«Από την εμπειρία δεν γίνεσαι σοφός, αλλά εμπειρογνώμων — στον τρόπο που επιλέγεις να ζεις.»
Και η διαφορά βρίσκεται σε μια λεπτομέρεια:
η εμπειρία καταγράφει· η σοφία ερμηνεύει.
Επίκουρος
Το μακάριο και το άφθαρτο ον (ο Θεός) ούτε το ίδιο έχει έγνοιες, ούτε σε άλλον δημιουργεί. Κατά συνέπεια, ούτε οργίζεται ούτε κάνει χάρες. Διότι αυτά είναι γνωρίσματα αδύναμου όντος.
Επίκουρος, έλληνας φιλόσοφος (341-270)
Γουόρεν Μπάφετ: «Αν δεν σε αγαπά κανείς, έχεις αποτύχει, όσα χρήματα κι αν έχεις»
Ο Γουόρεν Μπάφετ αποδομεί τον παραδοσιακό ορισμό της επιτυχίας, υποστηρίζοντας ότι το πραγματικό μέτρο μιας ζωής δεν είναι ο πλούτος αλλά το πόσοι άνθρωποι σε αγαπούν πραγματικά.
- Ο Warren Buffett ορίζει την επιτυχία όχι με βάση τον πλούτο, αλλά με το πόσοι άνθρωποι σε αγαπούν πραγματικά.
- Η αγάπη και ο σεβασμός δεν αγοράζονται — χτίζονται μέσα από στάση ζωής και συμπεριφορά.
- Ανιδιοτέλεια, ενσυναίσθηση και επαγγελματική επιλογή με βάση το πάθος αποτελούν τα βασικά «εργαλεία» μιας επιτυχημένης ζωής.
Ο Warren Buffett σπάνια κάνει λάθος — ειδικά όταν πρόκειται για επενδύσεις και καινοτομία. Όπως γνωρίζουν οι περισσότεροι, ο «Μάντης της Όμαχα» προσφέρει σοφία που ξεπερνά κλάδους, γενιές και πολιτισμούς.
Και αυτή η σοφία, ακόμη κι όταν μοιάζει προφανής (από αυτές τις στιγμές που σκέφτεσαι «θα μπορούσα να το είχα πει κι εγώ»), είναι συνήθως απόλυτα εύστοχη. Όπως αυτή η αιχμηρή διαπίστωση: «Αν φτάσεις στην ηλικία μου και κανείς δεν σε εκτιμά, δεν έχει σημασία πόσο μεγάλος είναι ο τραπεζικός σου λογαριασμός — η ζωή σου είναι αποτυχία.»
Αυτό είχε μοιραστεί ο Buffett με φοιτητές στο Georgia Tech, όταν τον ρώτησαν πώς ορίζει την επιτυχία. Εξήγησε ότι η επιτυχία δεν αφορά μόνο τον πλούτο, τη δύναμη ή τη φήμη, ούτε τη συσσώρευση υλικών αγαθών πριν από το τέλος της ζωής. Αντίθετα, έδωσε έμφαση στα ουσιαστικά επιτεύγματα και την προσωπική πληρότητα.
Το απόλυτο κριτήριο επιτυχίας
Στην ίδια τοποθέτηση — όπως καταγράφεται στη βιογραφία The Snowball: Warren Buffett and the Business of Life — ο Buffett πρόσθεσε:
«Όταν φτάσεις στην ηλικία μου, θα μετρήσεις την επιτυχία σου με βάση το πόσοι από τους ανθρώπους που θέλεις να σε αγαπούν, σε αγαπούν πραγματικά.»
Και συνέχισε:
«Ξέρω πολλούς ανθρώπους με πολλά χρήματα, που διοργανώνονται τιμητικά δείπνα προς τιμήν τους και δίνουν το όνομά τους σε νοσοκομειακές πτέρυγες. Αλλά η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν τους αγαπά.»
«Αυτό είναι το απόλυτο τεστ για το πώς έχεις ζήσει τη ζωή σου. Το πρόβλημα με την αγάπη είναι ότι δεν μπορείς να την αγοράσεις. Μπορείς να αγοράσεις άλλα πράγματα, αλλά όχι την αγάπη. Ο μόνος τρόπος να την αποκτήσεις είναι να είσαι αξιαγάπητος. Και όσο περισσότερη αγάπη δίνεις, τόσο περισσότερη λαμβάνεις.»
