ΟΡΕΙΝΟΣ

«Η ταπεινότητα σε κάνει σπουδαίο,
ο σεβασμός σε κάνει άνθρωπο,
η ειλικρίνεια σε κάνει ξεχωριστό,
η απλότητα σε κάνει μοναδικό.»

Υπάρχουν αρετές που δεν χρειάζονται προβολή ούτε επιβεβαίωση. Φαίνονται στον τρόπο που στεκόμαστε απέναντι στους άλλους και, κυρίως, στον τρόπο που στεκόμαστε απέναντι στον εαυτό μας.

Η ταπεινότητα δεν είναι υποτίμηση του εαυτού μας. Είναι επίγνωση των ορίων μας. Ο πραγματικά σπουδαίος άνθρωπος δεν αισθάνεται την ανάγκη να διακηρύσσει τη σπουδαιότητά του. Γνωρίζει την αξία του, αλλά γνωρίζει και πόσα οφείλει στους ανθρώπους που συνάντησε, στις ευκαιρίες που του δόθηκαν, ακόμη και στις αποτυχίες που τον δίδαξαν.

Ο σεβασμός είναι ίσως η πιο καθημερινή μορφή ανθρωπιάς. Να αναγνωρίζεις στον άλλον το δικαίωμα να είναι διαφορετικός, να τον ακούς ακόμη κι όταν διαφωνείς, να μη χρησιμοποιείς τη δύναμη που ενδεχομένως έχεις για να τον μειώσεις. Ο πολιτισμός μας δεν κρίνεται τόσο από τον τρόπο που φερόμαστε στους ισχυρούς, όσο από τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε εκείνους από τους οποίους δεν έχουμε τίποτε να κερδίσουμε.

Η ειλικρίνεια απαιτεί θάρρος. Είναι εύκολο να λέμε την αλήθεια όταν μας συμφέρει· δυσκολότερο όταν έχει κόστος. Κι ακόμη δυσκολότερο είναι να είμαστε ειλικρινείς με τον ίδιο μας τον εαυτό. Να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας, να αναθεωρούμε, να μπορούμε να πούμε ένα απλό «έκανα λάθος». Ίσως εκεί να αρχίζει η πραγματική ωριμότητα.

Και τέλος, η απλότητα. Σε έναν κόσμο που συχνά μπερδεύει το εντυπωσιακό με το σημαντικό, η απλότητα είναι μια μικρή πράξη ελευθερίας. Είναι να μη χρειάζεσαι πολλά για να αισθανθείς πλήρης, να χαίρεσαι όσα υπάρχουν γύρω σου χωρίς να τα θεωρείς αυτονόητα. Ένα τραπέζι με φίλους, μια καλή κουβέντα, ένας περίπατος, ένα ηλιοβασίλεμα μπορούν κάποτε να αξίζουν περισσότερο από όσα αποκτήσαμε με κόπο και φυλάξαμε με αγωνία.

Η ταπεινότητα, ο σεβασμός, η ειλικρίνεια και η απλότητα έχουν ένα κοινό γνώρισμα: δεν χρειάζεται να τις διαφημίσεις. Τις καταλαβαίνουν οι άλλοι από τον τρόπο που ζεις και συμπεριφέρεσαι.

….. Ο άγνωστος είχε σταματήσει μπροστά στο σπίτι του κ. Γκολιάτκιν. Ακούστηκε ο ήχος του κουδουνιού και σχεδόν αμέσως ο ήχος του μάνταλου. Η πύλη της εισόδου άνοιξε και ο άγνωστος εξαφανίστηκε κάτω από την αψίδα. Σχεδόν ταυτόχρονα ο κ. Γκολιάτκιν έφτασε μπροστά στην πόρτα και έφυγε σφαίρα προς την αυλή. Ο άγνωστος ήταν ήδη στο τελευταίο σκαλί. Ο χώρος ήταν σκοτεινός, υγρός και βρόμικος. Όμως ο συνοδός του κ. Γκολιάτκιν ανέβαινε χωρίς δυσκολία, γνωρίζοντας τέλεια τα κατατόπια. Σταμάτησε μπροστά στην πόρτα του διαμερίσματος, ακολούθησε τον υπηρέτη που του είχε ανοίξει. Εκτός εαυτού ο κ. Γκολιάτκιν, χωρίς να βγάλει το πανωφόρι του και το καπέλο του, πήδηξε μέσα στο διαμέρισμα και στάθηκε κεραυνόπληκτος στο κατώφλι του δωματίου του. Το κεφάλι του άρχιζε να γυρίζει. Ο άγνωστος καθόταν μπροστά του, πάνω στο κρεβάτι του και έκανε ένα φιλικό σήμα βλεφαρίζοντας ελαφρά. Ο κ. Γκολιάτκιν θέλησε να κραυγάσει αλλά δεν είχε τη δύναμη. Έχασε τις αισθήσεις του, ήταν λογικό. Είχε αναγνωρίσει τον νυχτερινό του φίλο. Τούτος ο νυχτερινός φίλος ήταν απλώς ο ίδιος ο εαυτός του. Ο κ. Γκολιάτκιν, ένας άλλος κ. Γκολιάτκιν αλλά απολύτως όμοιος……

 Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Ο σωσίας

Στις όχθες της λίμνης του Μόρνου

Το παλιό πέτρινο γεφύρι και η σιδερένια γέφυρα, σήμερα στο βυθό της λίμνης του Μόρνου .

Διακρίνονται : Ο Γιώργος Τσώνος, ο δάσκαλος, ο γιός του Κώστας, ο Γιώργος Χλωροκώστας και ο Πάνος Φλώρος.