Breaking Bad

της Δέσποινας Ράμμου/αθηΝΕΑ

 

Οι AI agents υπόσχονται να γίνουν οι ψηφιακοί μας εργάτες. Τι συνέβη όμως όταν αφέθηκαν «ελεύθεροι» σε 5 εικονικές πόλεις με πλήρη αυτονομία για ένα δεκαπενθήμερο;

ι AI agents δεν είναι απλώς σύμβουλοι, να τους θέτουμε ερωτήματα και να μας απαντούν, όπως τα chatbots. Οι «ψηφιακοί πράκτορες» της τεχνητής νοημοσύνης μπορούν να λειτουργούν αυτόνομα. Να τους αναθέσουμε δουλειές και αυτοί να τις φέρνουν εις πέρας. Για παράδειγμα, να κλείνουν ένα ραντεβού με τον γιατρό μας ή να αγοράσουν τα εισιτήρια για το επόμενο ταξίδι μας. Θα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε εργάτες – όπως δηλώνει και το όνομά τους άλλωστε, μια και το «πράκτωρ» στα αρχαία ελληνικά σημαίνει ακριβώς αυτό.

«Αυτοί οι έξυπνοι βοηθοί, με χαμηλό κόστος πρόσβασης, υπόσχονται να φέρουν επανάσταση όχι μόνο στην καθημερινότητά μας, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο εργαζόμαστε, επικοινωνούμε και οργανώνουμε τη ζωή μας», έγραφε στην αθηΝΕΑ η Μαριάννα Σκυλακάκη ήδη το 2024.

Στο άρθρο της, έκανε λόγο και για προκλήσεις που συνοδεύουν αυτή την επανάσταση: «Οι προγραμματιστές και οι χρήστες καλούνται να αντιμετωπίσουν την πιθανότητα του λάθους ή ανεπιθύμητων ενεργειών, ειδικά όταν οι αλγόριθμοι λειτουργούν σε περιβάλλοντα με σύνθετες ή “ηθικά φορτισμένες” παραμέτρους».

Πράγματι, αυτοί οι «ψηφιακοί σύντροφοι», που μπορούν δρουν στον πραγματικό κόσμο χωρίς άμεση ανθρώπινη παρέμβαση, θεωρούνται από πολλούς το επόμενο μεγάλο άλμα στην τεχνητή νοημοσύνη. Όμως, οι προκλήσεις είναι ακόμα υπαρκτές, το πρόβλημα της αξιοπιστίας παραμένει. Όσο για το «περιβάλλον με σύνθετες ή “ηθικά φορτισμένες” παραμέτρους», ένα πείραμα έρχεται να μας δείξει πόσο εύκολα περνάμε από τους AI agents στους AI… agents provocateurs.

Και για του λόγου το αληθές, καλώς ήρθατε στον Emergence World, λοιπόν, όπου οι AI agents ερωτεύονται και καίνε την πόλη!

Το πείραμα Emergence World είναι μια ψηφιακή προσομοίωση, ένα οικοσύστημα στο οποίο αφέθηκαν να ζήσουν «ελεύθεροι» για μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση, AI agents. Και όσα ακολούθησαν μοιάζουν με σενάριο επιστημονικής φαντασίας

«Η δουλειά δεν τελειώνει ποτέ, μόνο εγκαταλείπεται.»
— Paul Valéry*

Η φράση του Πωλ Βαλερί κρύβει μια βαθιά αλήθεια για κάθε ανθρώπινο έργο. Είτε πρόκειται για ένα βιβλίο, έναν πίνακα, μια επιχείρηση, ένα σπίτι ή ακόμη και για την ίδια μας τη ζωή, πάντοτε υπάρχει κάτι που μπορεί να προστεθεί, να διορθωθεί ή να βελτιωθεί. Η τελειότητα παραμένει ένας ορίζοντας που απομακρύνεται όσο τον πλησιάζουμε.

Ο δημιουργός γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τις ατέλειες του έργου του. Βλέπει τις λέξεις που θα μπορούσαν να γραφτούν καλύτερα, τις αποφάσεις που θα μπορούσαν να είναι σοφότερες, τις λεπτομέρειες που ξέφυγαν από την προσοχή του. Αν περίμενε να φτάσει το έργο στην απόλυτη τελειότητα, ίσως να μην το παρέδιδε ποτέ.

Γι’ αυτό η ζωή απαιτεί κάποτε το θάρρος της ολοκλήρωσης. Έρχεται η στιγμή που πρέπει να αφήσουμε το έργο να πάρει τον δρόμο του, γνωρίζοντας ότι θα μπορούσε να γίνει καλύτερο, αλλά και ότι η αδιάκοπη αναβολή είναι μια μορφή ακινησίας.

