Σιμωνοπετρίτης μοναχός
Στης Πάρνηθας τα μέρη
Το οροπέδιο των Δερβενοχωρίων
Εικαστική παρέμβαση !!!
Όταν πρόεδρος άνοιγε δρόμους!!!
Τα περιβόλια της Σίμωνος Πέτρας
Αυτοί είναι οι χειρότεροι τύποι αφεντικών. Το δικό σας;
Μήπως ο προϊστάμενός σας είναι ο κλασικός τύπος του φωνακλά ή του επικριτικού, ή τέλος πάντων σας δημιουργεί προβλήματα χωρίς ουσιαστικά να υπάρχουν καταστρέφοντας την αυτοπεποίθησή σας; Υπομονή….
Τα αντιπαθητικά για κάποιους, κακά για άλλους, αφεντικά είναι δυστυχώς πιο συνηθισμένα απ’ ότι ίσως θα έπρεπε. Το καλό – αν μπορείς να το πεις καλό – είναι εύκολο να το αναγνωρίσεις.
Η αμερικανική ιστοσελίδα LifeHealthPRO παραθέτει τους πιο συνηθισμένους τύπους κακών διευθυντών/προϊσταμένων. Ανήκει ο δικός σας διευθυντής/προϊστάμενος σε κάποια από τις παρακάτω κατηγορίες;
Ο Φωνακλάς
Αυτός ο τύπος κακού αφεντικού είναι, όπως λέει και ο τίτλος, πιθανότατα ο πιο αναγνωρίσιμος αλλά όχι και ο πιο συνηθισμένος. «Είναι το κλασικό παράδειγμα εκφοβισμού», σημειώνει ο Frank Mulcahy, διευθυντής εταιρικής ανάπτυξης στο Workplace Bullying Institute.
Αυτός ο προϊστάμενος επιπλήττει και υποτιμά τους εργαζόμενους. «Θα εκφοβίσουν για να σπείρουν τον τρόμο… ουρλιάζουν για να κρύψουν τη δική τους ανικανότητα», προσθέτει ο Mulcahy. «Θα εισβάλουν ακόμη και στον προσωπικό χώρο των άλλων». Δίνει ως παράδειγμα αυτού του τύπου αφεντικού τον παλιό προπονητή του NBA, Bobby Knight.
Ο (συνεχώς) κριτικός
Αυτός είναι ένας πολύ πιο κοινός τύπος κακού προϊστάμενου – ο οποίος μπορεί να μην συμπεριφέρεται τόσο άσχημα, παρ’ όλα αυτά καταστρέφει την αυτοπεποίθηση των άλλων. Ο συνεχώς κριτικός κάνει ακριβώς αυτό: πάντα βρίσκει κάτι λάθος στον υφιστάμενό του, άσχετα με το κατά πόσο η κριτική που ασκεί δικαιολογείται.
«Η δουλειά ποτέ δεν είναι αρκετά ικανοποιητική», τονίζει ο Mulcahy. «Είναι πολύ αποθαρρυντικό». Συμπληρώνει ότι ο Συνεχώς κριτικός κάνει μεγάλη ζημιά σε πρόσωπο με πρόσωπο καταστάσεις, οι οποίες παρέχουν μεγαλύτερη δυνατότητα άρνησης.
Το Δικέφαλο Φίδι
«Το πιο διαδεδομένο είδος νταή είναι το Δικέφαλο Φίδι», σύμφωνα με τον Mulcahy. «Είναι περίπτωση Τζέκιλ και Χάιντ, παθητικός-επιθετικός που μαχαιρώνει πισώπλατα». Αυτός ο τύπος διευθυντή (μπορεί να απαντηθεί και σε συναδέλφους) φροντίζει αρκετά την εικόνα του προς τα ανώτερα στελέχη αλλά γίνεται νταής προς τους υφισταμένους του.
Ο Φρουρός
Ο Φρουρός εμποδίζει την πρόσβαση σε βοήθεια, ελέγχει τις επικοινωνίες ή αλλάζει το πρόγραμμα για να ασκήσει εξουσία πάνω σε υπάλληλό του. «Κρύβουν τα εργαλεία που χρειάζονται για να γίνει μία δουλειά», λέει ο Mulcahy. «Ή λένε, “ξέρω ότι έχεις ρεπό σήμερα αλλά πρέπει να κάνεις αυτό”». Και πάντα αυτό γίνεται όταν γνωρίζουν ότι ο υπάλληλος έχει κάποια άλλη υποχρέωση. Ο Φρουρός είναι ένας ακόμη τύπος νταή που μπορεί να συναντήσουμε και σε προϊστάμενους και σε συναδέλφους.
Ο (υπερβολικά) Σχολαστικός
Δεν είναι όλα τα κακά αφεντικά νταήδες – ορισμένοι απλώς δεν γνωρίζουν καλά πως να συνεργαστούν πιο αποτελεσματικά με την ομάδα τους. Μία συνηθισμένη περίπτωση είναι ο υπερβολικά Σχολαστικός, ο οποίος πιστεύει ότι πρέπει να παρακολουθεί κάθε σημείο λήψης απόφασης σε κάθε project. Αυτός ο πολύ συνηθισμένος τύπος διευθυντή μπορεί να τρελάνει τους υπαλλήλους. Μπορεί να υπάρχει η ελπίδα ότι τα αφεντικά θα ξεσυνηθίσουν αυτή τη συμπεριφορά, όμως μέχρι να το κάνουν, οι υφιστάμενοί τους είναι πολύ πιθανό να ακούνε το όνομα του διευθυντή και… να τρέχουν.
Ο ακοινώνητος
Ο ακοινώνητος είναι το αντίθετο του Σχολαστικού. Σύμφωνα με τον Cam Marston, συγγραφέα και ιδρυτή του Generational Insights, υπάρχει μία ολόκληρη ομάδα προϊστάμενων της Γενιάς Χ, που μεγάλωσαν χωρίς την εποπτεία των γονιών τους και θεωρούν ότι το να δουλεύουν μόνοι τους, με λίγο ή καθόλου έλεγχο ή συνεργασία, είναι ο ιδανικός τρόπος για να κάνουν πράγματα. Αυτοί οι προϊστάμενοι δίνουν εντολές στους κατώτερους, πηγαίνουν στο γραφείο τους και κλείνουν την πόρτα, ικανοποιημένοι ότι οι υπάλληλοι είναι χαρούμενοι που τους αφήνει μόνους να κάνουν τη δουλειά τους. Στην πραγματικότητα, πολλοί εργαζόμενοι νιώθουν σύγχυση και εγκατάλειψη με αυτή τη συμπεριφορά.
