Απογευματινός περίπατος
Παροιμίες Ιουλίου
Καλό μήνα !!
ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ:
«Ο Αηλιάς κόβει σταφύλια και η Αγία Μαρίνα σύκα».
«Αλωνάρη με τα αλώνια και με τα χρυσά πεπόνια».
«Τζίτζιρας ελάλησε, άσπρη ρόγα γυάλισε».
«Από τ’ Αι-Λιος ο καιρός γυρίζει αλλιώς».
«Γαμπρός αλωναριάτικος, κακό χειμώνα βγάνει».
«Έτσι το ‘χει το λινάρι να ανθεί τον Αλωνάρη».
«Η καλή αμυγδαλιά ανθίζει το Γενάρη και βαστάει τ’ αμύγδαλα όλο τον Αλωνάρη».
«Κάλλιο λόγια στο χωράφι , παρά ντράβαλα (φασαρίες) στ’ αλώνι».
«Κάτσε κότα το Γενάρη και παπί τον Αλωνάρη».
«Κότα πίτα το Γενάρη, κόκορα τον Αλωνάρη».
«Κότα, χήνα το Γενάρη και παπί τον Αλωνάρη».
«Μικρό-μικρό τ’ αλώνι μου, και να ‘ναι μοναχικό μου».
«Ο Θεριστής θερίζει, ο Αλωνάρης αλωνίζει κι ο Αύγουστος ξεχωριζει».
«Όρνιθα το Γενάρη, κέφαλος τον Αλωνάρη».
«Που μουχτάει τον Χειμώνα‚ χαίρεται τον Αλωνάρη».
«Πρωτόλη (Ιούνιε), Δευτερόλη(Ιούλιε) μου, φτωχολογιάς ελπίδα».
«Στο κακορίζικο χωριό τον Αλωνάρη βρέχει».
«Τ’ Αλωναριού τα κάματα (δυνατή ζέστη), τ’ Αυγούστου τα λιοβόρια» (ζεστός δυνατός ανατολικός άνεμος).
«Της αγιά Μαρίνας ρώγα και του άη -Λιός σταφύλι». (δηλαδή το σταφύλι ωριμάζει αργότερα από τη σταφίδα)
«Της Αγιάς Μαρίνας ρούγα και του Αϊ Λια σταφύλι και του Αγιού Παντελεήμονα γιομάτο το κοφίνι».
«Το τραγούδι του Θεριστή, η χαρά του Αλωνιστή».
«Τον Αλωνάρη δούλευε καλό χειμώνα να έχεις».
«Τον Αλωνάρη έβρεχε στον ποτισμένο τόπο».
«Χιόνισε μέσα στο Γενάρη, να οι χαρές του Αλων
«Ο Αηλιάς κόβει σταφύλια και η Αγία Μαρίνα σύκα».
«Αλωνάρη με τα αλώνια και με τα χρυσά πεπόνια».
«Τζίτζιρας ελάλησε, άσπρη ρόγα γυάλισε».
«Από τ’ Αι-Λιος ο καιρός γυρίζει αλλιώς».
«Γαμπρός αλωναριάτικος, κακό χειμώνα βγάνει».
«Έτσι το ‘χει το λινάρι να ανθεί τον Αλωνάρη».
«Η καλή αμυγδαλιά ανθίζει το Γενάρη και βαστάει τ’ αμύγδαλα όλο τον Αλωνάρη».
«Κάλλιο λόγια στο χωράφι , παρά ντράβαλα (φασαρίες) στ’ αλώνι».
«Κάτσε κότα το Γενάρη και παπί τον Αλωνάρη».
«Κότα πίτα το Γενάρη, κόκορα τον Αλωνάρη».
«Κότα, χήνα το Γενάρη και παπί τον Αλωνάρη».
«Μικρό-μικρό τ’ αλώνι μου, και να ‘ναι μοναχικό μου».
«Ο Θεριστής θερίζει, ο Αλωνάρης αλωνίζει κι ο Αύγουστος ξεχωριζει».
«Όρνιθα το Γενάρη, κέφαλος τον Αλωνάρη».
«Που μουχτάει τον Χειμώνα‚ χαίρεται τον Αλωνάρη».
«Πρωτόλη (Ιούνιε), Δευτερόλη(Ιούλιε) μου, φτωχολογιάς ελπίδα».
«Στο κακορίζικο χωριό τον Αλωνάρη βρέχει».
«Τ’ Αλωναριού τα κάματα (δυνατή ζέστη), τ’ Αυγούστου τα λιοβόρια» (ζεστός δυνατός ανατολικός άνεμος).
«Της αγιά Μαρίνας ρώγα και του άη -Λιός σταφύλι». (δηλαδή το σταφύλι ωριμάζει αργότερα από τη σταφίδα)
«Της Αγιάς Μαρίνας ρούγα και του Αϊ Λια σταφύλι και του Αγιού Παντελεήμονα γιομάτο το κοφίνι».
«Το τραγούδι του Θεριστή, η χαρά του Αλωνιστή».
«Τον Αλωνάρη δούλευε καλό χειμώνα να έχεις».
«Τον Αλωνάρη έβρεχε στον ποτισμένο τόπο».
«Χιόνισε μέσα στο Γενάρη, να οι χαρές του Αλων
Οδυσσέας Ελύτης : “Τέχνη – Τύχη – Τόλμη”
Α΄ – ΤΕΧΝΗ – ΤΥΧΗ – ΤΟΛΜΗ, δεν είναι άλλες, είναι οι τρεις αυτές περίφημες λέξεις που μου ‘ρχονται κάθε φορά στο νου, όταν ετοιμάζομαι ν’ ανοίξω ένα γράμμα, κι αργοπορώ, κοιτάζοντας τη μεγάλη και τυπική σφραγίδα των Τ.Τ.Τ. Τη δικιά μου σφραγίδα είναι καιρός τώρα που την κουβαλώ με αδικαιολόγητην υπερηφάνεια χαραγμένη επάνω στο δέρμα μου και συνήθισα πάντα να τη διαβάζω σύμφωνα και μόνο με τα αισθήματα που μου την εμπνεύσανε.
Τέχνη – Τύχη – Τόλμη, οι τρεις αυτές λέξεις, συνοδεύοντας πεισματικά το περιεχόμενό τους, γίνανε αμέσως-αμέσως δορυφόροι άσβηστοι γύρω από την πρώτη μου εφηβεία, γύρω από την πρώτη μου αντίληψη του κόσμου, δορυφόροι που ακόμη κι ως τα σήμερα, με αποκορυφωμένη ένταση, δεν παύουν να μου είναι πιστοί. Ωστόσο, ανάμεσα σ’ όλα τα κυματιστά, μονά ή ζυγά, χρόνια που μας φέρνουν πιο κοντά ή πιο μακριά σ’ εκείνα που αγαπούμε, δεν είναι —ας τ’ ομολογήσουμε— και μερικά που, σάμπως ν’ ανάβει άξαφνα μέσα τους ένας λαμπτήρας από ισχυρότατο φως, ανεβαίνουνε μονομιάς πάνω από την επιφάνεια και ξεχωρίζουνε αποφασιστικά; Δεν είναι αυτά που, χάρη στο πυκνό τους περιεχόμενο, αποχτούνε μια σμαραγδένια λάμψη και στερεότητα και περνιούνται σα δαχτυλίδια θύμησης δημιουργικής στα δάχτυλα όσων ανθρώπων θέλησαν μια μέρα να βαδίσουν έξω από την κοινή γραμμή — πιο ψηλά ή πιο χαμηλά, αδιάφορο, πάντα όμως προς κάποιαν εφικτήν ή ανέφικτη κατάκτηση;
Για μένα, σήμερα, τη στιγμή τούτη που γράφω, η χρονιά του 1935, σημαδεμένη από την πρώτη μου επαφή με την ελληνική φύση, την πρώτη μου γνωριμία κι εφαρμογή του Υπερρεαλισμού, την ανακάλυψη του ζωγράφου Θεόφιλου, την έκδοση δύο σημαντικών βιβλίων φίλων μου ποιητών, και το φανέρωμα ενός τολμηρού για την Ελλάδα περιοδικού όπως τα Νέα Γράμματα, σβήνει και ξανανάβει σα φαροφόρα σημαδούρα στο μικρό πέλαγος όπου αγαπώ παντοτινά μου να ταξιδεύω. Θέλω να φαντάζομαι ότι κάθε καλόπιστος αναγνώστης θα δει τ’ ασήμαντα αυτά γεγονότα σα σημαντικά, μια που δεν αποτελούν τις πτυχές ενός ιδιωτικού βίου αλλά τους πυρήνες μιας κατάστασης πέρα για πέρα αντικειμενικής.
Υπάρχουνε στη ζωή του ανθρώπου στιγμές που μ’ ένα τους βιαστικό και ασύλληπτο ανοιγοσφάλισμα δείχνουν λουσμένο σε φως παράξενο το γύρω του κόσμο, γυμνωμένο από την καθημερινή του σημασία και φανερωμένο με μιαν άλλη, μια πρωτοείδωτη —την αληθινή του άραγε;— φυσιογνωμία. Υπάρχουν στιγμές όπου τα πράγματα και τα γεγονότα, όσα μοιάζουν να ορίζουν στεγνά κι αδυσώπητα το δρόμο του, βγαίνουνε από την τροχιά τους για να λάμψουνε μ’ ένα άλλο νόημα και μ’ έναν άλλο προορισμό στιγμές όπου ο άνθρωπος βλέπει άξαφνα τον εαυτό του να βαδίζει σε μονοπάτια που ποτέ του δε διάλεξε, κάτω από δεντροστοιχίες που του είναι αδύνατον ν’ αναγνωρίσει, πλάι σε ανθρώπους που ορθώνονται στο ανάστημα των ολοφάνερων αισθημάτων του, για να γίνουν οι φίλοι, οι φίλοι του, όπως θα ήθελε πάντοτε να υπάρχουν και να τον προσμένουν εκεί, σε μια πικρή γωνιά της ζωής του. Κανένα ξένο στοιχείο, καμιά υπεραισθητή παρουσία δεν έρχεται να δικαιολογήσει την παράξενη ετούτη τροπή που παίρνει, σε παρόμοιες στιγμές, ο κόσμος. Απλά, γήινα, ανθρώπινα, είναι τα ίδια πράγματα, οι ίδιες πράξεις που παρουσιάζονται σε μια δεύτερη κατάσταση, πιο αληθινή απ’ την πρώτη, μια κατάσταση που, για να την ξεχωρίσουμε, θα ‘πρεπε να την ονομάσουμε «υπερπραγματική».
