Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ
Πικρές αλήθειες για το δυστύχημα του Παντελή Παντελίδη από τον εκπαιδευτή Θωμά Παπαπάσχο

Πικρές αλήθειες για το δυστύχημα του Παντελή Παντελίδη από τον εκπαιδευτή Θωμά Παπαπάσχο

Πρώτη καταχώρηση: Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2016, 14:22
90

Επιμέλεια: Βασίλης Γ. Σαρημπαλίδης

      

Τη δική του εκδοχή για το δυστύχημα του τραγουδιστή Παντελή Παντελίδη έγραψε ο Θωμάς Παπαπάσχος, δημοσιογράφος και εκπαιδευτής ασφαλούς οδήγησης. 

Ο Παπαπάσχος αναλύει το παγκόσμιο πρόβλημα που μαστίζει τη σύγχρονη κοινωνία μας και δίνει τεκμηριωμένες απαντήσεις στα όσα τραγελαφικά γράφονται και ακούγονται σχετικά με το θανατηφόρο τροχαίο.


O Θωμάς Παπαπάσχος διδάσκει τον τρόπο και την πορεία που ακολουθεί ένα αυτοκίνητο όταν χάνει τον έλεγχό του...

O Θωμάς Παπαπάσχος διδάσκει τον τρόπο και την πορεία που ακολουθεί ένα αυτοκίνητο όταν χάνει τον έλεγχό του…



Η άποψη του ειδικού…
Κατ’ αρχάς να εκφράσω τα συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους φίλους του τραγουδιστή που έφυγε από τη ζωή, αλλά και σε όλους τους συγγενείς και φίλους των ανθρώπων που έφυγαν χθες, προχθέςΗ μάστιγα του αιώνα…και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές από τροχαία δυστυχήματα. 

Τα τροχαία γίνονται γνωστά, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά παγκοσμίως, όταν έχουμε εμπλεκόμενο «διάσημο» ή κάτι που «γράφει» στις κάμερες, όπως μία καραμπόλα. Κάθε μέρα χάνονται παγκοσμίως 3.500 άνθρωποι και στην Ευρώπη 94, ενώ στην Ελλάδα 2. Αυτοί, παρόλο που δεν παίρνουν τη δημοσιότητα και τον θρήνο της κοινής γνώμης, όπως κάποιος διάσημος, είναι κομμάτι ενός παγκόσμιου προβλήματος που μαστίζει καθημερινά την καθημερινότητα μας.

Τα τροχαία δυστυχήματα είναι ένα καθημερινό φαινόμενο στην σύγχρονη κοινωνία που ζούμε...

Τα τροχαία δυστυχήματα είναι ένα καθημερινό φαινόμενο στην σύγχρονη κοινωνία που ζούμε…



Η οδήγηση είναι η πιο επικίνδυνη και υπεύθυνη καθημερινή μας συνήθεια. Όλοι κινδυνεύουμε στον δρόμο και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να οδηγήσουμε με μυαλό και καθαρή αντίληψη για Όταν οδηγούμε, πρέπει να τηρούμε τους κανόνες…να μειώσουμε τις πιθανότητες να μην είμαστε εμείς οι επόμενοι στη λίστα. Όταν ξεχνάμε την επικινδυνότητα της οδήγησης και δεν τηρούμε τους κανόνες που υπάρχουν (αλλά τους ξεχνάμε & πολλές φορές τους αγνοούμε), τότε ανεβάζουμε τις πιθανότητες να γίνει κάτι. Η σωστή επιλογή αυτοκινήτου & διαδρομής, η ζώνη, η διαύγεια της σκέψης, το μυαλό και σωστή εκτίμηση των συνθηκών και των πιθανών κινδύνων, η σωστή ταχύτητα και απόσταση μας κάνουν πιο θωρακισμένους στο πεδίο μάχης. Μέσα σε αυτόν τον παραλογισμό της τηλεόρασης & του internet όλοι πιάστηκαν στο μείζον και μάλιστα το ανέλυσαν με αδιανόητο τρόπο και όχι στην ουσία. Ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος που είναι μέχρι τις 08.15 ξύπνιος, με γεμάτη κουραστική μέρα & ίσως μετά από διασκέδαση, με ένα αυτοκίνητο που θεωρητικά σου προσφέρει το συναίσθημα του άτρωτου και το οδηγείς ελάχιστες μέρες, χωρίς (μάλλον) να φοράει ζώνη και σε έναν δρόμο που δεν είναι και πρότυπο κατασκευής & και ασφάλειας ανεβάζουν τις πιθανότητες για τροχαίο.