Ο Εργασιομανής
Αυτό το είδος αφεντικού φαίνεται ότι ποτέ δεν σταματά να εργάζεται, να στέλνει email στα Σαββατοκύριακα ή αργά το βράδυ, και να σε κάνει να νιώθεις ένοχος που έχεις τον παραμικρό προσωπικό χρόνο. Η πρόσφατη θύελλα που ξέσπασε μετά από δημοσιεύματα που ήθελαν την Amazon να αναγκάζει τους υπαλλήλους της να εργάζονται συνεχώς και να γίνουν «Amabots» (ρομπότ της Amazon δηλαδή) στο δρόμο για την τελειότητα αποτελεί ένα παράδειγμα προσήλωσης στην εργασιομανία. Μπορεί να έχει αποτέλεσμα στην Amazon. Για πολλούς όμως άλλους δεν ισχύει.
Ο Τεμπέλης
Ξανά το αντίθετο του προηγούμενου. Ο Τεμπέλης είναι ακριβώς στο άλλο άκρο από τον Εργασιομανή. Αυτός ο προϊστάμενος πάντα έχει κάποια σχέση με τα ανώτερα διοικητικά κλιμάκια που του επιτρέπει να «επιπλέει», παρά το γεγονός ότι συχνά δεν βρίσκεται στη δουλειά ή χάνει εργασίες. Η ομάδα του Τεμπέλη διατρέχει μεγάλο κίνδυνο να κατηγορηθεί για καθυστερημένη ή ελλειπή εργασία, ακόμη και όταν φταίει ο προϊστάμενος που δεν έγινε σωστή δουλειά. Αντίθετα με τον Ακοινώνητο, ο Τεμπέλης δεν είναι πιθανό να διαθέτει ένα βασικό επίπεδο ικανοτήτων – είναι απλά λίγος για τη δουλειά του.
Ένας μοναχός ζεν, διαλογιζόμενος στις όχθες ενός ρέματος, είδε ένα σκορπιό που είχε πέσει μέσα στο νερό και αποφάσισε να τον σώσει.
Όταν τον έπιασε, ο σκορπιός τον τσίμπησε.
Εξ αιτίας του πόνου, ο μοναχός άφησε πάλι τον σκορπιό ο οποίος έπεσε πάλι μέσα στο νερό.
Ο μοναχός προσπάθησε πάλι να τον βγάλει από το νερό αλλά ο σκορπιός τον τσίμπησε ξανά.
Ένας μαθητής που ήταν εκεί, πλησίασε τον μοναχό και τον ρώτησε:
«Με συγχωρείς δάσκαλε, κάθε φορά που προσπαθείτε να σώσετε τον σκορπιό, εκείνος σας τσιμπάει, γιατί συνεχίζετε;»
Ο μοναχός απάντησε:
«Η φύση του σκορπιού είναι να τσιμπάει αλλά αυτό δεν θα αλλάξει την δική μου εις το να βοηθήσω.»
Πήρε, λοιπόν ένα φύλλο και έβγαλε έξω τον σκορπιό από το νερό και έτσι του έσωσε την ζωή…στην συνέχεια γύρισε προς τον μαθητή και του είπε:
«Μην αλλάξεις ποτέ την φύση σου εάν κάποιος σου κάνει κακό, απλά πάρε προφυλάξεις. Οι άνθρωποι είναι σχεδόν πάντα αχάριστοι για τα οφέλη που τους προσφέρετε, αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να σταματήσετε να κάνετε το καλό, ούτε να εγκαταλείψετε την αγάπη που έχετε μέσα σας. Οι μεν επιδιώκουν την ευτυχία, οι δε την δημιουργούν.
Να ανησυχείς περισσότερο για την δική σου συνείδηση παρά για την υπόληψη σου.
Γιατί η συνείδηση δείχνει εκείνο που είσαι και η υπόληψη δείχνει εκείνο που οι άλλοι σκέφτονται για σένα.
Όταν η ζωή σου παρουσιάζει χίλιους λόγους για να κλάψεις, εσύ δείξε πως έχεις χίλιους λόγους για να γελάσεις.»
____________________
Πηγή: Ιαθειην, awakengr.com
Ενθουσιασμός επικρατούσε στο γραφείο του Κυρ. Μητσοτάκη στη Βουλή και κερνούσαν σοκολατάκια
01:35Χασαπόπουλος Νίκος
Το άγριο σφυροκόπημα που έκανε ο Κυρ. Μητσοτάκης στην κυβέρνηση και προσωπικά
στον Αλ. Τσίπρα κυρίως όταν του είπε «αφού δεν μπορείτε να κυβερνήσετε, μία μόνο ωφέλιμη
απόφαση μπορείτε να πάρετε. Να παραιτηθείτε», αναπτέρωσε το ηθικό των βουλευτών της
ΝΔ. Πρώτα απ΄όλα ήταν αυτό που ακούστηκε από τον Κ. Καραμανλή στις ορεινές θέσεις
όπου βρισκόταν: «Απόψε ο Μητσοτάκης έγινε αρχηγός». Δεύτερο, τα θερμά χειροκροτήματα
και τα επιφωνήματα ενθουσιασμού της Ντόρας Μπακογιάννη μόλις ο κ. Μητσοτάκης ολοκλήρωσε
την ομιλία του: «Είναι το κύτταρο της οικογενείας που δουλεύει, ρε παιδιά, ο Μητσοτάκης ήταν
αχτύπητος», έλεγε και αποκάλυπτε ότι δεχόταν για τον αδελφό της συγχαρητήρια από βουλευτές
όλων των κομμάτων πλην βεβαίως του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ και της Χρυσής Αυγής.
Ο ενθουσιασμός που επικρατούσε ανάμεσα στους γαλάζιους βουλευτές συνεχίστηκε και στην
Ολομέλεια με συνεχείς παρεμβάσεις και με συνθήματα του τύπου «Μουζάλας- Μουζάλας»
από τους Αδωνι Γεωργιάδη, Σοφία Βούλτεψη, Ντόρα Μπακογιάννη, Γ. Κουμουτσάκο
και Χαρ. Αθανασίου όταν μιλούσε ο Πάνος Καμμένος. Αλλά και στο γραφείο του
Προέδρου της ΝΔ, όπου κερνούσαν σοκολατάκια και τρουφίτσες, παρουσία και της
Αλεξίας Μπακογιάννη.