Α μα γιατί λοιπόν ως τώρα είχαμε δώσει μια γλώσσα μονάχα στον κόσμο, γιατί του ‘χαμε δώσει ένα μονάχα τρόπο να εκφραστεί; Γιατί του ‘χαμε καταλογίσει μιαν όψη μονάχα, κι εκείνη κομματιασμένη, ανάπηρη, μετρημένη αποκλειστικά πάνω στη λογική μας, και την είχαμε ονομάσει ωραία-ωραία «πραγματικότητα»; Και γιατί, στο όνομα της πραγματικότητας αυτής, δεν επιτρέπαμε τίποτα που να την υπερβαίνει;
Να μια διαπίστωση, που όσες φορές αναγκάζομαι να την κάνω, μια στεναχώρια συνοδεύει, σαν ίσκιος μεγάλου ρολογιού του ήλιου, την άκρη της πένας μου.
Μόνος στα σύνορα του πανικού και της γοητείας ο ποιητής, χτυπημένος από μια τέτοια φευγαλέα αποκάλυψη, παθαίνεται να ταιριάσει την ανάσα του στο καινούριο κλίμα που του αποκαλύφτηκε· ματώνεται να δώσει έκφραση σ’ αυτή τη μυστική γεύση, την απροσδιόριστην ουσία, την αθάνατη χροιά που μονομιάς είδε να παίρνουνε τα στοιχεία του κόσμου μέσα του. Αποτιμώντας από κει και πέρα με διαφορετικό τρόπο τη ζωή, αναμετράει με οδύνη την απόσταση που τον χωρίζει από τη μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων. Βλέπει την πλειοψηφία τούτη, περιχαρακωμένη σ’ ένα χώρο συμβατικό, ν’ απωθεί τόσο απελπιστικά, τόσο λυσσαλέα ό,τι θα μπορούσε να τη φέρει αντιμέτωπη στα πιο ουσιαστικά της προβλήματα, που καταλαβαίνει πως είναι γραφτό του να φορτωθεί μαζί με τον καημό της έκφρασης κι έναν άλλον ακόμη — τον καημό της κατανόησης, ανίσως όχι τη μοίρα της μοναξιάς. Έτσι συμβαίνει πάντοτε: ο ποιητής ριψοκινδυνεύει, ενώ πίσω του άνθρωποι παραπλανημένοι επιμένουν να κρατάνε καλά κλειστή μια πόρτα που από καιρό τώρα έχει χάσει τη δικαιολογία της κλειδαριάς της. Όμως αν από την εποχή του Ηράκλειτου δεν έσβησε ποτέ η συνείδηση της διαμάχης ανάμεσα στη συντήρηση και στη μεταβολή, ανάμεσα στη φυσιολογική και τη μη φυσιολογική ζωική εξέλιξη, πρέπει να ομολογηθεί ότι η διαμάχη τούτη σήμανε πρώτη φορά στον αιώνα μας μ’ όλο το βάρος της σημασίας της, επιβάλλοντας στους σύγχρονους καλλιτέχνες να τοποθετήσουμε το αιώνιο στοιχείο της ομορφιάς στο αεί μεταμορφούμενο σημείο της ανθρώπινής της ροής, να νιώσουνε, με άλλα λόγια, πόσο η αλήθεια ετούτη ήταν και της ίδιας της υπόστασης τους ο αιώνιος νόμος. Ανάγκη, και μάλιστα σκληρή, οδήγησε τους ίδιους αυτούς, μ’ επαναστατική σημαία στο χέρι, ν’ αναθεωρήσουνε την κληρονομιά τους, και ν’ αναλάβουν μια ριζική ανακατάταξη των αξιών. Ας χαρακτηρίστηκε από μερικούς σα δίψα της απερίσκεπτης νεότητας ν’ ανοίξει, όπως-όπως, ένα δρόμο μπροστά της. Η αλήθεια είναι ότι τόσο στις χώρες των πρώτων εποχών, ή των παραμελημένων περιοχών της Τέχνης, όσο και στις λησμονημένες από τη σεμνοτυφία μεταγενέστερων γενεών σελίδες της Λογοτεχνίας και της Ποίησης οι «μοντέρνοι» πράξανε κείνο που τους έλεγε η γνώση τους κι η καρδιά τους· κι είτε ανασύρανε από την αφάνεια πολλά έργα με αξία ουσιαστική είτε με φανατισμό δικαιολογημένο ποδοπατήσανε μερικά αξιοθρήνητα κατασκευάσματα που είχανε καταφέρει, πρόσκαιρα, να βασιλέψουν.
Τέχνη – Τύχη – Τόλμη, ε ναι λοιπόν! Τέχνη, αφού, καλά ή κακά, θέλουμε να δώσουμε μια διέξοδο στην πυθική σπίθα, που δεν κοιτάει την ώρα να γίνει Λόγος και να μπει επικεφαλής μιας καινούριας αποτίμησης του κόσμου· και Τύχη, αφού είναι αυτή που θα σμίξει τα χρώματα και τα σχήματα, τις ευωδιές και τους ήχους, την καρδιά μας και την καρδιά του Σύμπαντος σ’ ένα σημείο, το λυρικό σημείο που ονειρευόμαστε· και Τόλμη, αφού κάθε βήμα σωστό μέσα στην κοινωνία αυτή γραφτό είναι ν’ αφήνει πίσω του αίματα, καπνούς, και δάκρυα…
Μίλησα για το 1935. Να που ήρθε λοιπόν η ώρα να γυρίσω στο «γράμμα» και στο «πνεύμα» του, να ξαναφέρω την αίγλη της πρωτοχρονιάς του εδώ, στη στιγμή τούτη που, με τη σειρά της κι αυτή, ετοιμάζεται να πηδήσει πιο μπροστά σαν ακρίδα – κι ας φαντάζει στο βάθος ο κάμπος σκοταδερός και γεμάτος λογής κινδύνους. Είναι φορές που, μα την αλήθεια, η ζωή δεν χάνει την ευκαιρία να δείξει την ανυπομονησία της, είτε με το πέταλο ενός αλόγου επάνω στο λιθόστρωτο είτε με το βλέμμα ενός αμούστακου ακόμη παιδιού επάνω στις μορφές των αινιγματικών γυναικών και των φρεσκοτυπωμένων βιβλίων.
Θυμούμαι ότι με τον ίδιο τρόπο που μια ωραία μέρα οι αρχαίοι λυρικοί, από τη μια, ο Κάλβος και ο Καβάφης, από την άλλη, ξύπνησαν πρώτη φορά το ενδιαφέρον μου για την ποίηση, δύο Γάλλοι σύγχρονοι ποιητές, όχι από τους πιο μεγάλους, ο Paul Eluard και ο Pierre-Jean Jouve —ποιητές που από τότε έταξα στον εαυτό μου (κι αργότερα επέτυχα πρώτος) να παρουσιάσω στο ελληνικό κοινό—, μ’ ανάγκασαν να προσέξω κι αδίστακτα να παραδεχτώ τις δυνατότητες που παρουσίαζε, στην ουσία της ελεύθερης ενάσκησής της, η λυρική ποίηση.
Δεν είχα φτάσει ακόμη στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου όταν, σπρωγμένος έν’ απόγεμα από την απροσανατόλιστη βιβλιοφιλία μου, είχα χωθεί στο παλιό και σκοτεινό μαγαζάκι του Κάουφμαν, ξεφυλλίζοντας λογής περιοδικά και βιβλία, όμως αποφεύγοντας μ’ επιδειχτική περιφρόνηση τα ποιητικά, που —το θυμάμαι σα σήμερα— τα σφιγμένα στις ρίμες των τετραστίχων τους περιεχόμενα μου ‘διναν την εντύπωση μιας δεσμευτικής, κι ομοιόμορφα επαναλαμβανόμενης, αισθηματολογίας, ασυμβίβαστης ολότελα με τις τότε ανταρτικές διαθέσεις μου. Ο πειρασμός, παρ’ όλ’ αυτά, της πολυτέλειας, κι ακόμη η παράξενη γοητεία που έπνεε πίσω από τα μαύρα και κόκκινα κεφαλαία μερικών εξωφύλλων, κατανικήσανε τους στερνούς μου δισταγμούς: Capitale de la Douleur, Défense de Savoir, Les Noces… ναι, άρχισα να τα φυλλομετρώ ένα-ένα… και…
Την πολυτέλεια, δεν είναι ανάγκη να το πω, παραμέρισαν αμέσως ο ανάλαφρος ίλιγγος και η πρωτοδοκίμαστη σαγήνη που αναπηδούσανε από κάθε διάβασμα μερικών, στην τύχη παρμένων, στίχων που με συνέπαιρναν, όχι πια χάρη στο ρυθμικό ισόμακρό τους λίκνισμα, αλλά —κι αυτό ήταν το σπουδαίο— χάρη στη μαγική κι αιφνιδιαστική κατακύρωση ενός άλλου κόσμου, κόσμου διαφορετικού, που ζούσε γύρω μου ή μέσα μου και δε ζητούσε παρά με ποιο τρόπο να εκδηλώσει καλύτερα την πραγματικότητά του. Κι αυτός ο τρόπος είχε βρεθεί. Μονομιάς οι άνθρωποι αυτοί, που κυκλοφορούσανε κάθε μέρα γύρω μου, οι πραχτικοί και ικανοποιημένοι, άρχισαν να γίνονται στα μάτια μου ξόανα, ξόανα που κανένας Θεός δεν όριζε να μιμηθώ ή να εξυπηρετήσω. Τι διάβολο γιατρός, μηχανικός ή δικηγόρος θα γινόμουνα μεθαύριο, νιώθοντας πως μια και μόνο εμπνευσμένη φράση μπορούσε να ξαναεμπνεύσει χιλιάδες άλλες, που χωρίς τελειωμό ν’ αστράφτουν μες στη διάρκεια; Le poéte doit être beaucoup plus celui qui inspire que celui qui est inspiré. Δέκα χρόνια αργότερα, όταν είδα τον Éluard να μιλάει με τόση αυτοπεποίθηση, θυμήθηκα τη στιγμήν εκείνη που, όρθιος, μέσα στο βιβλιοπωλείο, διάβαζα:
Si tu t’ en vas la porte s’ ouvre sur le jourSi tu t’ en vas la porte s’ ouvre sur moi-même.
