ΟΡΕΙΝΟΣ

Προς τη Σύνταξη της εφημερίδας «Ο Παρατηρητής»

Τα νέα του τελευταίου εικοσιτετραώρου, τηλεγραφικά:

Ουκρανία. Νέοι ρωσικοί βομβαρδισμοί. Τρεις νεκροί στο Κίεβο, 30 ενεργειακές εγκαταστάσεις χτυπημένες και τουλάχιστον 600.000 άνθρωποι χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Ο χειμώνας πλησιάζει και το σκοτάδι γίνεται όπλο.

Μέση Ανατολή. Πλοίο βυθίζεται στα Στενά του Ορμούζ, ενώ επίθεση των Χούθι προκαλεί ζημιές σε εγκαταστάσεις της σαουδαραβικής Aramco. Η σύγκρουση απειλεί και πάλι την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια.

Παγκόσμια οικονομία. Το ΔΝΤ προειδοποιεί ότι το δημόσιο χρέος πλησιάζει το 100% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Στις ΗΠΑ ο πληθωρισμός επιταχύνεται και το δολάριο ενισχύεται. Οι κυβερνήσεις δανείζονται το μέλλον και οι πολίτες πληρώνουν το παρόν.

Τεχνητή Νοημοσύνη. Νέες προειδοποιήσεις για συστήματα που ενδέχεται να αποκτήσουν την ικανότητα να αυτοαναπαράγονται στο Διαδίκτυο. Η ανθρωπότητα αναπτύσσει μηχανές όλο και εξυπνότερες, χωρίς να έχει απαντήσει οριστικά ποιος θα τις ελέγχει.

Και μια ανθρώπινη ιστορία από τη Γάζα. Από τα δύο εκατομμύρια ελαιόδεντρα που υπήρχαν πριν από τον πόλεμο, εκτιμάται ότι απομένουν μόλις 150.000. Κι όμως, οικογένειες εξακολουθούν να μαζεύουν τις λιγοστές ελιές τους. Η ζωή επιμένει ακόμη και πάνω στα ερείπια.

Το σχόλιο του ανταποκριτή:

Οι άνθρωποι καταστρέφουν τις πηγές της ενέργειάς τους, εξαντλούν τους οικονομικούς τους πόρους και δημιουργούν μηχανές που φοβούνται μήπως δεν μπορούν να ελέγξουν.

Κι όμως, κάποιοι εξακολουθούν να φυτεύουν, να καλλιεργούν και να ελπίζουν.

Ίσως το μέλλον αυτού του πλανήτη να μην κριθεί μόνο από τη δύναμη εκείνων που τον κυβερνούν, αλλά και από την επιμονή εκείνων που συνεχίζουν να τον φροντίζουν.

Θα συνεχίσω να παρακολουθώ.

Ο ανταποκριτής σας στη Γη.

14 Οκτωβρίου 2026

Υπάρχει μια στιγμή μέσα στο φθινόπωρο που η αλλαγή της εποχής γίνεται ξαφνικά αισθητή. Δεν είναι πάντα η πρώτη βροχή, ούτε η πτώση της θερμοκρασίας. Είναι εκείνη η ώρα που κοιτάζεις έξω και καταλαβαίνεις ότι σκοτεινιάζει πιο νωρίς. Και σχεδόν χωρίς να το σκεφτείς, ανάβεις το φως.

Το φως που ανάβει νωρίτερα σηματοδοτεί μια μικρή αλλαγή στον ρυθμό της ημέρας. Οι δρόμοι φωτίζονται πριν ολοκληρωθεί η κίνηση της πόλης. Τα σπίτια αποκτούν από νωρίς εκείνη τη γνώριμη αίσθηση επιστροφής. Τα καταστήματα, τα γραφεία και οι επαγγελματικοί χώροι μένουν φωτεινοί λίγο περισσότερο, σαν να δηλώνουν παρουσία μέσα σε μια καθημερινότητα που αλλάζει.

Το καλοκαίρι, το φως μοιάζει να απλώνεται παντού και να παρατείνει τη μέρα. Το φθινόπωρο, αντίθετα, μας φέρνει ξανά πιο κοντά στους εσωτερικούς χώρους. Στο σπίτι μετά τη δουλειά, στο γραφείο που συνεχίζει να λειτουργεί, στο κατάστημα που υποδέχεται τους τελευταίους πελάτες της ημέρας. Η ζωή δεν σταματά επειδή μικραίνει η μέρα. Απλώς προσαρμόζεται.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον σε αυτή την εποχική μετάβαση. Μας υπενθυμίζει ότι η καθημερινότητα δεν είναι ποτέ εντελώς σταθερή. Αλλάζει με το φως, με τον καιρό, με τις συνήθειες που επιστρέφουν και με τις ανάγκες που γίνονται λίγο πιο έντονες όσο πλησιάζει ο χειμώνας.