Ηταν μια συνεδρίαση της Βουλής για τη διαφθορά και τη Δικαιοσύνη, κατώτερη των
περιστάσεων. Μια συνεδρίαση που δεν έπρεπε ποτέ να γίνει, όπως παρατήρησε
ο κ. Μητσοτάκης στην αρχή της ομιλίας του, αφού η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη.
Ηταν επίσης μια συνεδρίαση όπου τέθηκε λάσπη στον ανεμιστήρα και εκτοξεύτηκε
προς κάθε κατεύθυνση, στοχοποιώντας κυρίως ορισμένα ΜΜΕ, με σκοπό τον
απροσανατολισμό της κοινής γνώμης από τα σοβαρά προβλήματα που την ταλανίζουν.
Ήταν τέλος μια συζήτηση με πολλές ειρωνείες, αιχμές επί δικαίων και αδίκως και ύβρεις.
Οταν ο κ. Καμμένος αναφέρθηκε στην υπόθεση των υποβρυχίων, κατηγορώντας τον
Ευ. Βενιζέλο ότι στην ουσία πούλησε τα Ναυπηγεία προς ένα ευρώ, ο πρώην Πρόεδρος
του ΠαΣοΚ εξεμάνη και του φώναξε: «Αλήτη, Αλητάμπουρα, να ζητήσεις συγγνώμη
στα τέσσερα».
Και όμως τίποτα δεν πρόδιδε στην έναρξη της συνεδριάσεως την ένταση που
θα ακολουθούσε. Οι βουλευτές είχαν συγκεντρωθεί οι μεν του ΣΥΡΙΖΑ στο καφενείο,
οι δε της ΝΔ, του ΠαΣοΚ και του Ποταμιού στο Εντευκτήριο βουλευτών, έτρωγαν
πατατάκια, έπιναν κανένα ουϊσκάκι με ξηρούς καρπούς και συζητούσαν μεταξύ τους.
Την ώρα που το Κοινοβούλιο γέμιζε με νεαρές και νεαρούς (προφανώς συνεργάτες
βουλευτών) που ουδόλως ενδιαφέρθηκαν για την εξέλιξη της συζήτησης και άλλοι/ες έπαιζαν
με τα κινητά τους, έβγαζαν selfies και έκοβαν βόλτες στο ισόγειο της Βουλής.
Ακόμα και ο βουλευτής της Ενωσης Κεντρώων Δημ. Καβαδέλλας (ο βουλευτής με τον Πόρσε),
φαινόταν ενθουσιασμένος γιατί κατάφερε όπως έλεγε με καμάρι να την πουλήσει
αντί 7.000 ευρώ (πήρε ήδη προκαταβολή 2.500 ευρώ) σ΄ένα μέλος του κόμματος γαιοκτήμονα.
Ολα άλλαξαν όταν ο κ.Μητσοτάκης ανέβηκε στο βήμα. Στη φράση «η Ελλάδα δεν σας αντέχει άλλο
και επειδή όπως φαίνεται, αυτή η Βουλή δεν μπορεί να δώσει λύση, ας τη δώσει ο λαός», ζητώντας
σαφώς εκλογές, συνέβη το εξής: Ο Π. Καμμένος που βρισκόταν στα έδρανα των βουλευτών
των ΑΝΕΛ, σηκώθηκε από τη θέση του, διέσχισε την αίθουσα της Ολομέλειας, έφθασε στα
υπουργικά έδρανα, χαιρέτησε διά μειδιάματος τον Πρωθυπουργό (ο οποίος του το ανταπέδωσε)
και εν συνεχεία κατευθύνθηκε προς το μέρος του υπουργού Εξωτερικών Ν. Κοτζιά. Ο κ. Κοτζιάς
σηκώθηκε να τον χαιρετήσει, συνομίλησαν για λίγο και εν συνεχεία ο κ. Καμμένος του
έδωσε ένα χαρτάκι (περίπου σαν ραβασάκι), το οποίο ο υπουργός Εξωτερικών έβαλε βιαστικά
στην τσέπη του. Ο κ. Καμμένος αποχωρεί από τα υπουργικά έδρανα, χωρίς να χαιρετήσει
κανέναν άλλο υπουργό, ο κ. Κοτζιάς περίμενε για λίγο και εν συνεχεία παρέδωσε
το χαρτάκι στον Αλ. Τσίπρα, ο οποίος αφού το διάβασε το έβαλε στο μπλε ντοσιέ του (μάλλον
για τη δευτερολογία του).
Ισως αυτό να πρόσεξε ο Πρόεδρος της ΝΔ και σε λίγα λεπτά έβαλε στο στόχαστρο του
τον κ. Καμμένο: «Δήθεν εθνικές ευαισθησίες και τελικά δεν τρέχει τίποτα κύριε Καμμένε;
Σας είδα στα υπουργικά έδρανα μαζί με τον κ. Μουζάλα, αυτό είναι αυτοεξευτελισμός»,του είπε.
Πάντως εκείνο που όλοι πρόσεξαν ήταν ότι ο κ. Μητσοτάκης έδειξε από την αρχή τις προθέσεις
του, κατηγορώντας τον Πρωθυπουργό ότι έχει πει τα μεγαλύτερα και χειρότερα ψέματα από
τη Μεταπολίτευση και εντεύθεν: «Δεν είστε αξιακά απέναντι από την διαπλοκή, είστετροχονόμοι της
διαπλοκής», του είπε και πρόσθεσε: «Πάει πολύ τα ορφανά του Τσοχατζόπουλου να μας κουνάνε
το δάχτυλο». Μάλιστα ο κ. Μητσοτάκης στη διάρκεια της συζήτησης «τουϊταρε» και ένα μήνυμα:
«Η Ελλάδα δεν σας αντέχει άλλο κύριε Τσίπρα. Φύγετε».
Τελικά όλα αυτά τα οποία διέδιδαν τα λεγόμενα «Ενωμένα Βουστάσια» της ενημέρωσης
(με συγκεκριμένο κέντρο διαρροών) δεν υπήρξαν. Ούτε τους οκτώ φακέλους προσκόμισε
ο Πρωθυπουργός, ούτε τίποτα. Εάν εξαιρέσει κανείς το μυστικό που είπε στα αυτί του
κ. Τσίπρας ο διευθυντής του πολιτικού του γραφείου Δ. Τζανακόπουλος
(που εισέβαλε στα υπουργικά έδρανα με γραβάτα, χωρίς να είναι υπουργός)
και ένα χακί φάκελο που του παρέδωσε για άλλη
μια φορά ο κ. Κοτζιάς και κάτι έγγραφα που έδειχνε ο κ. Τσίπρας στον
Τρύφωνα Αλεξιάδη (που τα πήρε μαζί του έξω από την αίθουσα για να
φέρει προφανώς απαντήσεις) δεν υπήρξαν τα λεγόμενα καυτά έγγραφα.