Παρ’ όλα αυτά, άκουσα τόσα κουφά από τις τηλεοράσεις που θα ήθελα να τα αναλύσουμε λίγο για να μη μείνουν για ακόμη μία φορά οι λάθος εντυπώσεις.

1) Ο οδηγός έτρεχε με 150 χ.α.ω! 
Η οδήγηση είναι απλά μαθηματικά. Η στροφή αυτή που βγήκε από τον δρόμο το Mercedes ML 63 AMG έχει ακτίνα περίπου 70 μέτρα. Ένα επιβατικό αυτοκίνητο με δυνατότητα να παράγει πρόσφυση 0,85 g Αυτοψία στο σημείο και συμπεράσματα…και σωστή οδήγηση μπορεί να διαγράψει αυτό το τόξο οριακά, το πολύ με 80 – 85 χ.α.ω. Ειδικά αν υπολογίσουμε την ποιότητα της ασφάλτου & την κατηφόρα και την κλίση του δρόμου, ίσως τα 85 χ.α.ω είναι και υπερβολική ταχύτητα. Πήγα στο σημείο και είδα, το μελέτησα κάπως. Δεν υπάρχουν σημάδια από λάστιχο, που θα έδειχναν ένα αυτοκίνητο που ξεκολλάει και γλιστράει πάνω στα λάστιχά του απότομα. Επίσης το αυτοκίνητο έφυγε προς το τέλος της στροφής (μετά το μέσο της), ενώ καβάλησε το κράσπεδο με τις εξωτερικές ρόδες και με κάτι που παρέσυρε (ίσως το σκουριασμένο μεγάλο κάγκελο) στράβωνε κάπως λοξά τα κολονάκια. Αν ήταν το αυτοκίνητο πάνω από τα κολονάκια, ίσως να τα είχε στραβώσει πολύ περισσότερο. Στο τελευταίο κολονάκι, που είναι και το πιο στραβό, δείχνει ότι τότε μάλλον καβάλησε και με τις εσωτερικές ρόδες το τοιχίο και τούμπαρε σταματώντας σε ελάχιστα μέτρα και ευτυχώς όχι με πολλά χιλιόμετρα, γιατί τότε ίσως να κατέληγε στη γεμάτη με αυτοκίνητα Βουλιαγμένης και να θρηνούσαμε κι άλλα θύματα.

Σύμφωνα με τον Θωμά Παπαπάσχο η Mercedes ML που οδηγούσε ο Παντελής Παντελίδης δεν υπήρχε περίπτωση να πήγαινε με 150 χλμ./ώρα...

Σύμφωνα με τον Θωμά Παπαπάσχο η Mercedes ML που οδηγούσε ο Παντελής Παντελίδης δεν υπήρχε περίπτωση να πήγαινε με 150 χλμ./ώρα…



Αν είχε το αυτοκίνητο στην είσοδο της στροφής 150 χ.α.ω, τότε θα έφευγε ακριβώς εφαπτομενικά και στην είσοδο, καθώς θα ήθελε να κάνει τόξο ακτίνας 205 μέτρων (για 0.85g πρόσφυση) και μάλλον θα είχε απογειωθεί, με τη βοήθεια του κοντού τοιχίου, επάνω στην παραλιακή και στα υπόλοιπα αυτοκίνητα που βρίσκονταν ανυποψίαστα στον δρόμο!!! Η καμπυλότητα αυτής της στροφής για αυτούς που ξέρουν είναι σαν την Κ11 στην πίστα των Σερρών. Σκεφτείτε ένα αυτοκίνητο να έρχεται στην είσοδο με 150 χ.α.ω, αν θα διανοηθεί να στρίψει τη στροφή με την τέλεια άσφαλτο και κλίση!
Τα 80 – 85 χ.α.ω που δείχνουν καθημερινή -φυσιολογική ταχύτητα μπορεί τελικά & κάτω από συνθήκες να είναι θανάσιμη. Υπερβολική ταχύτητα δεν σημαίνουν μόνο τα 150 και 200 χ.α.ω. Ακόμη και 40-50 χ.α.ω αρκούν για να χάσουμε τη ζωή μας. 

Δεν θα ήθελα να δημιουργηθεί για ακόμη μία φορά η εντύπωση ότι πεθαίνουν μόνο οι τρελοί που τρέχουν με 150 χ.α.ω, ενώ οι υπόλοιποι που οδηγούνε μόλις με 100 χα.ω είναι λογικοί και ασφαλείς. ΠΟΥ, ΠΟΤΕ, ΠΩΣ, ΜΕ ΤΙ??? Ψυχραιμία.

