1974
ΒΑΓΓΕΛΗΣ
ΔΟΥΡΑΚΗΣ09/10/2015@7:15
Και όμως τόλμησαν! Έκοψαν από το επίδομα …σάντουιτς!
Ήταν περίπου 1 χρόνο πριν όταν ο πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γιώργος Προβόπουλος ρωτήθηκε σε τηλεοπτική του συνέντευξη, εάν το μίγμα πολιτικής που εφαρμόστηκε κατά το πρώτο Μνημόνιο ήταν αυτό που θα μπορούσε να βγάλει την χώρα από την κρίση. Τι είχε απαντήσει πάνω- κάτω; Όχι φυσικά.Είχε προταθεί στην τότε Κυβέρνηση -τόσο από την πάλαι ποτέ τρόικα, όσο και από την ίδια την Τράπεζα της Ελλάδος- να δώσει έμφαση στην περικοπή των δαπανών του Δημοσίου, κυρίως βεβαίως όσον αφορά στην σπατάλη και στους «παχυλούς» μισθούς που λάμβαναν συγκεκριμένες κατηγορίες υπαλλήλων και φυσικά… απολύσεις όσων περίσσευαν.«Σκληρό», αλλά λογικό δεδομένου ότι και υπεράριθμους διέθετε τότε το δημόσιο και υπηρεσίες που δεν έχουν κάποιον λόγο ύπαρξης και δυσλειτουργικό ήταν και χρήματα χάνονταν χωρίς κανείς να ξέρει που πήγαιναν: Αρκεί ίσως να θυμηθεί κανείς πως δεν γνωρίζαμε ούτε τον ακριβή αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων, ούτε που … πήγαινε η μισθοδοσία.Και χρειάστηκε να γίνει ολόκληρη … απογραφή των υπαλλήλων, ώστε να προσδιοριστεί ποιος ήταν ακριβώς ο αριθμός των ατόμων που υπηρετούσαν το Κράτος και συστήθηκε η Ενιαία Αρχή Πληρωμών για να χορηγούνται –και να ελέγχονται μέσα από αυτή- μισθοί και συντάξεις: Τότε λοιπόν ήταν –όπως περιέγραψε ο πρώην διοικητής- που αυτή η εισήγηση «έφαγε πόρτα» γιατί το Δημόσιο «δεν το αγγίζουμε».. Κάπως έτσι φαίνεται πως βγήκε και η έκφραση «ιερή αγελάδα».Και όπως είπε ο Γιώργος Προβόπουλος επέλεξαν την οδό των περικοπών σε συντάξεις και μισθούς αλλά και της βαριάς φορολόγησης και όπως είπε χαρακτηριστικά «ψαλίδι και φόροι, φόροι, φόροι, απλά τροφοδοτείς την ύφεση»..
Και κάπως έτσι κύλησε η πενταετία όπου η οποιαδήποτε αναφορά σε ανάπτυξη ήταν σαν να μιλάς για την διάσωση του …αργυροπελεκάνου: Βλέποντας λοιπόν τις προβλέψεις του Προσχεδίου του Προϋπολογισμού που επιδιώκει την είσπραξη επιπλέον 4 δισ. ευρώ την διετία αποκλειστικά από φόρους (…και αφού έχει προηγηθεί η εδώ και χρόνια εξοντωτική φορολόγηση) με ταυτόχρονο «ψαλίδι» σε συντάξεις και κοινωνικές παροχές 1,7 δισ., είναι σα να είσαι στο ίδιο έργο θεατής!Πόσο μάλλον όταν διαπιστώνεις ότι την ίδια ώρα, μισθολογικές και μη μισθολογικές παροχές στο Δημόσιο περικόπτονται μόλις … 21 εκατ. ευρώ!!! Ναι, 21 εκατομμύρια !!! Λιγότερα δηλαδή και από τα 33 εκατ. που κόστιζε το περιβόητο «επίδομα σάντουιτς», δηλαδή τα κουπόνια σίτισης για καφέδες και σάντουιτς που καταναλώνουν οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ!!Σα να λέμε, ότι από ολόκληρο το Δημόσιο η Αθήνα βρήκε να «κόψει» ποσά που αντιστοιχούν στα σχεδόν 2/3 του …επιδόματος «σάντουιτς»!!Κάπου είναι κάπου εδώ που σταματάς και λες … «δεν περιγράφω άλλο»!!
