Συντάκτης: Kostas Bertsias

Το πιο δύσκολο πράγμα για έναν άνθρωπο –και ειδικά για έναν άνδρα– είναι να παραδεχτεί τα λάθη και τις ήττες του.

Και για έναν συγγραφέα να παραδεχτεί τις ανεπάρκειες και τις αποτυχίες του.

Το σύνθημα της Royal Society* — Nullius in verba — συμπυκνώνει μέσα σε τρεις λατινικές λέξεις μία από τις μεγαλύτερες πνευματικές επαναστάσεις της ανθρωπότητας: την απελευθέρωση της σκέψης από την τυφλή αυθεντία.
«Μην αποδέχεσαι τον λόγο κανενός ως αυθεντία». Όχι από αλαζονεία, ούτε από περιφρόνηση προς τη γνώση των προηγουμένων, αλλά από σεβασμό προς την αλήθεια.

Για αιώνες ο άνθρωπος πίστευε επειδή «έτσι είπε» κάποιος ισχυρός: ένας φιλόσοφος, ένας ιερέας, ένας άρχοντας ή ένα βιβλίο. Η επιστημονική επανάσταση, όμως, γεννήθηκε όταν ορισμένοι τόλμησαν να ρωτήσουν:
«Και αν δεν είναι έτσι;»

Το Nullius in verba δεν είναι κάλεσμα ανυπακοής· είναι κάλεσμα επαλήθευσης.
Να παρατηρείς, να ερευνάς να αμφιβάλλεις δηλαδή δημιουργικά.
Να δοκιμάζεις τα πάντα απέναντι στην πραγματικότητα και όχι απέναντι στο κύρος εκείνου που το είπε.

Η αρχή αυτή δεν αφορά μόνο την επιστήμη. Αφορά και τη ζωή.
Οι κοινωνίες προοδεύουν όταν οι άνθρωποι σκέφτονται και όχι όταν απλώς επαναλαμβάνουν. Οι οργανισμοί εξελίσσονται όταν επιτρέπουν ερωτήσεις και όχι όταν απαιτούν τυφλή συμμόρφωση. Και οι ηγέτες μεγαλώνουν πραγματικά μόνο όταν αντέχουν να αμφισβητηθούν.

Βεβαίως, η αμφισβήτηση χωρίς γνώση μπορεί να γίνει χάος. Το σύνθημα δεν λέει «μην ακούς κανέναν». Λέει: «μην σταματάς να εξετάζεις». Η αυθεντία μπορεί να αποτελεί σημείο εκκίνησης — όχι όμως το τέλος της σκέψης.

Το σύνθημα αυτό παραμένει τόσο επίκαιρο σήμερα στην εποχή της υπερπληροφόρησης. Σε έναν κόσμο όπου εκατομμύρια γνώμες διακινούνται καθημερινά ως βεβαιότητες, η πιο επαναστατική πράξη δεν είναι να φωνάζεις περισσότερο, αλλά να ελέγχεις βαθύτερα.

Το Nullius in verba είναι μια υπενθύμιση πνευματικής ελευθερίας:
η αλήθεια δεν κληρονομείται — κατακτάται.

«Δεν ξέρω για άλλους αλλά για μένα η φτώχεια, με πολύ λίγες εξαιρέσεις, δεν ήταν πηγή δυστυχίας. Υπήρξα τυχερός: γνώρισα και αγάπησα από νωρίς τα βιβλία. Θα ήταν γενικό και αφηρημένο αν έλεγα ότι το διάβασμα με έκανε ευτυχισμένο. Αυτό που μου έδωσε ήταν κάτι πιο σημαντικό: υπήρξαν βιβλία που μου αποκάλυψαν πολύ νωρίς την αλήθεια της ζωής, δηλαδή τον παραλογισμό και τη ματαιότητά της, και με βοήθησαν να τοποθετώ τα γεγονότα στις σωστές τους διαστάσεις. Ήδη από τα πρώτα εφηβικά μου χρόνια είχα αρχίσει να αποκτώ την απαραίτητη διαύγεια. Την ίδια περίπου εποχή, με τα πρώτα γραψίματα, άρχισα να συμπληρώνω τη διαύγεια με την απάθεια – αργότερα βρήκα σε διάφορα διαβάσματα ότι αυτό που είχα αρχίσει να οικοδομώ εσωτερικά ήταν πολύ κοντά στον πυρήνα της στωϊκής φιλοσοφίας.»