Το φως, άλλωστε, δεν είναι μόνο πρακτικό. Δεν υπάρχει απλώς για να βλέπουμε καλύτερα. Δημιουργεί αίσθηση παρουσίας, ζεστασιάς και ασφάλειας. Ένα φωτισμένο σπίτι μοιάζει πιο ζωντανό. Ένας φωτισμένος επαγγελματικός χώρος δείχνει φροντισμένος. Ένας δρόμος με φως γίνεται πιο οικείος, πιο ανθρώπινος, πιο ασφαλής.

Σε αυτές τις μικρές καθημερινές εικόνες, κρύβεται και η ανάγκη να νιώθουμε ότι οι χώροι μας παραμένουν προστατευμένοι και λειτουργικοί, ακόμη κι όταν οι συνθήκες γύρω μας αλλάζουν. Ότι το σπίτι, η επιχείρηση, οι διαδρομές και οι συνήθειές μας μπορούν να συνεχίσουν να έχουν σταθερότητα, ακόμα και όταν η μέρα μικραίνει.

Με αυτή τη ματιά, η ΜΙΝΕΤΤΑ Ασφαλιστική βλέπει την ασφάλεια ως μια διαρκή αίσθηση φροντίδας μέσα στην καθημερινότητα. Όχι μόνο για τις μεγάλες στιγμές, αλλά και για εκείνες τις μικρές μεταβάσεις που μας θυμίζουν τι έχει αξία.

Γιατί μερικές φορές, αρκεί ένα φως που ανάβει λίγο νωρίτερα για να καταλάβουμε πως κάθε εποχή φέρνει μαζί της νέες ανάγκες, νέους ρυθμούς και την ίδια ανάγκη για σιγουριά

Πηγή: minetta.gr

Σύμφωνα μα τα σημερινά δεδομένα:

Μια πτήση στον Αρη αναμένεται να διαρκέσει περί τα δύο με τρία χρόνια. Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα, το ανθρώπινο σώμα θα μεταλλαχθεί τόσο δραματικά, που οποιαδήποτε ιδέα περί επιστροφής στη Γη καθίσταται αδύνατη.

Πρώτα απ’ όλα, η κοσμική ακτινοβολία στο Διάστημα είναι 700 φορές πιο ισχυρή από ό,τι στη Γη. Αυτό ισοδυναμεί με 632 αξονικές τομογραφίες. Το DNA υφίσταται ανεπανόρθωτη βλάβη, οι πιθανότητες να νοσήσει κάποιος με κάποια μορφή καρκίνου αυξάνεται κατακόρυφα, ενώ το σώμα χάνει κάθε μήνα 3% της οστικής μάζας. Επειτα από δύο χρόνια, θα έχει χαθεί το 50% της οστικής μάζας. Η οστεοπόρωση θα χτυπήσει κόκκινο, την ίδια στιγμή που η μυϊκή μάζα θα ατροφήσει επίσης δραματικά.

Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα, είναι η ανθρώπινη καρδιά, η οποία θα συρρικνωθεί κατά 20%, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να τροφοδοτεί με αίμα τον ανθρώπινο οργανισμό όταν βρεθεί ξανά σε συνθήκες γήινης βαρύτητας. Ακόμη και το να σταθεί κάποιος όρθιος, θα μπορούσε να προκαλέσει ανακοπή.

Όνειρο θα μείνει;

Από το:Τέλος του παιχνιδιού του Σάμιουελ Μπέκετ:

«Βρίσκεσαι στη Γη. Δεν υπάρχει θεραπεία γι’ αυτό».

Ίσως δεν υπάρχει θεραπεία για το ότι βρισκόμαστε στη Γη. Υπάρχουν όμως στιγμές που δεν θα θέλαμε να βρισκόμαστε πουθενά αλλού.

Στα γραφεία της Δοϊράνης.

Ο κλάδος Πυρός.

Από αριστερά: Καίτη Κουλουμβάκη, Λένα Μακρή, Ε. Αθανασίου, Τούλα Βιδάλη, Μαίρη Τσέλιου, Λίζα Μαρκοζάνη, Βίκυ Δημητρακοπούλου, Στέλλα Μιλγγου,

Κώστας Μπερτσιάς, Μέλπω Καλλιγέρη και ο Βαγγέλης Κατσίκας.

