ΟΡΕΙΝΟΣ

«Αν το να είσαι παιδί σημαίνει ότι μαθαίνεις πώς να ζεις, το να είσαι ενήλικος σημαίνει ότι μαθαίνεις πώς να πεθάνεις»

Η φράση του Stephen King μοιάζει απλή, αλλά κουβαλά μια μεγάλη αλήθεια: η ζωή δεν είναι μόνο μια πορεία προς τα εμπρός· είναι και μια σταδιακή εξοικείωση με το τέλος.

Όταν είμαστε παιδιά, όλα ανοίγονται μπροστά μας. Μαθαίνουμε να ζούμε — να δοκιμάζουμε, να πέφτουμε, να σηκωνόμαστε. Ο κόσμος είναι ένα πεδίο απεριόριστων δυνατοτήτων και εμείς στεκόμαστε στο κέντρο του, προστατευμένοι από την αθωότητα της αρχής και τη μη συνειδητοποίηση του τέλους.

Μεγαλώνοντας, όμως, το μάθημα αλλάζει περιεχόμενο. Δεν είναι πια μόνο το τι θα κατακτήσουμε, αλλά και το τι θα αφήσουμε πίσω. Η ενηλικίωση μάς διδάσκει τα όρια.

Κάθε «ναι» κλείνει μέσα του πολλά «όχι».
Κάθε μονοπάτι που επιλέγουμε αποκλείει δεκάδες άλλα.

Και κάπως έτσι αρχίζουμε να μαθαίνουμε να αποχωρούμε.

Αποχωρούμε από ανθρώπους, από συνήθειες, από όνειρα που δεν άντεξαν στη φθορά.
Αποχωρούμε από εκδοχές του εαυτού μας που δεν έγιναν ποτέ πραγματικότητα.

Αυτό να είναι το πιο δύσκολο μάθημα της ζωής — και ταυτόχρονα το πιο ουσιαστικό. Όχι να φοβηθούμε το τέλος, αλλά να το ενσωματώσουμε στη διαδρομή μας. Να ζούμε με την επίγνωση ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Όταν τίποτα δεν είναι σίγουρο, τα πάντα αποκτούν αξία.

Το να μαθαίνεις να «πεθαίνεις» σιγά-σιγά ως προς τις ψευδαισθήσεις σου δεν είναι παραίτηση. Είναι η υπέρτατη μορφή ωριμότητας. Είναι ο μόνος τρόπος να ζεις συνειδητά — και, πολύ πιθανά, πιο ευτυχισμένα.

*Ο Stephen King θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους συγγραφείς, γνωστός κυρίως για τα έργα τρόμου και φαντασίας, αλλά και για τη βαθιά ανθρώπινη ματιά που διαπερνά το σύνολο του έργου του.