2) Θα διαβάσουμε τον εγκέφαλο του αυτοκινήτου να δούμε τις συνθήκες του δυστυχήματος!!!
Από πότε οι εγκέφαλοι των αυτοκινήτων (και μάλιστα ποιος από όλους;;;) έχουν μαύρο κουτί που καταγράφει δεδομένα; Φυσικά και τα διαβάζουν, αλλά δεν τα καταγράφουν! Κάποιος βλέπει πολύ MAYDAY και έχει μπερδέψει τα μαύρα κουτιά των αεροπλάνων με τα αυτοκίνητα. 

Το πολύ πολύ να δούμε κάποια καταγεγραμμένη βλάβη στον κινητήρα ή σε κάποιο άλλο σύστημα. Datalogger δεν έχουν τα επιβατικά!!!!

Ο Θωμάς Παπαπάσχος τρέχει και σε αγώνες αυτοκινήτου...

Ο Θωμάς Παπαπάσχος τρέχει και σε αγώνες αυτοκινήτου… 

3) ΑΝ ΦΟΡΟΥΣΕ ΖΩΝΗ, ΘΑ ΗΤΑΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ. Αυτό το αφήνω ασχολίαστο!!!!!!!!!
Ας είναι αυτό το δυστύχημα αφορμή (έστω και με κακό τρόπο) για να σκεφτούμε και να αναλογιστούμε ότι είναι κρίμα να χάνουμε ανθρώπους από τροχαία. Τα ατυχήματα και δυστυχήματα μπορεί να Ατυχήματα μπορούν να συμβούν και με χαμηλές ταχύτητες…συμβούν στον οποιοδήποτε και ανά πάσα στιγμή και με ταχύτητες κάτω από 60 χ.α.ω. Ο οδηγός πρέπει πάντα να τηρεί τους κανόνες & κυριότερα να είναι μόνο οδηγός. Όταν αφαιρεθούμε ή δεν κρίνουμε σωστά τις συνθήκες και τους πιθανούς κινδύνους, τότε ερχόμαστε πιο κοντά στην καταστροφή, ανεξάρτητα από τις ικανότητες στα χέρια. 

Και ο πρώτος παράγοντας των τροχαίων και με πάνω από 95% ποσοστό είναι ο άνθρωπος και ο ανθρώπινος παράγοντας. Στο χέρι μας είναι να προστατεύσουμε τον εαυτό μας, τους συνεπιβάτες μας και όλους τους χρήστες του δρόμου που βρίσκονται κοντά μας. 

Τα λόγια αυτά μου βγήκαν όχι για να είμαι ένας από τον μακρύ κατάλογο των «ειδικών» που λέει τη γνώμη του, αλλά για να περάσει ένα σωστό μήνυμα που θα μας αφυπνίσει και όχι το εύκολο μήνυμα του τρελού που πήγαινε με 150 χ.α.ω!!!, γιατί χάνουμε την ουσία. 

Μακάρι όλες οι καθημερινές και πολλές φορές άδικες θυσίες στην άσφαλτο, από το νεογέννητο έως το βαθιά ηλικιωμένο, διάσημο ή άσημο άνθρωπο, να παίρνουν τη δημοσιότητα που πρέπει, ώστε να γίνονται καθημερινή υπενθύμιση για να μην ξεχνάμε την επικινδυνότητα της οδήγησης, να βάζουν ένα λιθαράκι. Μια στιγμή είναι αρκετή για την καταστροφή. 

Με απόλυτο σεβασμό 
Θωμάς Παπαπάσχος 

Ο Θωμάς Παπαπάσχος (τέρμα αριστερά) έχει πετύχει ακόμα και παγκόσμιο ρεκόρ οικονομίας καυσίμου με την VW το οποίο έχει καταγραφεί στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες....

Ο Θωμάς Παπαπάσχος (τέρμα αριστερά) έχει πετύχει ακόμα και παγκόσμιο ρεκόρ οικονομίας καυσίμου με την VW το οποίο έχει καταγραφεί στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες….





Δημοσιεύτηκε στισ

Τροφές και ποτά που σας γερνούν κατά 20 χρόνια! 

