Άνθρωποι κι ανθρωπάκια..

Θυμάμαι, κάποια χρόνια πρίν, τότε που είχαμε πρωτοξεκινήσει με δειλά βήματα, να ασχολούμαστε με το Blogging, είχαμε και κάποιους “ποιητές”, που το “δεν με διαβάζει κανένας” το μετέτρεπαν ποιητική τη αδεία, στο: “δεν με ενδιαφέρει το αν η πόσοι με διαβάζουν, γράφω μόνο για μένα“.

Να όμως και τα “Disclaimers”, κατεβατά ολόκληρα, με τις απαγορευτικές ορολογίες του στιλ “μην τολμήσεις και αντιγράψεις δικό μου κείμενο σε έσκισα, κι αν το κάνεις και δεν σε σκίσω, μην τολμήσεις και δεν αναφέρεις ότι είναιδικό μου.. γιατί θα σε ξανασκίσω” και λοιπά φαιδρά, ποιητικά και λουλουδάτα παρασάνταλα.
Μάλιστα..

Και αφού γράφεις μονάχα για σένα, ρώτησα εύλογα κάποιον τότε, γιατί τα αναρτείς στο διαδίκτυο;
Και αφού τόσο φοβάσαι μην στα “κλέψουν”, γιατί δεν τα κρύβεις σε κανένα συρτάρι σπίτι σου, η σε κάποιο χρηματοκιβώτιο;
Περιμένω ακόμα να μου απαντήσει..

Υπήρχαν όμως κι οι άλλοι, που δεν είχαν ποιητική φλέβα. Που κι αυτούς όμως δεν τους διάβαζε κανείς. Αυτοί ήταν οι τελείως ..κρίμα. Οι “να τους λυπάσαι πολύ”. Οι πραγματικά μίζεροι.
Και δεν είναι ότι δεν τους διάβαζε κανείς, επειδή δεν τους συμπαθούσε. Απλά κούραζαν.
Μονότονοι, επίπλαστα ευγενικοί, μέχρι που σχολίαζαν οι ίδιοι ανώνυμα στα κείμενά τους για να δείξουν πως δήθεν τους διαβάζουν πολλοί, και συνήθως σαν ανώνυμοι έγραφαν πολύ πιο τολμηρά, από ότι όταν έγραφαν φανερά, έστω και με ψευδώνυμο. Έφτασαν να “συνεργάζονται” ακόμα και με τον εαυτό τους, πως τάχα τους στέλνει γράμματα για δημοσίευση.
Διχασμένες προσωπικότητες να πω;

Και το χειρότερο ήταν, ότι φθονούσαν άγαρμπα όλους τους άλλους. Τόσο άγαρμπα, που έκανε μπαμ η αγαρμποσύνη τους και το έπαιρναν είδηση ακόμη κι οι άσχετοι.
Όταν φθονούσαν τον τάδε πολύ, φθονούσαν και τον δείνα το ίδιο. Αν όμως δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι, άρχιζαν να γλείφουν τον δείνα, για να “σκάσει” ο τάδε από τη ζήλεια του και καλά..
Τα παιδία παίζει..

Έκαναν παρέα μόνο με άτομα που θεωρούσαν ότι μπορούσαν να τους προσφέρουν “υλικό, έτοιμο στο πιάτο”, χωρίς να βρέξουν κώλο. Πλάκα είχαν, εξαρτάται φυσικά πως το βλέπει ο καθ’ ένας.
Πάντως, εμένα με διασκέδαζαν από ανέκαθεν..

Τώρα βέβαια, θα μου πεις εσύ που με διαβάζεις, και με το δίκιο σου, “Νικόλα, μιλάς σε “παρελθοντικό” χρόνο, άρα δηλαδή, σήμερα.. δεν υπάρχουν; “
Ω! ναι.. Υπάρχουν! Και ευτυχώς δηλαδή. Δεν μας έμειναν άλλωστε και πολλές διασκεδάσεις.
Αν δεν υπήρχαν και οι αστείοι.. Να ‘ναι καλά τα ανθρωπάκια.. Να ‘ναι καλά!

Νίκος Ράμμος