Ήμουν ακατατόπιστος αλλά δεν ήμουν κακόπιστος. Δε μου πέρασε ποτέ από το νου να πάρω υποδεκάμετρο και να λογαριάσω πόση έπρεπε να ‘ταν η πόρτα που θ’ άνοιγε πάνω στη μέρα ούτε αν μπορούσε ποτέ της να κατασκευαστεί μα τέτοια πόρτα· για μένα, η πόρτα αυτή υπήρχε, κι εγώ, με τις μικρές μου δυνάμεις, όφειλα να βοηθήσω ν’ ανοιχτεί. Από τη χαραμάδα της κιόλας ξεχυνόταν ένα μελτέμι αισθήματα, που ριχνόταν κατάστηθα.
Ένας κόσμος αληθινός αλλά καταδικασμένος να μένει στην αφάνεια· για τους περισσότερους, ανυποψίαστος· και για μερικούς, ορατός μια στιγμή μονάχα, εκεί, στην κορυφή του έρωτα ή της απελπισίας. Ένας κόσμος αρμονισμένος στα πιο κρυφά, στα πιο άγρια, στα πιο ελεύθερα αισθήματά του, μα, ωστόσο, κλεισμένος πίσω από πελώριες τάφρους μοναξιάς, η τρελή θέληση του ανθρώπου να μη σκύψει ποτέ του κεφάλι, αλλά να μπει στην ψυχή του διπλανού του, και μαζί να παλινορθώσουνε τα τρομερότερά τους όνειρα· να του δώσουνε σάρκα κι αίμα από τη σάρκα τους και το αίμα τους. Η συνεννόηση των καρδιών. Θα τη φτάναμε; δε θα τη φτάναμε;
Η ιδανική επικοινωνία, εκείνη που ακολουθεί το συντομότερο δρόμο ανάμεσα σε δυο ανθρώπους, εννοώ μια επικοινωνία που να νιώθεται ολοκληρωτικά όπως η ζεστασιά ή το κρύο, συγκλονιστικά όπως ο έρωτας ή ο τρόμος, μυστηριακά όπως η βουή του δάσους ή της θάλασσας, θα μπορούσε ποτέ να γίνει όργανο και σκοπός της λυρικής ποίησης;
[…]
Πλειάδες – Max Ernst 1920
Γ΄
ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ ΤΟΥ 1935, με τη βοήθεια του Ανδρέα Εμπειρίκου —που είχε βάλει πρόθυμα στη διάθεσή μου και τη μεγάλη του βιβλιοθήκη—, άρχισα, κάπως αδέξια στην αρχή, να γίνομαι ο κατάπληκτος θεατής ενός παράξενου κόσμου που αναπηδούσε, χωρίς να το πολυκαταλαβαίνω κι ο ίδιος, από μέσα μου. Πόσες φορές, καθισμένοι στο συμπαθητικό διαμέρισμα της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας, καπνίζοντας αναρίθμητα τσιγάρα και τριγυρισμένοι από πίνακες του Max Ernst, του Oscar Dominguez και του Yves Tanguy, ή, πάλι, σε μια συγγενική έπαυλη στη Λέσβο, με το πέλαγο και τα βουνά της Ανατολής αντίκρυ, δε γράψαμε πλήθος ποιήματα και κείμενα μέσα σε πέντε ή δέκα λεπτά της ώρας, ποιήματα και κείμενα που ένα σωρό λογοτέχνες και κριτικοί κατηγορήσανε αργότερα ότι μας στοίχισαν πολυήμερες, τάχα, και κοπιαστικές διανοητικές προσπάθειες! Λίγες μέρες νωρίτερα, μ’ ένα φίλο μου νέο ζωγράφο, είχαμε πρωτοδοκιμάσει την επίσκεψη του απροσδόκητου κάτω από τη μορφή παιχνιδιού, δίνοντας ο ένας στον άλλον ερωτήσεις και αποκρίσεις που αγνοούσαμε αμοιβαία το περιεχόμενό τους. Στη βάση του παιχνιδιού τούτου κρυβότανε όχι μονάχα ο ίδιος μηχανισμός, αλλά και κάτι άλλο που εξαιρετικά ευκόλυνε —λύνοντάς του τις αντιστάσεις— τον πρωτόπειρο. Θυμούμαι ότι πολλές φορές το αποτέλεσμα ήταν εύστοχο στη συνειρμική του αλληλουχία και στην εικονοπλαστική του πρωτοπορία.
Ε. — Τι είναι το κόκκινο χρώμα;
Α. — Ένα χαστούκι από παπαρούνες!
Ε. — Τι είναι η δόξα;
Α. — Ένα βουνό για να το βλέπουν οι αιώνες!
Ε. — Τι είναι το χρυσάνθεμο;
Α. — Μια καλόκαρδη μέρα στο ποτήρι.
Ε. — Τι είναι η Πούλια;
Α. — Μυστική κρύπτη των ποιητών.
Ε. — Τι είναι η Ποίηση;
Α. — Συνουσία επ’ άπειρον.
Ε. — Τι είναι ο αετός;
Α. — Εκείνο που βάζουμε πολύ πιο πάνω απ’ το κεφάλι μας.
Ε. — Τι είναι οι τέσσερις εποχές του έτους;
Α. — Ένα παγόνι, μια γαλιάντρα και δυο μεγάλες θάλασσες.
Ή, πάλι, σε μιαν άλλη παραλλαγή του ίδιου παιχνιδιού:
— Όταν λύνονται οι φιόγκοι της ημέρας
— Τα κούμαρα φωνάζουν τ’ όνομά τους.
— Όταν ο κοκκωβιός θολώνει τα νερά του
— Η σημαία του γάτου αλλάζει τρία χρόνια.
— Όταν η κορασίδα πιάνει μια χρυσόμυγα
— Η σβούρα του μεσημεριού λάμπει μες το κεφάλι της.
— Αν δεν είχαμε μικρά παιδιά
— Τα λιβάδια μας θα ‘τανε ορφανά.
— Αν μας έφτανε η βοή της κερασιάς
— Το ΄να το δύο το τρία θα μας δρόσιζαν.
— Αν η Τύχη ξεφόρτωνε χαρούπια
— Χίλια ιστιοφόρα θα ‘σκιζαν τις θάλασσες.
Κανείς δεν είναι δικαιολογημένος αν γελάσει, αν πει πως αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα, είναι παιχνίδια. Εξόν από το ότι δεν είναι άσχημο να παίζει κανείς από καιρό σε καιρό, η αλήθεια είναι πως τα παιχνίδια τούτα κρύβουνε βαθιά τους μια σοβαρότατη αρχή: χτυπούνε την πόρτα του Αγνώστου, εμπιστεύονται στην αξία της Τύχης, δημιουργούνε μια καινούρια προοπτική, λύνουν τα δάχτυλα του ποιητή που τόσους αιώνες κρατήθηκαν μακριά απ’ τον πλούτο του κόσμου των παρομοιώσεων. Ξαναγυρίζοντας τώρα στα ξεχασμένα τετράδιά μου, που κλείνουν καμιά εκατοστή ποιήματα, χωρισμένα σε σειρές, χάνομαι σ’ ένα σωρό τίτλους, που τους χαίρομαι ακόμα και σήμερα για τη χρωματική τους ποιότητα και —γιατί όχι;— για την ασυδοσία τους. Σε μερικούς, η εικόνα παίρνει μιαν αξία αντικειμενική: Απογοήτευσις υπό το μηδέν. Ο κολπίσκος κι ο παλμός του. Ξεκρέμασμα καλοκαιρινής ώρας. Ο γειτονικός φάρος σα μακρόθυμη βουτιά. Με τη βοήθεια των ασφοδέλων. Εξοχικό τόξο. Στα ενδότερα του ρίγους. Ζεστή πτυχή χτίσιμο της γυναίκας. Αντικατάστασις του πεπρωμένου. Κυανή σπατάλη. Σα φυλλωσιά κοντά της. Η δεσποινίς Απριλίου. Αγγελούσα. Επί κεφαλής μαΐστρου. Αλλού ξεχωρίζω τίτλους γεμάτους χιούμορ και ειρωνική ή γελοιογραφική διάθεση: Οι φωτοσκιασμένοι σύζυγοι. Το ρ της παροιμίας. Το περιττόν του καθ’ ημέραν βίου. Εις το κυλικείον της παρανόμου ευφροσύνης. Τέλος, είναι άλλοι τίτλοι, όπου μέσα τους το απρόοπτο, το μαγικό, παίζουνε το πρώτο ρόλο: 789 π.Χ. Αεροδυναμικόν. Οι πέτρες του θορύβου. Τα ιστορικά δεκανίκια. Εις το επίνειον των μικρών μας πόθων.Ημερολόγιον απλουστάτης μεσημβρίας. Το δίκορφο τεφτέρι. Περισυλλογή χρωμάτων. Έξυπνη διέξοδος φτερό της ύλης. Alsing.
