Malavakis’farm στο οροπέδιο
Μινεττα
Oι φίλοι και οι φιλίες – ότι πρέπει να ξέρεις
Φίλος, φιλία∙ από το φιλώ που θα πει ‘αγαπώ’.Όμως, οι φιλίες δεν είναι όλες ίδιες, δηλαδή η ποιότητα και το βάθος της σχέσης ποικίλλει σημαντικά σε κάθε περίπτωση. Παρ’ όλα αυτά, συχνά θεωρούμε ότι έχουμε πολλούς, και μάλιστα καλούς φίλους. Αλλά η ποιότητα και το βάθος μιας σχέσης δοκιμάζεται στις δυσκολίες, όπως «ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται», γιατί στη μπουνάτσα κι ένα παιδί μπορεί να κρατήσει το πηδάλιο ίσια. Στις χαρές, τις γιορτές και τα γλέντια μπορούμε να περνάμε καλά με πάρα πολλούς. Στις λύπες και τα ζόρια όμως, λίγοι θα αντέξουν να είναι μαζί μας∙ να είναι πραγματικά μαζί μας, με την ψυχή τους. Ή ακόμη και σε πιο προσωπικές εκ βαθέων εξομολογήσεις, δεν ανταποκρίνονται όλοι οι «φίλοι» το ίδιο.
Κάνουμε φίλους στα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια, και μάλιστα συχνά καλούς και διαχρονικούς. Άλλοτε πάλι, συνδεόμαστε με κάποιους ανθρώπους λόγω κάποιας πρόσκαιρης αλλά έντονης κοινής εμπειρίας, μιας συγκυρίας δηλαδή. Αλλά είναι και περιπτώσεις, που απλώς «κολλάμε» με κάποιους ανθρώπους όχι τόσο λόγω των εξωτερικών συνθηκών, αλλά κυρίως λόγω ενός βαθύτερου συνδέσμου που μας ενώνει, ένα είδος πνευματικού συντονισμού.
Συνάντηση Φίλων – Max Ernst – 1922
Έτσι, μια σχέση που ξεκινά σε μικρή ηλικία έχει αρκετές πιθανότητες να ‘δέσει’. Μπορεί όμως να διατηρώ επαφή με έναν φίλο από τα μικράτα μου, συχνά όχι τόσο επειδή μπορώ να μοιράζομαι τα εσώψυχά μου, τις ιδέες και αντιλήψεις μου σε παρόντα χρόνο, αλλά επειδή έχω ήδη μοιραστεί τα παλιά και κοινά μας βιώματα σε παρελθόντα χρόνο, σε μια ηλικία τρυφερή και καθοριστική στο ‘χτίσιμο’ της προσωπικότητάς μου. Αυτό το στοιχείο μπορεί να μας δένει μέχρι και σήμερα, και παρότι ίσως αντιλαμβάνομαι ότι η σχέση δεν έχει ιδιαίτερο βάθος και πλάτος, ο δεσμός κρατιέται χάρη στο συνήθως έντονο συναισθηματικό στοιχείο της μικρής ηλικίας. Μια τέτοια σχέση θα μπορούσε κανείς να την χαρακτηρίσει ιστορική φιλία.Άλλοτε πάλι, μέσα από κάποια κοινή εμπειρία, συγκυρία, κ.τ.λ., μπορεί να γνωρίσω έναν άνθρωπο με τον οποίο αναπτύσσω ιδιαίτερη επαφή κάποια συγκεκριμένη περίοδο, π.χ. στο στρατό, στη δουλειά, σε μια ομάδα/παρέα/σύλλογο/κόμμα/δραστηριότητα, κ.τ.λ. Αναλόγως τις συνθήκες, μπορεί με κάποιον να δεθώ όσο κρατάει αυτή η κοινή και πρόσκαιρη εμπειρία, και μάλιστα να δεθώ ουσιαστικά στο κοινό κομμάτι που μοιραζόμαστε στην ίδια συγκυρία, αλλά μόλις οι συνθήκες αλλάξουν, ή η συγκυρία εκλείψει, σταδιακά ατονεί ή και παύει απότομα η επαφή μας∙ «Χαθήκαμε. Τί να κάνει αυτή η ψυχή!» Αυτή την περίπτωση θα την έλεγα συγκυριακή φιλία.
