Οι ψαράδες της Σρι Λάνκα
Το ψάρεμα πάνω σε στύλο είναι ένας παραδοσιακός τρόπος ψαρέματος στη Σρι Λάνκα. Οι ψαράδες κάθονται πάνω σε στύλους λίγα μέτρα από την ακτή. Η μοναδική αυτή τεχνική μπορεί να φαίνεται πρωτόγονη και αρχαία, όμως δεν είναι έτσι. Οι ψαράδες της Σρι Λάνκα ξεκίνησαν να χρησιμοποιούν αυτό τον τρόπο ψαρέματος κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου,κυρίως λόγω της έλλειψης τροφίμων και του γεγονότος ότι οι κλασσικοί ψαρότοποι ήταν υπερπλήρεις από κόσμο.
Αρχικά χρησιμοποίησαν συντρίμμια πλοίων και αεροσκαφών και στη συνέχεια άρχισαν να στήνουν τους στύλους τους σε κοραλλιογενείς ύφαλους. Η απαιτητική τεχνική πέρασε σε δύο τουλάχιστον γενιές αλιέων, που ζουν κατά μήκος 30 χιλιομέτρων της νότιας ακτής, ανάμεσα στις πόλεις του Unawatuna και Weligama.
Η παράδοση εξαφανίστηκε μετά το καταστροφικό τσουνάμι του 2004,που έπληξε την περιοχή και κατάστρεψε μεγάλο μέρος της ακτογραμμής του Ινδικού Ωκεανού. Σύντομα όμως οι ψαράδεςεπέστρεψαν στα έθιμά τους. Ο επισκέπτης στη Σρι Λάνκα μπορεί να τους δει να στέκονται πάνω στους στύλους τους, ελπίζοντας να πιάσουν κάτι. Οι ψαριές όμως είναι φτωχές και όλο και πιο λίγοι ψαρεύουν με αυτή την μέθοδο.
Το ψάρεμα σταματά εντελώς κατά τη διάρκεια των ετήσιων μουσώνων. Πολλοί ψαράδες, για οικονομικούς λόγους, νοικιάζουν τους στύλους τους σε ανθρώπους που υποδύονται τους ψαράδες για τουριστικούς λόγους. Τόσο οι πραγματικοί όσο και οι υποδυόμενοι τους ψαράδεςέχουν αποτελέσει θέμα φωτογραφικών έργων.
Πραγματικοί ή όχι, με τον παράδοξο αυτό τρόπο ψαρέματος οι άνθρωποι κερδίζουν τα προς το ζην και είναι πράγματι όμορφες οι εικόνες των ψαράδων που προσπαθούν να ισορροπήσουν πάνω στους στύλους!
Πηγήaxioperierga.blogspot.com/
Ακούω φίλους και γνωστούς να αναπτύσσουν απόψεις σχετικές με τις προτιμήσεις τους για το εκλεκτό Εθνικό απόσταγμα. Είναι πολλοί, κυρίως βορειοελλαδίτες, που μετά μανίας υποστηρίζουν την αποκλειστική κατανάλωση Τσίπουρου και αντίθετα πολλοί και αυτοί που υποστηρίζουν αυτήν του Ούζου.Φυσικά και δεν υπάρχει ποδοσφαιρική ή πολιτική αντιπαλότητα, μια που και τα δύο αποστάγματα είναι της παρέας και του μεζέ. Ένα μεγάλο δίλημμα λοιπόν «Ούζο ή Τσίπουρο» γεννιέται. Για να δούμε ποιες διαφορές υπάρχουν και ποια κοινά.Ως προς την διαδικασία παρασκευής θα αναφερθούμε μόνον στο ότι το Τσίπουρο ή ρακί παρασκευάζεται από την απόσταξη των στέμφυλων που απομένουν κατά την διαδικασία οινοποίησης και με προσθήκη ή όχι διαφόρων αρωματικών σπόρων ή βοτάνων κατά την δεύτερη απόσταξη.Το ούζο παράγεται από απόσταξη καθαρού οινοπνεύματος κατά την διάρκεια της οποίας προστίθενται και πάλι τα ανάλογα αρωματικά και στις δύο περιπτώσεις κυριαρχεί το άρωμα του γλυκάνισου. Το τσίπουρο γευστικά και αρωματικά υπερτερεί του ούζου μια και μεταφέρει στην ψυχή του και τα αρώματα της ποικιλίας του σταφυλιού που το γέννησε, αυτό όμως δεν το καθιστά πάντα καταλληλότερο συνοδευτικό, για όλες τις εποχές ή τις διαθέσεις. Ούτε σημαίνει ότι όλες οι ποικιλίες έχουν αρώματα του γούστου μας, της κάθε στιγμής.Τα μεσημέρια του χειμώνα με κανένα παστό ή καπνιστό, με κάποιο έντονο τυρί ακόμα και με τα δυνατά τουρσιά ή με αυγοτάραχο, πολύ ευχάριστα πίνω με τα φιλαράκια μου τσιπουράκι. Το καλοκαιράκι με καμιά αντσούγια, κολιό, ντοματούλα, κρεμμυδάκι και ψαράκια τηγανιτά, θαρρείς και το ουζάκι κατεβαίνει καλύτερα. Κάθε φορά όμως κυρίαρχος παράγοντας είναι η παρέα και το ζητούμενο είναι η ευχάριστη χαλάρωση και η ψυχική ανάταση που προσφέρει το μαγικό υγρό. Η κουβεντούλα οι αναμνήσεις οι διηγήσεις συνταιριάζονται με τα απλά ή σύνθετα μεζεδάκιαΕίναι λοιπόν το δίλημμα μεγάλο αλλά η απάντηση δεν θέλει και πολύ σκέψη, ανάλογα με την διάθεση, τον τόπο και την παρέα αυτόματα θαρρείς και σου έρχεται το τι θα διαλέξεις. Το δίλημμα για πρώτη φορά μου το έθεσε ο αγαπητός φίλος Ανέστης Μπαμπατζιμόπουλος.
Γαρίδες με ούζο.