Μέσα σ’ ένα τέτοιο περιβόλι δεν είναι λίγοι εκείνοι που θα σταματήσουν κυριευμένοι από το αίσθημα του κωμικού ή του μάταιου. «Εις το κυλικείον της παρανόμου ευφροσύνης» — τι κουτός, αλήθεια, τίτλος για όλους αυτούς τους κουτούς που δεν αξιωθήκανε να το επισκεφτούνε ποτέ και να γευτούνε τα δυνατά πιοτά του! Τι ανόητοι τίτλοι για όλους αυτούς τους ανόητους που δεν έχουν το θάρρος να μπούνε στα ενδότερα του ρίγους, να περάσουνε από τα εξοχικά τόξα επί κεφαλής μαΐστρου ή συνοδεύοντας τη δεσποινίδα Απριλίου για να καταφέρουν, χάρη σε μια κυανή σπατάλη ή ξεκρεμάζοντας μια καλοκαιρινήν ώρα, να δοθούνε στην περισυλλογή των χρωμάτων και, με τη βοήθεια των ασφοδέλων, να γίνουν οι φωτοσκιασμένοι σύζυγοι που θα πετάξουν τα ιστορικά δεκανίκια, θα ρίξουνε τις πέτρες του θορύβου, γράφοντας ένα ημερολόγιο — το ημερολόγιο της απλουστάτης μεσημβρίας!
Ε λοιπόν, όσοι ντρέπονται να μπούνε σ’ έναν κόσμο που αναπαριστάνει το μυστήριο της δημιουργίας τους με μια καθαρά ποιητική, δηλαδή, ζωική πράξη, ας μην προχωρήσουνε σε κείμενα, όπου η αισθητική μέριμνα έχει εξοβελιστεί κι όπου η ως τα σήμερα παιδεία τους θα δοκιμαστεί και θα κακοπάθει. Τα πρώτα μου κείμενα θυμίζουνε πολύ τα κείμενα του Εμπειρίκου. Σε τούτο φταίει όχι μόνον η καθαρεύουσα, που ήτανε φυσικό ν’ απλώνεται σε μια περιοχή ήρεμη από βούληση, αλλά και η δυσκολία που συναντούσα ν’ αποκρούσω κάθε εισδοχή εξωτερικών εντυπώσεων, θέλω να πω, ν’ αφήσω τον εαυτό μου στο γνήσιο κύλισμα των συνειρμικών φράσεων. Ιδού ένα παράδειγμα:
Μες τον πυθμένα των κλαυθμυρισμών μεγαλώνουν οι ακρογιαλιές και γίνονται κρημνοί ολέθριοι όπου ακροβατούν παρθένες από τη μέση κι επάνω γυμνές. Πώς βουτηχτήκαμε σ’ αυτές τις γαλανές τολύπες, πώς διαβήκαμε μέσ’ από τις βαθύχρωμες αυτές ταινίες, πώς δρέψαμε τα κεφάλια με τα εορταστικά κουνήματα, δεν ξέρουμε, δεν ξέρει κανείς, ίσως το ξέρει ο κεφαλόπονος του πελαργού που ανατράφηκε απ’ τις άλλες θάλασσες. Πάλι μετά τη σιωπή έρχεται η σιωπή. Κολοσσοί δέντρων σμικρύνουν την όραση που εμφωλεύει σα ζεστό ζώο στις διχάλες των παραμυθιών τους. Ιπτάμενες αστραπές και άλματα που αστροπελεκίζουν μας γεμίζουν την παλάμη από βροχερήν όσφρηση.
Λαχάνιασαν οι κόμποι των χαρών κι απ’ τους λαιμούς της καθεμιάς ξετυλίγεται μια ψευτιά κατάξανθη.
(«Ο γειτονικός φάρος σαν μακρόθυμη βουτιά»)
[…]
Ωστόσο δεν είναι μόνο η επίδραση του Ανδρέα Εμπειρίκου αλλά και του Νικήτα Ράντου που φανερώνεται στις πρώτες μου δοκιμές. Από τη σειρά 14 ευκίνητα ποιήματα δεν είναι άσκοπο ν’ αντιγράψω εδώ μερικά.
IVΗ μέρα έστρεψε το πρόσωπο της υπερμέγεθες ηλιοτρόπιο
Κι αίφνης ευρέθηκα στα νώτα τόσων οριζόντων
Θα ‘θελα να ‘μαι όπως αυτή καύχημα του φωτός
Να μην ενδίδω πια στους οινοχόους των επιθυμιών
Θα επιθυμούσα εξόχως κάθε νυχτεγέρτην ως αντίπαλοΜα η συμμαχία του ήδη με αφοπλίζειΜ’ αναγκάζει να φαντάζομαι πολύχρωμα φιαλίδιαΕν είδει στόματος υγρών κορασίδων έναν στέφανοΚαμωμένο από τις νίκες και τις ήττες του δεσμώτου χρόνου.
[…]
Τέχνη – Τύχη – Τόλμη, δεν είναι άλλες, είναι οι τρεις αυτές περίφημες λέξεις (μα είναι λέξεις;) που με το βαθυπράσινο μελάνι της χλώρης, το βαθυκόκκινο του έρωτα, και το βαθυγάλαζο της θάλασσας, κοσμήσανε τις σελίδες μιας χρονιάς, ανίσως όχι τα εγκαίνια μιας νεότητας. Η αναγωγή της αλήθειας σ’ ένα απλό, σ’ ένα βαθύ σκίρτημα ζωντανού οργανισμού, στάθηκε η μοναδική της φιλοσοφία. Πραγματικά, για τίποτε άλλο καταμεσής του ’35 δε γνοιάστηκα παρά για μιαν ύπαρξη γερή, φυσιολογική, που να μπορεί ν’ απλώνεται με άνεση ως τ’ ακρότατα όρια μιας καθολικής ελευθερίας. Ό,τι άλλο έμελλε να’ ρθει, βέβαια, ήρθε πιο αργά…
Μα όταν, το καλοκαίρι εκείνο, ευνοϊκές συνθήκες μ’ έφεραν σε βουνά και γιαλούς του Μοριά, των Νησιών, της Εύβοιας και της Στερεάς, μ’ έβαλαν να τριγυρίζω μ’ ένα παλιοπαντέλονο κι ένα κοντό άσπρο πουκάμισο από τις πιο βαθιές ρεματιές ως τους πιο αφροκάπνιστους κάβους, συλλογίστηκα, πολύ συχνά, «παλεύοντας στήθος με στήθος προς τον άνεμο», πόσο βαθιά ήταν η ενότητα της αγάπης μου σ’ αυτή την ποίηση και σ’ αυτή τη γη.
Ο ήλιος, που εδωπέρα έστηνε τον μαρμάρινο κορμό μιας Υγείας, εκειπέρα τη θερμή γαλήνη μιας Παναγίας, ο ίδιος ο ήλιος έμπαινε κι έτρεχε καθώς χλωροφύλλη στις ίνες του πλατανόφυλλου της Τέχνης, τέτοιου που το φανταζόμουνα πάντα κι ήθελα ν’ αντιπροσωπεύει για μένα την πιο μεγάλη, την πιο αφιλοκερδή εκδήλωση του ανθρώπου.
Στην εξοχή της ποίησης δεν έχουνε πια στέγες τα σπίτια! Είναι ξεσκέπαστα, και τα τζιτζίκια, σφηνωμένα στα μαλλιά τη γης, ψάλλουν ερωτικά, ψάλλουν τ’ αγριοπούλια χωμένα στις γλαυκές κόχες των έρημων όρμων. Εκεί, σε τέτοιες ώρες, περνάει, πάντοτε αγκαλιασμένο, ένα ζευγάρι. Ο έρωτας —ας προσκυνήσουμε— λειτουργεί σ’ όλη την έκταση και σ’ όλο του το βάθος τη ζωή, ενώ οι δείχτες της καρδιάς δείχνουν το πιο λαμπρό τους μεσημέρι… Ω να βαδίσει κανείς στο πλάι ενός συντρόφου φωνάζοντας ολούθε τα αισθήματά του… να ενωθεί πάλι με τα στοιχεία που τον έκαναν μια για πάντα να ζήσει!
1943. —
[πηγή: Οδυσσέας Ελύτης, Ανοιχτά χαρτιά, Ίκαρος, Αθήνα 1987 (τρίτη έκδοση οριστική), σ. 115-122 & 142-153]
To είδαμε εδώ : ebooks.edu
Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Όταν σε τούτη τη ζωή, δεν δώσεις στο Γεννήτορα,ότι και Σύ του πάρεις ,
τότε στην άλλη τη ζωή θα είσαι διακονιάρης .
Κρητική μαντινάδα
Ανακοίνωση Δήμου Τανάγρας
Μαρινόπουλος
Παρασκευή 01 Ιουλίου 2016
Η μητέρα όλων των μαχών για την ούτως ή άλλως προβληματική λειτουργία της μεγαλύτερης αλυσίδας σούπερ μάρκετ στην Ελλάδα, του ομίλου Μαρινόπουλου, ξεκινάει σήμερα 1η Ιουλίου 2016. Η τύχη της «Lehman Brothers της Ελλάδας», όπως αποκαλείται το “κανόνι” της Μαρινόπουλος, θα κριθεί από την απόφαση που θα λάβει το δικαστήριο στη δίκη προληπτικών μέτρων, που έχει ζητήσει η διοίκηση της εταιρείας κι έχει προγραμματιστεί για τις 11.00 το πρωί στο κτίριο 5 της οδού Ευελπίδων. Ουσιαστικά η Μαρινόπουλος ζητάει την προστασία του δικαστηρίου από τις ορέξεις των πιστωτών, που θέλουν να κατασπαράξουν την αφερέγγυα εταιρεία, μέχρι τον Νοέμβριο, όταν θα συζητηθεί το κύριο σχέδιο για την εξυγίανσή της. Μέχρι τότε η εταιρεία θα έχει τον χρόνο να διερευνήσει αρκετές εναλλακτικές προτάσεις.