Hanna Pauli – Φίλοι – (1900-1907)
Μια άλλλη ξεχωριστή περίπτωση, ανεξαρτήτως συγκυριών, συνθηκών, κοινών βιωμάτων, κ.τ.λ. είναι να νιώσω εξαρχής ότι με κάποιον άνθρωπο κάτι βαθύτερο και πιο στέρεο με δένει μαζί του. Είναι ένα αίσθημα που έχεις, σπάνια βέβαια, σαν να τον ήξερες χρόνια. Μια τέτοια σχέση μπορεί να χαρακτηριστεί καρδιακή φιλία, με την έννοια ότι δεν στηρίχθηκε αποκλειστικά σε συναισθηματικούς (ή και συγκινησιακούς) δεσμούς –ιστορική φιλία-, ούτε σε κάποια κοινή και προσωρινή εμπειρία/συγκυρία, αλλά σε απευθείας σχέση προσώπων ανεξαρτήτως εξωτερικών παραγόντων. Για παράδειγμα, ένας γείτονας, ένας φίλος φίλου, κ.τ.λ., μπορεί να καταλήξει να γίνει απ’ τους καλύτερούς μου καρδιακούς φίλους, ανάμεσα σε τόσους και τόσους γείτονες και φίλους φίλων με τους οποίους έχουν διασταυρωθεί κατά καιρούς οι δρόμοι μας.Εννοείται ότι μια ιστορική ή μια συγκυριακή σχέση μπορούν να εξελιχθούν σε καρδιακή, αλλά αυτό μάλλον σπανίζει.
2 φίλες – Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας 1959
Πρακτικά, κάθε σχέση οφείλεται σε κάποιες εξωτερικές συνθήκες, αλλά η καρδιακή σχέση πάει παραπέρα, ενώ μια ιστορική ή συγκυριακή σχέση συνήθως είναι περιορισμένες στις εξωτερικές συνθήκες που τις γέννησαν, και το παραπέρα συχνά εξαντλείται σε πρακτικά καθημερινά ζητήματα χωρίς εσώτερο βάθος και προσωπικό στίγμα. Εννοείται βέβαια ότι, δεν αναζητούν όλοι οι άνθρωποι τα ίδια πράγματα από τους φίλους τους, ούτε ορίζουν τη φιλία με τον ίδιο τρόπο και τα ίδια κριτήρια. Άλλοι ικανοποιούνται με λιγότερα, άλλοι θέλουν περισσότερα∙ κάποιοι αρκούνται στην καθημερινή παρέα κάποιων φίλων, κάποιοι άλλοι ξεχωρίζουν επιλεκτικά τα άτομα με τα οποία επιδιώκουν να βρίσκονται συχνότερα. Είναι νομίζω πάντως καλό, να γνωρίζουμε την ποιότητα και τον βαθμό σχέσης που μπορούμε να αναπτύξουμε με τους ανθρώπους, γιατί έτσι προστατευόμαστε από πιθανές απογοητεύσεις, για τις οποίες μπορεί να μην φταίει ο «φίλος», αλλά εμείς που περιμέναμε παραπάνω «επιδόσεις» από αυτόν, γεγονός που ενδέχεται να μας οδηγήσει στην πικρία και το αίσθημα «προδοσίας», ενώ στην ουσία μάλλον έχουμε φανεί άδικοι απέναντι στους άλλους. Δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι τα ίδια, ούτε μπορεί ο καθένας να μοιραστεί τα πάντα με τον καθένα.