Με άλλα λόγια, το βασικό μάθημα δεν αφορά τα χρήματα, αλλά επικεντρώνεται στο πιο ισχυρό ανθρώπινο συναίσθημα: την αγάπη ως μέτρο ζωής και επιτυχίας.
Πηγή: fortunegrece,com
Χίλιοι δυο παραφυλάνε σε κοιτάν και δεν μιλάνε.
Είσαι σήμερα μονάρχης κι ώσαμ’ αύριο δεν υπάρχεις.
Οδυσσέας Ελύτης
Μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, καταλάβαμε, ότι όλα αυτά που μας έλεγαν για τον σοσιαλισμό ήταν ψέματα και όλα εκείνα που μας έλεγαν για τον καπιταλισμό ήταν αλήθεια.
Κάτοικος της πρώην Ανατολικής Γερμανίας
Η ζωή δεν είναι δύσκολη, όταν δεν έχει τίποτα να μάθεις.
Τα καλύτερα ψέματα τα λέμε στον εαυτό μας
Ε Ροΐδης*
.
Ως οι Ινδοί εις φυλάς, ούτω και οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις κατηγορίας:
α) Εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντας κοχλιάριον να βυθίζωσιν εις την χύτραν του προϋπολογισμού.
β) Εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον και ζητούντας εν παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον.
γ) Εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχοντας κοχλιάριον ούτε ζητούντας, αλλ’ επιφορισμένους να γεμίζωσι την χύτραν διά του ιδρώτος των
*Εμμανουήλ Ροΐδης, 1836-1904.
Από τους πιο πνευματώδεις συγγραφείς που παρουσιάστηκαν στα ελληνικά γράμματα. Το έργο του συγκροτείται από πολλά διαφορετικά είδη όπως μυθιστορήματα, διηγήματα, κριτικές μελέτες, κείμενα πολιτικού περιεχομένου, μεταφράσεις και χρονογραφήματα.
Το 1866 ολοκληρώνει την συγγραφή του πρώτου του μυθιστορήματος “Πάπισσα Ιωάννα”, έργο που σατιρίζει τον κλήρο της Δυτικής Εκκλησίας την περίοδο του Μεσαίωνα. Το βιβλίο αφορίστηκε από την Ιερά Σύνοδο, αλλά τον καταξιώνει διεθνώς.
Οταν γυναίκα είναι θεά τιμωρεί τον ειλικρινή!
Στον Όλυμπο δεν φυσούσε εκείνη τη μέρα.
Ο αέρας είχε σταθεί, σαν να περίμενε.
Ο Δίας περπατούσε νευρικά.
Η Ήρα στεκόταν απέναντί του, ακίνητη, με εκείνο το βλέμμα που δεν άφηνε περιθώρια.
— «Πες το καθαρά», του είπε. «Γιατί απομακρύνεσαι;»
Ο Δίας μισόχαμογέλασε…
— «Γιατί εσείς οι γυναίκες απολαμβάνετε περισσότερο. Καταναλώνετε όλο το μέλι… και δεν μένει τίποτα για μας.»
Η Ήρα ανασηκώθηκε.
— «Ή δεν ξέρεις να γεύεσαι», απάντησε κοφτά. «Οι άντρες παίρνετε περισσότερα απ’ όσα δίνετε.»
Η σιωπή που ακολούθησε ήταν βαριά.
Δύο θεοί, και όμως τόσο ανθρώπινοι.
— «Θα ρωτήσουμε κάποιον που ξέρει», είπε τελικά ο Δίας.
Και φώναξαν τον Τειρεσία.
Ήρθε αργά. Όχι από αδυναμία, αλλά από γνώση.
Κουβαλούσε πάνω του δύο ζωές.
— «Εσύ θα μιλήσεις», είπε η Ήρα. «Χωρίς φόβο.»
Ο Τειρεσίας στάθηκε για λίγο σιωπηλός.
Σαν να ζύγιζε όχι τα λόγια, αλλά το τίμημά τους.
