ΟΡΕΙΝΟΣ

Από το ΓΛ η πιο κάτω ανάρτηση.

“Οι πεποιθήσεις είναι πεισματικές, ταυτόχρονα όμως αποδεικνύονται και εύπλαστες. 

Προκειμένου να μεταβάλει μια πεποίθηση, ο άνθρωπος πρέπει να βρει τρόπο εξασφάλισης νέων πειστικών στοιχείων τα οποία μπορεί να εμπιστευτεί. 

Είναι πιθανότερο να πιστέψει στην εγκυρότητα αυτών των νέων στοιχείων, εφόσον η πηγή τους συμφωνεί με τις υπόλοιπες υφιστάμενες απόψεις του. 

Τα αποδεικτικά στοιχεία που περιγράφουν θετικά αποτελέσματα είναι εκείνα που μπορεί ευκολότερα να πιστέψει ο άνθρωπος. 

Αν αμφισβητήσεις την εγκυρότητα και τη λεπτομέρεια οποιασδήποτε από τις αυτοπεριοριστικές πεποιθήσεις σου, η πεποίθησή σου θα εξασθενήσει.

 Αν θέλεις ν’ αλλάξεις τις πεποιθήσεις ενός άλλου, μην επιτίθεσαι σε αυτές, κατάστησε τον άλλο αυτόπτη μάρτυρα των θετικών νέων στοιχείων που θα τον εμπνεύσουν και ταυτόχρονα θα εξισορροπήσουν τις αρνητικές επιδράσεις των παλιών πεποιθήσεων του. 

Οι περιοριστικές πεποιθήσεις που δεν αμφισβητούνται συνιστούν το σημαντικότερο εμπόδιο ανάμεσα στο ποιοι είμαστε και ποιοι θα μπορούσαμε να είμαστε. 

Πάψε να λες στον εαυτό σου πως δεν ξέρεις αρκετά, δεν μπορείς να τα καταφέρεις ή δεν αξίζεις . Η εξέλιξη προκύπτει όταν αρχίζεις να κάνεις εκείνα τα πράγματα που δεν έχεις τα προσόντα να κάνεις. 

Τα όσα πιστεύουμε για τον εαυτό μας διαμορφώνουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας, οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας καθορίζουν τις πράξεις μας, και οι πράξεις μας διαμορφώνουν τα αποδεικτικά μας στοιχεία. Προκειμένου να δημιουργήσεις νέα στοιχεία πρέπει να αλλάξεις τις πράξεις σου.

Προκειμένου να δομήσεις το προσωπικό σου αφήγημα, χρειάζεσαι αποδεικτικά στοιχεία και τα στοιχεία αυτά προκύπτουν από τις επιλογές που κάνεις όταν αντιμετωπίζεις κάποια αντιξοότητα. 

Το πλέον πειστικό σημάδι πώς κάποιος θα καταγράψει νέα αποτελέσματα στο μέλλον, είναι η νέα συμπεριφορά του στο παρόν.”

*********************

Τα παραπάνω είναι αποσπάσματα από το βιβλίο του Steven Bartlett : “Το ημερολόγιο ενός CEO. Οι 33 κανόνες για την εργασία και τη ζωή” (κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Key Books).

Μου αρέσουν τα βιβλία όπου ο συγγραφέας τους μεταφέρει στους αναγνώστες του “δουλεμένες” ιδέες, που έχουν δοκιμαστεί στην πράξη και έχουν αξιολογηθεί εκ του αποτελέσματος, που δημιούργησαν. 

Ο Steven Bartlett κάνει αυτό ακριβώς. Πέρα από τα διδάγματα που συνέλεξε από τη δική του προσωπική (και επιτυχημένη) επιχειρηματική πορεία, έχει συγκεντρώσει πάνω από 700 ώρες ηχογραφημένων συνεντεύξεων με καταξιωμένους επαγγελματίες από το χώρο των επιχειρήσεων, των επιστημών, του αθλητισμού, της διασκέδασης κοκ.

ΓΛ

Του Χρήστου Χωμενίδη, από τα «Νέα».

