Συντάκτης: Admin

Σπόρος σταφυλιού 600 ετών, που βρέθηκε σε τουαλέτα μεσαιωνικού νοσοκομείου στη Γαλλία, φέρεται να έχει στενή γενετική συγγένεια με τα σταφύλια που χρησιμοποιούνται σήμερα για την παραγωγή κρασιού Pinot Noir 

Ο σπόρος αποκαλύπτει ότι οι Γάλλοι καλλιεργούν αυτή τη δημοφιλή ποικιλία σταφυλιού τουλάχιστον από τον 15ο αιώνα, σύμφωνα με νέα μελέτη, τα αποτελέσματα της οποίας αναδημοσίευσε το AFP.

— Σας τρομάζει ο χρόνος;

Δεν φοβάμαι τον θάνατο. Και δεν θα χάσω την ισορροπία μου αν αύριο μού ανακοινώσουν ότι πάσχω από ένα νόσημα από το οποίο θα πεθάνω. Άλλωστε, γνωρίζω ότι το νόσημα που έχουμε όλοι και θα πεθάνουμε απ’ αυτό είναι η ζωή. Υπάρχει μια γενική αιτία θανάτου: η γέννηση.

— Τι θεωρείτε ότι είναι σημαντικό στη ζωή;

Να ανακαλύπτεις τον εαυτό σου και ύστερα να τον αφήνεις να ανθήσει.

Παναγιώτης Μπεχράκης, πνευμονολόγος-εντατικολόγος και επικεφαλής της επιτροπής εμπειρογνωμόνων για την εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου.

Πηγή: lifo.gr

Πλούσιος δεν είναι εκείνος που κατέχει πολλά, αλλά εκείνος που έχει χρόνο να τα χαρεί — ή και να τα αποχωριστεί χωρίς αγωνία. Ο ελεύθερος χρόνος είναι το πιο σπάνιο και ακριβό νόμισμα της εποχής μας· δεν αποτιμάται σε τραπεζικούς λογαριασμούς, αλλά σε στιγμές επίγνωσης.

Ζούμε σε μια εποχή όπου η διαρκής απασχόληση θεωρείται αρετή. Το γεμάτο πρόγραμμα εκλαμβάνεται ως ένδειξη αξίας, σχεδόν ως κοινωνικό παράσημο. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη συνεχή κίνηση, κάτι ουσιώδες χάνεται: η δυνατότητα να σταθείς, να σκεφτείς, να αφουγκραστείς τον εαυτό σου. Ο άνθρωπος που δεν έχει χρόνο, δεν έχει χώρο να ζήσει πραγματικά· απλώς διαχειρίζεται υποχρεώσεις.

Ο ελεύθερος χρόνος δεν είναι κενό· είναι γόνιμο έδαφος. Εκεί ωριμάζουν οι ιδέες, εκεί επιστρέφει η μνήμη, εκεί βρίσκουν θέση οι σχέσεις. Είναι ο χρόνος που δεν ζητά απόδοση, αλλά προσφέρει νόημα. Όπως το αμπέλι χρειάζεται τον χειμώνα του για να δώσει καρπό, έτσι και ο άνθρωπος χρειάζεται τον «αργό» χρόνο για να ωριμάσει.

Τελικά, πραγματικά πλούσιος άνθρωπος να είναι εκείνος που έχει κατακτήσει την πολυτέλεια της επιλογής: να μπορεί να πει «όχι» στο περιττό και «ναι» στο ουσιώδες.

Να έχει χρόνο όχι απλώς να ζει, αλλά να αισθάνεται ότι ζει. Γιατί η ζωή δεν μετριέται με όσα προλαβαίνεις να κάνεις, αλλά με όσα προλαβαίνεις να νιώσεις.

Το άγχος είναι μια δημιουργική διεργασία του ανθρώπινου μυαλού. Αντιθέτως, το παθολογικό άγχος είναι αυτό που παράγει προβλήματα. Το μόνο άγχος που λύνουν όλες οι εξαρτήσεις αφορά την έλλειψή τους. Ο αλκοολισμός, ο τζόγος, τα ναρκωτικά, το τσιγάρο και το Διαδίκτυο είναι εξαρτήσεις που γεννούν στρες όταν αντιληφθείς την απουσία τους. Ο εθισμός είναι μια συμπεριφορά που χαρακτηρίζεται από εξάρτηση από μια συγκεκριμένη δραστηριότητα.