Και τα 13 έγγραφα που κατέθεσε ο κ. Τσίπρας στη Βουλή (ως παρεμβάσεις
προς τη Δικαιοσύνη) δεν ήταν τίποτα άλλο από νομοθετικές ρυθμίσεις, οι οποίες
εύκολα ακυρώνονται (εάν το θελήσει η πλειοψηφία) με άλλους νόμους.
Δίπλα στον Πρωθυπουργό
κάθησε ο Νίκος Παρασκευόπουλος, παραδίπλα ο Ι. Δραγασάκης
(ήταν συνεχώς απασχολημένος με το tablet του) και πίσω τους ο
αναπληρωτής υπουργός Δ. Παπαγγελόπουλος. Στα υπουργικά έδρανα
(αν και δεν το συνηθίζει) βρισκόταν και αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών
Γ. Χουλιαράκης, χωρίς όμως την παρουσία του Ευ. Τσακαλώτου. Στις πρώτες
σειρές και η (απαραίτητη) Θεανώ Φωτίου και η νεοεισελθούσα στην κυβέρνηση
Μαρίνα Χρυσεβελώνη (με τα ακουστικά του κινητού της συνεχώς στα αυτιά της).
Εκεί που χειροκροτήθηκε από τους βουλευτές των ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ ο κ. Τσίπρας είναι
όταν προανήγγειλε εξεταστική επιτροπή για τις συμβάσεις που συνήψαν οι τράπεζες
με τα δύο κόμματα, αλλά, όπως είπε και με «χρεοκοπημένους μιντιάρχες». Οπως είπε
το πόρισμα αυτό «δεν θα βγει του Αγίου Ποτέ, αλλά το αργότερο τέλη Μαΐου για να
μάθει ο ελληνικός λαός την αλήθεια». Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ χειροκροτούσαν τον
Πρωθυπουργό και οι γαλάζιοι του φώναζαν από κάτω «τέλος Μαΐου, όταν θα έχουμε
φύγει από το Μνημόνιο». Η δεύτερη φορά που χειροκροτήθηκε ο κ. Τσίπρας ήταν η
προαναγγελία του ότι το επόμενο διάστημα θα συγκληθεί επιτροπή εμπειρογνωμόνων
η οποία θα επαναδιαπραγματευθεί τον δικαστικό συμβιβασμό με την Siemens, το οποίο
χαρακτήρισε ως «σκάνδαλο των σκανδάλων». Κάλεσε μάλιστα τον Πρόεδρο της ΝΔ
να συναινέσει παρατηρώντας ειρωνικά ότι «οι γνωριμίες σας με την εταιρία θα συμβάλει».
Κατά τα άλλα εντύπωση προκάλεσε η απίστευτη ατάκα του Β. Λεβέντη προς τον
Π. Κουρουμπλή: «Βάζετε τον κ. Κουρουμπλή να βγάλει το φίδι από την τρύπα.
Ευτυχώς που δεν βλέπει ο άνθρωπος». Ο γαλήνιος ύπνος που συνελήφθη
να παίρνει ο υπουργός Παιδείας Ν. Φίλης την ώρα που γινόταν ένας μικρός
χαμός στην Ολομέλεια (αλλά αυτός έδειξε να αδιαφορεί) σταυρώνοντας
μάλιστα τα χέρια του και γέρνοντας το κεφάλι του προς τους συναδέλφους του.
Η «εισβολή» της Αννας Βαγενά στο γραφείο του Αλέκου Φλαμπουράρη
για να του διαμαρτυρηθεί ότι δεν είχε επαρκή προστασία στο άγριο γιουχάισμα που
της έγινε στο Κιλελέρ, παρουσία και του Τέρενς Κουίκ, που απολάμβανε
την αραβική του πίτα συνοδεύοντάς την με μπίρα FIX.
– See more at: http://mobile.tovima.gr/
Νίκος Μπελογιάννης, 64 χρόνια από την εκτέλεσή τουby sarant |
Σαν σήμερα, στις 30 Μαρτίου 1952, μέρα Κυριακή, στις 4.10 το πρωί, “εις τον συνήθη τόπον εκτελέσεων παρά το Γουδί” εκτελέστηκαν οι Νίκος Μπελογιάννης, Νίκος Καλούμενος, Ηλίας Αργυριάδης και Δημήτρης Μπάτσης, καταδικασμένοι την 1η Μαρτίου σε θάνατο για την “υπόθεση των ασυρμάτων”.Το βράδυ της Παρασκευής 28 Μαρτίου το Συμβούλιο Χαρίτων είχε απορρίψει την αίτηση χάριτος των τεσσάρων (του Μπάτση με 5-3), ενώ είχε γνωματεύσει υπέρ της απονομής χάριτος σε άλλους 4 καταδικασμένους σε θάνατο για την ίδια υπόθεση, μεταξύ των οποίων ο νεαρός Τάκης Λαζαρίδης και η Έλλη Ιωαννίδου (Παππά), που είχε πριν από μερικούς μήνες γεννήσει τον γιο του Μπελογιάννη, που ονομάστηκε επίσης Νίκος. Ο βασιλιάς Παύλος είχε εγκρίνει τις εισηγήσεις του Συμβουλίου Χαρίτων, παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση Πλαστήρα είχε προτείνει να μην εκτελεστεί ο Μπελογιάννης αφού τα αδικήματά του είχαν τελεστεί πριν από την 1η Νοεμβρίου 1951, οπότε και είχε αναλάβει η κυβέρνηση.Η κυβέρνηση του Κέντρου (συνεργασία ΕΠΕΚ-Φιλελεύθερων) δεν είχε ενιαία στάση ούτε ασκούσε πραγματικά εξουσία -ο πρωθυπουργός Πλαστήρας ήταν εναντίον των εκτελέσεων, όμως ήταν άρρωστος, ενώ ο Σοφοκλής Βενιζέλος όπως και ο Γεώργιος Παπανδρέου δεν ήταν αντίθετοι. Ακριβώς για να προλάβουν το τεράστιο διεθνές κύμα διαμαρτυρίας που είχε ξεσηκωθεί, το παρακράτος του ΙΔΕΑ και ο αμερικανικός παράγοντας έσπευσαν να πραγματοποιήσουν τις εκτελέσεις κυριακάτικα, κάτι πρωτοφανές, και μάλιστα πριν καν ανατείλει ο ήλιος.
Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό η παρακάτω ανάρτηση .
Ουκ εά με καθεύδειν ο των οστών κριγμός
29 Μαρτίου 2016, 09:02
Μας λένε οι αρχαίοι μας σοφοί: «αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις» (Αντισθένης), αλλά και «αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις» (Επίκτητος). Ας δούμε, λοιπόν, βασισμένοι σ’ αυτήν τη λογική, τι όνομα διαλέξαμε να δώσουμε στην προσωποποίηση του κακού. Το πιο κοινό και ευρέως διαδεδομένο του όνομα είναι διάβολος. Δηλαδή, από όλα τα κακά που έχει πάνω του αυτός ο ακατανόμαστος ανθρωποφάγος απατεώνας, εμείς διαλέξαμε να τον ονοματίσουμε από την ιδιότητά του να διαβάλλει. Αυτή του η ιδιότητα δείχνει σε όλο της το μεγαλείο τη μισερή και κακότροπη πονηριά του.
Από ό,τι φαίνεται θα πρέπει τη διαβολή, δηλαδή την παραχάραξη, την ύπουλη στρέβλωση, την κακόβουλη διαστροφή της αλήθειας να την θεωρούμε πολύ σιχαμερό πράγμα, έτσι δεν είναι;
Αφού αποφασίσαμε μέχρι και τον εξαποδώ να τον ονοματίσουμε από αυτήν. Γιατί η διαβολή δεν είναι σαν το χοντρό το αυθόρμητο ψέμα που καμιά φορά σε κάνει και να γελάς. Είναι σχεδιασμένη προσεκτικά, είναι περίπλοκη και πολυεπίπεδη, έχει στόχευση και είναι επικίνδυνη, δηλητηριώδης και αηδιαστική.Αλίμονο σε κείνους που πέφτουν θύματα διαβολής, αλλά και σε κείνους που δώσανε μάχες για να κατανικήσουν αυτήν τη φοβερή λερναία ύδρα και μάζεψαν πληγές πολλές από τα δηλητηριώδη κεντριά της. Γιατί αυτοί οι τελευταίοι, ενώ πάλεψαν με έναν τέτοιο φοβερό και ύπουλο εχθρό, συνήθως δεν δοξάζονται όπως άλλοι ήρωες που δώσανε άλλου τύπου μάχες, πιο ξεκάθαρες. Κι όμως, αυτοί οι κάπως αδικημένοι ήρωες θα πρέπει να δοξάζονται και να τιμώνται διπλά.Γι’ αυτό κι εγώ συγκινούμαι και χαίρομαι πολύ κάθε Κυριακή της Ορθοδοξίας, όπως τις προάλλες. Γιατί η Εκκλησία μας τους μεγάλους μας ήρωες, Αγίους και Πατέρες που δώσανε μάχες σκληρές για την Αλήθεια απέναντι στις διαβολές κάθε είδους, τους τιμά όπως τους πρέπει. Μεγάλη ευγνωμοσύνη και πολλές χάρες χρωστάμε σε αυτούς τους ανθρώπους που μας έσωσαν από τις πλάνες και τις καλοστημένες παγίδες και τις μηχανές του εχθρού.
Αν το καλοσκεφτούμε θα δούμε ότι οι Πατέρες τις μάχες αυτές δεν τις έδωσαν για θεωρίες και στείρες θεολογικές διατυπώσεις, αλλά για να προστατέψουν αλήθειες που τους παραδόθηκαν και τις οποίες τις βίωσαν και κατάλαβαν στην πράξη την αξία τους.
Προστάτεψαν, λοιπόν, την αληθινή Ιστορία της Εκκλησίας μας στο κέντρο της οποίας βρίσκεται ο Κύριος μας ο Χριστός, ως πρόσωπο της Αγίας και Ομοούσιας Τριάδας που είναι ο αληθινός Θεός και η ελπίδα για τη σωτηρία μας. Στην αληθινή Ιστορία, λοιπόν, βρίσκεται όλη η ουσία. Γιατί η Ιστορία, αν είναι αληθινή, διδάσκει όχι θεωρητικά, αλλά με γεγονότα. Η Ιστορία μιλά για εμπειρίες και για βιώματα. Αυτά είναι που δίνουν νόημα στις έννοιες και χρωματίζουν τις λέξεις και τις ορολογίες. Τότε πια μπορούμε να μιλήσουμε για την απαρχή της «παιδεύσεως» και της «σοφίας».Πάρτε για παράδειγμα ορισμένες δύσκολες θεολογικές έννοιες όπως «διάκριση», «κατ’ οικονομίαν», «υπακοή» και άλλες. Είναι αδύνατον να πιάσεις το νόημα, την ουσία και τις αποχρώσεις τους αν δεν διαβάσεις τους βίους των Αγίων. Αν δεν δεις, μέσα από την ιστορία της ζωής και τα πεπραγμένα των Αγίων, τι ακριβώς είναι αυτά τα πράγματα στην πράξη. Με αυτήν τη δάνεια εμπειρία από την Ιστορία μπορείς να αρχίσεις να καταλαβαίνεις πέντε πράγματα. Γιατί, όπως πολύ σωστά είπε κι ένας άλλος αρχαίος μας πρόγονος, ο Βακχυλίδης, «έτερος εξ ετέρου σοφός».
Αυτό είναι λοιπόν το ξεκίνημα, η απαρχή της εκπαίδευσης, της παιδείας σε όλα τα πράγματα. Αυτή είναι η καλή σειρά.