Τέλος, ένα 4ο είδος «φιλίας» θα μπορούσε να είναι η εικονική φιλία που τελευταίως αρχίζει να εδραιώνεται με τα (αντι)κοινωνικά δίκτυα, όπου φίλος = φάτσα (face+book) και όχι φίλος = αγαπητός. Δεν είναι βέβαια το ίδιο το κοινωνικό δίκτυο που φταίει ως μέσο, αλλά η ελαφρότητα των χρηστών στην εφαρμογή του, που δεν συνειδητοποιούν ότι κάνοντας «συλλογή φίλων», βάζουν το λιθαράκι τους για την αργή αλλά σταθερή μετάλλαξη και διαστρέβλωση του όρου φίλος στην πραγματική ζωή. Δεν είμαι σίγουρος ότι σε 20 χρόνια από σήμερα ο όρος φίλος θα έχει την ίδια έννοια. Ήδη από την αρχαιότητα έχει αλλάξει πολύ. Οι αλλαγές είναι αναπόφευκτες και φυσικές. Οι διαστρεβλώσεις όμως είναι άλλο πράγμα. Και αν διαστρεβλώνονται οι έννοιες, επηρεάζεται προοδευτικά η σκέψη και η αντίληψη, άρα και η επικοινωνία μεταξύ μας. Πάντως, δεν είναι απίθανο κιόλας να προκύψει και μια καρδιακή σχέση μέσα από τέτοια δίκτυα, αλλά ως εξαίρεση μάλλον παρά ως κανόνας, όπως οι μεγαλύτεροι θα θυμούνται την εποχή χωρίς ίντερνετ, το θεσμό του Pen Pal, όπου αλληλογραφούσες με πολλούς αλλά με ελάχιστους είχες κάτι βαθύτερο και πιο προσωπικό να πεις πέρα από τα καθημερινά, λίγο πολύ κοινά σε όλους. Βασίλης Μούσκουρης (Μουσικός, μεταφραστής) http://antikleidi.com/author/mouskouris/by Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Μέσα στην τεχνολογία
Bloomberg: Κι αν η Apple πλήρωνε τα χρέη της Ελλάδας;
O διευθύνων σύμβουλος της Apple Τιμ Κουκ, σκεπτικός. Το Bloomberg προτείνει στην εταιρεία του καθώς και σε άλλες τέσσερις να σπεύσουν να ξεπληρώσουν αυτές, με τα τεράστια διαθέσιμα που έχουν, τα χρέη της ΕλλάδαςΠηγή: AP Photo
Μια ανατρεπτική ιδέα για την επίλυση του ελληνικού οικονομικού γρίφου ανέπτυξε ο Λεονίντ Μπερσίντσκι σε μια ανάλυσή του για το πρακτορείο Bloomberg, λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι οι μεγάλοι αμερικανικοί επιχειρηματικοί όμιλοι με τα τεράστια αποθεματικά σε ρευστό που έχουν συσσωρεύσει, μπορούν να πληρώσουν τους πιστωτές της Ελλάδας και το όφελος να είναι τριπλό: γι’ αυτούς τους ίδιους, για την Ελλάδα και για τους πιστωτές της. Το μόνο αίτημα που θα είχαν οι αμερικανικοί κολοσσοί από την ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου να της μεταβιβάσουν τα δισ. που της… λείπουν θα ήταν ένα ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς!
Ο Μπερσίντσκι αναφέρει, βέβαια, ότι το 2012 είχε προταθεί μεταξύ σοβαρού κι αστείου στον διευθύνοντα σύμβουλο της Apple Τιμ Κουκ σε κάποια δημόσια ομιλία του να «εξαγοράσει την Ελλάδα». Ο Κουκ είχε απαντήσει αμήχανα ότι «η Apple μελετά πολλές επενδυτικές, αλλά όχι αυτή». Ο συντάκτης του Bloomberg σημειώνει στη συνέχεια ότι «ασφαλώς ολόκληρες χώρες δεν μπορούν να πωληθούν με επιτυχία ούτε στα μυθιστορήματα» και αναφέρει την αποτυχημένη απόπειρα εξαγοράς ενός μικρού ασιατικού βασιλείου, που είχε περιγράψει το 1999 στη νουβέλα του «The Business» ο σκοτσέζος συγγραφέας Ιαν Μπανκς.
«Αραχνιάζουν» 1,73 τρισ. δολ.