Γιατί αντιστεκόμαστε στις αλλαγές
Επιθυμούμε συχνά και επιδιώκουμε συνειδητά τις προσωπικές αλλαγές. Θέλουμε να αλλάξουμε κακές συνήθειες, να αλλάξουμε τους τρόπους συμπεριφοράς μας, να αλλάξουμε στοιχεία του χαρακτήρα μας, να αλλάξουμε τρόπο σκέψης. Σχεδόν κάθε άνθρωπος θέλει κάτι να αλλάξει σε σχέση με τον εαυτό του.
Η επιθυμία για αλλαγή δεν είναι απλή υπόθεση. Εμπεριέχει την συνειδητοποίηση ότι κάτι δεν είναι λειτουργικό στον τρόπο που σκεφτόμαστε και ενεργούμε και την αποδοχή της ευθύνης ότι αυτό το κάτι υπόκειται στον δικό μας έλεγχο. Συχνά η επιθυμία για αλλαγή υποκινείται από την πεποίθηση ότι οφείλουμε να είμαστε αρεστοί ή βολικοί στους σημαντικούς ανθρώπους γύρω μας.
Χρεώνουμε στον εαυτό μας λάθη επειδή διαπιστώνουμε ότι τρόπος που σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε και εν τέλει ενεργούμε δυσκολεύει τη ζωή του συντρόφου μας και κατά συνέπεια τη δική μας. Ωστόσο η μετατροπή της θέλησης σε πράξη αποδεικνύεται στην πράξη ένα αρκετά δύσκολο ή περίπλοκο εγχείρημα. Οι λόγοι είναι πολλοί.
Δεν έχουμε εντοπίσει τι πρέπει να αλλάξουμε
Το συναίσθημα μας είναι σχεδόν πάντα η σημαντικότερη ένδειξη ότι κάτι δεν πάει καλά. Είμαστε μονίμως αγχωμένοι, κατά κύριο λόγο δυστυχισμένοι, χωρίς διάθεση να κάνουμε πράγματα. Όταν τα συναισθήματα μας είναι σε μεγάλο βαθμό αρνητικά, δυσάρεστα και ανυπόφορα αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε και να προβληματιζόμαστε για το τι πάει στραβά. Το ότι θέλουμε όμως να βελτιωθεί η διάθεση μας προς το καλύτερο δεν σημαίνει ότι έχουμε εντοπίσει τις αιτίες. Φταίνε οι γύρω μας για τον τρόπο που μας φέρονται, οι συνάδελφοι στην δουλειά που είναι μίζεροι, τα οικονομικά μας που είναι περιορισμένα, ο σύντροφος μας που μας επικρίνει διαρκώς, οι γονείς μας που δεν μας καταλαβαίνουν; Οι παράγοντες που συμβάλουν στην τωρινή μας κατάσταση μπορεί να είναι αμέτρητοι, οι αιτίες όμως βρίσκονται συνήθως μέσα μας. Αν προσπαθούμε να αλλάξουμε τα λάθος δεδομένα και με τους λάθους τρόπους απλώς διαιωνίζουμε τη δυστυχία μας και εντείνουμε την ανημποριά μας.
Δεν ξέρουμε πώς να είμαστε κάτι άλλο
Ακόμα όμως και αν φτάσουμε στο σημείο να εντοπίσουμε επακριβώς την πηγή των προβλημάτων μας και να αναλάβουμε την ευθύνη των επιλογών μας, δεν σημαίνει πως έχουμε λύσει το πρόβλημα. Μπορεί να ξέρουμε για παράδειγμα πως πρέπει να γίνουμε πιο διεκδικητικοί και να μην υποχωρούμε πάντα στις επιθυμίες και τις επιταγές των άλλων. Δεν το κάνουμε όμως από φόβο μήπως γίνουμε δυσάρεστοι στους άλλους και δεν μας αποδέχονται πλέον αλλά και γιατί δεν ξέρουμε πώς να είμαστε διεκδικητικοί. Αν έχουμε υπάρξει όλη μας τη ζωή υποχωρητικοί δεν έχουμε καλλιεργήσει την δεξιότητα της διεκδικητικότητας και δεν ξέρουμε κατά συνέπεια πώς να συμπεριφερθούμε έτσι. Αυτό σημαίνει πως χρειάζεται να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας σε νέες συμπεριφορές για να αποχωριστούμε σταδιακά τις παλιές.