Πρώτα-πρώτα πρέπει να κατανοούμε ορθά και σε βάθος τις έννοιες και τις ορολογίες. Προϋπόθεση όμως γι’ αυτό είναι η εμπειρία. Κι επειδή στα πρωτόλειά μας δεν την έχουμε, την δανειζόμαστε από τους άλλους κι έτσι κάνουμε τα πρώτα μας βήματα. Κι ύστερα, όταν αποκτήσουμε και δικές μας εμπειρίες και βιώματα ολοκληρωνόμαστε σιγά-σιγά, αφού και στο να κερδίζουμε από τη σοφία των άλλων γινόμαστε όλο και καλύτεροι και πιο αποτελεσματικοί.Βλέπετε λοιπόν πόσο σημαντική είναι η δάνεια εμπειρία από τα βιώματα των άλλων στη ζωή μας; Δεν πρέπει πάντα να πάθουμε για να μάθουμε. Αλλιώς θα χρειαζόμασταν όχι μία, αλλά πέντε ζωές με παθήματα, για να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε που μας πάν’ τα τέσσερα. Και σε αυτό το ζήτημα η εκπαιδευτική αξία της Ιστορίας είναι ασυναγώνιστη. Όχι μόνο επειδή είναι γεμάτη με διδακτικά παραδείγματα για όλους μας σε προσωπικό επίπεδο. Κυρίως γιατί μόνο με τα ιστορικά αναγνώσματα μπορεί κάποιος να αρχίσει να αντιλαμβάνεται ορθά τα ευρύτερα κοινωνικά, πολιτικά και γεωπολιτικά ζητήματα. Κι έτσι να τοποθετεί τον εαυτό του σωστά μέσα στο πλαίσιο αυτού που λέμε πατρίδα, αλλά και οικουμένη. Αλλά και να τοποθετείται και να αποφασίζει σωστά στον δημόσιο βίο, όταν του πέφτει λόγος.Τα δημόσια πράγματα είναι πολυπαραγοντικά, περίπλοκα, και κινούνται αργά. Σαν μεγάλες αργοκίνητες μαούνες με πρωτόγονα συστήματα πλοήγησης. Στρίβει λίγο το τιμόνι ο καπετάνιος σήμερα κι ύστερα από είκοσι χρόνια καταλαβαίνουμε, όσοι είμαστε πάνω σ’ αυτήν, πως αντί για την Ιαπωνία βρεθήκαμε στην Αυστραλία. Έτσι, σε επίπεδο χωρών, λαών και σε γεωπολιτικά ζητήματα, όχι πέντε, αλλά και δεκαπέντε ζωές δεν θα μας φτάνανε για να αρχίσουμε να παίρνουμε μια μικρή μυρωδιά για τα τεκταινόμενα. Ευτυχώς που είναι κι αυτή η ευλογημένη η ιστοριογραφία. Εκεί, στη μια σελίδα διαβάζουμε το τι γινόταν έναν καιρό σε μία χώρα, κι ύστερα από τρεις σελίδες βλέπουμε πού οδήγησαν αυτά τα πράγματα σαράντα χρόνια μετά.
Κι έτσι όσοι μελετούν την Ιστορία αρχίζουν να καταλαβαίνουν και να διαβάζουν τα σημεία των καιρών στα δημόσια πράγματα και στο πού πάει ο κόσμος μας.
Αν τώρα οι πολίτες, αλλά κι οι κυβερνήτες τους, είναι ανιστόρητοι… άσ’ τα να πάνε. Πρώτα-πρώτα δεν μπορούν να συνεννοηθούν. Γιατί την κάθε έννοια δεν την αντιλαμβάνονται όλοι ομοιότροπα στις λεπτές αποχρώσεις της, όπως τις έχουν διαμορφώσει η Ιστορία και οι πρωταγωνιστές της. Ύστερα, δεν μπορούν να αντιληφθούν και να υπολογίσουν τις συνέπειες που έχουν οι αποφάσεις που παίρνουν αυτοί σήμερα για τις τύχες της χώρας στο μέλλον. Είναι κοντόφθαλμοι, δηλαδή, και ανίκανοι να προνοήσουν. Ζούνε με το «ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε», και με το «μακριά από τα οπίσθια μου κι όπου θέλει» και κοιτάνε να ξεφύγουν από τις δυσκολίες πρόσκαιρα με όποιον επιπόλαιο τρόπο μπορούν, χωρίς να υπολογίσουν τις συνέπειες. Εύκολα θύματα για κάθε αντίπαλο σκακιστή…Έτσι, οι επόμενες γενιές που πληρώνουν το μάρμαρο, αντί να τους μακαρίζουν τους καταριούνται. Αλλά τι λέμε τώρα. Υπάρχουν και τα χειρότερα. Υπάρχουν κι αυτοί που αλλοιώνουν, στρεβλώνουν και διαβάλλουν την Ιστορία.
Σύμφωνα με όλα όσα είπαμε παραπάνω, αυτή η πράξη είναι ένα από τα πιο ελεεινά, τρισάθλια και καταστροφικά πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς. Ο Θεός ας τους ελεήσει κι αυτούς κι εμάς.
Εκείνος ο σπουδαίος Θεμιστοκλής δεν μπορούσε να κοιμηθεί λέει (ουκ εά με καθεύδειν), γιατί δεν τον άφηνε η καλώς εννοούμενη ζήλεια του για τα ένδοξα επιτεύγματα του Μιλτιάδη (το του Μιλτιάδου τρόπαιον). Και όσοι από εμάς έχουμε οξύνει την ακοή μας με τα διαβάσματα της Ιστορίας, πάει αρκετός καιρός τώρα που δεν μπορούμε να κοιμηθούμε γιατί μας ξυπνούν ήχοι οξείς και κριγμοί. Είναι τα κόκαλα των προγόνων μας που τρίζουν. Οι άλλοι ή που είναι ανιστόρητοι και όπως βαριακούν δεν ξυπνάνε με τίποτε, ή που χαπακώνονται με τα βαριά υπνωτικά της διαστρεβλωμένης Ιστορίας και δεν γυρνάνε μέσα στον ύπνο τους ούτε πλευρό.
Στην αρχαία Ελλάδα. οι άνθρωποι σπάνια ξεπερνούσαν τα πενήντα χρόνια.
Οι αρρώστιες, οι κακές συνθήκες ζωής και οι συνεχείς πολεμικές επιχειρήσεις δεν άφηναν τους ανθρώπους να γεράσουν σύμφωνα με τα σημερινά μέτρα, ενώ οι γυναίκες πολύ γρήγορα καταπονούσαν το κορμί τους, αφού άρχιζαν να γεννούν συνεχώς παιδιά μόλις έμπαιναν στην εφηβεία τους. Στα δεκατέσσερά τους, ήταν ήδη παντρεμένες και μητέρες.