«Αυτά δεν γίνονται ούτε στα μυθιστορήματα, όταν πρόκειται για μια σκοτεινή μοναρχία στα Ιμαλάια, όχι όταν πρόκειται για μια παλαιά δημοκρατία όπως η Ελλάδα», ξεκαθαρίζει ο Μπερσίντσκι. Στη συνέχεια, όμως, αναλύει την ιδέα του, η οποία εδράζεται στο ότι, σύμφωνα με τις Moody’s Investors Services, οι αμερικανικές επιχειρήσεις που δεν δραστηριοποιούνται στον χρηματοοικονομικό τομέα, διαθέτουν σήμερα ρευστότητα που φθάνει συνολικά στα 1,73 τρισ. δολάρια (αυξημένη κατά 4% συγκριτικά με πέρυσι).
Εξ αυτών οι 50 μεγαλύτερες επιχειρήσεις διαθέτουν ρευστότητα που υπολογίζεται στα 1,1 τρισ. δολάρια. Και μόνον οι Apple, Microsoft, Google, Pfizer και Cisco έχουν αποθεματικά που φθάνουν τα 439 δισ. δολάρια.
Τα περισσότερα από τα χρήματα αυτά οι εταιρείες τα έχουν εκτός αμερικανικής επικράτειας, διότι αν τα εισήγαγαν στις ΗΠΑ θα έπρεπε να καταβάλουν στην αμερικανική κυβέρνηση φόρο 35%. Να τα ξοδέψουν είναι αδύνατο, ενώ να τα επιστρέψουν στους μετόχους τους – σε αυτούς που υποτίθεται ότι με τόση στοργή φροντίζουν… – «θα ήταν οδυνηρό», όπως εύστοχα παρατηρεί ο Λεονίντ Μπερσίντσκι.
Γιατί συμφέρει και τις εταιρείες
Η ιδέα να διασώσουν την Ελλάδα οι πέντε αμερικανικές εταιρείες με τη μεγαλύτερη ρευστότητα είναι προκλητικά ενδιαφέρουσα, κατά τον συντάκτη του Bloomberg. «Η Ελλάδα χρειάζεται περί τα 190 δισ. ευρώ (212 δισ. δολ. ) για να ρίξει το δημόσιο χρέος της στο απολύτως διαχειρίσιμο 70% του ΑΕΠ της», γράφει χαρακτηριστικά.
Τα 190 δισ. ευρώ αντιστοιχούν περίπου στο 48% των συνολικών διαθεσίμων σε ρευστό που διαθέτουν οι 5 εταιρείες. Για να αποπληρώσει η Ελλάδα το δάνειο που θα της χορηγούσαν οι αμερικανικές εταιρείες, θα μπορούσε να καθιερώσει γι’ αυτές ένα ειδικό φορολογικό συντελεστή, «να τις ανταμείψει δηλαδή με ένα φορολογικό καθεστώς σαν κι αυτό που απολαμβάνει η Apple στην Ιρλανδία», σημειώνει ο Μπερσίντσκι.
Βεβαίως, οι εταίροι της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ως πιστωτές της Ελλάδας, πιθανώς να μην εγκρίνουν την ειδική φορολογική συμφωνία με τις αμερικανικές επιχειρήσεις που θα βοηθούσε την Ελλάδα να λύσει το πρόβλημά της. Και οι ΗΠΑ θα είχαν επίσης κάποιες ενστάσεις, αλλά θα μπορούσαν να σκεφθούν ότι η κυβέρνηση της Ουάσιγκτον είναι η μεγαλύτερη μέτοχος στο ΔΝΤ και ότι μια ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας θα είχε ως συνέπεια να χάσει και η ίδια χρήματα, χώρια ότι ένα ενδεχόμενο Grexit δεν συμφέρει τις ΗΠΑ διότι θα προκαλούσε αναταραχή στις αγορές.
Οι πέντε αμερικανικές επιχειρήσεις με τον τρόπο αυτό θα αξιοποιούσαν τα αποθεματικά τους πληρώνοντας μόνο 13% περισσότερο από αν αποφάσιζαν να τα εισάγουν στις ΗΠΑ και να φορολογηθούν. Επιπλέον, θα εξασφάλιζαν μια εγγυημένη εις το διηνεκές ευνοϊκή φορολόγηση των εκτός αμερικανικής επικράτειας δραστηριοτήτων τους. «Not a bad deal», γράφει χαρακτηριστικά ο Μπερσίντσκι.