Πρόκειται για μια νευροψυχολογική διαδικασία που είναι πολύ δύσκολο να μελετηθεί επαρκώς και δημιουργεί σοβαρά σωματικά ή ψυχολογικά προβλήματα και δυσλειτουργίες σε κύριους τομείς της ζωής. Και, δυστυχώς, δεν ερευνάται από την επιστήμη όσο πρέπει. Τρέχουμε πίσω από τα γεγονότα. Αν δοθούν οι απαντήσεις από την ιατρική επιστήμη, θα καταρρεύσουν αυτομάτως όλες οι σκοτεινές ιστορίες των εξαρτήσεων και πολλά προβλήματα της ανθρωπότητας θα επιλυθούν. Δεν θα μπω σε εικασίες συνωμοσιολογίας, αλλά προφανώς η επίλυση αυτού του καυτού θέματος της κακής διαχείρισης του εγκεφάλου μας δεν φέρνει κέρδη.

Π Μπεχράκης, πνευμονολόγος-εντατικολόγος και επικεφαλής της επιτροπής εμπειρογνωμόνων για την εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου.

Καπετάνιος ήτανε, καπετάνιος όνο όνο,

γιατί στου πολέμου τη φωτιά δεν πάτησε το πόδι.

Κι οι κλέφτες τον γελούσανε ψηλά στα κορφοβούνια,

πως τίτλο είχε μοναχά κι όχι καρδιά λεβέντη.

Ο φόβος της αποτυχίας, η συνήθεια, η κοινωνική πίεση και η αμφιβολία για τις δυνατότητές μας συχνά λειτουργούν σαν αόρατα δεσμά. Είναι πιο ισχυρά από τα πραγματικά εμπόδια, γιατί βρίσκονται μέσα μας. Και ό,τι βρίσκεται μέσα μας δύσκολα το αμφισβητούμε.

Είναι λάθος να χρησιμοποιούμε τη λέξη «ΕΠΑΝΔΡΩΜΕΝΗ» για μια αποστολή όπου συμμετέχουν και γυναίκες;

Σύντομη απάντηση: Όχι. Στην ελληνική γλώσσα «επανδρωμένη» ονομάζεται μια αποστολή που είναι στελεχωμένη με ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ πλήρωμα (ανεξαρτήτως φύλου).

Αναλυτική εξήγηση:
Η γλώσσα εξελίσσεται και οι λέξεις αποκτούν διαφορετικά νοήματα από αυτά που υποδηλώνει η κυριολεκτική ετυμολογία (επί+ανήρ).

Σε ό,τι αφορά το συνθετικό «ανήρ», επειδή στην αρχαιότητα ταυτιζόταν και με τον άνθρωπο (π.χ. ο Όμηρος έκανε τον διαχωρισμό: άνδρες και θεοί), το συναντάμε ακριβώς με αυτή τη σημασία στις λέξεις:

Ανδροειδές: Ρομποτικό ομοίωμα ανθρώπου (και όχι απαραίτητα άνδρα).
Ανδρείκελο: Ομοίωμα ανθρώπου.
Εξανδραποδίζω: Υποδουλώνω άνθρωπο (και όχι άνδρα).

Ακόμα και η λέξη άνθρωπος, σύμφωνα με την επικρατούσα γλωσσολογική αντίληψη, προέρχεται από την λέξη άνδρας: άνθρωπος < ανδρ-ωπός, που σημαίνει «αυτός που έχει όψη άνδρα».

Ας μη στενεύουμε τη γλώσσα μας μένοντας, λοιπόν, σε απλουστευμένες κυριολεκτικές ετυμολογίες. Άλλωστε, συχνά χρησιμοποιούμε λέξεις με σημασία μεταφορική που έχουν αλλάξει το νόημα τους.

Μερικά παραδείγματα:
Γυμνάζομαι: Η κυριολεκτική ετυμολογία σημαίνει «ασκούμαι γυμνός», αλλά ελπίζω να φοράτε τα ρούχα σας όταν πάτε στο γυμναστήριο!

Συνάδελφος: Κυριολεκτικά υποδηλώνει αυτόν που είναι αδελφός μαζί με κάποιους άλλους. Σήμερα, όμως, υποδηλώνει αυτόν που εργάζεται στον ίδιο χώρο/επάγγελμα με κάποιον άλλον.

Υποκριτής: στην αρχαιότητα ήταν ο ηθοποιός στο αρχαίο δράμα, αλλά σήμερα έχει εντελώς αρνητική χροιά.

