Προέχει η ακρόαση!

Ο Θεός μάς έδωσε στόματα που κλείνουν και αυτιά που παραμένουν ανοιχτά. Δεν πρόκειται για ανατομική σύμπτωση, αλλά για υπόμνηση τάξης. Το στόμα έχει “βλέφαρα”· μπορεί να επιλέξει τη σιωπή. Τα αυτιά, όμως, είναι ευλογημένα να δέχονται ακατάπαυστα.

Σήμερα, το σχήμα ανατράπηκε. Τα στόματα δουλεύουν υπερωρίες και η ακοή βρίσκεται σε μόνιμη αργία. Μιλάμε για να επιβεβαιωθούμε, διακόπτουμε για να κυριαρχήσουμε. Κι όμως, η ωριμότητα αρχίζει εκεί που η γλώσσα υποχωρεί για να δώσει χώρο στον Λόγο του άλλου.

Το ότι το στόμα κλείνει, σημαίνει πως η σιωπή δεν είναι αδυναμία, αλλά η δυσκολότερη των επιλογών. Τα αυτιά που δεν κλείνουν μάς θυμίζουν ότι ο κόσμος —με τον πόνο και την ομορφιά του— θα εισρέει μέσα μας είτε το θέλουμε είτε όχι. Το στοίχημα είναι αν αυτόν τον ήχο θα τον μετατρέψουμε σε θόρυβο ή σε κατανόηση.

Κλείνε το στόμα για να ανοίγει ο νους. Ο λόγος που αξίζει να ειπωθεί είναι μόνο εκείνος που άντεξε στη δοκιμασία της σιωπής.

ΟΙ ΑΜΟΙΒΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

Στις 11 Φεβρουαρίου, ο ΠΘ θα είναι στην Αγκυρα για τη συνάντηση με τον Ερντογάν.
Στις 12 θα είναι στο Βέλγιο, για να συμμετάσχει στην άτυπη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ.
Στις 13 θα είναι στη Γερμανία στο Munich Security Conference, το λεγόμενο «Νταβός της Άμυνας».
Στις 17 Φεβρουαρίου, θα επισκεφτεί το Άμπου Ντάμπι.
Στις 19 Φεβρουαρίου, θα πάει στην Ινδία να συναντήσει τον Μόντι και να μιλήσει στο AI Impact Summit, στη διεθνή σύνοδο κορυφής, με θέμα την Τεχνητή Νοημοσύνη.

Ανεξαρτήτως του αν είναι επαρκής ή όχι σ’ αυτές τις υποχρεώσεις, για πόσα λεφτά τον μήνα θα δεχόσουν να έχεις ένα τέτοιο πρόγραμμα, συν το κυβερνητικό έργο, δηλαδή τον συντονισμό 20 υπουργείων;

Οι λαϊκιστές κραυγάζουν ότι οι πολιτικοί παίρνουν πολλά λεφτά. Αντιθέτως, παίρνουν πολύ λίγα. Ο μηνιαίος μισθός του ΠΘ είναι €6.203,08 μικτά, δηλαδή €3.702,15 καθαρά, όσο ένα μεσαίο στέλεχος πολυεθνικής, όταν ο διευθύνων σύμβουλος μιας μεγάλης εταιρείας, με κύκλο εργασιών το ένα εκατοστό του ΑΕΠ της χώρας, ξεκινάει από εκατομμύριο.

Κι επειδή οι αμοιβές της πολιτικής είναι αστείες, γι’ αυτό κανένας σοβαρός επαγγελματίας, κανένας μάνατζερ υψηλού επιπέδου δεν πρόκειται να αφήσει τη δουλειά του και να ασχοληθεί με την πολιτική. Δεν βρίσκεις τα ικανά επαγγελματικά στελέχη στο καφενείο να παίζουν πρέφα περιμένοντας πότε θα τους καλέσει η πατρίδα.

Και στην πολιτική ισχύει το “ό,τι δίνεις, παίρνεις”. Μακάρι κάποτε να το κατανοήσουμε.

Θάνος Τζήμερος

Georges Dionne:Η οικονομία της ασφάλισης χωρίς αυταπάτες. (ενδιαφέρει τους περί την ασφαλιστική δραστηριότητα ασχολούμενους)

Ο Georges Dionne* είναι από τους πλέον επιδραστικούς σύγχρονους οικονομολόγους της ασφάλισης, γνωστός για τη συστηματική ανάλυση των ασυμμετριών πληροφόρησης που διαπερνούν την ασφαλιστική σχέση. Στο επίκεντρο της σκέψης του βρίσκονται τα φαινόμενα του adverse selection και του moral hazard, όχι ως θεωρητικές αφαιρέσεις, αλλά ως πραγματικές δυνάμεις που διαμορφώνουν τη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών αγορών.

Η συνεισφορά του Dionne έγκειται στο ότι δείχνει πως η ασφάλιση δεν αποτυγχάνει επειδή οι κίνδυνοι είναι απρόβλεπτοι, αλλά επειδή οι πληροφορίες είναι ασύμμετρα κατανεμημένες. Όταν ο ασφαλισμένος γνωρίζει περισσότερα για τον κίνδυνο απ’ ό,τι ο ασφαλιστής —ή όταν αλλάζει συμπεριφορά μετά την ασφάλιση— τότε ούτε το pricing ούτε ο όγκος αρκούν για να διασώσουν το χαρτοφυλάκιο.

Οι σκέψεις του ενισχύουν τον ρόλο του underwriting ως μηχανισμού αποκάλυψης και φιλτραρίσματος πληροφορίας. Όροι, απαλλαγές, κίνητρα και έλεγχοι δεν είναι γραφειοκρατία, αλλά εργαλεία ευθυγράμμισης συμφερόντων. Σε αυτό το πλαίσιο, η ασφάλιση λειτουργεί σωστά μόνο όταν η οικονομική λογική συναντά τη θεσμική κρίση.

Για τον Dionne, το πρόβλημα της ασφάλισης δεν είναι ο κίνδυνος καθαυτός, αλλά η άνιση γνώση γύρω από αυτόν.

*Ο Georges Dionne είναι ομότιμος καθηγητής στο HEC Montréal και από τους σημαντικότερους σύγχρονους οικονομολόγους της ασφάλισης, γνωστός για το έργο του στις ασυμμετρίες πληροφόρησης και το moral hazard.