Οι Ελληνες, από την πλευρά τους, θα απολάμβαναν την πολυπόθητη ελάφρυνση από τα χρέη τους και επιπλέον θα επωφελούνταν από τη μεταφορά των ευρωπαϊκών στρατηγείων των Apple, Microsoft, Google, Pfizer και Cisco στη χώρα τους.
«Πολλά στελέχη των 5 εταιρειών θα μετακόμιζαν ευχαρίστως σε μια ζεστή και ηλιόλουστη παραθαλάσσια τοποθεσία και η Ελλάδα θα βρισκόταν στην αφετηρία για να γίνει ένα ισχυρός τεχνολογικός θύλακας και θα δημιουργούσε πολλές θέσεις εργασίας στον κλάδο των υπηρεσιών. Με τη βοήθεια αυτή η ελληνική κυβέρνηση θα ελάμβανε λιγότερα μέτρα λιτότητας από όσα την υποχρεώνουν οι πιστωτές της. Αλλά θα έπρεπε να υιοθετήσει μεταρρυθμίσεις που θα βελτίωναν τις δημόσιες υπηρεσίες της και θα την καθιστούσαν πιο φιλική προς το επιχειρείν», σημειώνει ο συντάκτης του Bloomberg.
Κλείνοντας το άρθρο του ο Μπερσίντσκι θεωρεί ότι αν αυτό ήταν το ερώτημα του δημοψηφίσματος, που ίσως αποφασίσει η ελληνική κυβέρνηση να διενεργήσει, ο ελληνικός λαός θα το ενέκρινε.
«Όμως, για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζεται λίγη ευελιξία. Δυστυχώς πρόκειται για μια αρετή που ουδείς εκ των εμπλεκομένων στην ελληνική κρίση δεν φαίνεται ότι διαθέτει. Έτσι, η Ελλάδα θα συνεχίσει να φλερτάρει με την χρεοκοπία και οι αμερικανικές επιχειρήσεις θα συνεχίσουν να συσσωρεύουν χρήμα που δεν ξέρουν πώς να το ξοδέψουν», καταλήγει.
Σεμινάριο στελεχών στην Μινεττα εισηγητής,
ο καθηγητής Δ Μπουραντάς
Θέμα : ανάπτυξη ηγετικών ικανοτήτων
Άγιος Σώστης Ν Σμύρνη
Αγιος Σώστης
Λ Συγγρού
Μπροστά στις κάμερες
δεκαετια 70 , σκηνή από την ορεινή δωρίδα
Χάριετ Τάμπμαν: «Αν φοβάσαι, προχώρα»
Το 1820 στο Μέρυλαντ του αμερικανικού Νότου ήρθε στον κόσμο ένα μικροσκοπικό, μαύρο κοριτσάκι, η Αραμίντα Ρος.
Στα πλαίσια του απάνθρωπου καθεστώτος δουλοκτησίας, που κινούσε την ατμομηχανή της οικονομίας τουΝότου, η μοίρα της φάνταζε προδιαγεγραμμένη. Το κορίτσι όμως εκείνο, με άλλο όνομα, επρόκειτο να γράψει την ιστορία του στις σελίδες της αμερικανικής ιστορίας διδάσκοντας πως ο άνθρωπος έχει μέσα στην καρδιά του εμφυσημένη τη δύναμη να ανασηκωθεί ακόμη και μέσα από τις αλυσίδες της σκλαβιάς και να χαράξει ο ίδιος τοπεπρωμένο του. Και πως έχει χρέος να το κάνει, αν θέλει να ονομάζεται άνθρωπος…
Τα αφεντικά της την απέσπασαν από την αγκαλιά των γονιών της από την τρυφερή ηλικία των έξι ετών και την ενοικίαζαν σε ιδιοκτήτες άλλων φυτειών, για να εργαστεί ως εσωτερική υπηρέτρια.