Για την επάνδρωση η πλησιέστερη εναλλακτική είναι το «στελεχώνω», το οποίο όμως μάλλον χρειάζεται συμπλήρωση (στελεχώνω με….). Άρα, αν θέλετε οπωσδήποτε να αποφύγετε το «επανδρωμένη», μπορείτε να λέτε «στελεχωμένη» αποστολή – κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Ο λόγος που προσωπικά δεν προτιμώ το «στελεχώνω» είναι ότι στα ελληνικά η λέξη αυτή δεν αφορά μόνο ανθρώπους – ενώ όταν αφορά ανθρώπους συνήθως αναφέρεται σε άτομα που κατέχουν κάποια θέση σε εταιρείες ή οργανισμούς.

Το «στέλεχος» μπορεί να είναι: ο κορμός ή βλαστός φυτού, το κύριο τμήμα ενός αντικειμένου, το βασικό ή ηγετικό μέλος οργανωμένου συνόλου ανθρώπων (π.χ. κορυφαίο στέλεχος εταιρείας), γενετική παραλλαγή ιού ή βακτηρίου.

Αντίστοιχα, ενώ καταλαβαίνουμε όλοι αμέσως τι θα πει «μη επανδρωμένη» (αποστολή χωρίς ανθρώπους), η φράση «μη στελεχωμένη», τουλάχιστον στο δικό μου μυαλό, δημιουργεί αυθόρμητα το ερώτημα «μη στελεχωμένη με τι;»

Για παράδειγμα, αν σας έλεγα «Η αποστολή Mars 2020 ήταν μη στελεχωμένη…» θα καταλαβαίνατε όλοι αμέσως τι σημαίνει;

Η λέξη «επανδρωμένη» εξακολουθεί -να είναι η καταλληλότερη, διότι γίνεται σαφές ότι αναφέρεται σε ανθρώπους.

Φυσικά, εάν οι γλωσσολόγοι και οι φιλόλογοι αποφασίσουν συλλογικά και δημιουργήσουν/εγκρίνουν κάποια άλλη καταλληλότερη λέξη, ευχαρίστως να χρησιμοποιούμε εκείνη, αλλά προς το παρόν, τα λεξικά προτείνουν τη λέξη «επανδρωμένη».

Υ.Γ. Προσέξτε ότι εάν, λανθασμένα, βιαστούμε να δούμε τη λέξη «επανδρώνω» ως σεξιστική, τότε -αν επιβεβαιωθούν οι γλωσσολόγοι- θα χρειαστούμε εναλλακτική και για τη λέξη «άνθρωπος» και για κάθε σύνθετη λέξη που την περιέχει, όπως και για όλες τις άλλες λέξεις που περιέχουν μέσα τους με κάποιον τρόπο το συνθετικό «ανήρ».

Qua•Μέγας ο πλούτος της ελληνικής γλώσσας.Οπως οι Εσκιμώοι έχουν δεκάδες λέξεις για το χιόνι.Θυμήθηκα λοιπόν μια ιστορία.
•Καλός μου φίλος βουλευτής επαρχίας και μια φάση υφυπουργός (καμία σχέση με την επικαιρότητα) μου διηγήθηκε.Παραγων του τόπου,μεγαλόσχημων εντοπίως,που τον είχε υποστηρίξει στις εκλογές τον επισκέφτηκε και με απαιτητικό ύφος του ζήτησε μια χάρη.Μα αυτό που μου ζητάς είναι εντελώς παράνομο του είπε άναυδος ο φίλος μου.Γυρναει αυτός και του λέει.Καλά κ.βουλευτά μου είστε σοβαρός;Αν ήταν νόμιμο σε σας θα ερχόμουνα;Προς τιμήν του τον έστειλε από κει που ρθε αδιάβαστο.Μικρό το κακό ένα σωρό μαγαζιά υπάρχουν.
•Άδικο είχε ο Παγκαλος;

