ΟΡΕΙΝΟΣ

Ο Στάθης Μονογιός έφυγε από τη ζωή…

Καλό κατευόδιο, φίλε Στάθη.

Ήσουν εξαίρετος συνάδελφος και ένας άνθρωπος αγαπητός, έντιμος και σωστός. Από την πρώτη στιγμή που γνωριστήκαμε και συνεργαστήκαμε στην Ιντεραμέρικαν (ξεκίνημα υποκατάστημα Δημάκη), σε εκτίμησα βαθιά και για τον επαγγελματισμό σου και τον χαρακτήρα σου.

Θα είσαι πάντα στην καρδιά και στη θύμησή μου.

Κ. Μπερτσιάς

«Ανταπόκριση από τον πλανήτη Γη»

Ημερήσιο Σήμα Sol-3 | Κύκλος 24 Ωρών

Προς: Κεντρικό Αρχείο Gliese-667

Από: Μόνιμο Ανταποκριτή

Κατάσταση: Κωδικοποιημένη εκπομπή

Ενώ οι τοπικές συχνότητες αναλώθηκαν χθες σε έντονους διαπληκτισμούς για τα επιτόκια των τραπεζών, σε αναλύσεις για το ποιος πολιτικός είπε την πιο προσβλητική ατάκα και σε εκατομμύρια αναρτήσεις για ένα νέο μοντέλο φορητής συσκευής, τα κομβικά γεγονότα του τελευταίου 24ώρου συνοψίζονται στα εξής:

Η τεχνητή νοημοσύνη «διάβασε» τα αρχαία απολιθώματα: Ένα νέο υπολογιστικό μοντέλο κατάφερε να ανασυνθέσει με ακρίβεια τη φωνή και την άρθρωση ενός εξαφανισμένου προγόνου των Γήινων από πριν από 300.000 χρόνια, βασισμένο μόνο στη δομή των οστών του λάρυγγα. Το είδος αυτό χρησιμοποίησε την πιο προηγμένη ψηφιακή του τεχνολογία όχι για να κοιτάξει μπροστά, αλλά για να ακούσει τον πρώτο ψίθυρο των προγόνων του. Η ανάγκη τους να μάθουν από πού ξεκίνησαν παραμένει εξίσου δυνατή με την ανάγκη τους να επιβιώσουν.

Το λιώσιμο της αρχαίας μνήμης: Σε μια ορεινή κορυφή του βορείου ημισφαιρίου, επιστήμονες μέτρησαν ότι ένας παγετώνας ηλικίας δέκα χιλιάδων ετών έχασε το ένα τέταρτο του όγκου του μέσα σε ένα μόνο καλοκαίρι. Μαζί με το νερό, χάνεται οριστικά και το ατμοσφαιρικό αρχείο του πλανήτη. Οι Γήινοι παρακολουθούν την ιστορία του κλίματός τους να εξατμίζεται, ενώ στις πόλεις τους συνεχίζουν να συζητούν για το αν «συμφέρει οικονομικά» η μείωση της καύσης ορυκτών.

Η παράδοξη αλληλεγγύη των αγνώστων: Σε μια παραθαλάσσια πόλη όπου ξέσπασε ξαφνική πλημμύρα, εκατοντάδες πολίτες σχημάτισαν ανθρώπινη αλυσίδα μέσα σε ορμητικά λασπόνερα για να βγάλουν έξω από ένα παγιδευμένο όχημα μια ηλικιωμένη γυναίκα και τον σκύλο της. Κανείς τους δεν γνώριζε το όνομά της, κανείς δεν ρώτησε τι πιστεύει ή ποιον ψηφίζει. Για λίγα κρίσιμα λεπτά, η βιολογική αλληλεγγύη υπερνίκησε κάθε τεχνητό διαχωρισμό.

Η σπατάλη του έναστρου ουρανού: Χθες καταγράφηκε ότι πάνω από το 80% του πληθυσμού του πλανήτη ζει πλέον κάτω από ουρανούς τόσο φωτισμένους από τεχνητό φως, που δεν μπορεί να δει τον ίδιο τον Γαλαξία. Οι Γήινοι έφτιαξαν τόσα πολλά φώτα για να νικήσουν το σκοτάδι, που κατέληξαν να τυφλωθούν απέναντι στο σύμπαν. Έχουν εγκλωβιστεί μέσα στη δική τους λάμψη, αγνοώντας το απέραντο κενό που τους περιβάλλει.