Στα σπίτια αυτά έμαθε ότι και τοπαραμικρό λάθος τιμωρούνταν με αλύπητο μαστίγωμα, που τα σημάδια του χάρασσαν τοπαιδικό κορμάκι για πάντα. Τοατίθασο πνεύμα της, που την έσπρωχνε να αντιστέκεται στουςβασανισμούς και να το σκάει για μέρες, την έκανε ακατάλληλη γιαυπηρετικό προσωπικό και καθώς μεγάλωνε οι αφέντες της τής ανέθεταν βαριές εξωτερικές δουλειές.
Η εμπειρία αυτή τη σκληραγώγησε και της χάρισε μια άριστη γνώση της γύρω περιοχής. Κατά την εφηβεία της υπέστη βαρύτατο τραυματισμό, όταν κάποιος επιστάτης της πέταξε στο κεφάλι ένα μεταλλικό αντικείμενοβάρους δύο κιλών. Είχε αρνηθεί να βοηθήσει στη σύλληψη ενός άλλου σκλάβου. Γλίτωσε το θάνατο από θαύμα, αποκτώντας βαριάς μορφής παρενέργειες, όπως ισχυρούς πονοκεφάλους, επιληπτικές τάσεις, ναρκοληψία και παραισθήσεις, που θα τη ταλάνιζαν μέχρι το τέλος της ζωής της.
Αυτό το πείσμον πλάσμα, όμως, δονούνταν από την πίστη σε ένα ιδανικό που δεν είχε γνωρίσει ποτέ. «Μεγάλωσα σαν ένα αγριόχορτο, έχοντας άγνοια για την ελευθερία. Χωρίς να την έχω γευτεί ποτέ.» Αλλά σε αυτήν ήλπιζε και προς αυτήν σχεδίαζε να αποδράσει.
Ο γάμος της το 1844 με έναν απελεύθερο μαύρο, τον Τζον Τάμπμαν, της πρόσφερε μόνο μια αλλαγή στο όνομά της. Υιοθέτησε το επώνυμο του συζύγου της και το μικρό όνομα της μητέρας της. Η Χάριετ Τάμπμαν είχε γεννηθεί. Και δεν δεχόταν καμιά μεταβολή στα σχέδιά της για απόδραση, παρά τις αποθαρρυντικές προσπάθειες του συζύγου της :«Η ψυχή μου είναι τόσο οργισμένη στη σκέψη ότι είμαι σκλάβα, που έχω αποφασίσει πια να αγωνιστώ για την ελευθερία μου ή για τον θάνατο.»
Απέδρασε μόνη το 1849, κάνοντας χρήση τουΥπόγειου Σιδηροδρόμου, ενός μυστικού δικτύου απελευθέρωσης σκλάβων του οποίου ο συνωμοτικός κώδικας επικοινωνίας βασιζόταν στη σιδηροδρομική ορολογία. Μεγάλο μέρος του ταξιδιού των 145 χιλιομέτρων προς την πολιτεία της Πενσυλβανία και την ελευθερία χρειάστηκε να το κάνει μόνη της, πεζή, ταξιδεύοντας τις νύχτες και ακολουθώντας βορεινή πορεία με μοναδική καθοδήγησή της τον Πολικό Αστέρα.
Η εξοικείωσή της με τις δασώδεις περιοχές και τα έλη του τόπου τη βοήθησε να επιζήσει. Η ίδια θα περιέγραφε χρόνια αργότερα τις πρώτες στιγμές ελευθερίας μετά από τα 29 χρόνια σκλαβιάς: «Όταν αντιλήφθηκα ότι είχα διαβεί τα σύνορα, κοίταξα τα χέρια μου για να δω αν ήμουν ο ίδιος άνθρωπος.».