Πάνος Μπιτσαξής

Οι θεράποντες της τριαδικής θεότητας,  του χρήματος, του θανάτου και της εξουσίας, ζούν σε μία πολυδάπανη φυλακή με δρακόντειο προσωπικό ασφαλείας. Κατοικούν σε αποστειρωμένα οικιστικά συγκροτήματα, απρόσιτες επαύλεις ή ιδιόκτητα νησάκια. Κυκλοφορούν με σκοτεινές λιμουζίνες, ταξιδεύουν με ιδιωτικά τζετ και διασκεδάζουν την πολυάσχολη ανία τους σε πολυτελή γιωτ. Έχουν στα πόδια τους πιστά σκυλιά, και άσπονδους υπηρέτες, προσωπικούς γυμναστές και πανάκριβους διατροφολόγους, αδυσώπητους μπράβους και τακτικούς προμηθευτές κόκας, κομψούς δικηγόρους και στυγνούς τραπεζίτες. Περιβάλλονται από μαθητευόμενους σπουδαρχίδες και αναρριχητικές καλλονές της σιλικόνης ενώ στα τραπέζια τους την πρώτη θέση διεκδικούν πολιτικοί κλόουν και τρεχέδειπνοι της περιοδεύουσας ολιγαρχίας, φαύλοι φιλότεχνοι και διεστραμμένοι αρχαιοκάπηλοι, περιφανείς ακαδημαϊκοί κλητήρες και οι γνωστοί μας από τον Όμηρο ως τους Δειπνοσοφιστές του Αθήναιου «επιδήμιοι αρπακτήρες». Καγχάζουν γιατί δεν μπορούν να γελάσουν και μισούν όσα αδυνατούν να αγοράσουν: την ανιδιοτελή φιλία, τον αδάπανο έρωτα και την ξέγνοιαστη νιότη. Παρηγοριά στην ακόρεστη πείνα τους τους βρίσκουν μόνο στη χυδαία σπατάλη, στο αναίσθητο σεξ, στον ψυχρό, ανελέητο φόνο. Εκβιάζουν την ηδονή του κατέχειν προσφεύγοντας σε ολέθρια αυξανόμενες δόσεις και συνεπώς ο βίος τους είναι βαθύτατα ανηδονικός. Έτσι παραμένουν ξερά αποκλάδια της αριστοτελικής ευδαιμονίας, απόβλητοι από κάθε όμορφο παιχνίδι, οι φουκαράδες της χαμένης ευκαιρίας – και η λύσσα τους είναι τόσο αξημέρωτη που δεν θα ησυχάσουν αν δεν βυθίσουν ολόκληρη την ανθρωπότητα στο σκοτάδι τους.

Πηγή : neoplanodion .gr / Ηρακλής Λογοθετης

•Ήταν Νοέμβριος του 2015.Ο Μητσοτάκης σε συνέντευξη είχε πει:

«Η ΝΔ είναι μαγαζί γωνία αλλά χωρίς εμπόρευμα».Εννοουσε νέους ανθρώπους ,ιδέες κλπ αλλά η διατύπωση ήταν τόσο άκομψη που εγώ ως καμήλα μνημονικών θραυσμάτων τη θυμάμαι.Αλλωστε κατά τον Freud το λάθος είναι υποδήλωση του υποσυνείδητου.Τωρα το βλέπουμε.Μαγαζι γωνία με εμπόρευμα ..τι μαγαζί δηλαδή super market και απόλα έχει ο μπαξές.Και σε προσφορά οι αγροτικές επιδοτήσεις.Οπως φαίνεται και με υποκαταστήματα στα βουλευτικά γραφεία της επαρχίας και τα υπουργεία.
•Διαχρονικά είναι αυτά λένε.Ναι είναι αλλά με μια λεπτομέρεια που τη παρακάμπτουν.Οτι κυβερνούν 7 χρόνια.7 χρόνια συνιστούν μια αυτοτελή διαχρονία.Μια περίκλειστη αιωνιότητα.

Πάνος Μπιτσαξής

Το λογοτέχνημα είναι η μινιατούρα της κάμαρας μέσα στο κουτί μες στο συρτάρι.

Είναι η μικρότερη ματριόσκα, που μέσα της κλείνει κι όλες τις άλλες.

Μιχάλης Μακρόπουλος.

Ο Μ. Μακρόπουλος είναι συγγραφέας. Τελευταία του βιβλίο Ο τρίτος γιος Μονόκλ) και Άμμος (Κίχλη)

Καλημέρα!

Σάββατο της Αναστάσεως του Λαζάρου σήμερα!

«Και τί βραδύνεις, Λάζαρε; φησίν,

ὁ φίλος σου, δεῦρο ἔξω κράζει ἑστηκώς·

ἔξελθε οὖν, ἵνα κἀγὼ ἄνεσιν λάβω»

Υπάρχουν φράσεις που ξεκινούν από την εκκλησιαστική γλώσσα και καταλήγουν να γίνουν σχεδόν καθημερινές — όχι γιατί τις καταλαβαίνουμε πλήρως, αλλά γιατί κουβαλούν μέσα τους έναν τόνο αλήθειας.

