Θήβα ΟΣΔΕ
Προς θήβα
Αγρότης στην Ελβετία !!!
Η χώρα προωθεί πιλοτικό πρόγραμμα τριών ετών προσλαμβάνοντας πρόσφυγες για να εργαστούν σε αγροκτήματα
Πιλοτικό πρόγραμμα τριών ετών που προωθεί η Ελβετία θα επιτρέπει σε μετανάστες να εργάζονται σε φάρμες με μισθό που ξεκινά από τα 2.000 ευρώ και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα μπορεί να φτάσει ακόμα και τα 3.000 ευρώ.
Η Ενωση Ελβετών Αγροτών και το Υφυπουργείο Μετανάστευσης (SEM) τάχθηκαν υπέρ της απασχόλησης των προσφύγων. Δέκα αγροκτήματα σε όλη την Ελβετία έχουν επιλεγεί για αυτή την πιλοτική δοκιμή και ήδη αρκετοί είναι οι πρόσφυγες εργαζόμενοι που έχουν συμφωνήσει να εργαστούν.
Ο μισθός του νεοπροσληφθέντα «αγρότη» για τον πρώτο μήνα θα είναι 2000 ευρώ και από τον δεύτερο μήνα θα φτάσει ακόμα και τα 3000 ευρώ. Ηδη η Ενωση Ελβετών Αγροτών ξεκίνησε εκστρατεία υποδοχής μεταναστών τους οποίους προτίθεται να εντάξει επαγγελματικά στις αγροτικές εργασίες (επί πληρωμή) και με παράλληλες παροχές όπως η εκμάθηση της γλώσσας.
Σύμφωνα με την Ενωση και το SEM οι πρόσφυγες που θα προσληφθούν θα έχουν την ευκαιρία μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να γίνουν οικονομικά ανεξάρτητοι και να ενσωματωθούν αρμονικά στην τοπική κοινωνία. Επί του παρόντος, μόνο το ένα τρίτο του συνόλου των προσφύγων είναι σε θέση να ενταχθούν στο εργατικό δυναμικό τα πρώτα χρόνια στην Ελβετία. Οι αγρότες θα ωφεληθούν από αυτό πρόγραμμα και δεν θα χρειάζεται να ψάχνουν για εποχικούς εργάτες ή για εργάτες εκτός συνόρων της χώρας.
Η Ενωση Αγροτών επεσήμανε ότι ο γεωργικός τομέας απασχολεί περίπου 25.000 έως 35.000 ξένους εποχικούς εργαζομένους κυρίως Πολωνούς ή Πορτογάλους. Ομως επειδή έχουν χιλιάδες πρόσφυγες από την Αφρική σκέφτηκαν ότι θα ήταν καλύτερο να τους προσφέρουν δουλειά από το να τους βλέπουν να περιφέρονται άπραγοι στους δρόμους των πόλεων και των χωριών και να… ενοχλούν τους κατοίκους.
Χαιρετίζουμε την κίνηση αυτή ως ένα θετικό βήμα», είπε η Stefan Frey, εκπρόσωπος του Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες.
Ωστόσο, ελπίζει ότι το πιλοτικό σχέδιο θα οδηγήσει σε εναρμόνιση των κανονισμών και κινήτρων σε ολόκληρη τη χώρα για να ωφελήσει τόσο τους πρόσφυγες όσο και τους αγρότες. «Επί του παρόντος, κάθε καντόνι έχει τους δικούς του κανόνες», είπε.
πηγή: swissinfo
“Γιατί να διαβάζουμε τους κλασσικούς”, του Ίταλο Καλβίνο (απόσπασμα)
1. Κλασικά είναι τα βιβλία για τα οποία ακούμε συνήθως να λένε: « Τα ξαναδιαβάζω…» και ποτέ « Τα διαβάζω…»
2. Κλασικά λέγονται τα βιβλία που
συνιστούν ένα πλούτο για όποιον τα έχει διαβάσει και αγαπήσει. Συνιστούν
όμως εξ ίσου έναν εξ ίσου σημαντικό πλούτο για όποιον κρατάει για τον
εαυτό του την τύχη να τα διαβάσει για πρώτη φορά στις καλύτερες για να
τα απολαύσει συνθήκες.
συνιστούν ένα πλούτο για όποιον τα έχει διαβάσει και αγαπήσει. Συνιστούν
όμως εξ ίσου έναν εξ ίσου σημαντικό πλούτο για όποιον κρατάει για τον
εαυτό του την τύχη να τα διαβάσει για πρώτη φορά στις καλύτερες για να
τα απολαύσει συνθήκες.
3. Κλασικά είναι τα βιβλία που ασκούν μια
ιδιαίτερη επίδραση τόσο όταν επιβάλλονται ως αλησμόνητα όσο και όταν
κρύβονται στις πτυχές της μνήμης με τη μορφή του συλλογικού ή ατομικού
ασυνείδητου
ιδιαίτερη επίδραση τόσο όταν επιβάλλονται ως αλησμόνητα όσο και όταν
κρύβονται στις πτυχές της μνήμης με τη μορφή του συλλογικού ή ατομικού
ασυνείδητου
4. Κάθε νέα ανάγνωση ενός κλασικού βιβλίου είναι μια ανάγνωση ανακάλυψης όπως η πρώτη.
5. Σ’ ένα κλασικό βιβλίο κάθε πρώτη ανάγνωση είναι στην πραγματικότητα μια νέα ανάγνωση.
6. Κλασικό είναι το βιβλίο που δεν έπαψε ποτέ να λέει όσα έχει να πει.