Με τα χέρια εκείνα χρειάστηκε να εργαστεί σκληρά σε διάφορες δουλειές στην μεγαλούπολη της Φιλαδέλφεια για να επιζήσει. Οι συνθήκες δεν ήταν εύκολες καθώς οι ελεύθεροι μαύροι χρειαζόταν να ανταγωνιστούν κύματα από λευκούς μετανάστες, κυρίως Ιρλανδούς, για τις υπάρχουσες θέσεις εργασίας. Παράλληλα, το Αμερικανικό Κογκρέσο, που ελεγχόταν από τους βουλευτές του Νότου, αυστηροποίησε τη νομοθεσία, επιβάλλοντας στιςδικαστικές και διωκτικές αρχές όλων των πολιτειών -ακόμη και των βόρειων- τη συνεργασία για τη σύλληψη των φυγόδικων σκλάβων και επισύροντας βαρύτατες ποινές στους παραβάτες.
Η πρώην σκλάβα αποφάσισε να συνεργαστεί με το Υπόγειο Σιδηρόδρομο για να βοηθήσει όσον το δυνατόν περισσότερους έγχρωμους να βρουν τη δική τους ελευθερία στον Καναδά πια, όπου η δουλεία είχε καταργηθεί από το 1834. ΤοΔεκέμβρη του 1850 επέστρεψε κρυφά στο Μέρυλαντ σαν
«οδηγός» του Δικτύου για να φέρει σε πέρας την πρώτη της αποστολή απελευθέρωσης. Μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια γύρισε άλλες δεκαεννέα φορές, λυτρώνοντας συνολικά πάνω από 300 σκλάβους– ανάμεσα τους και πολλά μέλη της οικογένειάς της- από τα δεσμά τους.
Η μικρή το δέμας Χάριετ, η σημαδεμένη από χρόνια κακομεταχείρισης, η αγράμματη με την κλονισμένη υγεία, έκρυβε μέσα της αστείρευτα αποθέματα τόλμης, αποφασιστικότητας, ψυχραιμίας και οξύνοιας. Με ευφυείς μεταμφιέσεις και με μόνο της σύντροφο ένα περίστροφο κατόρθωσε να μην χάσει αυτή τη δεκαετία ούτε έναν από τους «επιβάτες» της.
Δούλευε τους χειμερινούς μήνες, ελαχιστοποιώντας έτσι τις πιθανότητες ανακάλυψης. Στις αποστολές της δεν υπήρχε δρόμος για επιστροφή. Οι λιπόψυχοι αντίκριζαν το περίστροφο της, που έθετε το δίλημμα: «πορεία προς τα εμπρός ή θάνατος.».
Η ίδια έλεγε: «Αν είσαι κουρασμένος, προχώρα. Αν είσαι πεινασμένος, προχώρα. Αν είσαι φοβισμένος, προχώρα. Αν θες να γευθείς την ελευθερία, προχώρα.».
Στο διάστημα αυτό γνωρίστηκε και με τον Τζον Μπράουν, τον αγωνιστή για την κατάργηση της δουλείας, που πίστευε στην ανάγκη ενός ένοπλου αγώνα για το σκοπό αυτό, με τον οποίο συνεργάστηκε στενά αν και δεν συνηγορούσε με τη γενικευμένη χρήση βίας εναντίον των λευκών. Η δράση της ώθησε ηγετικές μορφές του κινήματος εναντίον της δουλείας να της αποδώσουν την ονομασία «Μωυσής». Και πράγματι περί Εξόδου επρόκειτο…
Μία από τις μεγαλύτερες μορφές του αγώνα για την κατάργηση της δουλείας, ο συγγραφέας και πολιτευτήςΦρέντερικ Ντάγκλας επισήμαινε ότι ο μεγαλειώδης αγώνας που έδωσε δεν χρειαζόταν συστάσεις. «Η διαφορά μεταξύ μας είναι αξιοσημείωτη. Τα περισσότερα από αυτά που έχουμε επιτύχει για το σκοπό μας, έγιναν στα φανερά και με αρκετή ενθάρρυνση. Εκείνη αντίθετα πάλεψε στα κρυφά. Ο ουρανός του μεσονυκτίου και τα σιωπηλά αστέρια ήταν οι μάρτυρες του ηρωισμού και της αφοσίωσής της στην ελευθερία. Με εξαίρεση τον Τζον Μπράουν δεν γνωρίζω κανέναν άλλο που να αντιμετώπισε οικειοθελώς τόσους κινδύνους και κακουχίες όσο εκείνη.».