Από την Ιλιάδα, από την Οδύσσεια -και από τη Βίβλο- πηγάζει ο δυτικός πολιτισμός. Όλα όσα αφορούν τον άνθρωπο συναντώνται στον Ομήρο. Υπήρξε ο Όμηρος; Έζησε κάποτε στο Αιγαίο ένας μεγαλοφυής τραγουδοποιός, πήρε τους προϋπάρχοντες μύθους κι έπλασε τα έπη του; Προσωπικά δεν αμφιβάλλω διόλου. Και μόνον η απόφαση η Ιλιάδα να ξεκινά με τον καβγά δυό αντρών για μια γυναίκα –«μήνιν άειδε, θεά…»- και ο πόλεμος να είναι στο φόντο αποτελεί δραματουργία τόσο ρηξικέλευθη, τόσο μοντέρνα, ώστε δεν μπορεί να αποδοθεί στη λαϊκή μούσα.

Κάποιοι φιλόλογοι αποπειρώνται να βιογραφήσουν τον Όμηρο. «Ήταν» υποστηρίζουν «ναυτικός. Πώς αλλιώς θα μας ιστορούσε με τέτοια γλαφυρότητα τα καραβοτσακίσματα του Οδυσσέα; Πώς θα κατείχε επακριβώς τους ανέμους και τη θέση των άστρων; Είχε επίσης ασκήσει και υποστεί την εξουσία. Ήξερε στο πετσί του τις συγκρούσεις και τις ίντριγκες, δεν τις παρατηρούσε από απόσταση ασφαλείας, σαν κάμποσους μετέπειτα “πνευματικούς άνθρωπους”. Τα έπη του μπορούν να διαβαστούν και σαν πολιτικά εγχειρίδια, διδακτικότερα κι από τον Μακιαβέλι.» Καναδυό μελετητές το τερμάτισαν. «Ο Όμηρος και ο Οδυσσέας είναι το ίδιο πρόσωπο! Πυρήνας του έργου τα απομνημονεύματα ενός βασιλιά-πολέμαρχου, που αφού άλωσε ένα μέγα κάστρο, γέρος πιά διηγούνταν τους θριάμβους και τις συμφορές του…»

Απο το στρωμένο, ξέχειλο ομηρικό τραπέζι, αρτίζεται ο καθείς με ό,τι τραβάει η όρεξή του. Ο Καβάφης απόσταξε τους χυμούς και μας παρέδωσε την εμβληματική Ιθάκη. Καθώς και ένα ακόμα βαθύτερο -φρονώ- ποίημα, τη Δευτέρα Οδύσσεια. Ο Καζαντζάκης αράδιασε 33.333 στίχους, που τους θεωρούσε μάλιστα το αριστούργημά του, πολύ ανώτερο από τον Ζορμπά ή την Αναφορά στον Γκρέκο. Ο Τζόυς τοποθέτησε τον Οδυσσέα του στο Δουβλίνο. Είχε και ο Νόλαν προφανώς κάθε δικαίωμα να επιλέξει ελεύθερα, να αναπτύξει κινηματογραφικά εκείνα που τον συγκινούσαν.

Το βασικό ζητούμενο για μια ταινία είναι να παρασύρει, να συναρπάζει τον θεατή. Εφόσον εγώ μες στον καύσωνα, σε θερινό με μέτριο ήχο κι άβολα καθίσματα, καθηλώθηκα επί τρεις ώρες, ο Νόλαν τα κατάφερε θαυμάσια. Οι αντιρρήσεις μου για την Οδύσσεια του είναι επιμέρους. Ουδόλως αναιρούν την απόλαυση.

Θέλησε ο Νόλαν την Ελένη και την Κλυταιμνήστρα μαύρες. Κανένα απολύτως πρόβλημα. Κτήμα είναι ο Όμηρος της ανθρωπότητας εσαεί, πολύχρωμος στο πνεύμα του. Σε άλλο ενίσταμαι. Στο ότι εκείνη η οποία υποδυόταν την Ελένη -που εξαιτίας της ψυχές αμέτρητες πήγαν στον Άδη- δεν μου έμοιαζε η εκτυφλωτικότατη καλλονή. Η ωραιότερη των γυναικών. Η ομορφιά, θα μου πείτε, κρίνεται διαφορετικά από τον καθένα. Πάσο.

