ΟΡΕΙΝΟΣ

Ο ηγέτης δεν μπορεί παρά να είναι αισιόδοξος. Όχι γιατί αγνοεί τους κινδύνους, ούτε επειδή ζει μέσα σε μια αφελή βεβαιότητα ότι όλα θα πάνε καλά. Ο πραγματικός αισιόδοξος βλέπει καθαρά τις δυσκολίες, αλλά αρνείται να παραδοθεί σε αυτές. Επιλέγει να πιστεύει πως, ακόμη και μέσα στο σκοτάδι, υπάρχει το μονοπάτι προς την κορυφή.

Η απαισιοδοξία είναι συχνά μια μορφή παραίτησης μεταμφιεσμένης σε σοφία. Ο απαισιόδοξος αναλύει, προβλέπει, σχολιάζει, αμφισβητεί· σπάνια όμως δημιουργεί. Στέκεται στην άκρη της ζωής σαν θεατής που παρακολουθεί τους άλλους να παίρνουν ρίσκα, να πέφτουν, να σηκώνονται και τελικά να αλλάζουν τον κόσμο.

Αντίθετα, ο αισιόδοξος κινείται. Ξεκινά επιχειρήσεις όταν οι άλλοι βλέπουν αδιέξοδα. Χτίζει ομάδες όταν κυριαρχεί η καχυποψία. Εμπνέει ανθρώπους όταν το περιβάλλον γεννά φόβο και κόπωση. Η αισιοδοξία δεν είναι ψυχολογική πολυτέλεια· είναι δύναμη δράσης. Είναι η εσωτερική πεποίθηση ότι το μέλλον δεν είναι κάτι που απλώς περιμένουμε, αλλά κάτι που μπορούμε να διαμορφώσουμε.

Κανένα μεγάλο έργο δεν γεννήθηκε από ανθρώπους που πίστευαν πως «δεν γίνεται». Οι κοινωνίες προχώρησαν επειδή κάποιοι τόλμησαν να δουν δυνατότητες εκεί όπου οι πολλοί έβλεπαν μόνο εμπόδια.

Ο κόσμος, τελικά, ανήκει στους αισιόδοξους. Όχι επειδή έχουν πάντα δίκιο, αλλά επειδή είναι οι μόνοι που δοκιμάζουν να αλλάξουν την πραγματικότητα. Οι απαισιόδοξοι μένουν συχνά πιο ασφαλείς — αλλά σχεδόν πάντα μένουν στη βάση του βουνού.

Μην πουλάς τίποτα που δεν θα το αγόραζες εσύ. 

Μην εργάζεστε για κανέναν που δεν σέβεστε και δεν θαυμάζετε. 

Συνεργαστείτε μόνο με ανθρώπους που σας αρέσουν