«Και τί βραδύνεις, Λάζαρε;»

Η εικόνα γνωστή: το κάλεσμα προς τον Λάζαρο να εξέλθει.

Μόνο που εδώ, κάποιος προσθέτει κάτι βαθιά ανθρώπινο — σχεδόν ανυπόμονο:

«ἵνα κἀγὼ ἄνεσιν λάβω».

Να τελειώνουμε, δηλαδή.

Να ανασάνω κι εγώ.

Και κάπου εκεί, το θαύμα προσγειώνεται στη ζωή.

Γιατί, αν το καλοσκεφτείς, όλοι έχουμε υπάρξει — έστω για λίγο — ένας μικρός «Λάζαρος».

Κλεισμένοι σε μια συνήθεια, σε μια αδράνεια, σε μια καθυστέρηση που τραβάει περισσότερο απ’ όσο πρέπει.

Και απ’ έξω, πάντα κάποιος φωνάζει.

Ένας φίλος. Μια ευκαιρία. Μια ανάγκη.

Ή καμιά φορά… ο ίδιος μας ο εαυτός.

Όχι απαραίτητα με μεγαλόστομα λόγια.

Αλλά με εκείνο το απλό, σχεδόν καθημερινό:

«Τι βραδύνεις;»

Η ζωή δεν περιμένει τα μεγάλα προσκλητήρια.

Προχωρά με μικρά «δεῦρο ἔξω».

Και το πιο ενδιαφέρον δεν είναι το κάλεσμα —

αλλά το πόσο καιρό κάνουμε να απαντήσουμε.

Σε λίγα χρόνια ο μοναδικός επαρκής τρόπος για να αποδείξεις ότι είσαι επαΐων θα είναι αποκλειστικά η διά ζώσης εμπειρία. Οτιδήποτε άλλο (ψηφιακή επικοινωνία, βίντεο, βιβλία, άρθρα, podcast κ.λπ.) θα είναι διάτρητο, κανείς δεν θα μπορεί να είναι 100% βέβαιος ότι είσαι όντως εσύ αυτός που έγραψε αυτό ή το άλλο ή κάποιο μοντέλο Τεχνητής Νοημοσύνης. Μόνο σε μια συνάντηση στην πραγματική ζωή θα μπορείς να κρίνεις την ποιότητα κάποιου.

Θεοφάνης Τάσης καθηγητή Φιλοσοφίας της Πληροφορίας.

Η δημιουργία μιας τεχνητής υπερνοημοσύνης δεν είναι πολύ μακριά. Πρέπει να πατήσουμε φρένο; Πρέπει να φοβόμαστε; Τα όρια ανάμεσα στο αυθεντικό και στο αλγοριθμικά παραγόμενο αποσαθρώνονται. Ο καθηγητής Φιλοσοφίας της Πληροφορίας Θεοφάνης Τάσης δεν είναι καθόλου καθησυχαστικός στο νέο του βιβλίο: «Ψηφιακός Ανθρωπισμός ΙΙ», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός.

Ποίηση: Μπέρτολτ Μπρεχτ
(Απόδοση: Οδυσσέας Ελύτης)
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Τέσσερις στρατηγοί κινάν και παν
για πόλεμο στο μακρινό το Ιράν.

Ο πρώτος από πόλεμο δεν κάτεχε,
ο δεύτερος τις κακουχίες δεν άντεχε,
ο τρίτος ήταν υποκείμενο γελοίο
κι ο τέταρτος φοβότανε το κρύο.

Τέσσερις στρατηγοί κινάν και παν
αλλά δε φτάνουνε ποτέ στο Ιράν.

Οι αβεβαιότητες δημιουργούν βεβαίως, βεβαίως , διάλογο

Απο τον φίλο ΓΛ η πιο κάτω ανάρτηση:

Η αβεβαιότητα – καλώς ή κακώς – είναι εγγενής του ανθρώπινου βίου.

Όχι μόνο στις μέρες μας…ανέκαθεν.

Σε πολύ παλαιότερους χρόνους, έβγαινες από τη σπηλιά το πρωί και δεν ήξερες αν θα γυρίσεις το βράδυ.