Εξέλιξη Πωλήσεων – Κερδών/Ζημιών προ φόρων – Δανείων (εκατ. ευρώ)
Yπoχρεώσεις εταιρείας (συνολικά), τέλος του 2015
Μια κρίσιμη δίκη
Το inside story παρουσιάζει όλη την πρόταση εξυγίανσηςΗ Αίτηση “Εξυγίανσης” της Μαρινόπουλος που κατέθεσε στο δικαστήριο η διοίκηση της Μαρινόπουλος και αριθμεί περίπου 101 σελίδες καθώς και την πολυσέλιδη (162 σελίδες) συνοδευτική έκθεση του εμπειρογνώμοναΈκθεση Ελεγκτή – Επιχειρηματικό Σχέδιο, με τα αίτια της κατάρρευσης και το επιχειρηματικό σχέδιο.Ως εμπειρογνώμονας προσλήφθηκε ο ορκωτός ελεγκτής Χρήστος Βλάχος της εταιρείας PKF Ευρωλεγκτική ΑΕ. Το ενδιαφέρον είναι ότι η έκθεση του εμπειρογνώμονα φέρει ημερομηνία «Απρίλιος 2016», ενώ διαβάζοντας διαπιστώνει κανείς ότι η Μαρινόπουλος ανέθεσε την υλοποίησή της με απόφαση του διοικητικού συμβουλίου αργότερα, στις 30 Μαΐου 2016. Συνεπώς υπάρχει ένα χρονικό παράδοξο, αλλά σε κάθε περίπτωση φαίνεται ότι η διαδικασία είχε κάποιο στάδιο προετοιμασίας εδώ και δύο μήνες, ίσως και περισσότερο αφού σε ορισμένα σημεία κάνει αναφορά στις δύσκολες συνθήκες ρευστότητας στις οποίες είχε περιέλθει από τον Νοέμβριο του 2015, όταν είχε διαθέσιμα μόλις 6,1 εκατ. ευρώ.Τα νομικά έγγραφα της αίτησης προληπτικών μέτρων και της αίτησης εξυγίανσης φέρουν την υπογραφή ενός πολύ έμπειρου δικηγόρου επί των πτωχευτικών διαδικασιών, του Σεραφείμ (Μάκη) Σωτηριάδη.Η Μαρινόπουλος έρχεται σήμερα στο δικαστήριο και με μία διερευνητική –μη δεσμευτική– πρόταση εκ μέρους του ομίλου Σκλαβενίτη, που φαίνεται ότι επανήλθε στο προσκήνιο, προτείνοντας όμως μεγάλο κούρεμα 40% των απαιτήσεων των προμηθευτών.Αν το δικαστήριο δεχθεί την αίτηση της Μαρινόπουλος, τότε θα προστατεύσει την εταιρεία από πάσης φύσεως διεκδικήσεις μέχρι τον Νοέμβριο, όταν θα διεξαχθεί η συζήτηση επί του σχεδίου εξυγίανσης της εταιρείας. Σε αυτήν την περίπτωση, οι απαιτήσεις των εργαζομένων, που δεν είναι ιδιαίτερα υψηλές σε σχέση με τους άλλους πιστωτές, εξαιρούνται των προληπτικών μέτρων και ο κάθε εργαζόμενος θα μπορεί να διεκδικήσει με ένδικα μέσα τα οφειλόμενα. Δεν θα υπάρχει δηλαδή προστασία της εταιρείας από διεκδικήσεις εργαζομένων.Αν το δικαστήριο δεν δεχθεί την αίτηση, τότε από αύριο θα ξεσπάσει τσουνάμι αιτήσεων κατάσχεσης από τους πιστωτές, που θα βάλει πρόωρο τέλος στις δραστηριότητες της εταιρείας. Φυσικά, στην ικανοποίηση των αιτήσεων προηγούνται οι τράπεζες, το ΙΚΑ, η εφορία και οι εργαζόμενοι, που θα πάρουν σχεδόν το σύνολο των χρημάτων τους, ενώ οι προμηθευτές, που έχουν απλά μια σφραγισμένη επιταγή στα χέρια τους θα έχουν τεράστιες απώλειες. Σε ό,τι αφορά τους 12.500 εργαζόμενους πάντως, η μεγαλύτερη ζημιά θα είναι η απώλεια των θέσεων εργασίας τους.Στα παραπάνω ποντάρει και η διοίκηση της Μαρινόπουλος για μια θετική εξέλιξη στη σημερινή δίκη. Από την άλλη πλευρά, συνήγοροι αρκετών προμηθευτών θα προσπαθήσουν να μπλοκάρουν τη διαδικασία καθώς, όπως υποστηρίζουν, δεν έχουν κανένα συμφέρον από την ένταξη της Μαρινόπουλος σε καθεστώς προστασίας. Πρώτον γιατί η Μαρινόπουλος έχει αθετήσει τις υποσχέσεις της απέναντί τους και δεύτερον γιατί στην αίτηση προληπτικών μέτρων που η Μαρινόπουλος κατέθεσε δεν έχει αναλυτική κατάσταση όλων των προμηθευτών, όπως οφείλει.Πάντως χθες στα δικαστήρια γινόταν «κόλαση», λέξη που χρησιμοποίησε ένας δικηγόρος για να περιγράψει το δούναι και λαβείν των δικογράφων από δεκάδες δικηγόρους που εκπροσωπούσαν κυρίως προμηθευτές και ζητούσαν το σχετικό υλικό από τα δικαστήρια. Ανάμεσα στο υλικό που η εταιρεία κατέθεσε υπάρχουν και αρκετά cd, τα οποία όμως δεν έγραφαν ότι περιέχουν τη λίστα με τους προμηθευτές και τα οφειλόμενα προς αυτούς.
Μάχη μεγάλων και μικρών
Από τις κινήσεις των συναλλασσομένων φαίνεται ξεκάθαρα ότι θα παιχτεί μία μάχη μεταξύ μεγάλων τραπεζών και προμηθευτών. Οι τράπεζες και οι εργαζόμενοι είναι στο πλευρό της εταιρείας όμως οι δεκάδες, ίσως εκατοντάδες προμηθευτές είναι κατά της εταιρείας και θα ζητήσουν από το δικαστήριο να μην κάνει δεκτή την αίτηση προληπτικών μέτρων, έχοντας έτοιμες προς κατάθεση τις αιτήσεις πτώχευσης. Χθες κατατέθηκαν δεκάδες διαταγές πληρωμής. Μεταξύ των μικρότερων προμηθευτών βρίσκονται αγρότες και κτηνοτρόφοι από τη Θεσσαλία και τη Μακεδονία, παραγωγοί κρασιών και τυριών. Πολλοί από αυτούς πληρώθηκαν ελάχιστα τους προηγούμενους μήνες, ενώ η Μαρινόπουλος τους έδινε, σε μια ακραία εκδοχή της πρακτικής του κλάδου, μεταχρονολογημενες επιταγές, ζητώντας τους σε αρκετές περιπτώσεις και “κούρεμα” της οφειλής. Από τα στοιχεία των προμηθευτών που έχει συγκεντρώσει το inside story, ανάμεσά τους συγκαταλέγεται το σύνολο του κλάδου τροφίμων της ελληνικής επικράτειας, με συνέπειες σε όλο το φάσμα της ζωικής και φυτικής παραγωγής της χώρας.Η κόντρα είναι μεγάλη, διότι εάν τελικά το δικαστήριο εγκρίνει σήμερα τα προληπτικά μέτρα και εν συνεχεία τον Νοέμβριο δώσει το πράσινο φως για ένταξη στο καθεστώς εξυγίανσης, η απόφαση δεσμεύει όλους τους προμηθευτές. Μάλιστα, όπως αναφέρεται στην αίτηση εξυγίανσης, η διαδικασία για την εξεύρεση λύσης γίνεται χωρίς επίσημες διαπραγματεύσεις, αλλά με εμπιστευτικές συζητήσεις ώστε να αποφεύγεται η αβεβαιότητα ως προς την επιβίωση της επιχείρησης. Αν μάλιστα επιτευχθεί συμφωνία, αυτή επικυρώνεται από το δικαστήριο και δεσμεύει όλους τους πιστωτές.
Το μέγεθος της Μαρινόπουλος
Η Μαρινόπουλος ιδρύθηκε το 1962 και αποτελεί τη μεγαλύτερη αλυσίδα λιανικού εμπορίου στην Ελλάδα. Έχει δίκτυο περισσότερων από 823 καταστημάτων (31.3.2016) και διατηρεί παρουσία σε Ελλάδα, Κύπρο και άλλες χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Στο δυναμικό της εντάσσονται πάνω από 12.500 εργαζόμενοι, ενώ έχει συνεργασίες με περισσότερους από 2.000 Έλληνες προμηθευτές και παραγωγούς. Σύμφωνα με τα στοιχεία του 2014 αποτελούσε την μεγαλύτερη εταιρεία του κλάδου με μερίδιο αγοράς πάνω από 17%.Οι διοικούντες σήμερα την εταιρεία είναι τέσσερις: Ο Λεωνίδας Μαρινόπουλος, ο οποίος κατέχει τη θέση του προέδρου και είναι μη εκτελεστικό μέλος του διοικητικού συμβουλίου, ο Δημήτρης Μαρινόπουλος ο οποίος είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου αλλά μη εκτελεστικό, ο Γεώργιος Μαρινόπουλος, επίσης μη εκτελεστικό μέλος του διοικητικού συμβουλίου και ο Γεώργιος Μήτραινας ο οποίος έχει εκτελεστικά καθήκοντα.
| Έτος | 2014 | 2013 | 2012 | 2011 |
| Πωλήσεις | 1.552 | 1.413 | 1.521 | 1.832 |
| Κέρδη/ζημιές προ φόρων | -5 | -43 | -84 | -235 |
| Δάνεια | 447 | 353 | 284 | 458 |
Πηγή: Οικονομικές καταστάσεις, όπως παρουσιάζονται στην αίτηση εξυγίανσηςΑπό τα οικονομικά στοιχεία της εταιρείας της περιόδου 2011-2014 ξεχωρίζει η μείωση των πωλήσεων, οι μεγάλες διακυμάνσεις στην εξέλιξη του καθαρού αποτελέσματος (από ζημιές 235 εκατ. ευρώ το 2011 μόλις 5 εκατ. ευρώ το 2014) καθώς και στην εξέλιξη των δανείων, τα οποία μειώθηκαν πρόσκαιρα, αλλά στη συνέχεια αυξήθηκαν την ώρα που οι πωλήσεις μειώνονταν.