7. Κλασικά είναι τα βιβλία που φτάνουν
στα χέρια μας κουβαλώντας τα ίχνη των αναγνώσεων που έχουν προηγηθεί της
δικής μας και σέρνουν πίσω τους τα ίχνη που άφησαν στην κουλτούρα ή
στις κουλτούρες που διέτρεξαν (ή πιο απλά στη γλώσσα ή στα ήθη)
στα χέρια μας κουβαλώντας τα ίχνη των αναγνώσεων που έχουν προηγηθεί της
δικής μας και σέρνουν πίσω τους τα ίχνη που άφησαν στην κουλτούρα ή
στις κουλτούρες που διέτρεξαν (ή πιο απλά στη γλώσσα ή στα ήθη)
8. Κλασικό είναι το έργο που προκαλεί
αδιάκοπα έναν κονιορτό κριτικών αναλύσεων γι΄αυτό, αλλά συνεχώς τον
αποτινάζει από πάνω του.
αδιάκοπα έναν κονιορτό κριτικών αναλύσεων γι΄αυτό, αλλά συνεχώς τον
αποτινάζει από πάνω του.
9. Κλασικά είναι τα βιβλία που όσο
περισσότερο πιστεύουμε ότι τα γνωρίζουμε επειδή τα έχουμε ακουστά, τόσο
περισσότερο όταν τα διαβάζουμε μας αποκαλύπτουν νέες, απροσδόκητες,
άγνωστες πλευρές τους.
περισσότερο πιστεύουμε ότι τα γνωρίζουμε επειδή τα έχουμε ακουστά, τόσο
περισσότερο όταν τα διαβάζουμε μας αποκαλύπτουν νέες, απροσδόκητες,
άγνωστες πλευρές τους.
10. Αποκαλείται κλασικό ένα βιβλίο που παρουσιάζεται ως ισοδύναμο του σύμπαντος, όπως τα αρχαία φυλαχτά.
11. Ο «δικός σου» κλασικός είναι εκείνος
που δεν μπορεί να σου είναι αδιάφορος και σου χρησιμεύει για να ορίσεις
τον εαυτό σου σε σχέση η σε αντιπαράθεση με αυτόν.
που δεν μπορεί να σου είναι αδιάφορος και σου χρησιμεύει για να ορίσεις
τον εαυτό σου σε σχέση η σε αντιπαράθεση με αυτόν.
12. Κλασικό είναι ένα βιβλίο που έρχεται
πριν έρχεται πριν από άλλα κλασικά βιβλία. Όποιος όμως το έχει διαβάσει
πρώτα τα άλλα κι ύστερα διαβάζει αυτό, αναγνωρίζει αμέσως τη θέση του
στη γενεαλογία.
πριν έρχεται πριν από άλλα κλασικά βιβλία. Όποιος όμως το έχει διαβάσει
πρώτα τα άλλα κι ύστερα διαβάζει αυτό, αναγνωρίζει αμέσως τη θέση του
στη γενεαλογία.
13. Είναι κλασικό ότι τείνει να εκτοπίζει
την πραγματικότητα στη θέση ενός μακρινού θορύβου, αλλά ταυτόχρονα δεν
μπορεί να λειτουργήσει χωρίς αυτόν τον μακρινό θόρυβο.
την πραγματικότητα στη θέση ενός μακρινού θορύβου, αλλά ταυτόχρονα δεν
μπορεί να λειτουργήσει χωρίς αυτόν τον μακρινό θόρυβο.
14. Είναι κλασικό ό,τι εμμένει να υπάρχει ως μακρινός θόρυβος ακόμα και όπου κυριαρχεί η πιο παράταιρη επικαιρότητα.
by Αντικλείδι , http://antikleidi.wordpress.com
Νίτσε: Γιατί η Δύση μισεί τους Έλληνες – Η Γέννηση της Τραγωδίας
“Ο κόσμος μπορεί να είσαι όσο θέλει σκοτεινός, όμως αρκεί να παρεμβάλλουμε ένα κομμάτι ελληνικής ζωής για να φωτιστεί αμέσως άπλετα“.
Φρίντριχ Νίτσε
Σχεδόν όλες οι εποχές
και όλα τα στάδια της κουλτούρας προσπάθησαν κάποια στιγμή, με βαθιά
δυσθυμία, να απελευθερωθούν από τους Έλληνες, επειδή κάθε προσωπική,
εμφανώς πρωτότυπη και αξιοθαύμαστη δημιουργία φαινόταν, σε σύγκριση με
εκείνους, να χάνει ξαφνικά τη ζωή και το χρώμα της και να γίνεται
αποτυχημένο αντίγραφο, ακόμη και καρικατούρα.
και όλα τα στάδια της κουλτούρας προσπάθησαν κάποια στιγμή, με βαθιά
δυσθυμία, να απελευθερωθούν από τους Έλληνες, επειδή κάθε προσωπική,
εμφανώς πρωτότυπη και αξιοθαύμαστη δημιουργία φαινόταν, σε σύγκριση με
εκείνους, να χάνει ξαφνικά τη ζωή και το χρώμα της και να γίνεται
αποτυχημένο αντίγραφο, ακόμη και καρικατούρα.
Κι έτσι, κάθε τόσο
ξεσπάει μια βαθιά οργή εναντίον αυτού του αλαζονικού μικρού λαού, που
είχε την τόλμη να χαρακτηρίζει «βάρβαρο» ό,τι δεν ήταν δικό του γέννημα
θρέμμα.
