Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
Της Στεύης Τσούτση.Yπάρχουν ορισμένα κείμενα, που τα διαβάζεις και τα νιώθεις δικά σου. Άσχετα με το αν ο συγγραφέας τους είναι γνωστός ή όχι, αν είναι της μόδας ή αν πουλάει. Best seller σε μεγάλα βιβλιοπωλεία ή φτηνές εκδόσεις σε συνοικιακά μαγαζιά, το αποτέλεσμα μένει ίδιο. Ό,τι είναι προορισμένο να σ’αγγίξει, θα το κάνει, αδιαφορώνταςς για το περτύλιγμα. Είναι εκείνος ο συνδιασμός των λέξεων που μιλά στην καρδιά μας. Γίνεται κομμάτι κατά δικό μας, με έναν τρόπο μοναδικό.
Ένα τέτοιο κείμενο θέλω να μοιραστώ μαζί σας. Απόσπασμα από τη “Brida” του Paulo Coehlo. Συγγραφέας πολυγραφότατος, με τις απόψεις για εκείνον να διαφοροποιούνται. Δε θα το παίξω βιβλιοκριτικός. Δεν είμαι και δε μ’ενδιαφέρει και να γίνω. Στη λογοτεχνία δε με απασχόλησαν ποτέ οι επευφημίες και τα κατηγορώ. Η τέχνη, άλλωστε, ήταν πάντα ζήτημα αυστηρά υποκειμενικό. Αυτό που συγκινεί εμένα, μπορεί ν’αφήνει αδιάφορο κάποιον άλλο ή το αντίθετο.
Το απόσπασμα, που θα σας παραθέσω, το ζήλεψα. Ήθελα να το έχω γράψει εγώ. Με εκφράζει και με συγκινεί. Είμαι εγώ, από την αρχή ως το τέλος και γι’αυτό σας το χαρίζω. Με την ευχή να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά, ώστε να μη χρειαστεί κανείς μας να καταδικαστεί στο χειρότερο μαρτύριο, που σύμφωνα με το συγγραφέα εφηύραν οι άνθρωποι: τη μοναξιά.“–Είμαστε αιώνιοι γιατί είμαστε εκδηλώσεις του Θεού. Γι’αυτό περνάμε από πολλές ζωές και πολλούς θανάτους ,φεύγοντας από ένα σημείο που κανείς δε γνωρίζει, με κατεύθυνση προς κάποιο άλλο, επίσης άγνωστο.
Σε κάποιες μετενσαρκώσεις, χωριζόμαστε. Όπως τα κρύσταλλα και τα άστρα, έτσι κι οι ψυχές μας χωρίζονται σε μικρότερα μέρη. Η ψυχή μας γίνεται δύο ψυχές, που κι αυτές με τη σειρά τους γίνονται άλλες δύο, κι έτσι σε μερικές γενιές, εξαπλωνόμαστε σε μεγάλο μέρος της Γης.
Είμαστε κομμάτι αυτού που οι Αλχημιστές ονομάζουν Anima Mundi, δηλαδή Ψυχή του Κόσμου. Αν απλώς χωριζόταν η Anima Mundi, θα πολλαπλασιαζόταν μεν, όμως θα γινόταν ολοένα και πιο αδύναμη.
Έτσι με τον ίδιο τρόπο που χωριζόμαστε, ξανασυναντιόμαστε .Κι αυτή η νέα συνάντηση λέγεται αγάπη. Γιατί όταν μια ψυχή διαιρείται, χωρίζεται πάντα σ’ένα ανδρικό και σ’ένα γυναικείο κομμάτι. Σε κάθε ζωή έχουμε τη μυστηριώδη υποχρέωση να ξανασυναντήσουμε τουλάχιστον ένα από αυτά τα Άλλα Κομμάτια. Η Ανώτερη Αγάπη που τα χώρισε χαίρεται με την αγάπη που τα ξαναενώνει.
– Και πως μπορώ να ξέρω ποιό είναι το Άλλο Κομμάτι μου;
-Μπορεί κανείς να αναγνωρίσει το Άλλο Κομμάτι από τη λάμψη των ματιών του. Έτσι αναγνώριζαν οι άνθρωποι την πραγματική αγάπη τους από τις απαρχές του χρόνου. Ψάχνεις, ρισκάροντας. Ρισκάροντας να αποτύχεις, να αποθαρρυνθείς , χωρίς όμως ποτέ να πάψεις να αναζητάς την αγάπη. Όποιος δεν παραιτηθεί από την αναζήτηση, θα νικήσει.
Η ουσία της δημιουργίας είναι μόνο μία.Κι η ουσία αυτή ονομάζεται αγάπη.
Η αγάπη είναι η δύναμη που μας ενωνει ξανά, έτσι ώστε να συμπηκνωθεί η εμπειρία που έχει διαχυθεί σε πολλές ζωές, σε πολλά μέρη του κόσμου.
Είμαστε υπεύθυνοι για ολόκληρη τη Γη , γιατί δε ξέρουμε που βρίσκονται τα Άλλα κομμάτια που ήταν δικά μας από την απαρχή του χρόνου.Αν εκείνα είναι καλά, τότε κι εμείς είμαστε ευτυχισμένοι. Αν δεν είναι καλά , τότε κι εμείς νιώθουμε , έστω και χωρίς να το συνειδητοποιούμε, ένα κομμάτι του πόνου αυτού. Πάνω απ’όλα όμως , είμαστε υπεύθυνοι για την επανένωσή μας με το Άλλο κομμάτι που σίγουρα θα βρεθεί στο δρόμο μας τουλάχιστον μια φορά σε κάθε ζωή. Ακόμα κι αν είναι μονάχα για λίγες στιγμές. Γιατί οι στιγμές αυτές έχουν αγάπη τόσο έντονη , που δίνει νόημα στο υπόλοιπο της ζωής μας.
Είναι επίσης δυνατό να αφήσουμε το Άλλο Κομμάτι μας να συνεχίσει το δρόμο του χωρίς να το δεχτούμε, ίσως και χωρίς καν να το αντιληφθούμε. Τότε εξαιτίας του εγωισμού μας , θα καταδικαστούμε στο χειρότερο μαρτύριο που έχουμε εφεύρει οι άνθρωποι για τον εαυτό μας, τη μοναξιά…”διαφορετικό
Πάρνηθα 1982
Ψηλά τις σημαίες !!
Πρωταράς Κύπρος 2013
Σπάνιες στιγμές!!
Οι Συμπαραγωγοί της ρετσίνας Πρόσταγμα σε στιγμές χαλάρωσης ….
Έλα ρε μπομπίτο !!! Αξέχαστε Βασίλη πόσο μας λείπεις ….
Ο Albert Einstein σε μια επιστολή του στον Κάρλ Ζήλιχ έγραφε :