Η πιθανή αναταραχή των σχέσεων μας
Η αλλαγή ωστόσο, διαπιστώνουμε σταδιακά όσο την πλησιάζουμε, δεν είναι η γη της επαγγελίας. Το να αλλάξουμε στάση ή συμπεριφορά συνεπάγεται και πιθανές αλλαγές στην στάση των άλλων απέναντι μας. Η υποχωρητικότητα μας και το να μην εκφράζουμε τα συναισθήματα μας μπορεί να είναι πλέον ένα πρόβλημα για μας αλλά αν έχουμε δομήσει τις σχέσεις με τους γύρω μας πάνω σε αυτό το χαρακτηριστικό, η σταδιακή αλλαγή μας ίσως να συνεπάγεται και ρήξη στις σχέσεις μας. Θα αποδεχτούν οι άλλοι γύρω μας – ο σύντροφος μας, τα παιδιά μας, οι κολλητοί μας – τις αλλαγές; Αν μας προτιμούσαν υποχωρητικούς τότε τι γίνεται; Το αν θα ρισκάρουμε ή όχι να προχωρήσουμε σε αλλαγές έχει σε μεγάλο βαθμό να κάνει με το αν είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε τι όποιες πιθανές αλλαγές προκύψουν στις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Οι αλλαγές αυτές δεν είναι απαραίτητο να είναι αρνητικές. Μπορεί οι σχέσεις μας να εξελιχθούν και προς το καλύτερο. Σίγουρα ωστόσο θα πρέπει οι σχέσεις αυτές να επανατοποθετηθούν σε νέες βάσεις και μας φέρουν προ των ευθυνών μας να τις δουλέψουμε ξανά προκειμένου να γίνουν λειτουργικές και υγιείς.
**************
Θα αναρωτηθεί εύλογα κάποιος, πως είναι δυνατόν να θέλεις τόσο πολύ να αλλάξεις, να βρεις τον τρόπο να το κάνεις και όμως την τελευταία στιγμή να κάνεις πίσω; Φαίνεται οξύμωρο και αντιφατικό. Είναι σαν να πεθαίνεις της δίψας και μόλις φτάσεις στην πηγή να φεύγεις χωρίς να πιεις μια γουλιά νερό. Πολλοί άνθρωποι μιλάνε με τόση λαχτάρα για την επιθυμία τους να ήταν κάτι διαφορετικό στη ζωή τους, να ήταν οι ίδιοι πιο ευτυχισμένοι, λιγότερο αγχωμένοι, να είχανε περισσότερο χρόνο, να ήτανε ο σύντροφος τους πιο εκφραστικός κτλ, που είναι δύσκολο να αμφισβητήσεις την ένταση με την οποία το επιθυμούν
Οι νέες ευθύνες
Όσο όμως πλησιάζουμε στην αλλαγή, όσο καλλιεργούμε τις δεξιότητες και τον τρόπο σκέψης που θα την καταστήσουν εφικτή, τόσο αλλάζει το τοπίο μπροστά μας. Ενώ πριν βλέπαμε μόνο τον εαυτό μας, αποδεσμευμένο από άγχη και στεναχώριες, τώρα βλέπουμε όλη την εικόνα. Το να αλλάξουμε, το να αποβάλουμε προβληματικές συμπεριφορές και συνήθειες, σημαίνει ότι αλλάζουν και οι ευθύνες της ζωής μας. Οι αρρώστιες μας – ψυχικές ή σωματικές – οι δεσμεύσεις και τα αδιέξοδα μας, δικαιολογούν συχνά την αδράνεια μας ή την ελάχιστη προσπάθεια που καταβάλουμε. Η πεποίθηση «Γιατί να προσπαθήσω; Αφού τίποτα δεν αλλάζει»γίνεται στάση ζωής. Αν όμως, για παράδειγμα, ξεπεράσω την κατάθλιψη μου, βρίσκομαι μπροστά στην ευθύνη να διαχειριστώ την προβληματική σχέση με την μητέρα μου. Αφού η κατάθλιψη δεν θα δικαιολογεί πλέον την ανημπόρια μου έχω ευθύνη να μιλήσω, να βάλω τα όρια μου, να διεκδικήσω, να αποδεχθώ σκληρές αλήθειες και να χαράξω ο ίδιος την ζωή μου.
