ΓΝΏΜΕΣ

Μα, τι απέγιναν οι αντιεμβολιαστές;

Οταν βουλιάζει ένα καράβι δεν μπορείς να πεις ότι τα σωσίβια σκοτώνουν γιατί θα σε πετάξουν πρώτο στο νερό. Αλλά από την άλλη σκέφτομαι μήπως όλα αυτά τα περί αντιεμβολιαστικού κινήματος δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία φούσκα που φτιάξαμε οι δημοσιογράφοι

Κώστας Γιαννακίδης 4 ΜΑΡΤΊΟΥ 2021,

Λίγο πριν φύγει το 2020 στο Μαξίμου συζήτησαν τον χαρακτήρα και το περιεχόμενο μίας καμπάνιας για τον εμβολιασμό. Ο επικοινωνιακός στόχος ήταν να καμφθούν οι αναστολές των ανθρώπων που θεωρούν τα εμβόλια επικίνδυνα, φορτωμένα με τσιπάκια ή σατανικά σκευάσματα κατά του εθνικού DNA. Οι πρώτες κουβέντες ήταν για μία καμπάνια που θα εξηγούσε στο κοινό τι έχουν προσφέρει τα εμβόλια στην πορεία της ανθρωπότητας, ποιες ασθένειες έχουν εξαφανιστεί και πώς η επιστήμη κατάφερε σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να βρει απάντηση στην πανδημία.

Η καμπάνια έμεινε στο συρτάρι. Για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή η τροφοδοσία δεν επιτρέπει ταυτόχρονο εμβολιασμό πολλών ομάδων πληθυσμού. Δεν γίνεται δηλαδή να κάνεις καμπάνια, αλλά να μην έχεις και τη σύριγγα έτοιμη. Και δεύτερον επειδή έκριναν ότι τελικά δεν χρειάζεται καμπάνια. Η κοινή γνώμη είναι πεπεισμένη και πρόθυμη. Αυτό αρχικά προκάλεσε έκπληξη.

Τι απέγινε το ρωμαλέο κίνημα των αντιεμβολιαστών; Πού χάθηκαν όλοι αυτοί οι εχθροί του Μπιλ Γκέιτς; Γιατί δεν εμφανίζονται εκείνοι που μας προειδοποιούσαν για τους κινδύνους του εμβολιασμού; Η απάντηση είναι απλή. Oταν τα πράγματα σοβαρεύουν ο κάθε κατεργάρης πηγαίνει στον πάγκο του και αντί να πετάει εξυπνάδες, το βουλώνει και περιμένει τη σειρά του. Δεν συνέβη μόνο εδώ. Και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες περίμεναν έξαρση αντιεμβολιαστικής ρητορικής και τελικά δεν μιλάει κανείς. Ναι, βέβαια, όταν βουλιάζει ένα καράβι δεν μπορείς να πεις ότι τα σωσίβια σκοτώνουν γιατί θα σε πετάξουν πρώτο στο νερό.

Αλλά από την άλλη σκέφτομαι μήπως όλα αυτά τα περί αντιεμβολιαστικού κινήματος δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία φούσκα που φτιάξαμε οι δημοσιογράφοι. Δώσαμε βήμα και φωνή σε γραφικούς τύπους, επειδή αυτά κάνουν σουξέ, καλλιεργώντας την εντύπωση ότι υπάρχει κάτι μαζικό από πίσω τους. Είδαμε να μαζεύονται εκατό γραφικοί, να κάνουν γκρουπ στο facebook και το αξιολογήσαμε ως θέμα για την πρωινή εκπομπή επειδή κάπως πρέπει να γεμίσει και αυτή. Αλλά ακόμα και εσείς, ως μέλη της κοινωνικής δικτύωσης, είναι πολύ πιθανό να πήρατε μία γραφικότητα και να της δώσατε βήμα αναπαραγωγής.

Ισως να πείτε ότι οι αντιεμβολιαστές είναι αρκετοί, απλώς αντιλαμβάνονται ότι δεν τους παίρνει να πουν κάτι στους καιρούς που ζούμε. Τι να σας πω, το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο. Με το που ξεκίνησαν οι εμβολιασμοί, πάνε και τα περί αυτισμού και αλλοίωσης του DNA και ο Μπιλ Γκέιτς δεν εγκαλείται για προσπάθεια ελέγχου της Σούλας. Η μόνη ανησυχία που έμεινε είναι αν πονάει η ένεση.