Συχνότητα Sol-3 | Κύκλος 24 Ωρών

Προς: Κεντρικό Αρχείο Gliese-667

Από: Μόνιμο Ανταποκριτή

Κατάσταση: Επανασύνδεση σήματος

Ενώ τα τοπικά δίκτυα αναλώθηκαν χθες σε διαξιφισμούς για κομματικές δημοσκοπήσεις, σε εφήμερες αντιπαραθέσεις σε πλατφόρμες σύντομων βίντεο και στη διακύμανση των τιμών του καφέ, η ουσία του τελευταίου 24ώρου καταγράφηκε σε τέσσερα σημεία:

Η τεχνητή νοημοσύνη αναζητά νέες πηγές ενέργειας: Τεχνολογικοί κολοσσοί υπέγραψαν χθες συμφωνίες για την επανεκκίνηση παροπλισμένων πυρηνικών αντιδραστήρων, αποκλειστικά για να τροφοδοτήσουν τα κέντρα δεδομένων των συνθετικών τους νοημοσυνών. Οι Γήινοι αναγκάζονται να διασπάσουν το άτομο για να δώσουν ηλεκτρισμό σε μηχανές που παράγουν απαντήσεις για λογαριασμό τους. Φτιάχνουν ψηφιακούς εγκεφάλους τόσο ενεργοβόρους, που απαιτούν τη δύναμη της ατομικής σχάσης απλώς για να συνεχίσουν να λειτουργούν.

Η αόρατη χημική υπογραφή στα ύδατα: Σε εκτεταμένη ανάλυση ποταμών σε δύο ηπείρους, ερευνητές εντόπισαν ίχνη αντικαταθλιπτικών και αγχολυτικών ουσιών στη βιομάζα των ψαριών. Η συλλογική νεύρωση των ανθρώπινων μεγαλουπόλεων διαχέεται πλέον απευθείας στο υδάτινο δίκτυο του πλανήτη. Το άγχος τους για το κυνήγι του χρόνου και της επιβίωσης δεν δηλητηριάζει μόνο τους ίδιους, αλλά αλλάζει τη συμπεριφορά ολόκληρων υδρόβιων οικοσυστημάτων.

Το πείσμα της φροντίδας στην ομίχλη: Σε ένα ορεινό πέρασμα των Βαλκανίων, εθελοντές πέρασαν όλη τη χθεσινή νύχτα μέσα σε παγωμένη βροχή ψάχνοντας έναν ηλικιωμένο περιπατητή που είχε χαθεί στο δάσος. Χωρίς καμία αμοιβή, χωρίς καμία συγγένεια, τριάντα άγνωστοι περπάτησαν μέσα στη λάσπη για οκτώ ώρες απλώς και μόνο για να φέρουν πίσω έναν άνθρωπο που δεν είχαν ξαναδεί ποτέ. Αυτή η παράλογη, σχεδόν πεισματική αλληλεγγύη παραμένει το μεγαλύτερο μυστήριο της βιολογίας τους.

Η σιωπηλή απώλεια του σκοταδιού: Νέα παγκόσμια μέτρηση επιβεβαίωσε ότι η ένταση του τεχνητού φωτός τη νύχτα αυξάνεται κατά 10% ετησίως. Οι πόλεις τους λάμπουν τόσο έντονα που τα αποδημητικά πουλιά χάνουν τον προσανατολισμό τους στους ουράνιους διαδρόμους. Ανάβουν λαμπτήρες για να μη νιώθουν μόνοι στο σκοτάδι, καταλήγοντας να τυφλώνουν τα ίδια τα πλάσματα που μοιράζονται τον αέρα μαζί τους.

Τι φανερώνουν για τη φύση τους:

Οι Γήινοι είναι ικανοί να ξυπνήσουν πυρηνικές δυνάμεις για να ταΐσουν τα κυκλώματά τους, ενώ το άγχος τους ξεχειλίζει στα ποτάμια.

Κι όμως, μέσα στην τεχνολογική τους παραζάλη, υπάρχουν ακόμα εκείνοι που θα βραχούν μέχρι το κόκαλο μέσα στη νύχτα για να σώσουν έναν άγνωστο. Ένα είδος που ακροβατεί ανάμεσα στην αλαζονεία και την πιο καθαρή αυταπάρνηση.

Η καταγραφή συνεχίζεται.

Τέλος σήματος.

Γράφει ο Χρήστος Μίχας

Υπάρχουν γεγονότα που καταγράφονται στα ιστορικά βιβλία και άλλα που ζουν συγχρόνως στη μνήμη ενός τόπου: στις οικογενειακές διηγήσεις, στα ονόματα των μνημείων, στις αφηγήσεις που περνούν από γενιά σε γενιά.

Η Μάχη της Πύλης και οι συγκρούσεις που ακολούθησαν στα Δερβενοχώρια, τον Οκτώβριο του 1943, ανήκουν σε αυτή την ιστορία. Μια ιστορία αντίστασης και θυσίας, αλλά και βαριάς δοκιμασίας για ολόκληρη την τοπική κοινωνία.