Ο ρυθμός γήρανσης επηρεάζεται από πολυάριθμους παράγοντες, όπως τα γονίδια, η έκθεση στον ήλιο, οι έκθεση σε περιβαλλοντικούς ρύπους αλλά και η διατροφή.  
Τα φρούτα και τα λαχανικά παρέχουν σημαντική ποσότητα αντιοξειδωτικών ουσιών ώστε να παραμείνει το δέρμα σφριγηλό και λαμπερό για περισσότερα χρόνια, άλλες τροφές όμως ευθύνονται για την πρόωρη γήρανση λόγω των βλαβερών συστατικών που περιέχουν.  – Έτοιμα γεύματα: Είτε βαριέστε να μαγειρέψετε είτε δεν έχετε χρόνο να το κάνετε, μην καταφεύγετε σε έτοιμα γεύματα, καθώς περιέχουν τεράστιες ποσότητες αλατιού που προκαλεί κατακράτηση, με αποτέλεσμα το πρόσωπο να μοιάζει πρησμένο και πιο γερασμένο.  – Ενεργειακά ποτά: Αποτελούν για πολλούς λύση-ανάγκης όταν χρειάζονται άμεση τόνωση, περιέχουν όμως αρκετή ζάχαρη και έχουν όξινο pH, είναι επομένως ιδιαίτερα βλαβερά για τα δόντια.  – Αρτοποιήματα: Κρουασάν, τσουρέκια αλλά και αλμυρές ζύμες έχουν αρκετή ζάχαρη και λιπαρά που προσθέτουν κιλά και παράλληλα προκαλούν βλάβες στα δόντια, επιταχύνοντας τη διαδικασία της γήρανσης.  – Αλλαντικά: Τα συντηρητικά που υπάρχουν στο επεξεργασμένο κρέας συμβάλλουν στη δημιουργία ελεύθερων ριζών, οι οποίες οδηγούν στη οξείδωση των κυττάρων και του DNA.  – Λευκό ψωμί και λευκά ζυμαρικά: Οι τροφές που ανήκουν σε αυτές τις κατηγορίες έχουν υψηλό γλυκαιμικό δείκτη επιταχύνουν σημαντικά τη διαδικασία γήρανσης του δέρματος.  – Κοκτέιλ: Αν και λίγο κόκκινο κρασί την ημέρα δεν βλάπτει, καλό είναι να αποφεύγετε τα κοκτέιλ, καθώς περιέχουν τεράστιες ποσότητες ζάχαρης, καταστρέφοντας σταδιακά το κολλαγόνο του δέρματος.  – Μαργαρίνη: Ορισμένες περιέχουν τρανς λιπαρά, τα οποία μειώνουν τα επίπεδα ενυδάτωσης του δέρματος κι έτσι εμφανίζονται πιο γρήγορα ρυτίδες και λεπτές γραμμές.

 
Κέρδος online   19/2/2016 0:20

Δημοσιεύτηκε στισ

Τα μυστικά της Αθήνας: Τα ξεχασμένα καταφύγια της Αττικής – Ένα μοναδικό ταξίδι στην άγνωστη υπόγεια Αθήνα

