Από τον ΓΛ η πιο κάτω ανάρτηση:
Το παρελθόν ως επιλογή… (Μέρος 1ο)
Το παρελθόν είναι μνήμη.
Είναι μνήμη γεγονότων και συναισθημάτων. Τί έγινε κάποτε και πώς μας έκανε να νιώσουμε.
Είναι μνήμη απόψεων και πεποιθήσεων. Σίγουρα είναι και μνήμη ταυτότητας. Μέσα από αυτό προσδιορίζουμε το ποιοί (πιστεύουμε ότι) είμαστε. Χτίζει την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας.
Μοιάζει σφυρηλατημένο και ανίκητο. Ό,τι γράφει, δεν ξεγράφει…
Σε επίπεδο νοητικής διεργασίας λειτουργεί περισσότερο σαν ένα “φίλτρο”.
Ό,τι βλέπουμε και ακούμε, γενικά ό,τι προσεγγίζουμε με τις αισθήσεις μας, σε ό,τι επιλέγουμε να στρέψουμε την προσοχή μας, φιλτράρεται μέσα (και) από τη μνήμη (= τις παλαιότερες εγγραφές στους νευρώνες του εγκεφάλου) και κατά κανόνα ερμηνεύεται με τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει να εξηγούμε τα πράγματα.
Εν ολίγοις, (άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο) κοιτάμε το σήμερα μέσα από τα “μάτια του παρελθόντος”.
Ο χαρακτηρισμός “ξεροκέφαλος” αναδεικνύει αυτή τη νοητική δυσκαμψία.
Προφανώς δεν είναι δυνατή η ανθρώπινη ζωή χωρίς μνήμη.
Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη επιχειρηματολογία επ’ αυτού. Όλοι έχουμε την εικόνα ανθρώπων που υποφέρουν από άνοια και πόσο αυτή επηρεάζει αρνητικά την καθημερινότητα των ιδίων, αλλά και των συγγενικών τους ανθρώπων.
Ωστόσο, το παρελθόν γίνεται “βάρος”, όταν του επιτρέπουμε να “χρωματίζει” την ψυχολογία μας κατά τρόπο που επηρεάζει τη στάση μας απέναντι στη ζωή, τις επιλογές μας, τις σχέσεις μας με τους άλλους. Αναπόφευκτο και αυτό, θα μου πείτε…
Πιθανόν, ως ένα βαθμό…
Κάποιος μπορεί να ξεχάσει τί είπες, να ξεχάσει τί έκανες, αλλά τα πράγματα αλλάζουν όταν φτάνουμε στο σημείο να θυμηθεί πώς τον έκανες να νιώσει.
Η μνήμη (συνήθως των αρνητικών) συναισθημάτων, η μνήμη “προσβολής” της ταυτότητάς μας, είναι η πιο ισχυρή.
(θα συνεχιστεί…)
Γ.Λ.