— «Αν η ηδονή μοιραζόταν σε δέκα μέρη…» είπε τελικά,
«τα εννιά ανήκουν στη γυναίκα.
Στον άντρα μένει το ένα.»
Ο Δίας χαμογέλασε.
Η Ήρα δεν χαμογέλασε.
Το φως έσβησε από τα μάτια του Τειρεσία εκείνη τη στιγμή.
Όχι γιατί έκανε λάθος.
Αλλά γιατί είπε μια αλήθεια που δεν συγχωρείται εύκολα.
Ο Δίας πλησίασε.
— «Δεν μπορώ να αναιρέσω αυτό που έγινε», είπε χαμηλά.
«Αλλά μπορώ να σου δώσω κάτι άλλο.»
Και τότε, εκεί που χάθηκε το φως, γεννήθηκε η όραση.
Όχι των ματιών — του χρόνου.
Ο Τειρεσίας χαμογέλασε.
Ίσως γιατί κατάλαβε πρώτος αυτό που οι θεοί ακόμη πάλευαν:
Δεν είναι ποιος απολαμβάνει περισσότερο.
Είναι ποιος μπορεί να το αντέξει.
Γήπεδο Ασωπίας
Κωνσταντινούπολη πριν 20 χρόνια
Το δικαίωμα στη τεμπελιά!
Η παύση που μας ολοκληρώνει.
Ζούμε σε μια εποχή όπου η αξία του ανθρώπου μοιάζει να μετριέται με όρους παραγωγής. Ό,τι δεν αποδίδει, ό,τι δεν «μετριέται», θεωρείται περιττό. Έτσι, σιγά-σιγά, υιοθετούμε κι εμείς την ίδια λογική: αξιολογούμε τον εαυτό μας με βάση το πόσο γεμάτη είναι η ημέρα μας, πόσο «αξιοποιήσαμε» τον χρόνο μας.
Κι όμως, εκεί ακριβώς κρύβεται η παγίδα.
Το «τίποτα» δεν είναι κενό. Δεν είναι τεμπελιά. Είναι χώρος. Χώρος για σκέψη, για ανάσα, για επιστροφή στον εαυτό. Είναι η παύση που επιτρέπει στη ζωή να αποκτήσει νόημα.
Αν στερηθούμε αυτό το δικαίωμα, δεν θα γίνουμε πιο παραγωγικοί· θα γίνουμε απλώς πιο φτωχοί εσωτερικά.
Ίσως, τελικά, η πιο ουσιαστική πράξη αντίστασης να είναι να σταματάς — χωρίς να αισθάνεσαι ενοχή.
Ο άνθρωπος είναι ένας υπολογιστής;
Δεν πιστεύω ότι ο άνθρωπος είναι ένας υπολογιστής. Δεν υπάρχει μέσα μας ένα «λογισμικό» που μπορεί να αποσπαστεί από το σώμα και να συνεχίσει αλλού. Είμαστε ένα ενιαίο σύνολο: σώμα και ψυχή μαζί.
Το νιώθουμε κάθε μέρα. Κοκκινίζουμε όταν ντρεπόμαστε. Σφίγγεται το στομάχι όταν φοβόμαστε. Αλλά και το σώμα μάς αλλάζει: ένας πόνος αρκεί για να σκοτεινιάσει η διάθεσή μας. Δεν υπάρχει καθαρό σύνορο ανάμεσα στα δύο.
Ο εγκέφαλος δεν είναι μια μηχανή που απλώς εκτελεί. Είναι ζωντανός, εύπλαστος. Κάθε εμπειρία αφήνει ίχνος, κάθε σκέψη χαράζει ένα μικρό μονοπάτι. Αλλάζουμε, και μαζί μας αλλάζει και το ίδιο το όργανο που σκέφτεται.
Κι όμως, στην εποχή μας επιμένουμε να μιλάμε για τον άνθρωπο σαν να είναι σύνολο δεδομένων. Πιστεύουμε ότι όλα μπορούν να γίνουν αριθμοί, ότι η σκέψη και το συναίσθημα μπορούν να μετατραπούν σε αλγόριθμους. Ίσως γιατί έτσι νιώθουμε πιο ασφαλείς.