Όταν το 1861 ξέσπασε ο Αμερικανικός Εμφύλιος, η αξιοθαύμαστη αυτή γυναίκα θεώρησε καθήκον της να ριχτεί ξανά στη φωτιά. Η προσήλωσή της στον αγώνα για την κατάργηση της δουλείας την έκανε να ελπίζει ότι κάτι τέτοιο μπορούσε να επιτευχθεί μέσα από την επικράτηση των Βορείων. Από επικριτικά σχόλια που είχε κάνει για τον Αβραάμ Λίνκολνστην αρχή του πολέμου, όμως, φαίνεται πως διέθετε παράλληλα την οξυδέρκεια να καταλαβαίνει ότι προτεραιότητα του αμερικανού προέδρου ήταν η πάση θυσία διατήρηση της ένωσης των αμερικανικών πολιτειών, για την οποία η κατάργηση της δουλείας ήταν μόνο το μέσον.
Αρχικά υπηρέτησε σαν νοσοκόμα και η βοήθειά της στην φροντίδα των τραυματιών και των ασθενών ήταν σημαντικότατη. Με τις πρακτικές της γνώσεις έσωσε πολλές ζωές. Αρνήθηκε τη σίτιση της από τα τρόφιμα του στρατού και συντηρούνταν πουλώντας πίτες και μπύρα από ρίζες που παρασκεύαζε στον ελεύθερο χρόνο της.
Την περίοδο 1863-1865 υπηρέτησε ως αρχηγός ομάδας ιχνηλατών, καθώς η εμπειρία της από τις αποστολές της κρίθηκε πολύτιμη από τους ανωτέρους της. Βοήθησε στη χαρτογράφηση του αγνώστου εδάφους γύρω από το Πορτ Ρόϋαγιαλ, ενώ υπηρέτησε και σαν μυστική πράκτορας υπό τις διαταγές του σκληροπυρηνικού συνταγματάρχη της Ένωσης Μοντγκόμερι. Οι πληροφορίες που παρείχε βοήθησαν τον στρατό των Βορείων να καταλάβει το Τζάκσονβιλ της Φλόριντα.
Το καλοκαίρι του 1863 η Χάριετ έγινε η πρώτη γυναίκα επικεφαλής στρατιωτικής επιχείρησης κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου. Καθοδήγησε ασφαλώς μια αποστολή τριών ατμόπλοιων των Βορείων σε μια επίθεση εναντίον των σημαντικότερων παραποτάμιων φυτειών της Νότιας Καρολίνας, με σκοπό την καταστροφή εχθρικών υποδομών, την εξασφάλιση εφοδίων αλλά και την απελευθέρωση 700 σκλάβων.
Παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας που είχε, συνέχισε να υπηρετεί και να παίρνει μέρος σε διάφορες επιχειρήσεις μέχρι το τέλος του πολέμου το 1865. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη μαζί με τα περισσότερα μέλη της οικογένειάς της.
Μέχρι το τέλος της ζωής της το 1913 δεν σταμάτησε να δουλεύει για τα προς το ζην μέσα σε μεγάλη φτώχεια, αλλά και να αγωνίζεται. Υποστηρίζοντας με σθένος το δικαίωμα ψήφου των γυναικών είχε πει:«Υπέφερα αρκετά για να δικαιούμαι να το υποστηρίζω.».
Για την προσφορά της το αμερικανικό κράτος δεν της επιφύλαξε καμία άλλη τιμή εν ζωή πλην της απονομής μιας σύνταξης στο όνομα του δεύτερου συζύγου της, βετεράνου του Εμφυλίου, της τάξης των 20 δολαρίων το μήνα. Η ίδια δεν ζήτησε ποτέ τίποτε περισσότερο.
Η κηδεία της έγινε με απόδοση στρατιωτικών τιμών.
Πηγή: pressworkers.blogspot.gr
Αντικλείδι , http://antikleidi.com