ξεσπάει μια βαθιά οργή εναντίον αυτού του αλαζονικού μικρού λαού, που
είχε την τόλμη να χαρακτηρίζει «βάρβαρο» ό,τι δεν ήταν δικό του γέννημα
θρέμμα.
Ποιοι είναι αυτοί οι
άνθρωποι, αναρωτιέται κανείς, που, παρ’ όλο που έχουν μόνον εφήμερη
ιστορική λάμψη, κωμικά περιορισμένους θεσμούς, αμφίβολη ηθική και
χαρακτηρίζονται από ειδεχθή ελαττώματα, έχουν την αξίωση ότι διαθέτουν
εκείνη την αξιοπρέπεια και την εξέχουσα θέση που διακρίνει τη μεγαλοφυία
από τις μάζες;
άνθρωποι, αναρωτιέται κανείς, που, παρ’ όλο που έχουν μόνον εφήμερη
ιστορική λάμψη, κωμικά περιορισμένους θεσμούς, αμφίβολη ηθική και
χαρακτηρίζονται από ειδεχθή ελαττώματα, έχουν την αξίωση ότι διαθέτουν
εκείνη την αξιοπρέπεια και την εξέχουσα θέση που διακρίνει τη μεγαλοφυία
από τις μάζες;
Φωτό: Cristina Miguel
Δυστυχώς, κανένας δεν
ήταν αρκετά τυχερός να βρει το κώνειο με το οποίο θα κατάφερνε να
απαλλαχτεί απ’ αυτό το φαινόμενο: όλο το δηλητήριο που δημιούργησαν ο
φθόνος, η συκοφαντία και το μίσος δεν ήταν αρκετό για να καταστρέψει
αυτό το αύταρκες μεγαλείο.
ήταν αρκετά τυχερός να βρει το κώνειο με το οποίο θα κατάφερνε να
απαλλαχτεί απ’ αυτό το φαινόμενο: όλο το δηλητήριο που δημιούργησαν ο
φθόνος, η συκοφαντία και το μίσος δεν ήταν αρκετό για να καταστρέψει
αυτό το αύταρκες μεγαλείο.
Κι έτσι νιώθει κανείς
ντροπιασμένος και φοβισμένος μπροστά στους Έλληνες, εκτός κι αν εκτιμά
την αλήθεια πάνω απ’ όλα και τολμά να αναγνωρίσει ακόμη και τούτη την
αλήθεια: ότι οι Έλληνες κρατούν στα χέρια τους, σαν ηνίοχοι, τα
χαλινάρια της δικής μας και κάθε άλλης κουλτούρας, αλλά και ότι σχεδόν
πάντα τα άρματα και τα άλογα είναι κατώτερης ποιότητας και δόξας από
τους οδηγούς τους, που το έχουν παιχνίδι να γκρεμίσουν αυτό το σύνολο σε
μια άβυσσο, την οποία εύκολα πηδούν εκείνοι μ’ ένα άλμα όμοιο μ’ εκείνο
του Αχιλλέα.
ντροπιασμένος και φοβισμένος μπροστά στους Έλληνες, εκτός κι αν εκτιμά
την αλήθεια πάνω απ’ όλα και τολμά να αναγνωρίσει ακόμη και τούτη την
αλήθεια: ότι οι Έλληνες κρατούν στα χέρια τους, σαν ηνίοχοι, τα
χαλινάρια της δικής μας και κάθε άλλης κουλτούρας, αλλά και ότι σχεδόν
πάντα τα άρματα και τα άλογα είναι κατώτερης ποιότητας και δόξας από
τους οδηγούς τους, που το έχουν παιχνίδι να γκρεμίσουν αυτό το σύνολο σε
μια άβυσσο, την οποία εύκολα πηδούν εκείνοι μ’ ένα άλμα όμοιο μ’ εκείνο
του Αχιλλέα.
Φρίντριχ Νίτσε, Η γέννηση της τραγωδίας (μετάφραση Ζήσης Σαρίκας), εκδόσεις Βάνιας, 2008
Πηγή : http://www.egriechen.info
Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Ο Αρχιεπίσκοπος στο Ά αντάμωμα Αρβανιτών
Για το έργο και την προσφορά του στην Βοιωτία τιμήθηκε σήμερα ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος από τον Πολιτιστικό Σύλλογο “Η Άμπελος” στο πλαίσιο της εκδήλωσης “Α` Αντάμωμα Αρβανιτών” που πραγματοποιήθηκε στον προαύλιο χώρο του ιερού ναού Αγίων Αναργύρων στα Οινόφυτα.
Στην εκδήλωση παρέστησαν ο Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας κ. Γεώργιος, ο Πρωτοσύγκελλος της Αρχιεπισκοπής Αρχιμανδρίτης Συμεών Βολιώτης, ο Β´ Γραμματεύς της Ιεράς Συνόδου Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Ρέμπελος, Βουλευτές, ο Δήμαρχος Τανάγρας, εκπρόσωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, Τοπικών Συλλόγων, Φορέων και Οργανισμών, κληρικοί και λαϊκοί.
Ο πρόεδρος του Πολιτιστικού και Εξωραϊστικού Συλλόγου “Η Άμπελος” κ. Σταμάτης Ράπτης καλωσόρισε τον Αρχιεπίσκοπο, κλήρο και λαό και μίλησε για την έμπνευση του πρώτου Αρβανίτικου ανταμώματος.
