«Μου φτάνει που ξέρω να διαβάζω, διότι με αυτό τον τρόπο μαθαίνω πράγματα που δε γνωρίζω, ενώ όταν γράφω , γράφω μόνο αυτά που ξέρω ήδη».
Ποτέ μην προδώσεις την καταγωγή σου, ποτέ μην ξεχάσεις ποιος ήσουν.
Η ζωή είναι ένα ταξίδι και, αν δεν θέλεις να χαθείς, πρέπει πάντα να θυμάσαι από πού ήρθες.
Τοπία από βόρεια Πάρνηθα
Κώστας Βάρναλης
“…Δούλευε δωδεκάωρο με χαρά του,
για να γίνει κι αυτός με τη σειρά του
συνάρχοντας, μεγάλη κεφαλή,
και γι’ αυτόν να δουλεύουνε πολλοί.
Μα γέρασε και σώμα και ψυχή
κι έμεινε δούλος, όπως στην αρχή.
Δεν κελαηδάει πουλί, νερό κι αγέρας
κι απάνου σ’ όλα Θάνατος Πατέρας.
Πώς γίνεται ο ραγιάς αφεντικό,
δεν το `μαθε. Κι αν του το λέγαν άλλοι,
θα μπορούσε να κάνει φονικό…”
μπάρμπα Κώστας Βάρναλης
«Πιστέψτε εκείνους που ψάχνουν την αλήθεια και αμφισβητήστε εκείνους που τη βρήκαν»
Αντέ Ζίντ, Γάλλος φιλόσοφος.
Δωροδοκώντας δεν κερδίζεις συμπάθειες. Κερδίζεις εικονικές συμπάθειες και δούλεμα.
Γ. Σεφέρης
Ὁ τόπος μας εἶναι κλειστός, ὅλο βουνά
που ἔχουν σκεπή τὸ χαμηλό οὐρανό μέρα καὶ νύχτα.
Δέν ἐχουμε ποτάμια, δέν ἔχουμε πηγάδια δέν ἔχουμε πηγές –
μονάχα λίγες στέρνες, ἄδειες κι αὐτές που ἠχοῦν καὶ ποὺ τὶς προσκυνοῦμε.
(Ἦχος στεκάμενος κούφιος, ἴδιος με τὴ μοναξιά μας
ἴδιος με τὴν ἀγάπη μας, ἴδιος με τὰ σώματά μας.)
Μᾶς φαίνεται παράξενο ποὺ κάποτε μπορέσαμε νὰ χτίσουμε
τὰ σπίτια τὰ καλύβια καὶ τὶς στάνες μας.
Κ’ οἱ γάμοι μας, τὰ δροσερὰ στεφάνια καὶ τὰ δάχτυλα
γίνουνται αἰνίγματα ἀνεξήγητα γιὰ τὴν ψυχή μας.
Πῶς γεννήθηκαν πῶς δυναμώσανε τὰ παιδιά μας;
Ὁ τόπος μας εἶναι κλειστός. Τὸν κλείνουν
οἱ δυὸ μαῦρες Συμπληγάδες. Στὰ λιμάνια
τὴν Κυριακή σὰν κατεβοῦμε ν᾿ ἀνασάνουμε
βλέπουμε νὰ φωτίζουνται στο ἡλιόγερμα
σπασμένα ξύλα ἀπὸ ταξίδια ποὺ δὲν τέλειωσαν
σώματα ποὺ δέν ξέρουν πιά πῶς ν᾿ ἀγαπήσουν.
Γ. Σεφέρης “Μυθιστόρημα”
Μεταγραφή από την Αμέρικαν Λάιφ στην Ιντεραμέρικαν, το 1969, σχεδόν με το ξεκίνημα της, μέχρι που πήρε την σύνταξη του. Ένας εξαίρετος άνθρωπος και άριστος επαγγελματίας ο Μάριος Βιντζενζάτος φεύγει από αυτόν τον κόσμο αφήνοντας πίσω του μόνο ωραίες αναμνήσεις σε όλο τον κόσμο της Ιντεραμερικαν ! !
Θα σε θυμόμαστε πάντα Μάριε …
λίχνισμα !
!
— Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να νοηματοδοτήσει τη ζωή του;
Το να μπορείς να ανακαλύψεις τι είναι αυτό που σε ευχαριστεί αποτελεί τη μεγαλύτερη ηδονή που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος. Για κάποιους μπορεί να είναι το επάγγελμα, για άλλους η οικογένεια ή η έκφραση, όπως στους καλλιτέχνες. Υπάρχουν κι αυτοί που δεν το επιτυγχάνουν, πάσχοντας από μια συναισθηματική αναπηρία. Είναι όλοι όσοι δεν έχουν ενσυναίσθηση. Παραμένουν μονίμως θυμωμένοι και αισθάνονται ευχαρίστηση με το να είναι τοξικοί. Όμως, ας συνειδητοποιήσουμε ότι μια ζωή με νόημα μάς προσφέρει καλή υγεία και μακροζωία.
— Έχετε ανακαλύψει τι είναι η ευτυχία;
Ευτυχώς, έχω ανακαλύψει την ευδαιμονία. Προσωπικά, θεωρώ ότι δεν είναι η ευτυχία το ζητούμενο του ανθρώπου. Διότι η ευδαιμονία είναι εκείνη που προσφέρει το ανεκτίμητο και γαλήνιο αίσθημα που εφευρίσκεις μέσω της απόκτησης εμπειριών, γνώσης και πρακτικής σοφίας. Η ευδαιμονία μάς δίνει τη δυνατότητα να είμαστε ψυχικά ανθεκτικοί. Εκεί πρέπει να εστιάζουμε. Όταν είμαστε ικανοποιημένοι με αυτό που έχουμε γίνει αλλά και με αυτό που κάνουμε, έχουμε επιτύχει την ευδαιμονία. Και ο δρόμος για την κατάκτησή της περνά μέσα από την προσφορά και την αγάπη.
Γεώργιος Χρούσος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1951. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ’ όπου αποφοίτησε με άριστα. Σήμερα είναι ομότιμος καθηγητής Παιδιατρικής και Ενδοκρινολογίας στο ΕΚΠΑ, μέλος της Εθνικής Επιτροπής Εμβολιασμών, διευθυντής του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Υγείας Μητέρας, Παιδιού, και Ιατρικής Ακριβείας και επικεφαλής της έδρας UNESCO Εφηβικής Υγείας και Ιατρικής.
