Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
Ο Διεθνής Οργανισμός Οίνου και Σταφυλιών (OIV) ανακοίνωσε στις 14 Μαΐου ότι η παγκόσμια κατανάλωση κρασιού το 2025 μειώθηκε στο χαμηλότερο επίπεδό της από το 1957, αντανακλώντας τις αλλαγές στον τρόπο ζωής, τις συνήθειες κατανάλωσης αλκοόλ και τον αντίκτυπο της οικονομικής αβεβαιότητας.
Ο OIV ανέφερε ότι η κατανάλωση κρασιού έχει μειωθεί σε εννέα από τις δέκα σημαντικότερες αγορές του κόσμου. Τρεις αγορές που έπαιξαν σημαντικό ρόλο σε αυτή την πτωτική τάση ήταν η Κίνα, η Γαλλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Παντελάκης, Κούλας, Καδάς, Σταματελάτος, Interamerican από τα παλιά
…. υπάρχει μια χώρα στην οποία οι άνθρωποι ζουν και εργάζονται μαζί με τα φυτά .
Πρόκειται για ένα πολύχρωμο κόσμο οπου όλα τα ζιζάνια είναι χρήσιμα , τα δένδρα πάνσοφα και μέσα στους κήπους γιατρεύεται κάθε ανάγκη …….συνέχεια στο βιβλίο Θαύματα Χλωρά του Ορέστη Δαβία
Η φράση του Νίτσε «Ό,τι δε με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό» είναι από εκείνες τις προτάσεις που επιβιώνουν στον χρόνο όχι επειδή είναι παρήγορες, αλλά επειδή περιγράφουν μια βαθιά ανθρώπινη εμπειρία.
Η ζωή δεν χαρίζεται σε κανέναν. Αποτυχίες, απώλειες, προδοσίες, ασθένειες, διαψεύσεις· όλα αφήνουν σημάδια. Κι όμως, πολλές φορές, εκεί ακριβώς όπου νομίζουμε πως τελειώνουμε, αρχίζει μια διαφορετική εκδοχή του εαυτού μας. Πιο ώριμη, πιο ανθεκτική, και σίγουρα πιο σοφή.
Η δύναμη δεν γεννιέται στην άνεση. Η άνεση παράγει συνήθεια· η δοκιμασία παράγει χαρακτήρα. Όπως το αμπέλι που κλαδεύεται αυστηρά για να δώσει καλύτερο καρπό, έτσι και ο άνθρωπος συχνά ωριμάζει μέσα από τις δυσκολίες που τον αναγκάζουν να αναμετρηθεί με τα όριά του.
Βεβαίως, ο Νίτσε δεν εννοεί ότι κάθε πόνος είναι ευλογία ή ότι κάθε τραύμα αυτομάτως μετατρέπεται σε σοφία. Υπάρχουν πληγές που λυγίζουν ανθρώπους. Υπάρχουν βάρη που αφήνουν μόνιμα ίχνη. Όμως υπάρχει και κάτι σχεδόν μυστηριώδες στην ανθρώπινη φύση: η ικανότητα να μετατρέπει τη δοκιμασία σε εσωτερική δύναμη.
Οι περισσότεροι άνθρωποι που πραγματικά ξεχώρισαν —στη ζωή, στην τέχνη, στην επιχειρηματικότητα, στην ηγεσία— δεν ήταν εκείνοι που δεν έπεσαν ποτέ, αλλά εκείνοι που έμαθαν να σηκώνονται διαφορετικοί μετά την πτώση. Με μεγαλύτερη επίγνωση του κόσμου και του εαυτού τους.
Από την σπορά μέχρι την συγκομιδή και από τον αγρό μέχρι την αποθήκη ανθρώπινο χέρι δεν ακουμπά, μόνο ρομποτικά μηχανήματα εκτελούν όλη την παραγωγική διαδικασία, φυσικά με έμπειρους χειριστές στο πύργο ελέγχου. Παραγωγικότητα στο ζενίθ, 6 χιλιάδες μπάλες την ημέρα!
Κάποιες φορές η τακτοποίηση μιας μεγάλης βιβλιοθήκης μοιάζει περισσότερο με αρχαιολογική ανασκαφή παρά με οικιακή εργασία. Ιδίως όταν τα βιβλία έχουν συσσωρευτεί επί δεκαετίες και κουβαλούν μαζί τους όχι μόνο γνώσεις αλλά και ολόκληρες εποχές της ζωής σου. Ίσως με έχει επηρεάσει και εκείνη η περίφημη φράση που αποδίδεται στον Umberto Eco: «Έχω μεγάλη βιβλιοθήκη για να μου θυμίζει ότι δεν γνωρίζω σχεδόν τίποτα.»
Κι όμως, αυτός ο «μπελάς» έχει και τη χάρη του. Μέσα στα ράφια και στα ξεχασμένα συρτάρια ξαναβρίσκεις βιβλία που νόμιζες πως είχαν χαθεί μαζί με τα χρόνια. Και τότε, με μια μόνο φευγαλέα ματιά, ανακαλούνται μνήμες, σκέψεις και επιρροές που σε διαμόρφωσαν βαθιά — πολλές φορές χωρίς ποτέ να έχεις συνειδητοποιήσει από πού ακριβώς ξεκίνησαν.
Ένα τέτοιο βιβλίο βρέθηκε πρόσφατα μπροστά μου: το Walden, που είχα διαβάσει το 1970 και είχε καταλήξει ξεχασμένο σε ένα παλιό συρτάρι.
Το έργο αυτό δεν είναι απλώς ένα βιβλίο φυσιολατρίας. Είναι ένα βαθιά ανθρώπινο και φιλοσοφικό κείμενο για την απλότητα της ζωής, την ελευθερία από την υπερκατανάλωση, τη σχέση ανθρώπου και φύσης, την αυτάρκεια, τη δημιουργική μοναξιά αλλά και την αντίσταση στη ματαιοδοξία της κοινωνικής επίδειξης.
Ο Henry David Thoreau έζησε πράγματι για περίπου δύο χρόνια (1845–1847) σε μια μικρή καλύβα κοντά στη λίμνη Walden Pond, προσπαθώντας να ζήσει «συνειδητά», μακριά από τις πιέσεις της οργανωμένης κοινωνίας. Το βιβλίο είναι ταυτόχρονα ημερολόγιο ζωής, στοχασμός, κοινωνική κριτική και ύμνος στη φύση.
Ίσως το κεντρικό του μήνυμα να συνοψίζεται σε κάτι πολύ απλό και πολύ δύσκολο μαζί: οι άνθρωποι συχνά σπαταλούν τη ζωή τους κυνηγώντας πράγματα που στην πραγματικότητα δεν χρειάζονται.
Θυμάμαι πως εκείνη την εποχή, όσοι διαβάζαμε Θορώ, διαβάζαμε επίσης Jack London, John Steinbeck, Νίκο Καζαντζάκη και Hermann Hesse. Συγγραφείς διαφορετικοί μεταξύ τους, αλλά με έναν κοινό παρονομαστή: την αγωνία για το νόημα της ζωής και την αναζήτηση μιας πιο αυθεντικής ύπαρξης.
Και είναι πραγματικά εντυπωσιακό πως πολλά από όσα έγραφε ο Θορώ το 1854 ακούγονται σήμερα πιο επίκαιρα από ποτέ: η υπερφόρτωση πληροφοριών, η τυραννία της ταχύτητας, η απομάκρυνση από τη φύση, η σύγχυση ανάμεσα στις ανάγκες και στις επιθυμίες.
