


Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.


• Ασφαλώς και έχουμε προβλήματα. Μεγάλα και μικρά. Βεβαίως πρέπει να επισημαίνονται, βεβαίως να στηλιτεύεται και να φοβάται η κυβέρνηση όταν αυθαιρετεί ή βάζει το χέρι στο μέλι. Ήρεμα όμως, ουσιαστικά. Η αντιπολίτευση είναι κριτική, δεν είναι μίρλα. Η μίρλα κουράζει, γιατί είναι συχνά αναντίστοιχη με την πραγματικότητα. Αλίμονο σε όποιον είναι στη γυάλα και δεν τη βλέπει. Θέλει ψυχή να αποδέχεσαι τα καλά του αντιπάλου σου, γιατί μόνο τότε είσαι αξιόπιστος όταν πολεμάς τα λάθη, τις αστοχίες, τα δεινά.
• Η Ελλάδα τα καλοκαίρια σφύζει από ζωή. Οι πολιτιστικές δράσεις απλώνονται σε όλη τη χώρα. Ό,τι τραβάει η ψυχή σου. Παραστάσεις, κάθε είδους φεστιβάλ, συναυλίες, εκδηλώσεις, δρώμενα. Καμία χώρα στον πλανήτη Γη, και κυριολεκτώ, δεν έχει αυτόν τον αστείρευτο πλούτο, διαθέσιμο σε όλους, για κάθε βαλάντιο. Ας το πούμε, ας το χαρούμε, ας το καμαρώσουμε. Ας σκεφτούμε πώς θα το βελτιώσουμε και πώς θα το διαφημίσουμε ως ταυτοτικό στοιχείο. Ας κάνουμε ένα διάλειμμα από τη μίρλα. Δεν θα πάθουμε τίποτα. Καλό θα μας κάνει.
• Athens Roots Festival. Εννέα εξαιρετικά ποιοτικές συναυλίες, τζάμπα. Ελεύθερη είσοδος για το κοινό. Περιφέρεια Αττικής. Για να πω και την κακία μου, δεν αντέχω. Περίσσεψαν λεφτά από τα σπιτάκια ανακύκλωσης. Ένα πολιτιστικό άυλο voucher για κάθε πολίτη. Μεσοσταθμικά 180 ευρώ, 20 ευρώ η μία.
• Αξιοποίησα το 1/9, 20 ευρώ. Δεν είχα τα ρεφλέξ να πάρω όλο το επίδομα. Και πήγα στο Ζάππειο. Οι καρέκλες είχαν γεμίσει, αλλά κάθισα άνετα σε πλησιέστερο παγκάκι. Δίπλα μου χαμογελούσε πλατιά μια ηλικιωμένη κυρία με κινητικά προβλήματα. Ο συνοδός της, νέος, παρακολούθησε όρθιος, με ένα πλαστικό κυπελάκι με το ποτάκι του. Απόλαυση. Ομάρ Φαρούκ Τεκμπιλέκ, ο Τούρκος αιώνιος έφηβος των 75 ετών, με μια διάσημη, παράξενη, σχεδόν μυστικιστική μουσική, με άγνωστα όργανα της καθ’ ημάς Ανατολής, σε μια υπέροχη μείξη του ανατολίτικου ήχου με jazz και μελωδικό δυτικό ήχο, που τον σκέπαζε το χρώμα της Ανατολής και της πατρίδας του. Μια ώρα και κάτι. Όνειρο θερινής νύχτας. Και βέβαια δείπνησα στο πολυτελές Ζάππειο, την Αίγλη. Μέτριο. Υπερτιμημένο, αλλά με ευγενικό σέρβις. Αν επιδοτούσε ο Χαρδαλιάς το δείπνο μου, θα είχε πέσει έξω ο προϋπολογισμός της Περιφέρειας. Αλλά ωραίο σημείο. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα δικά σου.
• Έβλεπα το κοινό και ενθουσιάστηκα. Ηλικιωμένοι, ανάμεσά τους κι εγώ, κι ας μην το νιώθω, οικογένειες, όλες οι μεσαίες ηλικίες και νεαρά κοριτσόπουλα που παρασύρθηκαν από τον ήχο και λικνίζονταν.
• Ο Μητσοτάκης ανέλυε ότι είναι ενάντιος στο τζάμπα, με αφορμή την πρόταση για δωρεάν συγκοινωνία. Εγώ είμαι υπέρ του δημιουργικού τζάμπα, που διευρύνει τα δικαιώματα, τιμά τον πολίτη, δείχνει σεβασμό στον κόπο του. Εφόσον όμως το αντέχουμε. Κι αυτά τα τζάμπα, βεβαίως, τα αντέχουμε. Ας πάρει η ΤΕΡΝΑ, και η κάθε ΤΕΡΝΑ, λιγότερη αποζημίωση, να γίνει και χορηγός.
Πάνος Μπιτσαξής





27/07/2010




Η γλώσσα του φιδιού μπορεί να φέρει πόνο στο σώμα· η κακή γλώσσα, όμως, πληγώνει την ψυχή. Το δηλητήριο του φιδιού έχει αντίδοτα και θεραπεία. Το δηλητήριο του λόγου, όταν γεννιέται από την κακία, τον φθόνο ή τη συκοφαντία, πολλές φορές αφήνει σημάδια που δεν σβήνουν ποτέ.
Οι άνθρωποι ξεχνούν συχνά τα χτυπήματα της ζωής, δύσκολα όμως ξεχνούν τις λέξεις που τους ταπείνωσαν ή αμαύρωσαν την υπόληψή τους. Μια κακή κουβέντα μπορεί να διαλύσει σχέσεις, να σπείρει διχόνοια, να γκρεμίσει ό,τι χτίστηκε με κόπο χρόνων.
Ίσως γι’ αυτό η λαϊκή σοφία προτιμά τη γλώσσα του φιδιού από την κακή γλώσσα του ανθρώπου. Το φίδι δαγκώνει από τη φύση του. Ο άνθρωπος, όμως, έχει το προνόμιο της επιλογής. Μπορεί να χρησιμοποιήσει τον λόγο για να παρηγορήσει, να ενώσει και να θεραπεύσει· ή να τον μετατρέψει στο πιο ύπουλο όπλο που διαθέτει.
Η αξία του ανθρώπου, τελικά, δεν φαίνεται μόνο από όσα λέει, αλλά κυρίως από όσα επιλέγει να μη λέει.





