Μπράβο μας. Μας αξίζουν συγχαρητήρια. Οι Σαμαράδες και οι Παπανδρέου και οι Καραμανλήδες τα έκαναν όπως τα έκαναν, και οι Τσίπρες βάζουν το μικροσκοπικό καταστροφικό τους κερασάκι στη σάπια μας τούρτα τώρα, αλλά η δικιά μας η συνεισφορά στην καταστροφή της χώρας δεν πρέπει να παραγνωρίζεται, ή να ξεπετιέται με απλοϊκές αφοριστικές ατάκες παλαίμαχων πολιτικών με λερωμένη τη φωλιά τους. Το κατόρθωμα του ελληνικού λαού δεν πρέπει να υποτιμάται έτσι εύκολα.

“Κατά τη διάρκεια της λαϊκιστικής κυριαρχίας”, γράφει ο Παππάς, “οι πολίτες στη συντριπτική τους πλειοψηφία εξέλεγαν και κατόπιν φρόντιζαν να διατηρούν στην εξουσία μια πολιτική ηγεσία που υποσχόταν να τους ανταμείψει ατομικά και εις βάρος του κράτους”. Και ακόμα: “Οι ψηφοφόροι έμαθαν να βλέπουν το κράτος ως τρόπαιο προς κατάκτηση, καθώς επίσης και να επιδιώκουν την ασφάλεια κρατικών προνομίων μέσω κομματικών κυρίως διασυνδέσεων, παρά τις περιπέτειες της αγοράς και του ανταγωνισμού. (…) Οι πολιτικοί, από την άλλη πλευρά, έμαθαν ότι δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από τις μεταρρυθμίσεις, αφού οι εκλογείς θα τους τιμωρούσαν γι’ αυτό στην κάλπη”.Και τελικά: “Εντολείς και εντολοδόχοι ενεπλάκησαν σε ένα υψηλού επιπέδου παίγνιο συντονισμού με κοινό σκοπό την εκμετάλλευση του κράτους, αλλά με κάθε μία ομάδα να επιδιώκει τα δικά της αποκλειστικά συμφέροντα -οι μεν εντολείς την απομύζηση κρατικών πόρων, οι δε εντολοδόχοι τη διατήρηση της εξουσίας”.Το ότι ο λαός ήταν πάντα ενεργητικός εταίρος στο παιχνίδι του πολιτικού λαϊκισμού, και όχι απλά ακόλουθος λαϊκιστών πολιτικάντηδων, αποδεικνύεται από τη συμπεριφορά του απέναντι στους λίγους πολιτικούς που πάλεψαν να περάσουν μεταρρυθμίσεις και να εκσυγχρονίσουν το κράτος: Μόλις έρχονταν εκλογές, τους μαύριζε. Έχουν υπάρξει σοβαροί πολιτικοί στην Ελλάδα, και έχουν προσπαθήσει να αλλάξουν πράγματα, να υλοποιήσουν μεταρρυθμίσεις, να εκσυγχρονίσουν τις δομές του κράτους, να ισχυροποιήσουν τους δημοκρατικούς θεσμούς και να φτιάξουν θύλακες αξιοκρατίας και αξιοπιστίας στο δημόσιο χώρο. Κάθε φορά οι Έλληνες ψηφοφόροι τους τιμωρούσαν και το πολιτικό σύστημα τους εξοστράκιζε. Δεν ταίριαζαν. Δεν κόλλαγαν. Ήταν εξαιρέσεις, έβγαζαν μάτι και, μοιραία, ήταν πολύ λίγοι. Για κάθε Σάκη Πεπονή, Αλέκο Παπαδόπουλο και Σταύρο Μπένο υπήρξαν χίλιοι Τζουμάκες, Κουρουμπλήδες και Παυλόπουλοι που τα έλεγαν καλύτερα, τα υπόσχονταν φανταχτερότερα και τα προσέφεραν πιο γενναιόδωρα. Ο λαός μας πάντα αυτούς επέλεγε.Και βέβαια η ψήφος δεν ήταν το μόνο μέσο πολιτικής έκφρασής του. Αν ήταν, θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει το χιλιοφορεμένο επιχείρημα ότι οι πολιτικοί φταίνε πρώτοι, ότι η κότα έκανε το αυγό και όχι το αντίστροφο. Αλλά όχι. Ο λαός μας είχε κι άλλα μέσα επιβολής της βούλησής του, κι αυτά τα χρησιμοποίησε πάρα πολύ εντατικά.