Γιατί όμως να παραλείψει ο Νόλαν τρία κομβικάτα σημεία του έπους;

Τη μοιραία αποκοτιά του Οδυσσέα, αφότου είχε τυφλώσει τον Πολύφημο. Σκαρφαλωμένος ο κύκλωπας στην κορυφή του νησιού του ούρλιαζε, οδυρόταν, ζητούσε από τον πατέρα του εκδίκηση. «Ποιός σε κατάντησε έτσι;» ρωτάει ο Ποσειδώνας. «Ο Κανένας!» βρυχάται το τέρας. «Κανένα συνεπώς δεν θα τιμωρήσω…» καγχάζει ο θεός. Το άκουσε ο Οδυσσέας κι ενώ είχε ήδη απομακρυνθεί με το καράβι του, γύρισε πίσω για να πάρει -φιγουρατζίδικα, ελληναράδικα- τη δόξα. «Της Ιθάκης ο άναξ, του Λαέρτη ο γιός σε στράβωσε, στραβούλιακα!» του φώναξε. Τον άκουσε ο Ποσειδώνας και πήγαν όλα, έκτοτε, κακήν κακώς…

Όταν ο Τηλέμαχος επισκέφθηκε το βασιλικό ζεύγος της Σπάρτης, η Ελένη κι ο Μενέλαος τον κάθισαν ανάμεσά τους. Θυμήθηκαν, για χατίρι του, τα παλιά. «Τότε, που με είχε αρπάξει στα φτερά του ο Έρωτας…» είπε τη μαγική φράση η Ελένη. Καταλάβατε; Ο Έρωτας -καν για τον Πάρη, καν για τον παντρεμένο γείτονά σας- κυβερνάει. Κανείς δεν μπορεί, ούτε και πρέπει, να του αντιστέκεται.

Κατέβηκε ο Οδυσσέας στον Άδη. Συνάντησε, ανάμεσα σε πολλούς, τον Αχιλλέα. «Κι εδώ ακόμα πρώτος των πρώτων είσαι!» τον θαύμασε. Τον κοίταξε εκείνος φαρμακωμένος. «Κάλλιο ο πιο φουκαρατζίκος στη ζωή παρά ο βασιλιάς στον θάνατο…» του απάντησε. Έτσι τέλειωσε ο Αχιλλέας, με έναν του στεναγμό, κάθε μεταφυσική ελπίδα.-

Η Γουίλσον, η οποία είναι πρόεδρος του Τμήματος Κλασικών Σπουδών και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια, σε συνέντευξή της στους Sunday Times, δήλωσε για την οδύσσεια του Νόλαν:

«Δεν με άγγιξε συναισθηματικά καθόλου. Και νομίζω ότι αυτό οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι, σε αντίθεση με τον Όμηρο, δεν είναι πολύ καλογραμμένη. Οι χαρακτήρες δεν έχουν το βάθος που έχουν οι ομηρικοί χαρακτήρες. Σκεφτόμουν: “Με νοιάζει πραγματικά αν αυτός ο άνθρωπος θα επιστρέψει στη γυναίκα του;” . Δεν μου έχεις δώσει κανέναν λόγο να ενδιαφερθώ.»

Παρ’ όλα αυτά, η Γουίλσον αναγνώρισε τον αντίκτυπο που ήδη έχει η ταινία στην ενίσχυση του ενδιαφέροντος για την αρχαία ελληνική λογοτεχνία, αλλά και για τον κινηματογράφο.

«Η κυκλοφορία της Οδύσσειας παραμένει ένα γεγονός που αξίζει να γιορτάσουμε. Αυτό το έπος φέρνει το κοινό πίσω στις κινηματογραφικές αίθουσες… Οι μεταφράσεις της Οδύσσειας, συμπεριλαμβανομένης της δικής μου, γίνονται ανάρπαστες… και ίσως η ταινία πείσει ορισμένους πανεπιστημιακούς διοικητές να μην περικόψουν τα τμήματα λογοτεχνίας, γλωσσών και ιστορίας.»

Καταλήγοντας, δήλωσε:

«Ο Νόλαν κάνει ό,τι μπορεί για να κάνει το ευρύ κοινό να ξαναδιαβάζει βιβλία, και γι’ αυτό του είμαι ευγνώμων.»

• Ασφαλώς και έχουμε προβλήματα. Μεγάλα και μικρά. Βεβαίως πρέπει να επισημαίνονται, βεβαίως να στηλιτεύεται και να φοβάται η κυβέρνηση όταν αυθαιρετεί ή βάζει το χέρι στο μέλι. Ήρεμα όμως, ουσιαστικά. Η αντιπολίτευση είναι κριτική, δεν είναι μίρλα. Η μίρλα κουράζει, γιατί είναι συχνά αναντίστοιχη με την πραγματικότητα. Αλίμονο σε όποιον είναι στη γυάλα και δεν τη βλέπει. Θέλει ψυχή να αποδέχεσαι τα καλά του αντιπάλου σου, γιατί μόνο τότε είσαι αξιόπιστος όταν πολεμάς τα λάθη, τις αστοχίες, τα δεινά.