Το φθινόπωρο του 1943, μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, οι συνθήκες στην κατεχόμενη Ελλάδα είχαν αλλάξει. Οι γερμανικές δυνάμεις επιδίωκαν να επεκτείνουν τον έλεγχό τους, ενώ η Αντίσταση ενισχυόταν. Στα Δερβενοχώρια, όπου δρούσαν τμήματα του ΕΛΑΣ, το ορεινό έδαφος, τα περάσματα και η υποστήριξη των κατοίκων δημιουργούσαν σημαντικά στηρίγματα για τον αγώνα.

Τη νύχτα της 15ης προς τη 16η Οκτωβρίου, γερμανικό απόσπασμα κινήθηκε από την περιοχή της Ελευσίνας προς την Πύλη, επιχειρώντας να προσεγγίσει το χωριό αιφνιδιαστικά. Η παρουσία του, όμως, έγινε αντιληπτή και η προειδοποίηση έφτασε στους κατοίκους.

Μέσα σε ελάχιστο χρόνο έπρεπε να απομακρυνθούν οι άμαχοι και να οργανωθεί η άμυνα. Οι Πυλιώτες που μπορούσαν να πολεμήσουν πήραν θέσεις, με επικεφαλής τον Στέφα Μαλιάτση, έφεδρο λοχία με πολεμική εμπειρία. Απέναντι στον καλύτερο εξοπλισμό του αντιπάλου είχαν τη γνώση του τόπου και την αποφασιστικότητα ανθρώπων που υπερασπίζονταν τα σπίτια και τις οικογένειές τους.

Η σύγκρουση υπήρξε σφοδρή. Η γερμανική δύναμη υπέστη βαριές απώλειες και υπήρξαν αιχμάλωτοι. Πίσω όμως από τη στρατιωτική έκβαση βρισκόταν μια ανθρώπινη τραγωδία: οι κάτοικοι και τα τσοπανόπουλα που είχαν συλληφθεί ως όμηροι.

Ανάμεσά τους ήταν ο Γιώργος, ο γιος του Μαλιάτση, που έχασε τη ζωή του.

Ο πατέρας που είχε οργανώσει την άμυνα του χωριού βρέθηκε να θρηνεί το παιδί του. Και όμως, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, αρνήθηκε να εκδικηθεί τους Γερμανούς αιχμαλώτους. Η μνήμη διασώζει το νόημα των λόγων του: και εκείνοι είχαν πατεράδες· δεν ήθελε άλλος πατέρας να γνωρίσει τον δικό του πόνο.

Μέσα στη σκληρότητα του πολέμου, αυτή η στάση παραμένει μια πράξη βαθιάς ανθρωπιάς.

Η μάχη δεν τελείωσε στις 16 Οκτωβρίου. Τις επόμενες δύο ημέρες, ισχυρότερες γερμανικές δυνάμεις κινήθηκαν προς τα Δερβενοχώρια και οι συγκρούσεις επεκτάθηκαν. Οι αντιστασιακές δυνάμεις προσπάθησαν να καθυστερήσουν την προέλαση και να εξασφαλίσουν χρόνο για την απομάκρυνση του πληθυσμού.

Ακολούθησαν πυρπολήσεις και καταστροφές. Η Πύλη, τα Σκούρτα και η Πάνακτος πλήρωσαν βαρύ τίμημα. Σπίτια έγιναν ερείπια, οικογένειες έχασαν ανθρώπους και περιουσίες, ηλικιωμένοι και ανήμποροι βρέθηκαν εκτεθειμένοι στη βία της Κατοχής.

Για τους κατοίκους, ο πόλεμος συνεχίστηκε και μετά τη μάχη: στην ταφή των νεκρών, στην ανοικοδόμηση των σπιτιών, στην ανατροφή των παιδιών, στη δύσκολη επιστροφή στην καθημερινότητα.

Σήμερα, ογδόντα τρία χρόνια μετά, τιμούμε τους ανθρώπους που αντιστάθηκαν στον κατακτητή και όσους πλήρωσαν με τη ζωή τους. Θυμόμαστε τη συμβολή του ΕΛΑΣ, το θάρρος των τοπικών μαχητών και τη δοκιμασία των αμάχων. Η μνήμη τους χρειάζεται σεβασμό, ιστορική ακρίβεια και τη φροντίδα να μη χαθούν τα ονόματα και οι ιστορίες τους.

Η επέτειος πλησιάζει. Ας προετοιμαστούμε να τους τιμήσουμε όπως τους αξίζει.

Γιατί η Πύλη δεν θυμάται απλώς μια μάχη. Θυμάται ανθρώπους.

Αθάνατοι.

Χρήστος Μίχας