Όπως επισημαίνει ο Παππάς στο βιβλίο του, αυτές οι απεργίες δεν ήταν αμυντικές. Τη δεκαετία του ’80 ο λαός δεν υπερασπιζόταν κεκτημένα δικαιώματα. Αυτό το κύμα διαδηλώσεων και κινητοποιήσεων, που σήμερα έχει περάσει ελαφρώς στη λήθη, ήταν η εκρηκτική διαδικασία που κατοχύρωσε τα κεκτημένα δικαιώματα που απολαμβάνουν μέχρι σήμερα μικρές ή μεγάλες ομάδες του πληθυσμού, από τους εργαζόμενους στις ΔΕΚΟ και το υπόλοιπο Δημόσιο, μέχρι τους συνταξιούχους των ευγενών ταμείων και τους εργαζόμενους στα 130 κλειστά επαγγέλματα της χώρας. Τότε κατοχυρώθηκαν οι κατακτήσεις κάθε υποομάδας που ζητούσε ένα κομμάτι του κράτους για τον εαυτό της.

Στην Ελλάδα έγιναν δεκαέξι.Και τι συνέπειες έχουν σχεδόν τέσσερις δεκαετίες λαϊκιστικής δημοκρατίας στον πολιτικό πολιτισμό ενός λαού; Όχι καλές. Πολίτες γαλουχημένοι στην εγωιστική, καιροσκοπική προσέγγιση της πολιτικής δεν είναι καλά προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν κρίσεις. Γράφει ο Παππάς: “Αντίθετα με ό,τι συνέβη σε άλλες κοινωνίες χτυπημένες από την κρίση, καμιά νέα σημαντική μορφή αλληλεγγύης και συμμετοχής δεν ξεπήδησε μέσα από την ελληνική κοινωνία (…). Απεναντίας, το μερίδιο των πολιτών που ανέφεραν πως βοήθησαν άλλους ή πρόσφεραν εθελοντικά το χρόνο τους μειώθηκε στα χρόνια της κρίσης κατά τέσσερις και τρεις ποσοστιαίες μονάδες αντίστοιχα”.Συμπερασματικά, στα χρόνια της δανεικής ευμάρειας ο καθένας προσπαθούσε να αρπάξει μόνος του ό,τι μπορούσε εις βάρος όλων των άλλων. Απ’ ό,τι φαίνεται, και την κατάρρευση θα την αντιμετωπίσουμε με τον ίδιο τρόπο. Ο καθένας μόνος του, εναντίον όλων.Θοδωρής ΓεωργακόπουλοςΠηγή: ethnosΑντικλείδι , http://antikleidi.com

Γράφει ο Κώστας ΣτούπαςΔημοσιεύθηκε στο Capital στις 22 Ιουνίου 2015Στις επόμενες μέρες θα κριθεί το μέλλον των επόμενων δεκαετιών για την Ελλάδα. Η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα βρίσκεται παγιδευμένη μεταξύ των δημαγωγικών αντιμνημονιακών προεκλογικών πομφολύγων και της πραγματικότητας.Αν το ερώτημα για τον ίδιο ετίθετο μόνο στη βάση ευρώ με λιτότητα μέχρι την εξυγίανση και την ανάπτυξη ή δραχμή και οικονομική, κοινωνική και ενδεχομένως εθνική καταστροφή, η απάντηση θα ήταν εύκολη.Δυστυχώς για τον κ. Τσίπρα, ο ίδιος μπορεί να αντιλαμβάνεται και να μην επιθυμεί την καταστροφή, αλλά είναι δέσμιος πλέον επιλογών οι οποίες εκτός από πολιτικό μπορεί να έχουν και προσωπικό κόστος.Αν ο κ. Τσίπρας επιλέξει τη συμφωνία, αυτή θα είναι δύσκολα διαχειρίσιμη στην Κοινοβουλευτική Ομάδα και το Κόμμα όπου το λόμπι της δραχμής έχει ισχυρή επιρροή. Ακόμη και αν περάσει τα δύο αυτά εμπόδια ένας μνημονιακός συμβιβασμός θα βρει σκληρές αντιδράσεις στις κρατικοδίαιτες συντεχνίες που θα ξεβολευτούν και οι οποίες με τη μετακίνηση από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ (κυρίως) εκτόξευσαν το ΣΥΡΙΖΑ από το 4% στο 36% και στην εξουσία.