Από τον Γ.Λ η πιο κάτω ανάρτηση.:
Το “παρελθόν” είναι μνήμη…
Τουλάχιστον όσον αφορά την ψυχολογική επίδραση που έχει πάνω μας, που είναι και το θέμα του συγκεκριμένου δοκιμίου του Κώστα.
Το “παρελθόν” μπορεί να ασκεί αυτή την επιρροή στο μέτρο και στο βαθμό που φιλτράρεται μέσα από την (επίσης) νοητική αίσθηση της ατομικής ύπαρξης, του ξεχωριστού “εαυτού”, που θεωρεί ότι είναι ο καθένας μας.
Έτσι, πράξεις, επιτυχίες, αποτυχίες, συναισθήματα του παρελθόντος, αποκτούν ένα “υποκείμενο”, που τα κουβαλάει στο σήμερα, και κατά κανόνα δημιουργεί μέσω αυτών και τη δική του (νοητική) συνέχεια στο αύριο.
Με αυτή την “τακτική” και με την πάροδο των ετών, ο άνθρωπος “βαραίνει” νοητικά…
Δεν παρατηρεί πλέον με φρέσκια ματιά…
Φιλτράρει τα πάντα μέσα από την “εικόνα” του “εαυτού”, που έχει χτίσει.
Οι επιλογές του (πιστεύει ότι) οφείλουν να υπηρετούν αυτή την “εικόνα”.
Ό,τι είναι σύμφωνο με αυτή, περνάει το φίλτρο.
Ό,τι την αμφισβητεί ή/και τη θέτει εν αμφιβόλω, κόβεται.
Αν όμως δεν μπορείς να σκεφτείς “διαφορετικά”, δεν μπορείς και να πράξεις διαφορετικά, άρα δεν μπορείς και να εξελιχθείς κάπως διαφορετικά…
Κάπως έτσι (αν δεν προσέξεις), το “παρελθόν” γίνεται όχι μόνο το “αφεντικό” του παρόντος, αλλά και ο “νεκροθάφτης” κάθε διαφορετικού μέλλοντος…
Παρατηρήστε με προσοχή (και χωρίς προκατάληψη) την κίνηση της σκέψης σας…
Δείτε την “παγίδα” που στήνει (από συνήθεια) ο νους σας.
Από αυτή την παρατήρηση ξεκινάει το “μονοπάτι”…
Γ.Λ.
Αγαπητέ Γιώργο,
Θέτεις το ζήτημα στην πιο ουσιαστική του βάση. Αυτό που περιγράφεις ως “βαριά νοητική κατάσταση” είναι το τίμημα της ταύτισής μας με την εικόνα που έχουμε φιλοτεχνήσει για τον εαυτό μας.
Πράγματι, η αποταύτιση από αυτό το “εγώ-αποθήκη” είναι η μόνη οδός προς την ελευθερία. Αν δεν καταφέρουμε να αποκοπούμε από την ανάγκη να υπηρετούμε την παλιά μας εικόνα, τότε η ματιά μας δεν θα είναι ποτέ φρέσκια· θα είναι πάντα μια ανακύκλωση παλιών συμπερασμάτων.
Η “παγίδα” που αναφέρεις είναι ακριβώς αυτή: να θεωρούμε ότι η μνήμη είναι η ουσία μας, ενώ στην πραγματικότητα είναι απλώς το φορτίο μας. Η παρατήρηση της σκέψης, χωρίς την ανάγκη να την υπερασπιστούμε, είναι ίσως η μόνη πράξη πραγματικής αδισταξίας που μας επιτρέπει να δούμε το “μονοπάτι”.
Κ.Μ