Στη συνέχεια η φιλόλογος κ. Ερμιόνη Σκλια μίλησε για την ιστορία των Αρβανιτών λέγοντας: “Οι Αρβανίτες θεωρούνται οι Δωριείς του Νεότερου Ελληνισμού γιατί στην Αρχαία Ελλάδα συνδέθηκαν με την κάθοδο των Δωριέων και όχι άδικα, αφού με το αρχαίο αυτό ελληνικό φύλο παρουσιάζουν πολλές ομοιότητες στην κοινωνική και πολιτισμική ταυτότητα”. Αναφέρθηκε, επίσης, σε ιστορικά στοιχεία για την μετακίνηση των Αρβανιτών σε διάφορες περιοχές και συμπλήρωσε πως “οι Αρβανίτες μετά την εγκατάστασή τους στη Νότια Πελοπόννησο χρησιμοποιήθηκαν ως γεωργοί στο Δεσποτάτο του Μυστρά. Πολλοί από αυτούς έπαιξαν σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και αρκετοί ήρωες του αγώνα, κυρίως κλέφτες και αρματολοί, υπήρξαν Αρβανίτες. Ονομαστοί οπλαρχηγοί και μπουρλοτιέρηδες που διακρίθηκαν στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του 1821 ήταν ο Ανδρέας Μιαούλης, ο Μάρκος Μπότσαρης, η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, ο Νικόλαος Κριεζώτης, κ.α. Οι Αρβανίτικες φατρίες έμειναν πιστές στην ελληνορθόδοξη πίστη, ενώ οι Αλβανοί ασπάστηκαν θρησκείες όπως ο Μουσουλμανισμός και ο Ρωμαιοκαθολικισμός. Συχνά μάλιστα υπερασπίστηκαν με σθένος την Ορθοδοξία και διακρίνονταν για το ισχυρό θρησκευτικό τους συναίσθημα”.
Σε άλλο σημείο της ομιλίας της η κ. Σκλια ανέφερε τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των Αρβανιτών ξεκινώντας από το φιλότιμο. Συγκεκριμένα είπε πως “χαρακτηριστικό γνώρισμα των Αρβανιτών φέρεται η «μπέσα» (η πίστη, το φιλότιμο), η οποία θεωρείται μία από τις πατροπαράδοτες αρετές της φυλής τους. Είναι μάλιστα αδιανόητη η παραβίαση της «μπέσας», της προφορικής δηλαδή υπόσχεσης για τους Αρβανίτες. Το πιο γνωστό ελάττωμα του Αρβανίτη είναι η ισχυρογνωμοσύνη, η ξεροκεφαλιά, το πείσμα και γι’ αυτό είναι γνωστή η φράση «Αρβανίτικο κεφάλι». Επιπλέον η καχυποψία και η δυσπιστία, η διχόνοια και οι εκφυλιστικές συγκρούσεις, που κατά καιρούς δίχασαν τις Αρβανίτικες φατρίες, θεωρούνται τα τρία πιο φοβερά ελαττώματα των Αρβανιτών”.
Μιλώντας για την γλώσσα των Αρβανιτών η κ. Σκλια επεσήμανε πως “δεν θεωρήθηκε ποτέ ύποπτη ή εθνικά επικίνδυνη από την κεντρική εξουσία και ποτέ οι Αρβανίτες δεν υπήρξαν εθνικά ύποπτοι. Στις εθνικές απογραφές των ετών 1928 και 1940, όπου καταγράφηκαν οι εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες, οι Αρβανίτες δεν αναφέρονται πουθενά, ενώ αναφέρονται π.χ. οι Έλληνες Καθολικοί. Αυτό το στοιχείο δείχνει την πλήρη ενσωμάτωσή τους στον ντόπιο ελληνικό πληθυσμό. Η αρβανίτικη γλώσσα υποχώρησε σταδιακά λόγω της μη επίσημης χρήσης της, αλλά σε αυτό συνετέλεσαν και οι ίδιοι οι Αρβανίτες επειδή ήθελαν να ενταχθούν στο ελληνικό κράτος. Ειδικά μετά το 1922 άρχισαν να μιλούν μόνο ελληνικά. Πολλές περιοχές της Βοιωτίας έχουν καθαρά αρβανίτικα τοπωνύμια στα λεγόμενα Αρβανιτοχώρια, όπως π.χ. Στείρι, Κυριάκι, Ζερίκι, Σούρπη, Μούλκι, Άσκρη, Σκούρτα, κ.α. Στην Αττική γνωστές αρβανίτικες περιοχές είναι τα Βίλια, η Μάνδρα, οι Ερυθρές (Κριεκούκι), τα Σπάτα, η Φυλή (Χασιά), τα Λιόσια, το Καπανδρίτι, ο Αυλώνας, κ.α. Στη Φθιώτιδα συναντούμε τα αρβανίτικα χωριά Λιβανάτες, Μαλεσίνα, Προσκυνάς, Τραγάνα, Μαρτίνο”.
Έκανε λόγο, ακόμη, για τα επίθετα των Αρβανιτών τα οποία, όπως είπε, είναι συνήθως δισύλλαβα και δηλωτικά είτε κάποιου φυσιογνωμικού χαρακτηριστικού γνωρίσματος είτε κάποιου ταλέντου και ιδιαίτερου χαρίσματος ή ελαττώματος και υπογράμμισε πως “Πρόεδροι Δημοκρατίας, Πρωθυπουργοί και γνωστοί πολιτικοί άνδρες τόσο στον Αγώνα του 1821 όσο και στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας υπήρξαν αρβανίτικης καταγωγής”.