Ένα κομμάτι της ιστορίας το οποίο πρακτικά δεν έχει καταγραφεί περιγράφει ο συγγραφέας Κωνσταντίνος Κυρίμης, συγγραφέας του βιβλίου «Τα Καταφύγια της Αττικής: Μια περιήγηση στη μυστική, υπόγεια Αττική», το οποίο παρουσιάζεται σήμερα Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου, σε εκδήλωση στον Πολυχώρο Δημαρχείου Παλαιού Φαλήρου.  Στο πλαίσιο μιας έρευνας που ξεκίνησε από προσωπικό ενδιαφέρον, ο συγγραφέας επισκέφθηκε παλαιά καταφύγια της Αττικής, αναδεικνύοντας μια άγνωστη, υπόγεια πλευρά της περιοχής, κρυμμένη μέσα σε σκοτεινούς θαλάμους και υπόγειες στοές που έχουν ξεχαστεί από τους κατοίκους και από τον χρόνο- μια πραγματική «μυστική Αττική», η οποία φέρνει στο νου «ζωντανή» τη δύσκολη και οδυνηρή για τη χώρα μας περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.  katafygia  Όπως δήλωσε ο κ. Κυρίμης , η έρευνα προκύπτει από το προσωπικό του ενδιαφέρον για τη στρατιωτική ιστορία. «Από το 2004 γράφω σε περιοδικά του χώρου, και παράλληλα μου άρεσε να εξερευνώ οτιδήποτε είναι μυστήριο, περίεργο, κτλ, στο πλαίσιο του αποκαλούμενου “urban exploration”. Ξεκινώντας να μαθαίνω για τα καταφύγια, άρχισα να πηγαίνω σε κάποια από προσωπικό ενδιαφέρον και διαπίστωσα στην πορεία ότι δεν υπάρχουν σχεδόν πουθενά πληροφορίες. Οπότε θεώρησα ότι είναι λίγο αδικία αυτό το κομμάτι της ιστορίας να μην έχει καταγραφεί, και έτσι ξεκίνησα να κάνω πιο οργανωμένη δουλειά, με βιντεοσκόπηση, φωτογράφηση, χαρτογράφηση – επειδή δεν υπάρχουν πουθενά χάρτες- και ξεκίνησα να τα δημοσιεύω σε περιοδικό που συνεργάζομαι. Με το πέρασμα του χρόνου κατάφερα να μαζέψω αρκετά στοιχεία, και μου πρότειναν να τα κάνω βιβλίο, όπου θα ήταν πιο συγκεντρωμένα και θα μπορέσουν να διατηρηθούν και με την πάροδο του χρόνου».  Η έρευνα διήρκεσε περίπου τρία χρόνια, και ο συγγραφέας συνεχίζει να ψάχνει: «Ιδεατά θα ήθελα να κάνω 2ο τόμο, μακροπρόθεσμα, ή εμπλουτισμένο 1ο τόμο, μεσοπρόθεσμα».  Οι τρεις περίοδοι των καταφυγίων  Ο κ. Κυρίμης αναφέρει ότι τα καταφύγια χωρίζονται σε τρεις περιόδους, με φθίνουσα βαρύτητα: Την περίοδο 1936-1940 (επί διακυβέρνησης Ιωάννη Μεταξά), την περίοδο της Κατοχής (1941-1944) και την περίοδο των αρχών του Ψυχρού Πολέμου (1950-1960).  katafygia  Η πλέον «δραστήρια» στο αντικείμενο είναι η πρώτη: Όπως σημειώνει ο συγγραφέας, σε βιβλίο του στρατάρχη Αλέξανδρου Παπάγου αναφέρεται ότι πριν την είσοδο της Ελλάδας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρχαν στην Αττική 400 δημόσια καταφύγια και 12.000 ιδιωτικά. «Ο Ιωάννης Μεταξάς είχε καταλάβει ότι επίκειται πόλεμος, καθώς και τον ρόλο που θα έπαιζε το αεροπλάνο ως πολεμικό μέσο, οπότε στο σχέδιο πολιτικής προστασίας τα καταφύγια αποτελούσαν σημαντική συνιστώσα. Έφτιαξε νόμο που απαγόρευε την ανέγερση κτίσματος στην Αττική χωρίς καταφύγιο από το 1938 και μετά και παράλληλα έχτισε πολλά δημόσια καταφύγια, ενώ ό,τι μπορούσε από παλιές στοές, μεταλλεία, ό,τι τρύπα υπήρχε, προσπάθησε να την αξιοποιήσει και οχυρώσει ως καταφύγιο».  Όσον αφορά στη δεύτερη περίοδο, περιλαμβάνει τα γερμανικά καταφύγια της περιόδου της Κατοχής: «Οι Γερμανοί είχαν φόβο για συμμαχική απόβαση, οπότε είχαν οχυρώσει τις ακτές- και στο πλαίσιο αυτών των έργων, σε κάθε οχυρωμένη περιοχή, στο κέντρο της υπήρχε καταφύγιο. Για αυτό και τέτοια καταφύγια συναντάμε σε παραλιακές περιοχές, όπως η Βούλα, η Γλυφάδα και η Ραφήνα, ενώ υπάρχουν και μικρότερα καταφύγια σε αμυντικές τοποθεσίες κοντά σε αεροδρόμια, όπως στη Δεκέλεια και το Ελληνικό». Δεν είναι γνωστός με βεβαιότητα ο αριθμός των καταφυγίων αυτών, ωστόσο όπως αναφέρει ο κ. Κυρίμης βασικό χαρακτηριστικό τους είναι ότι ήταν πολύ καλά κατασκευασμένα: «Σε κάποια μπαίνεις και νομίζεις ότι χτίστηκαν χθες».  Περνώντας στην τρίτη περίοδο (1950-1960), ο συγγραφέας υπογραμμίζει ότι η έννοια του καταφυγίου και ο φόβος του άμεσου πολέμου είχε υποβαθμιστεί μεν, ωστόσο, σε κάθε περίπτωση, επρόκειτο για την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. «Ενώ δεν υπήρχε συγκεκριμένη κρατική πρόνοια, κάποιες κοινωνικές ομάδες- ελίτ είχαν μεριμνήσει για τη δημιουργία καταφυγίων στις πολυκατοικίες που έχτιζαν ή στα σπίτια τους. Το πνεύμα ήταν τελείως αντίθετο από την περίοδο 1936-1940, όταν τα καταφύγια…διαφημίζονταν κιόλας (“ελάτε στο τάδε κομμωτήριο, όπου υπάρχει δυνατό καταφύγιο”), ενώ γίνονταν επίσης συχνές ασκήσεις και γυμνάσια, και υπήρχε πολύ καλή οργάνωση».  