Γιώργος Ταρασλιάς συγγραφέας

Από τον ΓΛ η πιο κάτω ανάρτηση.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ & ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ !!

Το παρελθόν ως επιλογή … (Μέρος 2ο)

Μπορούμε να επιλέξουμε το παρελθόν μας ??

Ως καταγεγραμμένο στη μνήμη μας σημαντικό γεγονός, όχι.

Ως επίδραση που ασκεί στο παρόν και στο μέλλον μας, ναι !!

Όλα ξεκινούν από την επίγνωση. 

Αν δεν κατανοήσεις τί είναι αυτό που σε επηρεάζει (γεγονός, συναίσθημα, πεποίθηση) και γιατί καταφέρνει να το κάνει αυτό, δεν μπορείς και να παρέμβεις συνειδητά στην επίδραση που εξακολουθεί ν’ ασκεί πάνω σου.

Και η επίγνωση απαιτεί ειλικρίνεια. Κοίταγμα στον καθρέφτη…

Η διαδικασία (και η διεργασία) είναι καθαρά προσωπική υπόθεση.

Αν όλο αυτό είναι συναισθηματικά επώδυνο, συνήθως συμβαίνουν δύο τινά : είτε τα παρατάς, επιδεικνύοντας την κλασική “τακτική στρουθοκαμήλου”, είτε ρίχνεις το φταίξιμο σε συγκεκριμένους άλλους (οπότε μετακυλίεις βολικά και την υποχρέωση να αλλάξουν αυτοί), είτε φορτώνεις την ευθύνη στην “άτιμη κοινωνία” εν γένει, οπότε και πάλι (αποφασίζεις ότι) δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.

Αν υποθέσουμε ότι συνειδητοποιείς εγκαίρως το απρόσφορο αυτών των επιλογών (καθώς καμιά τους δεν πρόκειται ν’ αλλάξει σε κάτι την ποιότητα της δικής σου ζωής), συνεχίζεις το “σκάψιμο” στα “χωράφια” του δικού σου νου, αναλαμβάνοντας πλήρως την ευθύνη για τα ευρήματα και τη διαχείρισή τους. 

Όχι βιασύνες σε αυτό το σημείο, αλλά ούτε και να “κοσκινίζουμε τα ίδια χώματα” 100 φορές…

Υπάρχει μια ασφαλής “βαλβίδα” που καθορίζει το επιτυχές της διαδικασίας : όταν βρεις αυτό που χρειάζεται να συνειδητοποιήσεις, αποσυμπιέζεται το είναι σου, ηρεμείς μέσα σου. [ΣΗΜ : την αποκαλώ “navigator” (= πλοηγό), αλλά θα αναφερθώ σε αυτή πιο διεξοδικά στο τρίτο μέρος].

Δυστυχώς, η “δουλειά” δεν τελειώνει εδώ…

Η δύναμη της συνήθειας είναι (και αποδεικνύεται στην πράξη) αντίρροπη προς τις ειλικρινείς και αγαθές προθέσεις σου για αλλαγή…

Πρέπει να κατανοήσεις πώς λειτουργεί η “βαρυτική” έλξη της.