Πίσω από αυτή την ανάγκη κρύβεται κάτι βαθύτερο: η δυσκολία μας να δεχθούμε ότι η ζωή έχει τέλος. Έτσι, ο θάνατος γίνεται ένα τεχνικό πρόβλημα και η αθανασία ένας στόχος που, υποτίθεται, θα κατακτήσουμε.
Όμως ο άνθρωπος δεν είναι μηχανή για να «αναβαθμίζεται». Είναι μια ύπαρξη που γεννιέται, αλλάζει, αγαπά, φθείρεται. Και ίσως το νόημα να βρίσκεται ακριβώς εκεί: στο ότι δεν είμαστε άπειροι.
Γιατί μόνο ό,τι έχει όριο αποκτά βάρος. Και μόνο ό,τι μπορεί να χαθεί γίνεται πραγματικά πολύτιμο.
Πόση γη χρειάζεται ο άνθρωπος στο αμπελοτόπι της ζωής;
Ένα δίδαγμα από το βιβλίο του Λ. Τολστόι: πόση γη χρειάζεται ο άνθρωπος.
Στο αμπέλι υπάρχει ένας κανόνας:
αν απλώσεις πολύ το κλήμα, θα χάσεις τον καρπό και στο τέλος και το αμπέλι
Ο ήρωας του Τολστόι έτρεξε να κατακτήσει γη.
Δεν κατάλαβε όμως ποτέ ότι η γη δεν είναι για να την κατέχεις·
είναι για να την καλλιεργείς.
Στο αμπελοτόπι της ζωής:
δεν μετρά πόσα στρέμματα έχεις,
μετρά τι βγάζουν τα στρέμματα που φροντίζεις και κυρίως, αν μπορείς να τα φροντίζεις σωστά
Ένα μικρό, περιποιημένο αμπέλι δίνει κρασί.
Ένα μεγάλο, παρατημένο, δίνει δικαιολογίες.
Ο άνθρωπος του Τολστόι δεν πέθανε επειδή κουράστηκε.
Πέθανε γιατί μπέρδεψε την έκταση με την αξία.
Το μάθημα του αμπελουργού:
Η ζωή δεν είναι αγώνας κατάκτησης.
Είναι τέχνη φροντίδας.
Κράτα όσα μπορείς να καλλιεργήσεις.
Άφησε όσα σε ξεπερνούν.
Γιατί στο τέλος, δεν θα σε κρίνει η γη που πήρες,
αλλά ο καρπός που άφησες!!
Προς τί το διάβασμα….
Το βιβλίο “ενσωματώνει” σκέψεις και ιδέες του συγγραφέα του, που κι αυτές όμως γεννήθηκαν και διαπλάστηκαν σε βάθος χρόνου, μέσα από δικές του “αναγνωστικές εμπειρίες”, προσωπικά βιώματα και πολύ στοχασμό (ή έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει τουλάχιστον).
Άρα, διαβάζουμε αναζητώντας ένα “παράθυρο” στο δικό μας τρόπο σκέψης, ένα “επέκεινα” στις δικές μας πεποιθήσεις και απόψεις, κάτι που θα μας βοηθήσει να εξελίξουμε τη δική μας (παγιωμένη??) “νοητική νοοτροπία” (αγγλιστί “mentality”), ώστε να δούμε και να αξιολογήσουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο από μία άλλη οπτική, που μόνοι μας δεν είχαμε σκεφτεί μέχρι τότε και που πιθανόν να είναι καλύτερη (ή πιο χρήσιμη) από τη “δική μας”.
Βέβαια, για να δουλέψουν όλα τα παραπάνω :
1) επιλέγουμε προσεκτικά πού αφιερώνουμε το χρόνο μας και τί διαβάζουμε (καθώς κυκλοφορεί και πολύ “κατιμάς”)
2) παραμένουμε ανοιχτοί στο διαφορετικό, αξιολογούμε, (ξανα)σκεφτόμαστε, δοκιμάζουμε να τεστάρουμε στην πράξη το καινούργιο…
Δεν κάνουν όλα για όλους, αλλά αυτό το μαθαίνεις όταν διευρύνεις τους ορίζοντές σου, όχι όταν (από τον καναπέ σου) νομίζεις (εκ των προτέρων) ότι τα ξέρεις όλα…
Καλό Σαβ/κο !
Γ.Λ.