Για όσους παρά ταύτα κατάφερναν να γεράσουν, η ζωή δε διέφερε πολύ από αυτή των σημερινών γερόντων. Για τους φτωχούς, τα πράγματα ήταν δύσκολα, για τους ευκατάστατους ευκολότερα. 0 νόμος υποχρέωνε μεν τα παιδιά να συντηρούν τους γέρους γονείς τους, όμως το πράγμα είναι πάντα ευκολότερο όταν ο γέρος έχει δική του περιουσία. Για τους φτωχούς υπήρχαν τα γηροκομεία της αρχαιότητας, που ονομαζόντουσαν «γηροβοσκεία», αλλά θα πρέπει να ήταν ελάχιστα. Οι μόνοι γονείς που δεν προστατεύονταν από το νόμο ήταν αυτοί που είχαν εκπορνεύσει τους γιους τους (όχι τις θυγατέρες τους!) και αυτοί που δεν είχαν φροντίσει να μάθουν στα παιδιά τους μια τέχνη.
Σε γενικές γραμμές, ο σεβασμός στους γερόντους ήταν επιβεβλημένος, χωρίς να λείπουν και φαινόμενα χάσματος των γενεών, όπως φαίνεται κυρίως από τον Αριστοφάνη. Οι γέροι κατηγορούσαν τους νέους για ασέβεια και οι νέοι τους γέρους για συντηρητισμό και σκουριασμένα μυαλά. Σε μια παράσταση στο θέατρο του Διονύσου, κάποιος γέρος μπήκε μέσα, αλλά οι μόνοι που σηκώθηκαν για να δώσουν τη θέση τους ήταν κάποιοι Σπαρτιάτες πρέσβεις. Όταν οι χαβαλέδες Αθηναίοι είδαν τη χειρονομία, ξέσπασαν σε χειροκροτήματα. Ο Σπαρτιάτης τότε, έκπληκτος, είπε στο διπλανό του: «Αυτοί οι Αθηναίοι μπορούν να εκτιμήσουν τους καλους τρόπους, αλλά δεν ξέρουν να τους εφαρμόσουν».
Η αρχαία ελληνική γραμματεία προσφέρει δεκάδες διαφορετικές προσεγγίσεις για τα γηρατειά. Στην Πολιτεία του Πλάτωνα, ο Σωκράτης ρωτά τον Κέφαλο πώς τα βολεύει τώρα που είναι γέρος και δεν έχει σεξουαλικές ορμές. Αυτός απαντά με ένα ανέκδοτο του Σοφοκλή: «Χαίρομαι που ξέφυγα από αυτό το πράγμα, σαν να είχα γλιτώσει από κάποιο άγριο και μανιασμένο κτήνος που με δυνάστευε». Αντιθέτως, ο γέρος Μίμνερμος από τη Μικρά Ασία τον 6ο αιώνα οδύρεται για την κατάστασή του: «Κάλλιο να πεθάνω όταν δε νοιάζομαι πια για κρυφές αγάπες, τα τρυφερά αγκαλιάσματα του έρωτα. Οι θεοί θέλησαν να είναι τα γεράματα μεγάλη συμφορά». Ο νόμος στην Αθήνα απαγόρευε στα παιδιά να επικαλούνται γεροντική άνοια των γονιών τους για να τους πάρουν την περιουσία. Φαίνεται όμως ότι υπήρχαν εξαιρέσεις. Οι γιοι του Σοφοκλή τον έσυραν στα δικαστήρια κι αυτός διάβασε στους δικαστές ένα απόσπασμα από τον Οιδίποδα επί Κολωνώ, που έγραφε εκείνη την περίοδο. «Σας φαίνεται αυτό δουλειά ενός ηλιθίου;» ρώτησε. Η προσφυγή των παιδιών απορρίφθηκε.
Για όσους δεν είχαν παιδιά, πολύ συνηθισμένη ήταν στην αρχαία Αθήνα η υιοθεσία, όχι παιδιών αλλά μεγάλων ανθρώπων. Επρόκειτο όχι μόνο για πράξη πρόνοιας ώστε να έχουν κάποιον να τους περιποιηθεί, αλλά και για αναγκαίο μέτρο προκειμένου να διατηρηθεί το αδιαίρετο της περιουσίας. Για τον ίδιο λόγο, ο νόμος υποχρέωνε τις κοπέλες που δεν είχαν αδελφούς να παντρεύονται τους θείους τους, ώστε η οικογενειακή περιουσία να παραμένει μέσα στο σπίτι.
Πολύ άσχημα την είχαν οι φτωχές γυναίκες που γερνούσαν, καθώς ο νόμος δεν επέτρεπε στις γυναίκες να έχουν παραγωγική απασχόληση, παρά μόνο στους αγροτικούς πληθυσμούς. Ο Σόλων έκανε μια εξαίρεση και τους επέτρεψε να ασκούν το επάγγελμα της μοιρολογίστρας, ώστε να εξασφαλίζουν κάποια έσοδα. Οι άνδρες, πάλι, μπορούσαν να ασκήσουν το επάγγελμα του δικαστή, το οποίο τους απέφερε απολαβές από το δημόσιο ταμείο. Όσοι αιώνες κι αν πέρασαν πάντως, πάντα τα συναισθήματα των ανθρώπων απέναντι στην ανημποριά των γηρατειών είναι πανομοιότυπα. Όταν ο αιωνόβιος Ζήνων πήγε να μπει στο θέατρο και σκόνταψε, προξενώντας έκρηξη γέλιου στο ακροατήριο, σήκωσε το κεφάλι του ψηλά και είπε στο θεό του Άδη: «Έρχομαι! Γιατί φωνάζεις, Πλούτωνα;». Έπειτα γύρισε σπίτι του και αρνήθηκε να ξαναπάρει τροφή μέχρι που πέθανε.
Κακό πράγμα τα γηρατειά, πολύ χειρότερο όμως να είναι κανείς γέρος από τα νιάτα του
Δημήτρης Καμπουράκης – Μια Σταγόνα Ιστορία – Μέρος Δεύτερο
ο κριτικός θεάτρου Κώστας Γεωργουσόπουλοςθυμάται… Όταν τελούσαμε μέσα στηνκαθημερινότητα το μυστήριο της ”Θείας Ευχαριστίας” Η προς μητρός μάμμη μου, αρχόντισσα κτηματίας στη Λοκρίδα, κάθε φθινόπωρο μετά τη συγκομιδή, άνοιγε το μυστικό προσωπικό τηςσεντούκι, έβγαζε το νυφικό της και το σιδέρωνε.Ήταν αυτό που κατ’ επιθυμίαν της θα τηνκάλυπτε και νεκρή. Μέσα στο σεντούκι είχε και δύο μικρά μπουκαλάκια. Το ένα με λάδι, το άλλομε κρασί. Τα άδειαζε στο νεροχύτη και τα γέμιζεμε προϊόντα της νέας σοδειάς. Ήταν οιμέλλουσες χοές της. Οι προσφορές κατά τηνώρα της ταφής.
