά, Βίκυ Δημητρακοπούλου,Στέλλα Μίγγου

Κλείνουν ακριβώς 250 χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε το βιβλίο που έμελλε να γίνει η «Βίβλος» της οικονομίας. Ο Adam Smith, το 1776, έκατσε και έγραψε τον Πλούτο των Εθνών, προσπαθώντας να λύσει ένα αιώνιο αίνιγμα: Τι είναι αυτό που φέρνει χρήμα και ευημερία σε μια κοινωνία και τι απλώς τα καταναλώνει;

Παραγωγικός ή «τζάμπα κόπος»;

Ο Σμιθ έριξε μια ιδέα στο τραπέζι που ακόμα σηκώνει μεγάλη κουβέντα. Χώρισε τη δουλειά σε παραγωγική και μη παραγωγική.

Στη δεύτερη κατηγορία έβαλε επαγγέλματα που, όσο κι αν τα σεβόμαστε, δεν αφήνουν πίσω τους κάτι «χειροπιαστό». Είπε, για παράδειγμα, πως:

-Τα λόγια ενός ρήτορα…

-Η παράσταση ενός ηθοποιού…

-Η μουσική που παίζει εκείνη τη στιγμή…

…όσο όμορφα κι αν είναι, σβήνουν την ώρα που γεννιούνται. Δεν μένουν στο ράφι, δεν πουλιούνται την επόμενη μέρα, δεν στοιβάζονται στην αποθήκη.

Δεν το είπε για να υποτιμήσει τους καλλιτέχνες ή τους επιστήμονες. Απλώς, στην εποχή του, πλούτος σήμαινε υλικό αγαθό: στάρι, ύφασμα, εργαλεία.

Το σήμερα και το μεγάλο ερωτηματικό

Δύομισι αιώνες μετά, ο κόσμος έχει έρθει τούμπα. Σήμερα, τα μεγαλύτερα λεφτά βγαίνουν από υπηρεσίες, ιδέες και ψηφιακά προϊόντα που δεν τα πιάνεις καν με το χέρι σου.

Εδώ είναι που οι σκέψεις του Σμιθ μας ξαναχτυπούν την πόρτα:

Τι σημαίνει τελικά «παράγω»;

Μήπως η αξία δεν κρύβεται μόνο στο αντικείμενο, αλλά και στο αποτύπωμα που αφήνει μια ιδέα στον άνθρωπο;

Το καλό με τα κλασικά βιβλία δεν είναι ότι σου δίνουν έτοιμες λύσεις στο πιάτο, αλλά ότι σε αναγκάζουν να σκεφτείς από την αρχή αυτά πού τα θεωρούσαμε αυτονόητα…

ΚΜ

 

Ο Ίψεν στο θεατρικό του έργο,εχθρός του λαού*, ξεσκεπάζει έναν διαχρονικό μηχανισμό. Όταν το συμφέρον ή ο φόβος κυριαρχούν, η δημοκρατική κοινωνία μπορεί να γίνει ο μεγαλύτερος εχθρός:

Της Επιστήμης: Όταν τα δεδομένα χαλάνε το «αφήγημα».

Της Ηθικής: Όταν η σιωπή εξαγοράζεται με σταθερότητα.

Του Ατόμου: Όταν η ελεύθερη γνώμη βαφτίζεται «προδοσία».

Ο Μηχανισμός της Εξόντωσης

Η συνταγή είναι πάντα η ίδια, από το 1882 μέχρι σήμερα:

Η Αποκάλυψη: Κάποιος λέει μια δυσάρεστη αλήθεια.

Η Άρνηση: Η κοινωνία αρνείται να αλλάξει τη βολική της καθημερινότητα.

Η Δαιμονοποίηση: Αντί να διορθωθεί το πρόβλημα, εξοντώνεται ο αγγελιοφόρος.

Η Απομόνωση: Ο άνθρωπος που μίλησε βαφτίζεται «Εχθρός του Λαού».