Το πιο καθοριστικό στοιχείο όμως είναι πως με την πορεία που έχει πάρει η οικονομία λόγω της αβεβαιότητας που προκαλεί η κυβέρνηση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, μέχρι το Φθινόπωρο η ανεργία θα έχει σπάσει κάθε ρεκόρ, τα δημόσια έσοδα θα έχουν καταβαραθρωθεί και οι μισθοί και συντάξεις του δημοσίου (η ιερή αγελάδα της κομματοκρατίας) δύσκολα θα καταβάλλονται.Μοιραία η επιλογή της συμφωνίας κρατά τη χώρα στο ευρώ αλλά για τον ίδιο είναι πιθανό να επιφυλάσσει πτώση το Φθινόπωρο ως αποτυχημένου μνημονιακού πρωθυπουργού απομονωμένου και αποδιωγμένου από το κόμμα του, χειρότερα και από τον ΓΑΠ…Η ρήξη μπορεί να οδηγήσει σε πρόωρες εκλογές τις οποίες αν τεθούν υπό το πρίσμα του δημοψηφίσματος ευρώ ή δραχμή θα τις χάσει, αλλά θα του επιτραπεί να διατηρήσει την ηγεσία του αντιμνημονιακού μπλοκ που αθροίζει περί το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος.Αν πάει σε ρήξη και κερδίσει τις εκλογές τότε η Ελλάδα και η δημοκρατία σε αυτήν δεν θα πληγούν μόνο από τις οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες της εξόδου από το ευρώ και την Ε.Ε. που πιθανόν αναγκαστικά θα ακολουθήσει.Μια χώρα που αποχωρεί από την Ευρωζώνη για να παραμείνει στην Ε.Ε. χρειάζεται μια καινούργια συμφωνία την οποία με το αρνητικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί στην Ευρώπη εναντίον της Ελλάδας, δύσκολα θα πετύχουμε.Τα ανησυχητικά σημάδια…Υπάρχει μια μερίδα στελεχών της κυβέρνησης και των κομμάτων της συγκυβέρνησης τα οποία με λόγους και πράξεις εκπέμπουν ανησυχητικά σημάδια για τις προθέσεις τους σε σχέση με τους δημοκρατικούς θεσμούς και τις δημοκρατικές ελευθερίες.α) Πρόσφατα σύσσωμη η κυβέρνηση με αιχμή του δόρατος την Πρόεδρο της Βουλής επετέθησαν κατά του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Γ. Στουρνάρα για την κριτική που ασκούσε στην οικονομική πολιτική.Η Τράπεζα της Ελλάδας όπως όλες οι Κεντρικές Τράπεζες σε δημοκρατικά οργανωμένες κοινωνίες είναι ανεξάρτητες προκειμένου να λειτουργούν σαν ασφαλιστικές δικλείδες απέναντι σε πιθανές αστοχίες ή αυθαιρεσίες της εκάστοτε οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης. Μπορεί οι κυβερνήσεις στο παρελθόν να μην λάμβαναν υπόψη τις υποδείξεις του Κεντρικού Τραπεζίτη αλλά ποτέ δεν τον επέκριναν και απειλούσαν δημόσια.β) Ευθύς εξ αρχής της ανάληψης της εξουσίας από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υπάρχουν συστηματικές επιθέσεις και στοχοποιήσεις μέσων ενημέρωσης και δημοσιογράφων που ασκούν κριτική στην κυβέρνηση. Των επιθέσεων αυτών έχουν πρωτοστατήσει πολλά κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης αλλά και η πρόεδρος της Βουλής.Πρόσφατα μάλιστα για πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική δημοκρατία η νεολαία του κόμματος που είναι στην κυβέρνηση οργάνωσε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τα γραφεία εφημερίδας, που είχε αποκαλύψει σκάνδαλο της κυβέρνησης στις αναθέσεις εξοπλισμών.γ) Συστηματικά στελέχη της κυβέρνησης και των κομμάτων της συγκυβέρνησης στα μέσα μαζικής ενημέρωσης χαρακτηρίζουν «γερμανοτσολιάδες» ή όργανα των δανειστών όσους έχουν διαφορετική αντίληψη για το χειρισμό της ελληνικής χρεοκοπίας με διαφορετικό τρόπο και ιδίως εντός του ευρώ. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο η Χούντα Παπαδόπουλου-Πατακού χαρακτήριζε όσους αγωνίζονταν για την επάνοδο της δημοκρατίας στην Ελλάδα από το εσωτερικό και το εξωτερικό.δ) Κινούμενη πέραν των ορίων της συνταγματικής νομιμότητας η Πρόεδρος της Βουλής συνέστησε μια επιτροπή για το χρέος, η οποία δεν πληροί τα χαρακτηριστικά της νόμιμης διακομματικής εξεταστικής επιτροπής. Πρόκειται για μια ομάδα περιθωριακών γραφικών ακτιβιστών που επέλεξε η ίδια η οποία με αυθαίρετο τρόπο σε λίγες εβδομάδες απεφάνθη πως το μεγαλύτερο μέρος του χρέους είναι επονείδιστο και παράνομο άρα μη πληρωτέο. Σαν συνέχεια αυτής της αυθαίρετης απόφασης της χωρίς νομιμότητα επιτροπής 49 βουλευτές ζητούν από την κυβέρνηση να υιοθετήσει την απόφαση και να προβεί σε στάση πληρωμών.Μέχρι πρότινος κοινή πεποίθηση στην ερμηνεία αυτών των φαινομένων ήταν πως πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις ακροδεξιών και κυρίως ακροαριστερών εμμονικών «μαϊντανών» που κινούνται χωρίς κάποιο κεντρικό σχέδιο.Πριν από λίγες μέρες όμως ο αναπληρωτής Υπουργός Δημόσιας Τάξης κ. Πανούσης δημοσίευσε ένα άρθρο με ανησυχητικές διαπιστώσεις και προειδοποιήσεις για απειλές εναντίον του δημοκρατικού πολιτεύματος από θύλακες ανωμαλίας εντός των κομμάτων της συγκυβέρνησης.Ιδού τα επίμαχα σημεία: «Η Κυβερνώσα Αριστερά ζει και κινείται στο φως. Ό,τι και όποιος ζει στο σκοτάδι μόνο κακό θα της κάνει. Πρέπει να απαλλαγούμε ως χώρα από τους «α(σ)κόπως αριστερούς» που κάνουν οτιδήποτε για να αποτύχει η Κυβερνώσα Αριστερά ώστε να μπορούν και πάλι να παίζουν τα διπλά – τριπλά σκοτεινά (και συχνά «βρώμικα») παιχνίδια τους… Ώρα για να ξεδοντιαστούν όλα τα φίδια που απειλούν την κοινοβουλευτική αστική δημοκρατία». (Βλ. Γ. Πανούσης, «Οι πραγματικοί εχθροί της Αριστεράς«).Βλέπε επίσης σχετικό άρθρο:Αναζητώντας δικτάτορα…Όταν ο καθ΄ ύλιν αρμόδιος Υπουργός Δημόσιας Τάξης κάνει αυτές τις διαπιστώσεις, τα σκόρπια σημάδια εκτροπής των δημοκρατικών θεσμών αποκτούν άλλη δυναμική και αποκαλύπτουν την ύπαρξη οργανωμένου σχεδίου από κάποιους κύκλους ακόμη και εντός κυβέρνησης.Αμέσως μετά το άρθρο αυτό ο κ. Πανούσης έγινε στόχος επιθέσεων βουλευτών της συγκυβέρνησης με σκαιότατους και υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς.Αν τα παραπάνω συνδυαστούν με το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός με την επιλογή της ρήξης σαν σανίδα σωτηρίας για την πολιτική επιβίωση, τότε αποκτούν εκρηκτικές διαστάσεις.Είναι πολύ πιθανό κάποιοι να εποφθαλμιούν μέσω της ρήξης και του χάους να επιβάλλουν στη χώρα κάποιο δικτατορικό καθεστώς. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα διαθέτει πλήθος λενινιστών οι οποίοι είναι εχθροί του αστικού δημοκρατικού πολιτεύματος και των ελεύθερων εκλογών.Υ.Γ: Εύχομαι το άρθρο αυτό να διαψευσθεί όπως και το πρωτοσέλιδο της Αυγής της 21 Απριλίου 1967 με τίτλο «Δεν υπάρχει κίνδυνος δικτατορίας στην Ελλάδα»… Πηγή: Capital