Αυτή η ίδια μακάρια γριούλα μας είχε μάθει να μην πετάμε τη φέτα, το ψωμί με λάδι ή μεζάχαρη που μας έδινε, όταν βγαίναμε στο δρόμογια παιχνίδι. Έπρεπε, όταν χορταίναμε και δενθέλαμε άλλο, να ανεβαίνουμε με προσοχή στημάντρα ή στα κεραμίδια της αποθήκης και να αφήνουμε το κομμάτι το ψωμί για να το φάνε τα πετεινά του ουρανού. Πριν το ακουμπήσουμεστη μάντρα έπρεπε να το ασπαστούμε.
Αυτές οι μικρές τελετές ευσέβειας μεακολουθούν έως σήμερα και με παρηγορούνμέσα στο χαώδη κόσμο, τον σκόρπιο, τονανερμάτιστο που ζούμε.Αυτές οι δύοσυνταρακτικές στη σοφία τους και στηναπλότητά τους τελετές ερμηνεύουν το ήθοςμιας άλλης γενιάς, αλλά ταυτόχρονα αποτελούνπρότυπα βίου στον απορφανεμένο κόσμο μας.
Ο κόσμος που ζούμε προσβάλλει τη δημιουργία, καταστρατηγεί τους βασικούς νόμους της ζωήςκαι της φύσης και συνεχώς παρεμβαίνειανατρέποντας την ισορροπία.Κι αυτό γιατί έχεικαταληφθεί από το δαίμονα της αδηφαγίας, τηςλαιμαργίας. Ο κόσμος μας είναι ένας κόσμοςηδονής, χωρίς αγάπη. Ένας κόσμος λαγνείας, χωρίς έρωτα. Ένας κόσμος που εξαντλεί τηνευφυΐα του για να φτιάνει μηχανέςσπατάλης.Έλειψε το λειτουργικό ήθος, η εκκλησιαστική ενοριακή αγαπητική σχέση, η μέθεξη, η συγγνώμη και η μετάνοια.
Δεν υπάρχει ευχαριστία.
Όταν ασπαζόμαστε το κομμάτι του ψωμιού και το αφήναμε στα πουλιά, αυτό κάναμε∙ τελούσαμε μέσα στην καθημερινότητα τομυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Τιμούσαμε τονδημιουργό μέσα στα αγαθά που μας δώρισε.Αισθανόμαστε πως η ύλη είναι δώροζωής και την ευλαβούμαστε.
Ο κόσμος σήμερα φοβάται το θάνατο. Τρέχει, ιδρώνει, διαγκωνίζεται, αλληλοϋπονομεύεται, σκοτώνει γιατί φοβάται το θάνατο.Θανατώνοντας τον άλλο, έστω και ψυχικά ή συμβολικά, έχει την ψευδαίσθηση ότι ξεφεύγειαπό το μοιραίο. Αισθάνεται το θάνατο ωςτείχος, ως εμπόδιο αξεπέραστο. Θαρρεί πως ο θάνατος είναι το τέρμα.Δεν μπορεί να συνηθίσειστην ιδέα του μηδενός, γιατί νομίζει πως η ζωήοδηγείται στο μηδέν και παλεύει να αποφύγειτην εκμηδένιση.
Η μακάρια γριούλα ήξερε την αλήθεια. Είχεσυμβιβαστεί με το θάνατο, γιατί πίστευε στηνανάσταση. Ετοιμαζόταν για την αποδημία γιορτάζοντας και προσέφερε ως θυσία αινέσεωςτην προκοπή του οίκου της.
Όταν ο κόσμος δεν σέβεται τη δημιουργία και τησπαταλά, όταν δεν αισθάνεται την ανάγκη να ευχαριστήσει για τη φύση που μας δωρήθηκε, όταν φοβάται το θάνατο και τοναποφεύγει λερώνοντας τη ζωή, εξαγοράζοντάςτη με φθηνά μέσα, η ανθρωπότητα ακυρώνει τολόγο υπάρξεώς της.
Ζούμε σε μιαν εποχή ματαιώσεων, ακυρώσεων, προδοσιών, συνωμοσιών, αχαριστίας και φόβουθανάτου.Δεν υπάρχει λοιπόν ελπίδα;Ότανπερισσεύει τόση απελπισία, τόσος υπαρξιακόςπανικός, τόσος καταναλωτικός θάνατος, φαίνεται να απέλιπε η ελπίδα.Αλλά δεν είναι αλήθεια. Η ελπίδα δεν είναι ούτε ο ορθολογισμός της αλαζονικής επιστήμης, ούτετα κηρύγματα των ηθικολόγων, ούτε τα συστήματα της φιλοζοφίας.
Η ελπίδα είναι το ήθος της γριούλας μάμμηςμου. Είναι η ορθόδοξη ευσέβεια, η αδογμάτιστη, η απέριττη, η ταπεινή, τα μικρά θαύματα τηςκαθημερινότητας, τα τρυφερά αγγίγματα τηςανοχής, οι ώρες της αγάπης, της πλησμονής, της ευχαριστίας.
Και ξέρουμε ότι υπάρχουν τέτοιες ανθρώπινεςστιγμές όπου επικρατεί η χάρις και η χαρά, όπου ο θάνατος αποτάσσεται και μας πλημμυρίζει το χαροποιό πένθος. Όταν τιμάμετη δημιουργία και προσδοκώμεν την άλλη ζωήως αυτονόητο δώρο και έρωτα επιστροφής, ωςνοσταλγία παραδείσου.
Άσωτοι είμαστε, πλάνητες και φυγάδες θεόθεν, η ατραπός της επιστροφής στο αιώνιο είναι εδώστην άκρη της ματιάς μας. Εκζητούντες τονΚύριον ουκ έλαττωθησόμεθα παντός αγαθού.Κώστας Γεωργουσόπουλος
Στο αρχονταρίκι
Γιατί ο Θεός δημιούργησε πρώτα τον άνδρα και μετά τη γυναίκα?
Γιατί πρώτα γίνονται τα πειράματα και μετά τα θαύματα!!!