Πηγή: Protagon.gr

Η Πέμπτη, 5η Μαρτίου 1909, θα ήταν προφανώς μία ωραία ανοιξιάτικη ημέρα, ώστε ο διάδοχος του ελληνικού θρόνου Κωνσταντίνος (ο μετέπειτα αρχιστράτηγος των Βαλκανικών Πολέμων), να εκδράμει με το αυτοκίνητό του στην ωραία τότε Ελευσίνα. Δεν φανταζόταν, όμως, την περιπέτεια που θα περνούσε, όταν ήλθε αντιμέτωπος με ένα δεκάχρονο αγόρι. Το περιστατικό περιγράφεται με γλαφυρό τρόπο σε άρθρο της εφημερίδας Σκριπ, στο φύλλο της 6ης Μαρτίου 1909.

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΝ
ΕΙΣ ΤΗΝ Α.Υ. ΤΟΝ ΔΙΑΔΟΧΟΝ
ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ ΤΟΥ
ΑΠΟ ΕΝΑ ΧΩΡΙΚΟ ΠΑΙΔΑ
ΑΙ ΕΠΙΤΙΜΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΥ

Εις την Αυτού Υψηλότητα τον Διάδοχο εκδραμόντα χθες δι’ αυτοκινήτου μετά μελών της Β. Οικογενείας εις Ελευσίνα συνέβη, ως μας πληροφορούν εκείθεν, δυσάρεστον επεισόδιον, το οποίο, ευτυχώς δεν έσχε σοβαράς συνεπείας.

Ο δεκαετής παις του εν Ελευσίνι ιατρού κ. Μορφοπούλου τις οίδε διά τινά εκλαβών την Αυτού Υψηλότητα και εις παρορμήσεις τίνος υπείκων διηύθυνε μίαν πέτραν κατά του αυτοκινήτου του Διαδόχου, η οποία επέτυχε την Αυτού Υψηλότητα εις το πρόσωπον. Ευτυχώς το κτύπημα δεν ήτο ισχυρόν και η Αυτού Υψηλότης ουδέν έπαθε, επόνεσε όμως αρκετά.

ΚΑΙ… ΥΒΡΙΣΘΗ!

Η Αυτού Υψηλότης κατελθών του αυτοκινήτου επέπληξε τον μαθητήν διά την συμπεριφοράν του, ήτις ουδόλως ήρμοζεν εις μαθητήν, και δη υιόν καλής οικογενείας.
Γυναίκες όμως τινές λαβούσαι το μέρος του παιδός, εν αγνοία βεβαίως της ιδιότητος του Διαδόχου, άρχισαν να τον καταλαλώσιν Αλβανιστεί!!

Προ της νέας ταύτης απροσδοκήτου γλωσσικής επιθέσεως ευρεθείς ο Διάδοχος ήρχισε να γελά και ητοιμάζετο ναπέλθη δια του αυτοκινήτου του.null

Την στιγμήν όμως εκείνην χωρικοί τινές αντιληφθέντες την σκηνήν και αναγνωρίσαντες την Αυτού Υψηλότητα έσπευσαν και επέπληξαν τας κακογλώσσους γυναίκας, δηλώσαντες εις αυτάς την ιδιότητα της Υψηλότητό του. Ντροπιασμέναι τότε αι γυναίκες απήλθον, καταρώμεναι τον καλόν μαθητήν, όστις τα εξέθεσε τόσον απέναντι του Διαδόχου.

Το επεισόδιον τούτο μαρτυρεί την βαρβαρότητα ακόμη μερικών χωρικών και την κακήν ανατροφήν, την οποία λαμβάνουν μερικά παιδιά εις στα σχολεία.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Οι εξαιρετικά υψηλές βαρομετρικες πιέσεις των τελευταίων ημερών, έχουν προκαλέσει εντυπωσιακά έως και ακραία φαινόμενα άμπωτης σε όλη την Μεσόγειο. Στην Βενετία, τα πασίγνωστα και γραφικά της καναλια, άδειασαν από νερό σε βαθμό όπου μπορεί κάποιος να τα περπατήσει!

Σε ξενοδοχεία, σκηνές και αυτοκίνητα πέρασαν τη νύχτα οι κάτοικοι της Ελασσόνας μετά τον σεισμό των 6 Ρίχτερ που έπληξε την περιοχή. Πάνω από 100 μετασεισμοί

Δεν γνωρίζω αν υπάρχω

—Φερνάντο Πεσόα—
Μετάφραση: Κώστας Ε. Τσιρόπουλος

Είμαι σχεδόν πεισμένος πως ποτέ δεν είμαι ξυπνητός. Δεν ξέρω αν δεν ονειρεύομαι ενόσω ζω, αν δεν ζω ενόσω ονειρεύομαι ή αν ο ύπνος και η ζωή δεν είναι μέσα μου πράγματα μικτά, διαμοιβόμενα, από τα οποία με αλληλοδιαπέραση διαμορφώνεται το συνειδητό μου είναι.