• Η Ελλάδα τα καλοκαίρια σφύζει από ζωή. Οι πολιτιστικές δράσεις απλώνονται σε όλη τη χώρα. Ό,τι τραβάει η ψυχή σου. Παραστάσεις, κάθε είδους φεστιβάλ, συναυλίες, εκδηλώσεις, δρώμενα. Καμία χώρα στον πλανήτη Γη, και κυριολεκτώ, δεν έχει αυτόν τον αστείρευτο πλούτο, διαθέσιμο σε όλους, για κάθε βαλάντιο. Ας το πούμε, ας το χαρούμε, ας το καμαρώσουμε. Ας σκεφτούμε πώς θα το βελτιώσουμε και πώς θα το διαφημίσουμε ως ταυτοτικό στοιχείο. Ας κάνουμε ένα διάλειμμα από τη μίρλα. Δεν θα πάθουμε τίποτα. Καλό θα μας κάνει.

• Athens Roots Festival. Εννέα εξαιρετικά ποιοτικές συναυλίες, τζάμπα. Ελεύθερη είσοδος για το κοινό. Περιφέρεια Αττικής. Για να πω και την κακία μου, δεν αντέχω. Περίσσεψαν λεφτά από τα σπιτάκια ανακύκλωσης. Ένα πολιτιστικό άυλο voucher για κάθε πολίτη. Μεσοσταθμικά 180 ευρώ, 20 ευρώ η μία.

• Αξιοποίησα το 1/9, 20 ευρώ. Δεν είχα τα ρεφλέξ να πάρω όλο το επίδομα. Και πήγα στο Ζάππειο. Οι καρέκλες είχαν γεμίσει, αλλά κάθισα άνετα σε πλησιέστερο παγκάκι. Δίπλα μου χαμογελούσε πλατιά μια ηλικιωμένη κυρία με κινητικά προβλήματα. Ο συνοδός της, νέος, παρακολούθησε όρθιος, με ένα πλαστικό κυπελάκι με το ποτάκι του. Απόλαυση. Ομάρ Φαρούκ Τεκμπιλέκ, ο Τούρκος αιώνιος έφηβος των 75 ετών, με μια διάσημη, παράξενη, σχεδόν μυστικιστική μουσική, με άγνωστα όργανα της καθ’ ημάς Ανατολής, σε μια υπέροχη μείξη του ανατολίτικου ήχου με jazz και μελωδικό δυτικό ήχο, που τον σκέπαζε το χρώμα της Ανατολής και της πατρίδας του. Μια ώρα και κάτι. Όνειρο θερινής νύχτας. Και βέβαια δείπνησα στο πολυτελές Ζάππειο, την Αίγλη. Μέτριο. Υπερτιμημένο, αλλά με ευγενικό σέρβις. Αν επιδοτούσε ο Χαρδαλιάς το δείπνο μου, θα είχε πέσει έξω ο προϋπολογισμός της Περιφέρειας. Αλλά ωραίο σημείο. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα δικά σου.

• Έβλεπα το κοινό και ενθουσιάστηκα. Ηλικιωμένοι, ανάμεσά τους κι εγώ, κι ας μην το νιώθω, οικογένειες, όλες οι μεσαίες ηλικίες και νεαρά κοριτσόπουλα που παρασύρθηκαν από τον ήχο και λικνίζονταν.

• Ο Μητσοτάκης ανέλυε ότι είναι ενάντιος στο τζάμπα, με αφορμή την πρόταση για δωρεάν συγκοινωνία. Εγώ είμαι υπέρ του δημιουργικού τζάμπα, που διευρύνει τα δικαιώματα, τιμά τον πολίτη, δείχνει σεβασμό στον κόπο του. Εφόσον όμως το αντέχουμε. Κι αυτά τα τζάμπα, βεβαίως, τα αντέχουμε. Ας πάρει η ΤΕΡΝΑ, και η κάθε ΤΕΡΝΑ, λιγότερη αποζημίωση, να γίνει και χορηγός.

Πάνος Μπιτσαξής