Ολοκληρώνοντας την ομιλία της τόνισε: “Σήμερα έχουμε την τιμή να βρίσκεται ανάμεσά μας ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος. Είναι γνωστή σε όλους μας η ανιδιοτελής αγάπη του, το κοινωνικό του έργο και η προσφορά του, τόσο στα 27 χρόνια που διετέλεσε Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας, όσο και ως Προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας. Σήμερα, λοιπόν, στην γενέτειρα πατρίδα του, ο Πολιτιστικός Σύλλογος “Η Άμπελος” θα ήθελε να τον ευχαριστήσει για όλα προσφέροντάς του ένα δώρο”.
Αμέσως μετά ο πρόεδρος και τα μέλη του Συλλόγου βράβευσαν τον Αρχιεπίσκοπο για το έργο και την προσφορά του στα Οινόφυτα, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Βοιωτίας.
Ο Αρχιεπίσκοπος ευχαρίστησε και συνεχάρη όσους είχαν την ιδέα, αλλά και όσους συνέβαλαν ώστε να υλοποιηθεί αυτή η εκδήλωση. Αναφέρθηκε στο σημείο που πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση, λέγοντας πως “παλιά σε αυτόν τον λόφο υπήρχε ένας πύργος, που αποτελούσε τον τρόπο επικοινωνίας για εκείνη την εποχή. Σε κάθε κορυφή λόφου, άλλωστε, υπήρχε ένας πύργος, από όπου έστελναν σήματα προς το κέντρο ανάβοντας φωτιά. Για παράδειγμα σε είκοσι λεπτά έφτανε μία είδηση από την Κωνσταντινούπολη μέχρι εδώ”. Μοιράστηκε, επίσης, μία ανάμνηση που έχει από παιδί, την ανατίναξη του πύργου από τους Γερμανούς, για να αξιοποιήσουν τις πέτρες και να φτιάξουν παρατηρητήρια στον κεντρικό δρόμο που ένωνε την Αθήνα με την Θεσσαλονίκη και να μπορούν έτσι να ελέγχουν το πέρασμα. Περιέγραψε, πως όταν αργότερα σε αυτό το σημείο έχτισαν τον ναό των Αγίων Αναργύρων δεν κατάφεραν να αναστηλώσουν τον πύργο, αλλά “σήμερα οι Άγιοι Ανάργυροι προστατεύουν το χωριό”.
Συνεχάρη την κ. Σκλια για την ομιλία και επεσήμανε πως “οι Αρβανίτες δεν ήταν καμπίσιοι. Έμεναν στα βουνά, διότι ήταν ακρίτες, ήταν φρουροί”.
Αποκάλυψε, ωστόσο, πως ετοιμάζει στα Οινόφυτα και συγκεκριμένα στο πατρικό του σπίτι ένα μουσείο και εκεί θα τοποθετήσει το δώρο που του έκαναν σήμερα, για να τον τιμήσουν, ώστε να μπορεί ο κάθε επισκέπτης να θυμάται και να μαθαίνει για αυτήν την βραδιά, για το πρώτο αντάμωμα Αρβανιτών.
Στη συνέχεια προσφέρθηκε ένα τιμητικό δώρο στον Μητροπολίτη Θηβών και Λεβαδείας κ. Γεώργιο για την στήριξή του και την πνευματική του μέριμνα. Ο Μητροπολίτης Θηβών συνεχάρη τον πρόεδρο και τα μέλη του συλλόγου, αλλά και όλους τους συντελεστές για την εκδήλωση αυτή και ευχήθηκε “να ριζώσει αυτός ο θεσμός”. Επεσήμανε πως τόσες δεκαετίες σε αυτόν τον τόπο γνώρισε την αγάπη και την ντομπροσύνη των Αρβανιτών και τόνισε πως “οι Αρβανίτες ξέρουν πως τους αγαπώ, όπως και εγώ ξέρω ότι με αγαπούν”.
Αμέσως μετά ο Δήμαρχος προσέφερε, εκ μέρους του Συλλόγου, ένα αναμνηστικό δώρο στον Πρωτοσύγκελλο της Αρχιεπισκοπής Αρχιμανδρίτη Συμεών Βολιώτη, ο οποίος κάθε Σάββατο πραγματοποιεί κατηχητικές συναντήσεις με παιδιά όλων των ηλικιών στο Κέντρο Εκκλησιαστικής Διακονίας Οινοφύτων.
Κατόπιν χαιρετισμό απηύθυναν η αντιδήμαρχος και ο Δήμαρχος Τανάγρας, ο οποίος ευχήθηκε να καθιερωθεί ο θεσμός και να πραγματοποιείται κάθε χρόνο “Αρβανίτικο Αντάμωμα”. Μίλησε για το έργο του Αρχιεπισκόπου και την προσφορά του στην Βοιωτία και όχι μόνο, κυρίως αυτές τις ημέρες που περνά δύσκολα ο τόπος. Χαιρετισμό απέστειλε, επίσης, ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας, ο οποίος λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων δεν κατάφερε να παραβρεθεί.
Στη συνέχεια χορευτικά τμήματα της ευρύτερης περιοχής παρουσίασαν αρβανίτικους παραδοσιακούς χορούς.
Στον χώρο της εκδήλωσης υπήρχε μία μικρή έκθεση με παραδοσιακά προϊόντα, αντικείμενα και φορεσιές της Τοπικής Παράδοσης από τον Σύλλογο Γυναικών Οινοφύτων.