  • Καταφύγιο Καστέλλας (η θωρακισμένη πόρτα)
    Κωνσταντίνος Κυρίμης
  • Καταφύγιο Κυψέλης (από πάνω, φαίνεται το πεζοδρόμιο, ενός πολύβοου δρόμου)
    Κωνσταντίνος Κυρίμης
  • Καταφύγιο Προφήτη Ηλία Πειραιά. 15 μέτρα κάτω από το έδαφος
    Κωνσταντίνος Κυρίμης
  • Καταφύγιο Διυλιστηρίων Δραπετσώνας
    Κωνσταντίνος Κυρίμης
  • Καταφύγιο Ερυθρού Σταυρού
    Κωνσταντίνος Κυρίμης
  • Καταφύγιο εποχής Ψυχρού Πολέμου, στην Πλατεία Αμερικής
    Κωνσταντίνος Κυρίμης
  • Γερμανικό καταφύγιο Βούλας
    Κωνσταντίνος Κυρίμης
  • Ναυτικό καταφύγιο Υδρούσας, κεντρική είσοδος
    Κωνσταντίνος Κυρίμης
  • Καταφύγιο στο Πέραμα
    Κωνσταντίνος Κυρίμης
  • Ο συγγραφέας σε καταφύγιο
    Κωνσταντίνος Κυρίμης
  • Ο συγγραφέας
    Κωνσταντίνος Κυρίμης
  • Καταφύγιο Αρδηττού, κεντρικός θάλαμος
    Κωνσταντίνος Κυρίμης
  • Καταφύγιο εντός λόφου, στην Αθήνα
    Κωνσταντίνος Κυρίμης
  • Παλαιές εγκαταστάσεις εξόρυξης τσιμέντου, που μετασκευάστηκαν σε καταφύγιο, εν όψει του Β’ ΠΠ.
    Κωνσταντίνος Κυρίμης
  • Γερμανικό καταφύγιο Γλυφάδας
    Κωνσταντίνος Κυρίμης
  • Καταφύγιο «Κ.2-3» Δραπετσώνας
    Κωνσταντίνος Κυρίμης
  • Σχεδιάγραμμα του γερμανικού οχυρού Βούλας
    Κωνσταντίνος Κυρίμης

  Φτάνοντας στο σήμερα  Όσον αφορά στη σημερινή περίοδο, ο κ. Κυρίμης επισημαίνει ότι καταφύγια με την παλιά έννοια δεν υπάρχουν πλέον, καθώς αντικατοπτρίζουν μια διαφορετική φιλοσοφία, μιας άλλης εποχής όσον αφορά στις αεροπορικές επιδρομές, που χαρακτηρίζονταν από μεγάλους αριθμούς αεροσκαφών και χαμηλή ακρίβεια, με ρίψη μεγάλων αριθμών βομβών – πλέον, τα σύγχρονα όπλα έχουν αλλάξει τα δεδομένα, τόσο από πλευράς στόχευσης όσο και απόστασης και χρόνου αντίδρασης. Επίσης, συμπληρώνει, είναι διαφορετικά τα πληθυσμιακά μεγέθη, καθώς στην Αθήνα του σήμερα, με τα 5 εκατ. κατοίκους, είναι πρακτικά αδύνατη η κατασκευή επαρκών καταφυγίων. «Πρόκειται για ξεπερασμένο μέσον πολιτικής προστασίας. Τα στρατιωτικά, βέβαια, είναι άλλο ζήτημα».  