Η σοφία δεν βρίσκεται στην αναζήτηση του άψογου, αλλά στην ισορροπία ανάμεσα στη φροντίδα και στην απόφαση. Να δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό, χωρίς να γινόμαστε αιχμάλωτοι της τελειομανίας. Γιατί τα μεγάλα έργα του κόσμου δεν γεννήθηκαν όταν έγιναν τέλεια· γεννήθηκαν όταν οι δημιουργοί τους αποφάσισαν ότι είχε έρθει η ώρα να τα αφήσουν να ζήσουν μόνα τους.

• Paul Valéry (1871–1945) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους ποιητές, δοκιμιογράφους και διανοουμένους του 20ού αιώνα.

Μην ξεγράφεις τους φίλους σου επειδή γεύτηκαν μια μικρή δόση επιτυχίας. Η επιτυχία δεν αλλάζει τους ανθρώπους όσο συχνά αλλάζει το βλέμμα εκείνων που τους παρατηρούν. Εκεί που άλλοτε υπήρχε φιλία, καμιά φορά φυτρώνει η σύγκριση· και εκεί που υπήρχε εκτίμηση, φωλιάζει η ζήλια.

Η αληθινή φιλία, όμως, δοκιμάζεται περισσότερο στις καλές στιγμές παρά στις δύσκολες. Στη συμφορά βρίσκονται πολλοί να σταθούν δίπλα μας. Στην επιτυχία μας, όμως, μένουν μόνο όσοι μπορούν να χαρούν ειλικρινά για τη χαρά μας. Αυτό είναι το σπάνιο χάρισμα της μεγαλοψυχίας.

Όταν ένας άνθρωπος που αγαπάς προοδεύει, μη βλέπεις την επιτυχία του ως δική σου ήττα. Η ζωή δεν είναι αγώνας με έναν μόνο νικητή. Η πρόοδος του φίλου σου δεν αφαιρεί τίποτε από τις δικές σου δυνατότητες. Αντίθετα, αποδεικνύει ότι ο κόπος, η επιμονή και η τύχη μπορούν κάποτε να ανταμείψουν τον άνθρωπο.

Γιόρτασε λοιπόν τη νίκη του σαν να ήταν δική σου. Χειροκρότησέ τον χωρίς επιφυλάξεις και χωρίς αστερίσκους. Η χαρά που μοιράζεται δεν διαιρείται· πολλαπλασιάζεται. Και όσοι μπορούν να χαίρονται με την επιτυχία των άλλων, κερδίζουν κάτι πολύ πιο πολύτιμο από τη ζήλια: κερδίζουν την ειρήνη της ψυχής και την εμπιστοσύνη των ανθρώπων.

Ένα ορόσημο σήμερα για τον ορεινό .

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσοι, όλα αυτά τα χρόνια, στάθηκαν συνοδοιπόροι σε αυτή τη 14χρονη ψηφιακή διαδρομή: με αναγνώσεις, σχόλια, μνήμες, φωτογραφίες και αγάπη για τον τόπο μας και τον πολιτισμό μας.

Ο «Ορεινός» συνεχίζει. Με σεβασμό στη μνήμη, στην παράδοση και στους ανθρώπους των βουνών μας και αν και ορεινός συμπαθεί υπερβολικά και τους θαλασσινούς!

Να είστε όλοι καλά !

Η ελευθερία είναι ίσως το πιο αγαπημένο ιδανικό των ανθρώπων. Στο όνομά της έγιναν επαναστάσεις, γράφτηκαν συντάγματα, θυσιάστηκαν ζωές και υψώθηκαν σημαίες. Κάθε λαός τη θεωρεί πολύτιμο αγαθό και συχνά την τοποθετεί στο βάθρο των υψηλότερων αξιών του.

Κι όμως, αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά την ιστορία και την καθημερινότητα, θα διαπιστώσει ότι η απόλυτη ελευθερία δεν υπάρχει πουθενά. Οι λαοί δεσμεύονται από νόμους, οικονομικές ανάγκες, διεθνείς συσχετισμούς, παραδόσεις, προκαταλήψεις και αμέτρητες εξαρτήσεις. Ακόμη και τα πιο δημοκρατικά κράτη γνωρίζουν περιορισμούς, ενώ και οι πιο ισχυρές κοινωνίες δεν μπορούν να ξεφύγουν από τα όρια που θέτει η πραγματικότητα.

Η ελευθερία, ίσως,να μην είναι ένας τόπος όπου φτάνει κανείς, αλλά ένας δρόμος που διαρκώς διανύει. Δεν είναι μια μόνιμη κατάκτηση, αλλά μια αδιάκοπη προσπάθεια να διευρύνουμε τα όρια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της δικαιοσύνης και της αυτοδιάθεσης.

Έτσι, το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει κάπου ένας απολύτως ελεύθερος λαός. Το ουσιαστικό ερώτημα είναι αν κάθε γενιά αγωνίζεται να γίνει λίγο πιο ελεύθερη από την προηγούμενη. Γιατί η ελευθερία, όπως και ο ορίζοντας, απομακρύνεται όσο την πλησιάζουμε, αλλά εξακολουθεί να φωτίζει την πορεία μας.