Τι φανερώνουν για τη φύση τους:

Οι κάτοικοι του Sol-3 είναι όντα βαθιά νοσταλγικά, αλλά ταυτόχρονα απρόσεκτα. Αναζητούν με πάθος τη φωνή των νεκρών προγόνων τους, ενώ επιτρέπουν στον ίδιο τους τον πάγο να λιώσει. Ανάβουν τόσο πολύ φως στις πόλεις τους που δεν βλέπουν τα αστέρια, αλλά θα βουτήξουν στη λάσπη για να σώσουν έναν άγνωστο.

Είναι ένα είδος που ακόμη παλεύει να καταλάβει αν ανήκει στη γη ή στον ουρανό.

Η παρατήρηση συνεχίζεται.

Τέλος σήματος.

Χρόνια πολλά Αλέξανδρε !!

Ο Ηράκλειτος δίδασκε ότι το μεγαλύτερο κομμάτι της μάθησης δεν διδάσκει κατανόηση.

«Πολυμαθίη νόον οὐ διδάσκει»

Η σοφία και η κατανόηση είναι η μετατροπή της γνώσης. Σκέτη γνώση είναι σχεδόν άχρηστη. Η αξιοποίησή της είναι εκείνη που σε αναβαθμίζει. Ο Νους δεν είναι ένας σκληρός δίσκος που αποθηκεύεις πράγματα. Αυτό είναι δουλειά που την κάνει έτσι κι αλλιώς το υποσυνείδητο αυτόματα. Η μνήμη και η δυνατότητα του νου σου, είναι για να επεξεργάζεται, όπως και η ROM του υπολογιστή. Η επεξεργασία της γνώσης και η μετατροπή της σε συνειδητότητα είναι το κλειδί.

Συμπέρασμα: η συσσώρευση γνώσεων δεν αρκεί από μόνη της για να γεννήσει σωστή κρίση.

Αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η ανθρωπότητα.

Πρωινή συγκομιδή δαμάσκηνων

Πάντα μου φαινόταν παράξενο… τα πράγματα που θαυμάζουμε στους ανθρώπους, η καλοσύνη και η γενναιοδωρία, η ειλικρίνεια, η κατανόηση και τα συναισθήματα, είναι τα συνοδευτικά στοιχεία της αποτυχίας στο σύστημά μας. Και τα χαρακτηριστικά που απεχθανόμαστε, η οξύτητα, η απληστία, η φιλαργυρία, η μικροψυχία, ο εγωισμός και το ατομικισμός, είναι τα χαρακτηριστικά της επιτυχίας. Και ενώ οι άνθρωποι θαυμάζουν τις πρώτες ιδιότητες, αγαπούν τα αποτελέσματα των δεύτερων.

το απόσπασμα είναι του Τζον Στάινμπεκ. Προέρχεται από το μυθιστόρημα Cannery Row (1945) και τα λόγια τα λέει ο ήρωας «Ντοκ»

Η αιχμή του βρίσκεται στην τελευταία πρόταση: θαυμάζουμε την καλοσύνη και την ειλικρίνεια, αλλά συχνά επιθυμούμε τον πλούτο και την ισχύ που βλέπουμε να αποκτώνται με απληστία και εγωισμό. Ο Στάινμπεκ δείχνει την απόσταση ανάμεσα στις αξίες που διακηρύσσουμε και στις ανταμοιβές που προσφέρει η κοινωνία.

Ο Τζον Στάινμπεκ (1902–1968) ήταν Αμερικανός συγγραφέας. Στα έργα του έγραψε με συμπόνια για τους εργάτες, τους φτωχούς και τους ανθρώπους που αγωνίζονται να επιβιώσουν. Ανάμεσα στα γνωστότερα βιβλία του είναι Άνθρωποι και ποντίκια, Τα σταφύλια της οργής και Ο δρόμος με τις φάμπρικες (Cannery Row), απ’ όπου προέρχεται το πιο πάνω απόσπασμα . Τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1962.