Γιατί μας αφορά σήμερα;

Το έργο είναι ο καθρέφτης κάθε επιστήμονα, δημοσιογράφου ή πολίτη που τόλμησε να πάει κόντρα στο ρεύμα. Μας υπενθυμίζει ότι η πρόοδος δεν ξεκινά ποτέ από τη μάζα, αλλά από εκείνους τους λίγους που αντέχουν να σταθούν μόνοι τους.

Συχνά η κοινωνία τιμωρεί εκείνους που θα δικαιώσει μετά από δεκαετίες κάποια άλλη κοινωνία

ΚΜ

 

*Η παράσταση

Ηθική ευθύνη ή οικονομικά συμφέροντα, διαφάνεια ή απόκρυψη της αλήθειας; Ως ευσυνείδητος επιστήμονας, ο γιατρός Στόκμαν, που πρώτος υποστήριξε ότι η πόλη του μπορούσε να γίνει μια υποδειγματική λουτρόπολη, δεν θα διστάσει να αποκαλύψει δημοσίως ότι τα ιαματικά λουτρά αποδείχτηκαν μολυσμένα: αντιμέτωπος με τον δήμαρχο αδερφό του και την ιδιοτέλεια των συμπολιτών του, θα γίνει «εχθρός του λαού». Γραμμένο το 1882, το έργο του Χένρικ Ίψεν παραμένει εκρηκτικά επίκαιρο, φέρνοντας στο φως την ηθική σύγκρουση μεταξύ ατομικής ευθύνης και συλλογικού συμφέροντος, επιστημονικής αλήθειας και πολιτικής σκοπιμότητας.

Διασκευή: Florian Borchmeyer & Thomas Ostermeier
Σκηνοθεσία Thomas Ostermeier
Δραματουργία: Florian Borchmeyer
Συντελεστές ελληνικής παραγωγής
Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος
Συνεργάτης Σκηνοθέτης: Christoph Schletz
Παίζουν: Κωνσταντίνος Μπιμπής, Μιχάλης Οικονόμου, Λένα Παπαληγούρα, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Στέλιος Δημόπουλος, Άλκηστις Ζιρώ, Ιάσονας Άλυ

Παραστάσεις: κάθε Τετάρτη στις 20:00, Πέμπτη και Παρασκευή στις 21:00, Σάββατο στις 21:15 και Κυριακή στις 18:00
Εισιτήρια: more.com
Χώρος: Θέατρο Κνωσός – Κνωσού 11, Πλατεία Αμερικής

Στις σχέσεις, το μεγαλύτερο σφάλμα δεν είναι το πρώτο. Είναι το δεύτερο: εκείνο που γίνεται στο όνομα μιας εγωιστικής «διόρθωσης». Όταν καλύπτουμε μια άκομψη πράξη με δικαιολογίες ή μια αδικία με μια νέα αδικία, το λάθος παύει να είναι στιγμιαίο και γίνεται συνειδητό.

Το πρώτο λάθος είναι ανθρώπινο· πηγάζει από αδυναμία.

Το δεύτερο γεννιέται από εγωισμό. Είναι η άρνηση της παραδοχής, για να σωθεί το «εγώ», ακόμη κι αν χαθεί η σχέση. Έτσι, ένα απλό «συγγνώμη» δεν αποτολμάται, επειδή κανείς δεν τόλμησε να σταθεί γυμνός μπροστά στην αλήθεια.

Η πραγματική επιδιόρθωση δεν θέλει τεχνική· θέλει δύναμη ψυχής. Θέλει παραδοχή αντί για δικαιολογία και ένα «έκανα λάθος» που δεν επιδιώκει να νικήσει, αλλά να ενώσει. Γιατί το λάθος που διορθώνεται με λάθος απλώς βαθαίνει το ρήγμα. Μόνο η αλήθεια χτίζει γέφυρες.