Κάποτε, σε πλήρως δραστήρια ζωή, όταν, ασφαλώς, αισθάνομαι τόσο καθαρά όπως και οι άλλοι, έρχεται ως υποθετική μια παράξενη αίσθηση αμφιβολίας. Δεν γνωρίζω αν υπάρχω, αισθάνομαι ως πιθανό ον έναν ξένον ύπνο, μου φαίνεται, σχεδόν σαρκικά, πως θα μπορέσω να είμαι πρόσωπο ενός μυθιστορήματος, κινούμενος, στα μακροκύματα ενός ύφους, στην πραγματωμένη αλήθεια μιας μακράς αφήγησης.

Έχω πολλές φορές παρατηρήσει πως ορισμένα μυθιστορηματικά πρόσωπα αποχτούνε για μας μια σημασία που δεν θα μπορούσαν ποτέ να πετύχουν εκείνοι που είναι γνωστοί και φίλοι μας, όσοι μιλάνε μαζί μας και μας ακούνε, στην ορατή και πραγματική ζωή. Κι αυτό με κάνει να ονειρεύομαι το ερώτημα μήπως δεν είναι ίσως τα πάντα, σ’ αυτό το σύνολο του κόσμου, μια σειρά διαπαρεμβαλλόμενα όνειρα και μυθιστορήματα, καθώς μικρά κουτιά μέσα σε μεγαλύτερα κουτιά —μερικά μέσα σε άλλα κι αυτάπάλι σε άλλα—, όντας τα πάντα μια ιστορία με ιστορίες, καθώς οι Χίλιες και Μία νύχτες, διαδεχόμενη η ψεύτικη νύχτα την αιώνια νύχτα.

Αν σκέφτομαι, όλα μου φαίνονται παράλογα. Αν αισθάνομαι, όλα μου φαίνονται παράξενα. Αν επιθυμώ, εκείνος που επιθυμεί είναι κάτι που υπάρχει μέσα μου. Πάντα όταν εντός μου υπάρχει δράση, αναγνωρίζω πως δεν υπήρξα εγώ. Αν ονειρεύομαι, μοιάζει σαν να μου γράφουν. Αν αισθάνομαι, μοιάζει σαν να με ζωγραφίζουν. Αν επιθυμώ, μοιάζει σαν να με επιβιβάζουν σ’ ένα όχημα, καθώς το εμπόρευμα που στέλνουν, και πως προχωρώ με μια κίνηση που μου φαίνεται πως δεν θα ήθελα να πάω παρά μονάχα αφού θα είχα βρεθεί πια εκεί.

Τι σύγχυση είναι όλα! Πόσο καλύτερα είναι να βλέπεις παρά να στοχάζεσαι, να διαβάζεις παρά να γράφεις! Αυτό που βλέπω μπορεί και να με ξεγελά, αλλά δεν το πιστεύω ως δικό μου. Αυτό που διαβάζω μπορεί να με βαραίνει, αλλά δεν με ταράζει όπως να θα το έγραφα εγώ. Πώς μας πονάνε όλα, αν τα στοχαζόμαστε με συνείδηση στοχαστική, ως όντα πνευματικά, καθώς σε κάποιον που του εδόθηκε εκείνη η δεύτερη αναδίπλωση της συνείδησης, με την οποία γνωρίζουμε πως γνωρίζουμε! Αν και η μέρα είναι πανέμορφη, δεν μπορώ να πάψω να σκέφτομαι έτσι… Να στοχάζεσαι ή να αισθάνεσαι, τι άλλο ανάμεσα στις σκηνογραφίες που βρίσκονται παράμερα; Πλήξη του λυκόφωτος και της αδιαφορίας, βεντάλιες κρεμασμένες, κόπωση από την υποχρέωση να ζεις…

Περιοδικό Ευθύνη, τεύχος 193, 1988.

Και να που φτάσαμε εδώ
χωρίς αποσκευές
μα μ’ ένα τόσο ωραίο φεγγάρι.
Κι εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφάλαιο να γράψεις ακόμα.
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος.
Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη…
Βέβαια αγάπησε τα ιδανικά της ανθρωπότητας,
αλλά τα πουλιά
πετούσαν πιο πέρα.
Σκληρός, άκαρδος κόσμος,
που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα
πάνω απ’ το δέντρο που βρέχεται.
Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη…
Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα
για να πεθαίνουν κι αλλού και την απληστία
για να μένουν νεκροί για πάντα.
Αλλά καθώς βραδιάζει
ένα φλάουτο κάπου
ή ένα άστρο συνηγορεί για όλη την ανθρωπότητα.
Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη…
Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,
μου ‘ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες.
Φοράω το σακάκι του πατέρα
κι έτσι είμαστε δυο,
κι αν κάποτε μ’ άκουσαν να γαβγίζω
ήταν για να δώσω
έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο.
Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη…
Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη
μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί
σαν ένα τραγούδι, που καθώς βρέχει
παίρνει το μέρος των φτωχών.
Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη!
Δως μου το χέρι σου…
Δως μου το χέρι σου…