Η δύναμη της συνήθειας
Ακούγεται παιδιαρώδες ίσως να μιλάμε για την δύναμη της συνήθειας. Ιδιαίτερα από τη στιγμή που το παράδειγμα τόσων ανθρώπων δείχνει ότι οι συνήθειες σπάνε αν το βάλουμε στόχο. Αυτό είναι αλήθεια αλλά το δύσκολο πολλές φορές είναι να κωδικοποιήσουμε έναν αριθμό συμπεριφορών και αντιδράσεων κάτω από τον όρο συνήθεια. Η συνήθεια, ας μην ξεχνάμε, περιγράφει ένα σύνολο συμπεριφορών που προκαλούνται με βάση ένα ερέθισμα. Από την ονυχοφαγία όταν κάποιος αγχώνεται μέχρι τις διαρκείς ενδοοικογενειακές συγκρούσεις, μπορούμε να μιλήσουμε για συνήθειες. Δεν αλλάζουμε και προτιμάμε τις συνήθειες μας επειδή α) δεν έχουμε καν καταλάβει ότι αυτός ο τρόπος αντίδρασης μας έγινε συνήθεια (π.χ. θα φωνάξουμε, θα μαλώσουμε με τον σύντροφο μου, θα κλειστώ στο δωμάτιο μου θα κλαίω και θα έρθει να με παρηγορήσει και θα τα βρούμε) β) μας είναι τόσο οικείες που λειτουργούν με αυτόματο πιλότο, δεν χρειάζεται δηλαδή να δαπανήσουμε χρόνο και κόπο για να σκεφτούμε και να πράξουμε κάτι διαφορετικό. Οι συνήθειες στην ουσία μοιάζουν με δρόμο που τον έχουμε διανύσει πολλές φορές, προχωράμε χωρίς να σκεφτόμαστε ιδιαίτερα που και πως θα πάμε.
Η δυσκολία της αλλαγής (κόπος, χρόνος, προσπάθεια)
Όλα τα προαναφερόμενα καθιστούν ιδιαίτερα ξεκάθαρη την δυσκολία που συνοδεύει την όποια απόφαση να προβούμε σε αλλαγές σε προσωπικό επίπεδο. Από το να κόψουμε το κάπνισμα, μέχρι να βελτιώσουμε την σχέση με τον σύντροφο μας, από το να νικήσουμε την κατάθλιψη και τις κρίσεις πανικού μέχρι να ξεκινήσουμε την αναζήτηση εργασίας. Όλα συνοδεύονται από το φόβο του άγνωστου, από την καλλιέργεια νέων δεξιοτήτων, πιθανώς από την απόκτηση νέων γνώσεων αλλά και από την επαναδιαπράγματευση των σχέσεων μας. Θα ήταν λάθος να υποτιμήσουμε τις δυσκολίες. Οι αλλαγές απαιτούν προσωπικό κόπο και δουλειά με τον εαυτό μας. Απαιτούν χρόνο καθώς δεν εδραιώνονται μέσα σε μια νύχτα. Απαιτούν επίσης συνειδητή προσπάθεια. Πρέπει να θέλουμε να αλλάξουμε και να προσπαθούμε για αυτό. Το ότι είναι δύσκολες, δεν σημαίνει ότι είναι ανέφικτες. Είναι όμως σίγουρα κάτι το οποίο θα μας δώσει δύναμη να διαχειριστούμε και άλλες δυσκολίες της ζωής.
Βάλια Παυλίδου
Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Photo by streethacker
Μετά την Ουκρανία, η Συρία επαναφέρει στο προσκήνιο την Κρεμλινολογία
Η Ρωσία του Πούτιν παραλληλίζεται, όλο και συχνότερα, με το παλιό καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης. Άλλωστε ο Βλαντίμιρ, όπως οι Σοβιετικοί ηγέτες κατάφερε να λογίζεται και πάλι το Κρεμλίνο ως «αντίπαλο δέος» για τη Δύση, με τα περισσότερα διεθνή ΜΜΕ και πολιτικούς αναλυτές να κάνουν λόγο για επαναφορά της εποχής του «Ψυχρού Πολέμου».Από τη Μαρία ΛίλαΣε αυτή την οπτική βοηθητική υπήρξε η προϋπηρεσία του Ρώσου προέδρου ως πράκτορα της KGB αλλά και οι κρίσιμες αποφάσεις σύγκρουσης με τη Δύση για την Ουκρανία, την Κριμαία και τώρα για τη Συρία, χωρίς να παραγνωρίζεται και η σημασία της ασυλίας του Έντουαρντ Σνόουντεν.Καθώς τα ρωσικά βομβαρδιστικά χτυπούν θέσεις των τζιχαντιστών του ισλαμικού κράτους αλλά και ανταρτών που μάχονται τον Άσαντ στη Συρία στη Δύση αναπτύσσεται εκ νέου η Κρεμλινολογία, όρος που διαδόθηκε την εποχή του Ψυχρού Πολέμου για να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο το περιβάλλον του προέδρου καταστρώνει σχέδια και λαμβάνει αποφάσεις με διεθνές αντίκτυπο.Σχέδια και αποφάσεις που όμως «διαρρέουν» κατά το δοκούν στα ΜΜΕ, τα οποία θα πρέπει να διαβάσουν ανάμεσα στις γραμμές των πληροφοριών για να φθάσουν μέχρι την αλήθεια.Ανάλογες πληροφορίες δίνονται και τώρα για τις προθέσεις της Μόσχας στη Συρία μολονότι ο Πούτιν δεν κρύβει την στήριξή του στο καθεστώς του Μπασάρ Αλ Άσαντ αλλά και την απέχθειά του προς το νέο χαλιφάτο των φανατικών ισλαμιστών που ίδρυσαν οι τζιχαντιστές τον Ιούλιο του 2014, σε συριακά και ιρακινά εδάφη, τα οποία κατέλαβαν.