Χρέος 1.324 δισ. ευρώ
Όπως αναφέρεται στην αίτηση εξυγίανσης, το υφιστάμενο οικονομικό πρόβλημα εστιάζεται στις υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές και προς το ελληνικό δημόσιο, το ύψος των οποίων ήταν 1.324 δισ. ευρώ σύμφωνα με το ισοζύγιο της εταιρείας του μηνός Δεκεμβρίου 2015.Βέβαια, μακράν οι μεγαλύτερες υποχρεώσεις είναι προς τους προμηθευτές (722.783 εκατ. ευρώ) και μάλιστα είναι υποχρεώσεις χωρίς εξασφαλίσεις.Η δεύτερη μεγαλύτερη κατηγορία πιστωτών είναι οι τράπεζες, στις οποίες οφείλει περίπου 337.751 εκατ. ευρώ (126 εκατ. με εμπράγματες εξασφαλίσεις και 211 εκατ. ευρώ χωρίς εξασφαλίσεις) και η τρίτη μεγαλύτερη κατηγορία πιστωτών είναι οι εταιρείες leasing (συμπεριλαμβάνονται εταιρείες ακινήτων), το χρέος προς τις οποίες φτάνει τα 159 εκατ. ευρώ.
Πολύ μικρότερες είναι οι υποχρεώσεις της εταιρείας προς το προσωπικό, που φτάνουν τα 4.289 εκατ. ευρώ (σίγουρα το νούμερο έχει αυξηθεί τους τελευταίους μήνες και δεν συμπεριλαμβάνει τυχόν αποζημιώσεις), προς τα ασφαλιστικά ταμεία που είναι 51,7 εκατ. ευρώ και προς το δημόσιο που είναι 49 εκατ. ευρώ.
| Κατηγορία | Ποσό | Ποσοστό επί του συνόλου |
| Ελληνικό Δημόσιο (ΔΟΥ) | 49.073.451,52 | 3,7% |
| Ασφαλιστικοί οργανισμοί | 51.765.861,44 | 3,91% |
| Εργαζόμενοι | 4.289.639,58 | 0,32% |
| Δάνεια | 337.751.589,84 | 25,5% |
| Leasing | 159.018.990,38 | 12% |
| Προμηθευτές & Λοιποί Πιστωτές (χωρίς εμπράγματες εξασφαλίσεις) | 722.783.755,41 | 54,56% |
| ΣΥΝΟΛΟ | 1.324.683.288,17 | 100% |
Οι οφειλές της Μαρινόπουλος προς ενέγγυους πιστωτές, δηλαδή αυτούς που έχουν στα χέρια τους κάποιο είδος εμπράγματης εξασφάλισης, ανέρχονται σε 126.679 εκατ. ευρώ. Αντίθετα, οι οφειλές της εταιρείες προς πιστωτές που δεν έχουν καμία εξασφάλιση ανέρχονται σε 1,09 δισ. ευρώ. Οι τελευταίοι έχουν και το μεγάλο πρόβλημα, σε περίπτωση χρεοκοπίας.Οι τραπεζικές υποχρεώσεις όπως αναφέρονται στην αίτηση εξυγίανσης έχουν ως εξής:
fig1.png
Τραπεζικές υποχρεώσεις της Μαρινόπουλος
Στο σημείο των τραπεζικών υποχρεώσεων πρέπει να γίνουν ορισμένες διευκρινίσεις. Η Μαρινόπουλος εμφανίζει ανάμεσα σε αυτές και συναλλαγές με εταιρείες ακινήτων, όπως για παράδειγμα την Εθνική Πανγαία. Η Εθνική Πανγαία είναι εταιρεία επενδύσεων ακίνητης περιουσίας (Α.Ε.Ε.Α.Π.) που νοικιάζει ακίνητα στη Μαρινόπουλος. Τελευταία προχώρησε, σύμφωνα με ανακοίνωσή της, και σε αγορές ακινήτων από τη Μαρινόπουλος αξίας 93 εκατ. ευρώ. Ως εκ τούτου η οφειλή δεν αφορά τραπεζική υποχρέωση, αλλά σχετίζεται με δοσοληψίες χρηματοδοτικής μίσθωσης, δηλαδή πώλησης των ακινήτων και επαναμίσθωσής τους.Επίσης, ως μεγαλύτερη τραπεζική υποχρέωση αναφέρεται αυτή προς την εταιρεία Helens. Σύμφωνα με πληροφορίες του inside story πρόκειται για το fund Helens του πρώην πρωθυπουργού του Κατάρ Αλ Τάνι, ο οποίος προχώρησε μετά από αλλεπάλληλες συναντήσεις με τους ανθρώπους της Μαρινόπουλος και με τη βοήθεια μιας τουλάχιστον ελληνικής τράπεζας –στην οποία το fund είχε συμμετοχή– σε μία συμφωνία sale και lease back (πώληση και επαναμίσθωση ακινήτων). Δηλαδή το fund αγόρασε τα καταστήματα ΥΠΕΡ της αλυσίδας έναντι 117 εκατομμυρίων ευρώ, τα οποία στη συνέχεια νοίκιασε στη Μαρινόπουλος με ετήσια απόδοση 10%.Σήμερα, το συνολικό χρέος της Μαρινόπουλος στο fund του Κατάρ φθάνει τα 130 εκατομμύρια. “Κουμπάρος”, όπως αναφέρθηκε, στο deal είναι μεγάλη συστημική τράπεζα στο διοικητικό συμβούλιο της οποίας συμμετείχε παλαιότερα μέλος της διοίκησης της Μαρινόπουλος. Η τράπεζα ήθελε να διασφαλίσει ρευστότητα στη Μαρινόπουλος και το fund του Κατάρ (που συμμετείχε στην τράπεζα) έκανε μία καλή συμφωνία σε ό,τι αφορά την απόδοση. Αρκεί τώρα να την εισπράξει. Σε διαφορετική περίπτωση θα μείνει με τα ακίνητα.
Ποια είναι η περιουσία της Μαρινόπουλος;
Το σύνολο της περιουσίας της εταιρείας ανέρχεται σε 757 εκατ. ευρώ και αποτελείται από τα εξής στοιχεία:
- Η εταιρεία έχει ακίνητα αξίας 124 εκατ. ευρώ τα οποία είναι προσημειωμένα, δηλαδή συνοδεύονται απο βάρη έναντι χρεών.
- Διεκδικεί από πελάτες της, από το ελληνικό δημόσιο και από άλλες πηγές 498,39 εκατ. ευρώ. Από αυτά το μεγαλύτερο μέρος είναι 345 εκατ. ευρώ από πελάτες που έχουν αγοράσει προϊόντα της εταιρείας και τους έχει δώσει πίστωση. Βέβαια αυτό το πόσο δύσκολα ανακτάται σε οικονομικές συγκυρίες σαν αυτές που υπάρχουν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.
- Η αξία των παγίων και κινητών περιουσιακών στοιχείων της επιχείρησης ανέρχεται σε 50,405 εκατ. ευρώ.
- Η εταιρεία έχει εμπορεύματα η αξία των οποίων ανέρχεται σε 101,172 εκατ. ευρώ (μείον πλασματικό ενέχυρο αποθέματος 24 εκατ. ευρώ).
- Τα άυλα περιουσιακά της στοιχεία αξίζουν 8,318 εκατ. ευρώ.
Τι θα γίνει σε περίπτωση βίαιης εκποίησης της περιουσίας;
Η διοίκηση της Μαρινόπουλος παραθέτει σενάριο με το οποίο προβλέπει σε τι ποσοστό θα ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις κάθε κατηγορίας πιστωτών, σε περίπτωση που δεν επικυρωθεί η αίτηση εξυγίανσης και οδηγηθεί αναγκαστικά στη διαδικασία εκποίησης των περιουσιακών της στοιχείων.Όπως προκύπτει, τα περισσότερα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας είναι μειωμένης εμπορευσιμότητας, οπότε σε περίπτωση βίαιης εκποίησής τους το οικονομικό αποτέλεσμα της ρευστοποίησης θα είναι 279 εκατ. ευρώ, ή αλλιώς μόνο το 21,07% του συνόλου των απαιτήσεων.Σε ό,τι αφορά τα περιουσιακά στοιχεία που δεν είναι προσημειωμένα ή υποθηκευμένα και γενικώς δεν έχουν βάρη, το σενάριο αναφέρει ότι το 70% της εκποίησης θα δοθεί προς τους “γενικούς προνομιούχους” πιστωτές (εργαζόμενοι, δημόσιο και ΙΚΑ) και το υπόλοιπο 30% στους “μη προνομιούχους” (προμηθευτές).
Σε ό,τι αφορά τα περιουσιακά στοιχεία για τα οποία υπάρχει ενέχυρο ή υποθήκη, τότε οι “ειδικοί προνομιούχοι”, δηλαδή οι τράπεζες, ικανοποιούνται κατά 65%. Σύμφωνα με τον νόμο, από την εκποίηση αυτών των περιουσιακών στοιχείων ικανοποιούνται και τα “γενικά προνόμια” κατά 25% και τέλος οι “μη προνομιούχοι” πιστωτές κατά 10%.Η εταιρεία καταθέτει στην αίτηση εξυγίανσης συγκεκριμένα νούμερα για τις αποζημιώσεις των πιστωτών. Ετσι, στην περίπτωση των “γενικών προνομιούχων”, το 70% που θα λάβουν από την εκποίηση των μη προσημειωμένων περιουσιακών στοιχείων αντιστοιχεί σε ποσό 98 εκατ. ευρώ και το 25% από τα προσημειωμένα αντιστοιχεί σε ποσό 34 εκατ. ευρώ. Αυτό σημαίνει πως η κατηγορία αυτή των πιστωτών θα ικανοποιηθεί στο 100% των συνολικών της απαιτήσεων και συγκεκριμένα οι εργαζόμενοι θα λάβουν 4,2 εκατ. ευρώ τα ασφαλιστικά ταμεία 51,7 εκατ. ευρώ και το δημόσιο 49 εκατ. ευρώ.Σε ό,τι αφορά τους πιστωτές με ειδικά προνόμια, αυτοί θα λάβουν το 65% του ποσού της εκποίησης των προσημειωμένων και ό,τι απομείνει από το 25% των άλλων προνομιούχων πιστωτών. Το 65% αντιστοιχεί σε 91,4 εκατ. ευρώ συν 26,9 εκατ. ευρώ το υπόλοιπο, οπότε οι πιστωτές με εξασφαλίσεις θα ικανοποιηθούν κατά 118 εκατ. ευρώ ή κατά 93,46% της συνολικής τους απαίτησης (127 εκατ. ευρώ).Αντίθετα, οι πιστωτές που δεν έχουν εξασφαλίσεις και είναι κυρίως οι προμηθευτές της εταιρείας θα ικανοποιηθούν μέχρι το ποσοστό 10% επί του πλειστηριάσματος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το 10% αντιστοιχεί σε 13,617 εκατ. ευρώ συν το 30% από τα μη προσημειωμένα περιουσιακά στοιχεία, ήτοι 42 εκατ. ευρώ, άρα θα ικανοποιηθούν κατά το 5,09% επί της συνολικής τους απαίτησης. Αυτοί θα είναι οι μεγάλοι χαμένοι.