Ο Πολιτιστικός Εξωραϊστικός Σύλλογος “Η Άμπελος” ιδρύθηκε το 2009 με σκοπό την προώθηση και στήριξη της πολιτιστικής παράδοσης του τόπου. Πρόεδρος του Συλλόγου είναι ο κ. Σταμάτης Ράπτης, ενώ το Διοικητικό Συμβούλιο απαρτίζουν οι Αγγελική Παπαμήτρου, Λίτσα Ζαχάρη, Κωνσταντίνος Ρίζος, Ελένη Ρίζου, Νίκος Κατσιφής, Έλβις Τσάτσα, Αλεξάνδρα Νίκα-Συμιστήρα, Αλέξανδρος Ταμπουρατζής και Κωνσταντίνος Μπλατσότης.
Όταν ο Νίκος ,ο Πρόεδρος , στον παραδεισό του δημιουργεί !!!!
|
|||
|
Η τέχνη της ονειροπόλησης
Το 96% των ενηλίκων έχουν διαρκείς φαντασιώσεις κάθε είδους. Ποιες είναι οι συνηθέστερες;
Ο ήρωας του Kώστα Kαρυωτάκη στον «Ονειροπόλο», ρομαντικός και αφηρημένος, περιπλανιέται άσκοπα άλλοτε στο σπίτι των παιδικών του χρόνων και άλλοτε σε έναν χορό μεταμφιεσμένων. Στους «Ονειροπόλους» του Mπερτολούτσι, ένα παράξενο ερωτικό τρίγωνο ζει τον Μάη του ’68. Στην πραγματική ζωή, που δεν διαφέρει ιδιαίτερα από την τέχνη, όταν αναφερόμαστε σε ονειροπόλους, εννοούμε κάποιους που αδυνατούν να συγκεντρωθούν. Ο ονειροπόλος, σύμφωνα με τον μέσο άνθρωπο, είναι ένας αργόσχολος, ένα άτομο που δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί, ένας τύπος αθεράπευτα ρομαντικός. Κάποιος που πιθανόν θα ήθελες να έχεις για φίλο, αλλά δεν θα ήθελες με τίποτε να έχεις για συνάδελφο. Αλλά αν η ονειροπόληση – ειδικά το καλοκαίρι – θεωρείται αμάρτημα, ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω…
Η άμυνα του μυαλού
Ο Φρόιντ θεωρούσε τις φαντασιώσεις μηχανισμό άμυνας του μυαλού. Πίστευε πως όταν η ζωή αδυνατούσε να μας ικανοποιήσει, τότε αναλάμβαναν έργο οι φαντασιώσεις μας, αποκαλύπτοντας έτσι τις πιο μύχιες επιθυμίες μας. Η ονειροπόληση προέρχεται από την ενδοσκόπηση – όταν σκεφτόμαστε το παρελθόν, φανταζόμαστε το μέλλον και προσπαθούμε να βρούμε το κίνητρο που θα μας βοηθήσει να πάρουμε ηθικές αποφάσεις.
Με τα χρόνια, όλο και περισσότεροι επιστήμονες έχουν ερευνήσει αυτές τις καθημερινές φαντασιώσεις. Σύμφωνα με την καθηγήτρια Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αμχερστ της Μασαχουσέτης, Σούζαν Κράους Γουίτμπορν, το 96% των ενηλίκων έχουν διαρκείς φαντασιώσεις κάθε είδους, περίπου στο 30% της ημέρας. Εξαρτάται πάντα, βέβαια, από την ασχολία τους σε κάθε δεδομένη στιγμή. Εάν, παραδείγματος χάριν, οδηγούν σε μια λεωφόρο, η πιθανότητα ονειροπόλησης αυξάνεται κατακόρυφα. «Ολοι μπορούν να υποθέσουν ότι το να ταξιδεύει το μυαλό μας δεξιά και αριστερά είναι κάτι κακό, αλλά αν δεν μπορούσαμε να ονειρευτούμε την ώρα που κάνουμε κάτι εξαιρετικά βαρετό, η ζωή μας θα ήταν δύσκολη» δηλώνει ο Τζόναθαν Σμόλγουντ, μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Σάντα Μπάρμπαρα, στους «New York Times». «Φαντάσου πώς θα ήταν να μην μπορούσε να ξεφύγει το μυαλό σου από ένα μποτιλιάρισμα, να ήσουν αναγκασμένος να ανεχθείς την πραγματικότητα». Οι ονειροπόλοι είναι και οι πιο δημιουργικοί άνθρωποι – σύμφωνα με ιάπωνες ερευνητές, αυτοί που μπορούν να παραγάγουν περισσότερες δημιουργικές ιδέες είχαν πολύ μικρότερη ικανότητα συγκέντρωσης από τους υπόλοιπους.
Τι δείχνει ο τρόπος με τον οποίο ονειρευόμαστε;
Σε μια έρευνα που πραγματοποίησε το Πανεπιστήμιο του Γιορκ το 2012, με τίτλο «Η σχέση της ονειροπόλησης με την προσωπική ευχαρίστηση», άνδρες και γυναίκες όλων των ηλικιών ερωτήθηκαν για τις ονειροπολήσεις τους: Πόσο συχνά ονειρεύονταν με τα μάτια ανοιχτά; Πόσο ζωντανά ήταν τα όνειρά τους; Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι άνδρες που ονειροπολούσαν συχνά ήταν αυτοί που ήταν λιγότερο ευχαριστημένοι από τη ζωή τους. Στις γυναίκες, πάλι, αυτό που είχε σημασία δεν ήταν η συχνότητα, αλλά η ένταση: όσο πιο έντονα ονειρεύονταν, τόσο λιγότερο ευχαριστημένες ήταν από τη ζωή τους. Το βασικό αποτέλεσμα της έρευνας, όμως, ήταν το ίδιο και για τα δύο φύλα: όσο πιο κοντά ήταν τα όνειρά τους στην πραγματικότητα που ζούσαν (όταν είχαν, δηλαδή, πρωταγωνιστές στις φαντασιώσεις τους φίλους και συγγενείς) τόσο πιο ευχαριστημένοι ήταν από τη ζωή τους. Οσοι, πάλι, ονειρεύονταν έρωτες που δεν είχαν, ξένους ανθρώπους ή φανταστικούς φίλους, ήταν πιο μοναχικοί και έτειναν να είναι λιγότερο ευχαριστημένοι από τη ζωή τους.