Αλλά και σήμερα, ένας υγιής 20χρονος που σκοτώνεται σε τροχαίο, πιστεύετε ότι την προηγούμενη μέρα δεν αισθανόταν βέβαιος για τη ζωή του??

Κατά τη γνώμη μου, η διάσταση του προβλήματος σήμερα εντοπίζεται αλλού : Στον απίστευτο όγκο πληροφορίας που είναι διαθέσιμος στον κάθε άνθρωπο που έχει δυνατότητα πρόσβασης στο διαδίκτυο, καθώς και στην ταχύτητα των αλλαγών που η Τεχνητή Νοημοσύνη επιφέρει (και θα επιφέρει ακόμα περισσότερο τα επόμενα χρόνια) σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης επαγγελματικής δράσης (και ίσως όχι μόνο εκεί). 

Το φιλτράρισμα της πληροφορίας, η ορθή αξιολόγηση της πραγματικά ωφέλιμης ή/και χρήσιμης, η λήψη αποφάσεων και εν συνεχεία το πέρασμα σε δράση, έχει εξελιχθεί σε μία σύνθετη “δραστηριότητα”, με αβέβαιη κατάληξη, παρά τις καλές προθέσεις, τις δεξιότητες, τον προσεκτικό σχεδιασμό και τις πολλές ώρες δουλειάς που μπορεί να αφιερώσει κανείς μόνος του ή με τους συνεργάτες του, προκειμένου να υλοποιήσει το σχεδιασμό του. 

Κανείς και τίποτα δεν εγγυάται ότι ακόμα κι αν τα κάνεις όλα “όπως πρέπει”, θα φέρεις και το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα.

Μπορεί απλά μια άλλη “ομάδα” να κινηθεί ταχύτερα, πιο έξυπνα, πιο αποτελεσματικά και έχοντας μεγαλύτερους οικονομικούς πόρους στη διάθεσή της ή/και αξιοποιώντας μία άλλη δυναμική (λόγω brand name), να πάρει την “αγορά” στην οποία εσύ στόχευες…

Έτσι έχουν τα πράγματα σήμερα και αυτός είναι ο κόσμος που θα ζήσουμε εφεξής…

Ένα tip τώρα για να μην αποκαρδιώνεστε : μια αποτελεσματική μέθοδος, που συμβάλει στο “να πιάσει τόπο” η προσπάθειά σας, είναι η σύμπτυξη συμμαχιών και συνεργασιών. Όταν “καλιμπράρουν” τα συμφέροντα όχι μόνο εντός της δικής σου ομάδας, αλλά και με εκείνα της απέναντι ομάδας, με την οποία θα συνεργαστείτε για να ολοκληρώσετε από κοινού ένα project, η όλη διαδικασία περιφρουρείται από τους ίδιους τους εμπλεκόμενους, και τυχόν επίδοξοι ανταγωνιστές δυσκολεύονται να διασπάσουν το “μπλοκ”.

Είναι τόσο εύκολο όσο το διαβάζετε να γίνει και στην πράξη αυτό ?? Όχι ! Η ανθρώπινη φύση (εντός της οποίας εμφιλοχωρούν – έστω και εν υπνώσει – απληστία, προσωπικές ανασφάλειες, εγωισμοί κλπ) δυσκολεύει το “καλιμπράρισμα” και κυρίως τη διατήρησή του σε βάθος χρόνου. 

Ταιριάζει σε όλες τις επαγγελματικές δράσεις ?? Σίγουρα όχι ! Ταιριάζει κυρίως σε projects Business to Business, όχι τόσο σε Business to Customers. 

ΣΗΜ : ως “καλιμπράρισμα” εννοώ το ταίριασμα, το “ματσάρισμα”, τη συμπόρευση, όχι την ταύτιση. Η ταύτιση συμφερόντων με κάποιον άλλο είναι από δύσκολη έως ανέφικτη.

Σε κάθε περίπτωση, θα ισχύουν διαχρονικά όλοι οι στίχοι από το άσμα του αξέχαστου Νίκου Ξυλούρη “αυτόν τον κόσμο τον καλό τον χιλιομπαλωμένο, ράβε-ξήλωνε, ράβε- ξήλωνε, δουλειά να μη σου λείπει”.

Οι νεότεροι αξίζει να το αναζητήσετε στο Youtube (όπως προαναφέραμε η διαδικτυακή πληροφορία είναι το μόνο εύκολο στις μέρες μας).

Καλή συνέχεια με ό,τι καταπιάνεστε !

Γ.Λ.