Τι συμβαίνει λοιπόν με τα καταφύγια του χθες στην Αττική του σήμερα; Τα περισσότερα, όπως σημειώνει ο συγγραφέας, φαίνονται να χρησιμοποιούνται ως αποθήκες ή χώροι ανάλογης χρήσης. «Με εξαίρεση ένα, στην Κοραή 4 (κτίριο Εθνικής Ασφαλιστικής), που χρησιμοποιείται ως χώρος Ιστορικής Μνήμης, καθώς εκεί βρίσκονταν επί Κατοχής τα κρατητήρια Αθηνών, τα πιο πολλά έχουν γίνει αποθήκες, ιδίως τα ιδιωτικά, αλλά ακόμα και τα πιο μεγάλα , όπως το κτίριο της Attica, που είχε το πιο ισχυρό καταφύγιο ως πρώην κτίριο του Μετοχικού Ταμείου Στρατο, που έχει γίνει επίσης αποθήκη. Σε αντίστοιχη μοίρα βρίσκονται πάρα πολλά, και όλα σχεδόν τα ιδιωτικά που βρίσκονται σε πολυκατοικίες. Πολλά ήταν αυτά που εξαφανίστηκαν λόγω δόμησης και αστικής εξέλιξης, ενώ πολλά ήταν αυτά που σφραγίστηκαν και τσιμεντώθηκαν: οπτικά υπάρχουν ακόμα ίχνη, αλλά δεν είναι δυνατή η πρόσβαση. Υπάρχει ένα μικρό ποσοστό «ενεργών» τα οποία όμως είναι εξαιρετικά επικίνδυνα , καθώς είναι εγκαταλειμμένα».  Όσον αφορά στο ποιος διαχειρίζεται αυτά τα καταφύγια, ο κ. Κυρίμης επισημαίνει ότι πρόκειται για χώρους αμφιβόλου «πατρότητας», καθώς υπάρχει σύγχυση για την ιδιοκτησία: «Επίσημος αρμόδιος φορέας είναι η ΕΛΑΣ, και συγκεκριμένα ο τομέας ΠΑΜ-ΠΣΕΑ (Παλλαϊκή Άμυνα- Πολιτικός Σχεδιασμός Εκτάκτου Ανάγκης), ενώ αντίστοιχη υπηρεσία έχει και το Λιμενικό για κάποια καταφύγια του Πειραιά. Αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι το 1980 και το 1990 υπήρχε πιο ενδελεχής έλεγχος για την κατάσταση των καταφυγίων. Από το ’90 και μετά ωστόσο έχει ατονήσει πάρα πολύ. Τα δε γερμανικά, αυτά είναι τελείως χαμένα, δεν ασχολείται κανείς. Όσα είναι σε ελεύθερο χώρο έχουν διαλυθεί. Όσα ήταν σε πιο ελεγχόμενο χώρο είναι σε καλύτερη κατάσταση, χωρίς να έχει την πατρότητα κάποιος. Άτυπα, αυτό που ισχύει είναι ότι όποιος έχει το κτήμα έχει και το καταφύγιο, και κάποια- αρκετά- έχουν γίνει κάβες και στάβλοι».  Καταλήγοντας, ο κ. Κυρίμης εκφράζει την άποψη ότι καλό θα ήταν κάποιος φορέας να ασχοληθεί με την καταγραφή και την αξιοποίηση των καταφυγίων: «Στο εξωτερικό τα χρησιμοποιούν ως εκθεσιακούς χώρους, μουσεία, ακόμα και καφέ. Καλό θα ήταν να τα αναδείξουν ως ιστορικά εκθέματα. Υπάρχουν κάποια ελάχιστα παραδείγματα, αλλά δεν είναι στην Αττική, (πχ στη Μήλο και στην Πάτρα). Στην Αττική δεν υπάρχει κάποιο σχέδιο».  

Παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει στον Πολυχώρο Δημαρχείου Παλαιού Φαλήρου (Τερψιχόρης 51& Αρτέμιδος) σήμερα Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου. Η παρουσίαση τελείται υπο την αιγίδα του Δήμου Παλαιού Φαλήρου. Σημειώνεται πως το βιβλίο αποτελεί προϊόν αυτοέκδοσης, οπότε δεν θα κυκλοφορήσει στα βιβλιοπωλεία- όποιος ενδιαφέρεται να το αποκτήσει, μπορεί να απευθυνθεί στον συγγραφέα, στο email [email protected].