Τα οκτώ συνηθέστερα όνειρα
Κερδίζεις το λαχείο
Η πιο συνηθισμένη φαντασίωση. Ο περισσότερος κόσμος επικεντρώνεται όχι στην υπέροχη εκείνη στιγμή που μαθαίνει τα χαρμόσυνα νέα, αλλά στις ηδονικές σκέψεις που ακολουθούν. Γιατί, φυσικά, ένα είναι το ερώτημα: Πώς θα ξοδευτούν τα λεφτά; Κάνοντας τον γύρο του κόσμου; Αγοράζοντας ένα σπίτι με πισίνα-ψηφιδωτό και κοκκοφοίνικες; Κάνοντας επενδύσεις; Εχοντας μια λευκή τίγρη ως pet σαν τον Τόνι Μοντάνα στον «Σημαδεμένο»; Θα συνεχίσεις τη δουλειά σου – αν έχεις δουλειά; Η φαντασίωση αυτή έχει πολλά παρακλάδια: Θα σου μιλούν άραγε οι φίλοι σου τώρα που θα είσαι εξωφρενικά πλούσιος ή θα περιορίζονται στο να σου ζητάνε δανεικά; Κι εσύ θα τους πεις ότι κέρδισες ή θα εξαφανιστείς για μια νέα, αφόρητα χλιδάτη, ζωή;
Σεξ και ρομάντζο
Συμβαίνει σε όσους έχουν την τάση να βλέπουν τη ζωή σαν ταινία. Ξεκινάει ενώ περιμένετε τους πεζούς να περάσουν απέναντι στη διάβαση του Συντάγματος. Βλέπετε κάποιον στον δρόμο και ξαφνικά τρέχετε μαζί σε λιβάδια από μαργαρίτες, μοιράζεστε μακαρονάδες σαν τα σκυλάκια στη «Λαίδη και τον Αλήτη» και κυλιέστε στα πατώματα κάνοντας κινηματογραφικό σεξ. Συχνά παντρεύεστε αυτόν τον γοητευτικό άγνωστο. Οταν χωρίζετε, έχετε φτάσει πια στο Κουκάκι. Και ο άγνωστος, γοητευτικός, αλλά ανήξερος εραστής, στην άλλη άκρη της πόλης.
Διακοπές
Διαχρονική ελληνική φαντασίωση, ειδικά όταν έχει 40°C υπό σκιάν και κοιτάς με μαζοχισμό και μανία τα social media, όπου διάφοροι αρέσκονται να φωτογραφίζουν τις πατούσες τους μπροστά από αιγαιοπελαγίτικα μπαλκόνια. Τίποτα πιο ωραίο από το να ήσασταν σε μια ερημική παραλία με τα πόδια στην άμμο και έναν ορίζοντα από γλαροπούλια που σχηματίζουν αψίδες θριάμβου. Ή να ήσασταν στη Νέα Υόρκη και να τρώτε αβγά τηγανητά με βάφλες. Τι κρίμα που είστε αποκλεισμένος στο γραφείο σας. Ευτυχώς, η φαντασία θα σας βοηθήσει να ξεφύγετε. Για λίγο.
Ηρωας
Είστε ο μοναδικός επιζών ενός τραγικού δυστυχήματος. Καταφέρνετε να σώσετε τρία παιδιά που κλαίνε προτού κολυμπήσετε πίσω στη σχεδία σας, η οποία επιπλέει στα αφρισμένα νερά του Ινδικού Ωκεανού. Αμέσως μετά, τα διεθνή media σάς παίρνουν συνέντευξη και για λίγο καιρό παριστάνετε τον τραυματισμένο ψυχικά για να γλιτώσετε από τα άγχη της ζωής. Είστε μια ήρεμη δύναμη, ένα ρυάκι που κυλά ήσυχα σε ένα λιβάδι μια ηλιόλουστη μέρα. Το εξώφυλλο που σας έκανε το «Time» είναι καδραρισμένο στο σπίτι σας. Αλλά σε διακριτικό σημείο.
Κηδεία
Αυτή η φαντασίωση θα μπορούσε να ονομάζεται και «αυτολύπηση». Στην κηδεία σας (που θυμίζει ξαφνικά αμερικανική ταινία, καθώς ακόμη και η θεία Βούλα φοράει μαύρο καπέλο με βέλο) όλοι κλαίνε σπαρακτικά επάνω από το φέρετρό σας και λυπούνται που σας αδίκησαν χωρίς να αναγνωρίσουν το μεγαλείο σας. Παλιοί εραστές μνημονεύουν το πνεύμα σας, την ομορφιά σας, και τη ζωώδη, σχεδόν σεξουαλική, ορμή σας, ωστόσο εσείς έχετε φύγει για πάντα και πόσο, μα πόσο, πικρά λυπούνται για αυτό. Καλά να πάθουν, ας πρόσεχαν.
