ΟΡΕΙΝΟΣ

Σήμερα ταξιδεύουμε στην Ανταρκτική, όπου ένα τεράστιο παγόβουνο (σε έκταση προσεγγίζει αυτήν του ευρύτερου Λονδίνου) αποσπάστηκε από τον υπόλοιπο όγκο πάγου σε κοντινή απόσταση από βρετανικό ερευνητικό σταθμό.Αξίζει να σημειωθεί ότι η προοπτική αυτής της αποκόλλησης ήταν γνωστή εδώ και χρόνια, με τις ομάδες να παρακολουθούν την εξέλιξη των ρηγμάτων καθημερινά. Τώρα που αυτό συνέβη, δύο είναι τα ενδεχόμενα: μέσα στους επόμενες μήνες το παγόβουνο μπορεί να απομακρυνθεί ακόμα περισσότερο από το Brunt Ice Shelf της Ανταρκτικής ή να προσαράξει σε κάποιον άλλο όγκο πάγου και να παραμείνει σταθερό.Όσο για το αν το συμβάν συνδέεται με την κλιματική αλλαγή, τα παγόβουνα αποσπώνται από την Ανταρκτική για φυσικούς λόγους, μια διαδικασία που έχει ωστόσο επιταχυνθεί από την υπερθέρμανση του πλανήτη. Η British Antarctic Survey, ο ερευνητικός οργανισμός που εξερευνά την περιοχή πάντως δήλωσε ότι δεν υπάρχει“ένδειξη ότι η κλιματική αλλαγή έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο” σε αυτήν την περίπτωση.Πριν ανακουφιστούμε όμως ομαδικά, μια άλλη είδηση στο πεδίο της κλιματικής αλλαγής ήρθε χθες, με την ανακοίνωση νέων δεδομένων που δείχνουν ότι οι παγκόσμιες εκπομπές CO2 επέστρεψαν σε προ-πανδημικά επίπεδα στο τέλος της προηγούμενης χρονιάς και τα ξεπέρασαν μάλιστα σε κάποιες μεγάλες οικονομίες του πλανήτη. Άλλη μια προειδοποίηση ότι οι προσπάθειές μας πρέπει να ενταθούν σημαντικά και να αποτελέσουν οι “πράσινες” επενδύσεις μεγάλο μέρος των πακέτων στήριξης που θα εισρεύσουν στις οικονομίες κατά τη μετα-πανδημική επανεκκίνηση.Για να πάρετε πάντως μια εικόνα του απαιτούμενου ρυθμού μείωσης των εκπομπών, ο ΟΗΕ εκτιμά ότι οι παγκόσμιες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου θα πρέπει να περιοριστούν κατά περίπου 45% έως το 2030 σε σύγκριση με τα επίπεδα του 2010 – δηλαδή, απαιτείται μια πανδημικού μεγέθους μείωση ετησίως. Συμπέρασμα; Καλή μας τύχη.

Η πιο κάτω ανάρτηση στάλθηκε από τον αγαπητό φίλο τον Γρηγόρη τον Βαλτινό. Ο Ελύτης τα λέει πολύ σωστά !

Δεύτερη ζωή δεν έχει – Οδυσσέας Ελύτης

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;

Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Και να μη βλέπεις ,πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.

Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

Οδυσσέας Ελύτης

Όταν σκεφτόμαστε υπερβολικά και καταλήγουμε να αναλύουμε τις πράξεις, τα λόγια και τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων αλλά και του εαυτού μας τότε κινδυνεύουμε από κατάθλιψη και άγχος.

Η υπερανάλυση δεν είναι υγιής στάση & συμπεριφορά. Χρειάζεται να ξέρουμε που να σταματάμε….