Κέρδος online   19/2/2016 0:18

Δημοσιεύτηκε στισ



Ο πρωτοπόρος ερευνητής που έσωσε εκατομμύρια γυναίκες

Γιός του γιατρού Νικόλαου Παπανικολάου, που εξασκούσε το επάγγελμά του για πολλά χρόνια στην Κύμη, προτού εκλεγεί δήμαρχος της πόλης και έπειτα Βουλευτής Ευβοίας και Καρυστίας, ο Γεώργιος Παπανικολάου έδειξε από την εφηβεία την έφεση που είχε στις επιστήμες. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του στο γυμνάσιο, γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 1898, και έλαβε το πτυχίο του το 1904, σε ηλικία 21 ετών. Μέσα στα ενδιαφέροντά του ήταν ακόμη η εκμάθηση ξένων γλωσσών, αλλά και η μουσική – έπαιζε βιολί για οκτώ χρόνια. Επέστρεψε στην Κύμη μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στην Ιατρική Σχολή και έχοντας πάρει το δίπλωμά του, ωστόσο δεν ήθελε να γίνει γιατρός, με αποτέλεσμα να στραφεί στη φιλοσοφία και βιολογία.
Ο πατέρας του, τον έστειλε σπαταλώντας τις λιγοστές οικονομίες της οικογένειας στη Γερμανία του 1907 για ανώτερες σπουδές. Κι εκεί όμως, ο φιλοσοφικός στοχασμός κυριάρχησε, ενώ παράλληλα προχώρησε στη συγκρότηση μίας σοσιαλιστικής ομάδας. Σε μία από τις δημοσιεύσεις του στο αθηναϊκό περιοδικό «Ο Νουμάς», γνωστοποίησε την απόφασή του να αφιερωθεί στη βιολογική έρευνα, γράφοντας σε γράμμα προς την οικογένειά του. «Δεν είμαι πλέον ονειροπόλος. Η επιστήμη με άρπαξε από τα χέρια του Νίτσε. Πατώ απάνω σε έδαφος στερεό».
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1910, παντρεύτηκε την Ανδρομάχη Μαυρογένη και βλέποντας ότι το έδαφος δεν ήταν πρόσφορο για την επιστημονική του έρευνα, έφυγε για την Ευρώπη, όπου εργάστηκε στο ωκεανογραφικό Ινστιτούτο του Μονακό, στο ωκεανογραφικό σκάφος «L” Hirodelle» του πρίγκιπα Αλβέρτου Α”. Μετά το τέλος του Βαλκανικού Πολέμου το 1912 μετανάστευσε στην Αμερική μαζί με τη σύζυγό του. Ξεπερνώντας αρκετές δυσκολίες, διορίστηκε βοηθός του παθολογοανατομικού τμήματος του Νοσοκομείου της Νέας Υόρκης. Η εξέλιξή του ήταν άμεση. Εργάστηκε στο Ιατρικό Κολέγιο του Πανεπιστημίου του Κορνέλ από το 1914 έως το 1961, αποκτώντας όλους τους τίτλους της ακαδημαϊκής ιεραρχίας, χωρίς, να λάβει διδακτικά καθήκοντα, προκειμένου να μην απέχει από το ερευνητικό του έργο.
Αρχικώς, από τη Γερμανία ακόμη, είχε μελετήσει πειραματικά το κολπικό επίχρισμα σε ινδικά χοιρίδια με ενθαρρυντικά αποτελέσματα, σε σημείο που του προτάθηκε από την Βενιζέλο να γυρίσει στην Ελλάδα, όπου θα του απονεμόταν τιμητικά ο τίτλος του καθηγητή της έδρας της Ζωολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ, καθώς ο Βενιζέλος έχασε τις εκλογές. Η πρωτοποριακή κυτταροδιαγνωστική μέθοδος του «Dr Pap» έγινε γνωστή με τις ιατρικές συντμήσεις «Pap smear» (επίχρισμα Παπανικολάου) και «Pap test» (δοκιμασία Παπανικολάου).
Στα 78 του χρόνια εγκατέλειψε τη Νέα Υόρκη και εγκαταστάθηκε στο Μαϊάμι για να αναλάβει την οργάνωση και τη διεύθυνση του εκεί Καρκινολογικού Ινστιτούτου. Το οποίο δεν πρόλαβε να εγκαινιάσει καθώς απεβίωσε. Στην είσοδο του Ινστιτούτου, που έχει μετονομαστεί σε «Ερευνητικό Καρκινολογικό Ινστιτούτο Γεώργιος Παπανικολάου», υπάρχει μία αναμνηστική πλακέτα – αφιέρωση στον άνθρωπο, όπως αναγράφει, ο οποίος «χάρισε ζωή στις γυναίκες ολόκληρου του κόσμου». Η ακαδημαϊκή κοινότητα παραδέχθηκε πως αδικήθηκε, καθώς παρά τη σημαντικότατη ανακάλυψη του, δεν τιμήθηκε με το Νόμπελ Ιατρικής, για το οποίο είχε προταθεί από δεκάδες Ελληνες και ξένους ερευνητές.
Μνημειώδες είναι και το συγγραφικό του έργο, ιδιαιτέρως ο Ατλας Αποφολιδωτικής Κυτταρολογίας, που θεωρείται ευαγγέλιο για τον κλάδο της κυτταρολογίας, αλλά και την ιατρική βιβλιογραφία μέχρι και σήμερα.