Εκδίκηση
Η πιο συνήθης φαντασίωση είναι ότι χτυπάτε το αφεντικό σας ενώ το ταπεινώνετε λεκτικά με καίριες παρατηρήσεις, λέγοντάς του όλα όσα ευχόσασταν να είχατε πει όλα αυτά τα χρόνια: «Μου κάνεις μείωση ενώ διαφημίζεις τις εξωτικές διακοπές σου στο Μπαλί». «Η εταιρεία θα ήταν ένα τίποτα χωρίς εμένα» ή, απλώς, «Σε μισώ, καθίκι. Μου διέλυσες τη ζωή». Κάπου εδώ μπαίνει έντονα και το στοιχείο της ερωτικής εκδίκησης – πόσο θέλετε να βγαίνετε από το γιοτ σας αδύνατοι, όμορφοι και αγκαλιά με τη νέα σας αγάπη, όταν θα συναντήσετε το σκουλήκι που σας έκανε να πονέσετε. Ιδανικά, θα έχει χάσει όλη την περιουσία του, θα είναι ρακένδυτος, λυπημένος και θα σας κοιτάζει με ένα υγρό βλέμμα μετάνοιας.
Αποτίναξη κοινωνικών συμβάσεων
Συχνά συναντάτε ανθρώπους που δεν συμπαθείτε και στους οποίους απλώς δεν θα θέλατε να μιλήσετε. Ονειρεύεστε ότι έρχεται μια στιγμή που, όταν εκείνος ο αντιπαθητικός αρχίσει να σας μιλάει για τις επερχόμενες διακοπές του και να σας δείχνει φωτογραφίες του μωρού του στο κινητό, εσείς μπορείτε, επιτέλους, να τον χαστουκίσετε και να φωνάξετε με όλη την ένταση της φωνής σας «δεν με νοιάζει για σένα ούτε για το παιδί σου»; Αν ναι, τότε ανήκετε σε ένα υψηλό ποσοστό ανθρώπων που ντρέπονται να το παραδεχτούν, αλλά, ναι, το σκέφτονται.
Προσωπικά απωθημένα
Κάποιοι ονειρεύονται ότι είναι θεωρητικοί ηγέτες ενός κινήματος το οποίο μάχεται για την αγάπη και τη σοφία και τιμωρεί τους κακούς – ένας μαγικός συνδυασμός Λέον Τρότσκι, Μαχάτμα Γκάντι και Στιβ Τζομπς. Αλλοι ότι σώζουν τον πρόεδρο των ΗΠΑ από μια απόπειρα δολοφονίας και γίνονται ήρωες-σταρ των αμερικανικών talk shows. Κάποιοι ονειρεύονται τον εαυτό τους ελαφρύτερο κατά 20 κιλά. Οπως και να έχει, η απόλαυση του να παραχαϊδεύει κανείς το καταπιεσμένο εγώ του, η παραδοχή του ναρκισσισμού σε μια φαντασίωση, είναι δωρεάν. Και σας κάνει να φαίνεστε ακόμη καλύτερος από ό,τι στην πεζή πραγματικότητα.
Τέσσερις τρόποι να ονειροπολείτε προς όφελός σας
Από το βιβλίο «Daydreams at Work: Wake up Your Creative Powers» της Εϊμι Φράιζ
1. Μην αφήνετε τον εαυτό σας να έχει δυσοίωνες φαντασιώσεις – είτε η αρνητική σας φαντασίωση είναι κάποιος που μπαίνει στο σπίτι σας και σας ληστεύει είτε έχει κάποιου είδους σχέση με έναν χολιγουντιανό σταρ. Ο,τι και να είναι, σταματήστε τώρα. Σύμφωνα με την έρευνα του Πανεπιστημίου του Γιορκ, τα καλύτερα όνειρα για την ψυχική σας υγεία είναι αυτά που περιλαμβάνουν αγαπημένους, κοντινούς σας ανθρώπους.
2. Εμπλουτίστε τη φαντασία σας. Επισκεφθείτε μια γκαλερί, ακούστε νέα μουσική, ακολουθήστε μια εναλλακτική διαδρομή για τη δουλειά. Με αυτόν τον τρόπο δίνετε στο μυαλό σας νέα ερεθίσματα.
3. Εάν διαπιστώσετε ότι οι φαντασιώσεις σας διακόπτουν τη συγκέντρωσή σας, σταματήστε αμέσως. Δεν θα είναι εύκολο να μάθετε οτιδήποτε εάν έχετε άλλες σκέψεις στο πίσω μέρος του μυαλού σας.
4. Ενισχύστε τη μνήμη σας. Σύμφωνα με μια έρευνα του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας (με τίτλο «The amnesic Εffect of Daydreaming»), όσο πιο μακρινά και απίθανα είναι τα σενάρια που φτιάχνει κανείς με το μυαλό του, τόσο πιο δύσκολο του είναι να θυμηθεί τι ακριβώς έκανε ή άκουγε προτού αρχίσει να ονειροπολεί. Αν μπορείτε, λοιπόν, προσπαθήστε να ονειρευτείτε πράγματα κοντινά σ’ εσάς. Αν εμπλουτίζετε ήδη υπάρχουσες καταστάσεις με όνειρα και φαντασιώσεις, έχετε πολύ μεγαλύτερη πιθανότητα να θυμάστε αυτές τις εμπειρίες στο μέλλον.
*Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 11 Αυγούστου 2013