Απώτερος σκοπός με σημαντικά οφέλη για το Κρεμλίνο θα ήταν μια στρατιωτική επιτυχία σε αυτήν την περιοχή, όπου δρά από τον Αύγουστο του 2014 η διεθνής υπό τις ΗΠΑ συμμαχία, πραγματοποιώντας αεροπορικές επιδρομές, με πενιχρά έως ελάχιστα αποτελέσματα.Πύραυλοι που εκτοξεύθηκαν από ρωσικά πολεμικά πλοία στην Κασπία Θάλασσα έπληξαν τη νύχτα στόχους του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία, ανακοίνωσε σήμερα το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ενώ οι στρατιωτικές δυνάμεις του Άσαντ προχωρούν σε χερσαίες επιχειρήσεις.Οι ρωσικοί πύραυλοι έπληξαν μονάδες κατασκευής πυρομαχικών και βομβών, κέντρα διοίκησης, αποθήκες πυρομαχικών και κέντρα εκπαίδευσης ενώ από τη Βηρυτό, το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανακοίνωσε ότι συριακές χερσαίες δυνάμεις και άνδρες της εθνοφυλακής με την υποστήριξη των αεροπορικών δυνάμεων της Ρωσίας, εξαπέλυσαν επίθεση κατά των Σύρων ανταρτών στην στρατηγικής σημασίας κοιλάδα Αλ-Γαμπ, στη βορειοδυτική Συρία.
Οι συριακές αντικαθεστωτικές δυνάμεις είχαν προωθηθεί στην παραπάνω περιοχή στη διάρκεια ευρείας κλίμακας επίθεσης τον περασμένο Ιούλιο και Αύγουστο απειλώντας την κυριαρχία των στρατιωτικών δυνάμεων του Άσαντ σε σημεία κλειδιά της παράκτιας δυτικής ζώνης της χώρας.Σύμφωνα με τον επικεφαλής του Παρατηρητηρίου Ράμι Αμπντουλραχμάν, οι συριακές δυνάμεις βομβαρδίζουν τις υπό τον έλεγχο των Σύρων ανταρτών περιοχές με πυραύλους εδάφους-εδάφους, και με την υποστήριξη των ρωσικών αεροπορικών δυνάμεων.Οι υπουργοί Άμυνας του ΝΑΤΟ συνεδριάζουν σήμερα στις Βρυξέλλες με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής να επαναλαμβάνουν ότι δεν πρόκειται να συνεργαστούν με τη Ρωσία πλήττοντας από κοινού τους τζιχαντιστές του ισλαμικού κράτους και τον Αμερικανό υπουργό Άμυνας Άστον Κάρτερ να χαρακτηρίζει «θεμελιώδες σφάλμα» τη ρωσική ανάμιξη στην περιοχή.
Μάλιστα η διεθνής συμμαχία κατά του ισλαμικού κράτους που τελεί υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, αναγκάστηκε να «αλλάξει την πορεία» τουλάχιστον ενός εκ των αεροσκαφών της πάνω από τη Συρία προκειμένου να μην πλησιάζει πολύ κοντά σε ρωσικό αεροπλάνο, σύμφωνα με εκπρόσωπο του Πενταγώνου.Η Τουρκία που καταγγέλλει τη Μόσχα για παραβιάσεις του εθνικού της εναέριου χώρου, επιμένει στη θέσπιση ζώνης απαγόρευσης πτήσεων πάνω από τη Συρία, χωρίς να βρίσκει προς το παρόν ευήκοα ώτα μέσα στο ΝΑΤΟ ενώ Κατάρ και Σαουδική Αραβία δεν κρύβουν τη δυσαρέσκειά τους για τον ρωσικό παράγοντα που δείχνει να ευνοεί τις θέσεις όχι μόνο της Δαμασκού, αλλά και της Τεχεράνης με δεδομένη την πρόθεση των Ρώσων να αναμιχθούν και στο Ιράκ με πρόσχημα την εκδίωξη των τζιχαντιστών του ισλαμικού κράτους.