Το ιδανικό σενάριο
Τέλος, η εταιρεία αναλύει και το σενάριο ένταξης στην προπτωχευτική διαδικασία, μέσω της οποίας θα συνεχίσει να λειτουργεί. Η διοίκηση διατυπώνει ένα ολόκληρο σκεπτικό για ριζική αναδιάρθρωση της δομής και της λειτουργίας του ομίλου, με πολλούς όμως αστάθμητους παράγοντες και υποκειμενικές μελλοντικές εκτιμήσεις. Σε αυτήν την περίπτωση, η διοίκηση εξιδανικεύει την κατάσταση, προβλέποντας πλήρη ικανοποίηση των πιστωτών, δηλαδή αποπληρωμή του 100% των υποχρεώσεων που ανέρχονται σε 1,32 δισ. ευρώ, μέσα στα επόμενα 16 χρόνια.Οι γενικές παραδοχές αυτού του σεναρίου έχουν ως εξής:
- Τράπεζες – Εταιρείες Leasing: αποπληρωμή σε 15 χρόνια με επιτόκιο euribor 3 μηνών +3%.
- Προμηθευτές/Λοιποί Πιστωτές: Αποπληρωμή σε 15 χρόνια
- Ελληνικό Δημόσιο: Σε 180 μηνιαίες δόσεις (δηλαδή 15 χρόνια)
- Εργαζόμενοι: Αποπληρωμή σε ένα χρόνο
Τα παραπάνω με την προϋπόθεση ότι ο τζίρος της εταιρείας την πρώτη χρονιά μετά την αναδιοργάνωση θα φθάσει το 1,22 δισ. ευρώ, τη δεύτερη χρονιά το 1,32 δισ. και ούτω καθεξής και τέλος την 15η χρονιά, μετά την αναδιοργάνωση, το 1,76 δισ. ευρώ.Το επιχειρησιακό σχέδιο προβλέπει μάλιστα και συγκεκριμένα περιθώρια κέρδους, κάτι το οποίο είναι εντελώς αδύνατο να προβλεφθεί όχι στην 15ετία, αλλά στη διετία!Η ιστορία τώρα μόλις αρχίζει και θα έχει πολλά επεισόδια (ακόμα κι αν η αίτηση προληπτικών μέτρων δεν γίνει δεκτή).
Παρουσιάζει εκπομπή έρευνας στο Star Channel από το 2013. Μετά από 7 χρόνια ως ανταποκριτής για ελληνικά μέσα ενημέρωσης στη Γερμανία, συνεργάστηκε με την εκπομπή Μαύρο Κουτί και από το 2004 ως το 2007 ήταν αρχισυντάκτης της εκπομπής Φάκελοι, στην οποία εργάστηκε μέχρι το 2013.
Έχει διατελέσει αρχισυντάκτης οικονομικού στις εφημερίδες Ελευθεροτυπία και Δημοκρατία κι έχει εργαστεί σε διάφορα ηλεκτρονικά μέσα. Το 2016 η αναζήτηση για νέα πράγματα τον οδήγησε στην ίδρυση του marketfair.gr.
 |
Είναι λάθος η δημοκρατία; Ή το δικαίωμα στο λάθος |
Το «Οχι» στο ελληνικό δημοψήφισμα, το Brexit, αλλά και η πιθανότητα να βγει πρόεδρος ο Τραμπ θέτουν ένα βασικό ερώτημα: έχουν δικαίωμα όλοι οι πολίτες να ψηφίζουν και να έχουν άποψη για τα κοινά;
Πριν από 45 χρόνια, το 1971, το Ολλανδικό Ραδιοτηλεοπτικό Ιδρυμα στα πλαίσια του International Philosopher’s Project, διοργάνωσε μια άκρως ενδιαφέρουσα συζήτηση μεταξύ του αμερικανού διανοητή Νόαμ Τσόμσκι και του enfant terrible της γαλλικής διανόησης, Μισέλ Φουκώ. Το αντικείμενο της κουβέντας τους ήταν η ανθρώπινη φύση. Τίποτα λιγότερο συναφές με την προβληματική των δύο ανδρών. Κι όμως, κατά τη διάρκεια του διαλόγου, η συζήτηση εκτροχιάστηκε -με θαυμαστό τρόπο- προσεγγίζοντας τον τύπο των κοινωνιών που δημιούργησαν οι δημοκρατίες μας.Από εκείνη τη συζήτηση προέκυψε η ρήση-ρουκέτα του Φουκώ για την πυρηνική δομή της δημοκρατίας ως πολίτευμα και η οποία, συν τω χρόνω, μετατράπηκε σε τσιτάτο και εύκολη ρητορεία στα στόμα ενίων πολέμιών της. «Η δημοκρατία δεν είναι τίποτα άλλο από δικτατορία της τάξης», είχε πει ο γάλλος φιλόσοφος, αλλά για να είμαστε ακριβείς, και οφείλουμε να είμαστε ακριβείς, είχε πει επί λέξει: «Αν με τη λέξη «δημοκρατία» εννοούμε την πραγματική άσκηση της εξουσίας από έναν πληθυσμό που δεν είναι ούτε διαιρεμένος ούτε διατεταγμένος ιεραρχικά σε τάξεις, τότε είναι φανερό ότι απέχουμε πολύ από τη δημοκρατία. Είναι ολοφάνερο όμως ότι ζούμε κάτω από ένα καθεστώς δικτατορίας της τάξης, εξουσίας της τάξης, που επιβάλλεται με τη βία, ακόμη κι όταν τα όργανα αυτής της βίας είναι θεσμικά και συνταγματικά, και στο βαθμό αυτόν δεν τίθεται ζήτημα δημοκρατίας για μας».
Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με τη βία ή χωρίς αυτήν, η έννοια της δημοκρατίας, ήτοι της ευρείας συμμετοχής στα κοινά πράγματα μέσω ενός συστήματος αντιπροσώπευσης, δείχνει στις μέρες μας να πάσχει ή, τουλάχιστον, να δέχεται αρκετή πολεμική ως προς την αποτελεσματικότητά του.Το πρόσφατο δημοψήφισμα στη Βρετανία, εκείνο που διενήργησε η Ελλάδα πριν από ένα χρόνο, αλλά και οι επικείμενες προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ, μας βάζουν, αίφνης, στο κυρίως θέμα: στη σημασιολογική διάσταση της συμμετοχής στα κοινά. Κοινώς: ποιοι δικαιούνται να έχουν άποψη και δικαίωμα ψήφου; Κάτω από ποιες συνθήκες επηρεάζει η κρίση ενός εκάστου για θέματα οριακής φύσης;Οι «πούροι» θιασώτες της κοινωνίας των ολίγων και ελαχίστων «καλών» σπέρνουν το τελευταίο διάστημα το σπόρο της αμφισβήτησης σημειώνοντας με τρόπο χονδροειδή ότι οι φτωχοί και απαίδευτοι δεν γνωρίζουν τι ακριβώς ψηφίζουν με αποτέλεσμα οι ψηφοφορίες να βγάζουν τρελά και παλαβά αποτελέσματα.Πρώτη υποσημείωση: οι φτωχοί και απαίδευτοι κατέχουν την αισθητή πλειοψηφία των κοινωνικών συνόλων διότι μια ευάριθμη μειοψηφία «εκλεκτών» τους οδήγησε σε αυτό το σημείο. Κανείς δεν γεννιέται μορφωμένος και ενδεής. Εκτός αν υπάρχει κάποια γενετική έρευνα που αποδεικνύει ότι στο dna των ανθρώπων εγγράφονται τα περιουσιακά στοιχεία και οι γνώσεις που θα αποκτήσουν εν ζωή.Δεύτερη υποσημείωση: προς αυτούς τους απαίδευτους και αμόρφωτους απευθύνονται οι ελίτ προσφέροντάς τους την έννοια του «πολίτη» και ζητώντας τους τη ψήφο, τη γνώμη, τη συγκατάβαση ή την άρνησή τους. Τα καλά και συμφέροντα; Δηλαδή: όταν οι πολίτες ταυτίζονται με την κυρίαρχη άποψη είναι αρεστοί και όταν παρεκκλίνουν αυτής θεωρούνται αποσυνάγωγοι;Κατά τον Νόαμ Τσόμσκι δεν τίθεται κανένα δίλημμα. Ως διαπρύσιος λάτρης της άμεσης δημοκρατίας, δήλωνε σε εκείνη τη συζήτηση με τον Φουκώ: «Αν είχαμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο πράγματα, να εμπιστευτούμε τη συγκεντρωμένη εξουσία όσον αφορά τη λήψη της σωστής απόφασης σ’ αυτό το θέμα, ή να εμπιστευτούμε τις ελεύθερες συνενώσεις των ελευθεριακών κοινοτήτων όσον αφορά το ίδιο θέμα, τότε θα επέλεγα το δεύτερο». Σαν να λέμε: είναι προτιμότερο να κάνει λάθος μια κοινότητα ανθρώπων από το να αφήσουμε μια ελιτίστικη ομάδα να κανοναρχεί τις απόψεις των πολλών.Το ερώτημα είναι, ωστόσο, ενεργό και μένει να απαντηθεί: κι αν οι πολλοί, όντως, κάνουν λάθη; Αν το πλειοψηφικό «Οχι» στο ελληνικό δημοψήφισμα ήταν ένα είδος ομαδικής πλάνης; Αν το Brexit των Βρετανών ήταν μια πράξη αυτοχειρίας; Αν οι Αμερικανοί υπερψηφίσουν τον πρώτο παρατυχόντα σχιζοφρενή για πρόεδρό τους (βλ. Τραμπ);Μήπως, λοιπόν, η λαϊκή κρίση είναι ευεπίφορη στα λάθη; Μακριά από το… αγριεμένο πλήθος και τις λογής λαϊκιστικές περικοκλάδες, μπορεί κανείς να εικάσει βάσιμα ότι, όντως, πολλές φορές ολόκληρες κοινωνίες καταλήφθηκαν από το «κακό» ή το «λάθος». Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης και η άνοδος του Χίτλερ δεν ήταν αποτέλεσμα ένθεης κρίσης. Ούτε ο «πατερούλης» Στάλιν ήταν κάποιο κοινωνικό πείραμα.