Πώς ο νους αρέσκεται στην πεπατημένη που έχει συνηθίσει, ακόμα και αν αναγνωρίζει ότι κάτι τέτοιο έχει αρνητικές επιπτώσεις [ΣΗΜ : η μάστιγα του κάθε είδους εθισμού, και της δυσκολίας διακοπής του, ερείδεται ακριβώς σε αυτή τη νοητική / ψυχολογική επιρροή που ασκεί η εκάστοτε βλαβερή συνήθεια].

Κι επειδή – ως γνωστόν και αποδεδειγμένα – «κανένα πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί από το ίδιο επίπεδο συνείδησης που το δημιούργησε», για την αναγκαία διεύρυνση του “συνειδησιακού επιπέδου”, θα βρείτε χρήσιμες και τεκμηριωμένες (από τη σύγχρονη νευροεπιστήμη) διαπιστώσεις και μεθόδους στο βιβλίο του Charles Duhigg,  “Η δύναμη της συνήθειας”από τις εκδόσεις Ψυχογιός. 

(θα συνεχιστεί, αλλά θα κάνετε λίγη υπομονή…)

Γ.Λ.

Μια ωραία παρέα συναδέλφων από την παλιά Ιντεραμέρικαν

Από τον ΓΛ η πιο κάτω ανάρτηση:

Το παρελθόν ως επιλογή… (Μέρος 1ο) 

Το παρελθόν είναι μνήμη.

Είναι μνήμη γεγονότων και συναισθημάτων. Τί έγινε κάποτε και πώς μας έκανε να νιώσουμε.

Είναι μνήμη απόψεων και πεποιθήσεων. Σίγουρα είναι και μνήμη ταυτότητας. Μέσα από αυτό προσδιορίζουμε το ποιοί (πιστεύουμε ότι) είμαστε. Χτίζει την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας.

Μοιάζει σφυρηλατημένο και ανίκητο. Ό,τι γράφει, δεν ξεγράφει… 

Σε επίπεδο νοητικής διεργασίας λειτουργεί περισσότερο σαν ένα “φίλτρο”.

Ό,τι βλέπουμε και ακούμε, γενικά ό,τι προσεγγίζουμε με τις αισθήσεις μας, σε ό,τι επιλέγουμε να στρέψουμε την προσοχή μας, φιλτράρεται μέσα (και) από τη μνήμη (= τις παλαιότερες εγγραφές στους νευρώνες του εγκεφάλου) και κατά κανόνα ερμηνεύεται με τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει να εξηγούμε τα πράγματα.

Εν ολίγοις, (άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο) κοιτάμε το σήμερα μέσα από τα “μάτια του παρελθόντος”.

Ο χαρακτηρισμός “ξεροκέφαλος” αναδεικνύει αυτή τη νοητική δυσκαμψία.

Προφανώς δεν είναι δυνατή η ανθρώπινη ζωή χωρίς μνήμη.

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη επιχειρηματολογία επ’ αυτού. Όλοι έχουμε την εικόνα ανθρώπων που υποφέρουν από άνοια και πόσο αυτή επηρεάζει αρνητικά την καθημερινότητα των ιδίων, αλλά και των συγγενικών τους ανθρώπων. 

Ωστόσο, το παρελθόν γίνεται “βάρος”, όταν του επιτρέπουμε να “χρωματίζει” την ψυχολογία μας κατά τρόπο που επηρεάζει τη στάση μας απέναντι στη ζωή, τις επιλογές μας, τις σχέσεις μας με τους άλλους. Αναπόφευκτο και αυτό, θα μου πείτε…

Πιθανόν, ως ένα βαθμό…

Κάποιος μπορεί να ξεχάσει τί είπες, να ξεχάσει τί έκανες, αλλά τα πράγματα αλλάζουν όταν φτάνουμε στο σημείο να θυμηθεί πώς τον έκανες να νιώσει.

Η μνήμη (συνήθως των αρνητικών) συναισθημάτων, η μνήμη “προσβολής” της ταυτότητάς μας, είναι η πιο ισχυρή.

(θα συνεχιστεί…)

Γ.Λ.