Από τον ΓΛ η πιο κάτω ανάρτηση.
ΚΑΛΗΜΕΡΑ & ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ !!
Το παρελθόν ως επιλογή … (Μέρος 2ο)
Μπορούμε να επιλέξουμε το παρελθόν μας ??
Ως καταγεγραμμένο στη μνήμη μας σημαντικό γεγονός, όχι.
Ως επίδραση που ασκεί στο παρόν και στο μέλλον μας, ναι !!
Όλα ξεκινούν από την επίγνωση.
Αν δεν κατανοήσεις τί είναι αυτό που σε επηρεάζει (γεγονός, συναίσθημα, πεποίθηση) και γιατί καταφέρνει να το κάνει αυτό, δεν μπορείς και να παρέμβεις συνειδητά στην επίδραση που εξακολουθεί ν’ ασκεί πάνω σου.
Και η επίγνωση απαιτεί ειλικρίνεια. Κοίταγμα στον καθρέφτη…
Η διαδικασία (και η διεργασία) είναι καθαρά προσωπική υπόθεση.
Αν όλο αυτό είναι συναισθηματικά επώδυνο, συνήθως συμβαίνουν δύο τινά : είτε τα παρατάς, επιδεικνύοντας την κλασική “τακτική στρουθοκαμήλου”, είτε ρίχνεις το φταίξιμο σε συγκεκριμένους άλλους (οπότε μετακυλίεις βολικά και την υποχρέωση να αλλάξουν αυτοί), είτε φορτώνεις την ευθύνη στην “άτιμη κοινωνία” εν γένει, οπότε και πάλι (αποφασίζεις ότι) δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.
Αν υποθέσουμε ότι συνειδητοποιείς εγκαίρως το απρόσφορο αυτών των επιλογών (καθώς καμιά τους δεν πρόκειται ν’ αλλάξει σε κάτι την ποιότητα της δικής σου ζωής), συνεχίζεις το “σκάψιμο” στα “χωράφια” του δικού σου νου, αναλαμβάνοντας πλήρως την ευθύνη για τα ευρήματα και τη διαχείρισή τους.
Όχι βιασύνες σε αυτό το σημείο, αλλά ούτε και να “κοσκινίζουμε τα ίδια χώματα” 100 φορές…
Υπάρχει μια ασφαλής “βαλβίδα” που καθορίζει το επιτυχές της διαδικασίας : όταν βρεις αυτό που χρειάζεται να συνειδητοποιήσεις, αποσυμπιέζεται το είναι σου, ηρεμείς μέσα σου. [ΣΗΜ : την αποκαλώ “navigator” (= πλοηγό), αλλά θα αναφερθώ σε αυτή πιο διεξοδικά στο τρίτο μέρος].
Δυστυχώς, η “δουλειά” δεν τελειώνει εδώ…
Η δύναμη της συνήθειας είναι (και αποδεικνύεται στην πράξη) αντίρροπη προς τις ειλικρινείς και αγαθές προθέσεις σου για αλλαγή…
Πρέπει να κατανοήσεις πώς λειτουργεί η “βαρυτική” έλξη της.
Πώς ο νους αρέσκεται στην πεπατημένη που έχει συνηθίσει, ακόμα και αν αναγνωρίζει ότι κάτι τέτοιο έχει αρνητικές επιπτώσεις [ΣΗΜ : η μάστιγα του κάθε είδους εθισμού, και της δυσκολίας διακοπής του, ερείδεται ακριβώς σε αυτή τη νοητική / ψυχολογική επιρροή που ασκεί η εκάστοτε βλαβερή συνήθεια].
Κι επειδή – ως γνωστόν και αποδεδειγμένα – «κανένα πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί από το ίδιο επίπεδο συνείδησης που το δημιούργησε», για την αναγκαία διεύρυνση του “συνειδησιακού επιπέδου”, θα βρείτε χρήσιμες και τεκμηριωμένες (από τη σύγχρονη νευροεπιστήμη) διαπιστώσεις και μεθόδους στο βιβλίο του Charles Duhigg, “Η δύναμη της συνήθειας”από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
(θα συνεχιστεί, αλλά θα κάνετε λίγη υπομονή…)
Γ.Λ.