Η ώρα της… κάλπης: στιγμιότυπο από τις πρόσφατες εκλογές στην Ισπανία (Reuters)
Τούτο, όμως, απέχει πολύ από το θέτει κανείς μια γραμμή διαχωρισμού ανάμεσα τους λιγότερο και τους περισσότερο «ικανούς» στο να λειτουργούν σε συνθήκες δημοκρατίας.Αν η μόρφωση και το κοινωνικό στάτους είναι τα βασικά κριτήρια κατηγοριοποίησης, τότε μάλλον είμαστε μπροστά σε ένα φαινόμενο που προσεγγίζει την «ορθοδοξία» της δημοκρατίας, την οποία, φευ, έχουν δικαίωμα να την διακηρύττουν μόνο λίγοι, ελάχιστοι και εκλεκτοί. Κι αν αυτοί, με τη σειρά τους, κάνουν (ένα ακόμη) λάθος; Ποιος θα τους κρίνει; Οι ακόμη λιγότεροι εκλεκτοί; Στο τέλος θα μας απομείνει ένας (μεσσίας) να κρίνει τους πάντες.Χρειαζόμαστε, λοιπόν, μια νέα πολιτική εννοιολόγηση; Μια μεσσιανική σύλληψη, ενδεχομένως; Μια εσχατολογική ερμηνεία των αποτελεσμάτων της δημοκρατίας επί τη βάσει κοινωνικών συμφραζομένων;Ο ιταλός φιλόσοφος, Τζόρτζιο Αγκάμπεν, είχε επισκεφθεί πριν από τρία χρόνια την Αθήνα και είχε μιλήσει για τη σύγχρονη έννοια της δημοκρατίας. Είχε πει: «Η δημοκρατία είναι μια έννοια διφορούμενη. Σημαίνει τη συγκρότηση του πολιτικού σώματος, αλλά και την τεχνολογία, απλώς, της διακυβέρνησης: σήμερα η δημοκρατία είναι μια τεχνική της εξουσίας, ανάμεσα σε άλλες. Ας κάνουμε αυτή τη διάκριση, ανάμεσα στην πραγματική δημοκρατία ως συγκρότηση του πολιτικού σώματος και τη δημοκρατία ως τεχνική διακυβέρνησης που στηρίζεται στα γκάλοπ, τις εκλογές, τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης, τη διακυβέρνηση ιδίως μέσω των ΜΜΕ κλπ. Η δεύτερη εκδοχή, αυτό που οι κυβερνήσεις αποκαλούν δημοκρατία, δεν μοιάζει σε τίποτα με την αθηναϊκή δημοκρατία του 5ου αιώνα. Αν αυτό είναι η δημοκρατία, απλούστατα, δεν με ενδιαφέρει».
Ο ιταλός φιλόσοφος Τζόρτζιο Αγκάμπεν
Υπάρχει, όμως, και ο αντίλογος. Ο βέλγος συγγραφέας Ντέιβιντ φαν Ρέιμπρουκ, δημοσίευσε στις 29/6 στον βρετανικό Guardian ένα μακροσκελές άρθρο γύρω από τις παθογένειες της σύγχρονης δημοκρατίας και την ανάγκη να περάσουμε από την «πολλή συμμετοχή» σε μια κεντρομόλα διευθέτηση των κοινωνικών και πολιτικών ζητημάτων. Μάλιστα, κάνει λόγο για «εκλογικό φονταμενταλισμό» με τους οπαδούς αυτής της «ασθένειας» να πιστεύουν πως οι εκλογές λύνουν όλα τα θέματα των κοινωνιών. Αρα, μέσες άκρες, το ζητούμενο σε μια δημοκρατία δεν πρέπει να είναι μόνο το δικαίωμα της ψήφου, ή, τουλάχιστον, να μην περιορίζεται μόνο σε αυτό το καθήκον, αλλά θα πρέπει να υπάρχει μια εξαντλητική συζήτηση της κοινωνίας γύρω από θέματα που την απασχολούν.Ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά» εξηγούσε πως το βασικό ελάττωμα της δημοκρατίας είναι ότι εξομοιώνει τα ανόμοια και εξισώσει τα άνισα. Δίνει ίσα δικαιώματα σε άτομα με διαφορετικές υποχρεώσεις, άρα καταργεί την υπευθυνότητα, ενώ οι διαφορετικές ικανότητες των ατόμων αυτομάτως γκρεμίζουν την έννοια της αξιοκρατίας. Βέβαια, κινδυνεύουμε από τούτη τη μικρή περικοπή ενός μνημειώδους βιβλίου να λάβουμε λανθασμένες απόψεις για την άποψη του Σταγειρίτη.Ωστόσο, και πάλι το ερώτημα παραμένει: θέλουμε μια δημοκρατία α λα καρτ, κατά το δοκούν, κατά περίσταση; Ή μια δημοκρατία των πολλών που θα έχει δικαίωμα ακόμη και στο λάθος;Οπως έλεγε και ο Ρούσβελτ: «Κάθε φορά που καλείσαι να πάρεις μια απόφαση το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι το σωστό, το αμέσως καλύτερο είναι να κάνεις το λάθος. Το χειρότερο πράγμα είναι να μην κάνεις τίποτα». ~ ΔΙΟΝΎΣΗΣ ΜΑΡΊΝΟΣ Πηγή: protagon.grby Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Ιερός Ναός Αγίου ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ πολυκλινική Αθηνών, εδώ εφημέρευε ο Άγιος Πορφύριος
Σημειώναμε πως σ’ αυτές τις ταραγμένες οικονομικά και γεωπολιτικά εποχές που η Ρωσία ψάχνει εναγωνίως τρόπους να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της στην Νοτιοανατολική Ευρώπη και την Μέση Ανατολή, η Ελλάδα είναι μια υπερχρήσιμη χώρα για την Ρωσία του Πούτιν.Επειδή η Ελλάδα είναι μια χώρα που ανήκει στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, για τους Ρώσους θα ήταν – ευχής έργο – να συνάψουν συμφωνίες μαζί της. Μάλιστα μέσα σ’ ένα αναδυόμενο «νεοψυχροπολεμικό» κλίμα φαντάζει περίπου ως θέμα επιβίωσης, να δημιουργήσουν ρήγματα και στις δύο συγκεκριμένες «συμμαχίες».Βέβαια υπάρχουν και άλλα ζητήματα που θα πρέπει να εξεταστούν, τα οποία φαινομενικά στην παρούσα συγκυρία φαντάζουν λιγότερο φλέγοντα, από την γεωστρατηγική επέκταση που επιχειρεί ο πρόεδρος της Ρωσίας, αλλά ιστορικά είναι απείρως πιο σημαντικά, κατά την γνώμη μου…Είναι γνωστό πως η Ρωσία διακατέχεται από την μακρινή προσδοκία να γίνει η Μόσχα η «Τρίτη Ρώμη», μετά την Ρώμη και την Κωνσταντινούπολη!!! Μια προσδοκία ΟΜΩΣ που δεν συνάδει με την ΙΣΤΟΡΙΑ. Διότι και η Πρώτη και η Δεύτερη Ρώμη είχαν ένα κοινό στοιχείο. Μια «προϋπόθεση» που δεν πληρεί με τίποτα η Μόσχα… Ρώμη, Ρωμαίοι, Ρωμιοί, Ελλάδα, Έλληνες… ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ.Μια άλλη γνωστή επιθυμία των Ρώσων είναι να ηγηθούν των Ορθοδόξων λαών, αλλά και να βάλουν πόδι στο Άγιο Όρος. Η πρώτη επιθυμία τους είναι θεμιτή, αφού πρόκειται για την πιο πολυπληθή και πιο ισχυρή χώρα της Ορθοδοξίας. Η δεύτερη επιθυμία είναι ανεπίτρεπτη και είναι προφανές πως θα δημιουργήσει «νέο Σχίσμα» στην Ορθόδοξη Εκκλησία…Οι συγκεκριμένες «επιθυμίες» των Ρώσων, διαφάνηκαν με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο, με την απαράδεκτη και σχισματική απουσία του Πατριάρχη τους, στην Πανορθόδοξη Σύνοδο της Κρήτης…Και σαν να μην έφτανε αυτό, μόλις χτες ο φιλέλληνας – υποτίθεται – Πούτιν, ξέχασε το «μίσος» του με τον Ερντογάν και έγιναν ξανά, καλά φιλαράκια…Στο δια ταύτα, η ιστορία μας έχει διδάξει πως φιλίες μεταξύ των κρατών δεν υπάρχουν! Υπάρχουν μόνο συμφέροντα… Ας θυμηθούμε πως η «φίλη» και Ορθόδοξη Ρωσία, ήταν ουσιαστικά απούσα κατά την διάρκεια της Ελληνικής επανάστασης… Για να μην υπενθυμίσουμε τον θλιβερό ρόλο των Μπολσεβίκων κατά την διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας…Καταλήγοντας, θα πρέπει να πω, ότι τις επιλογές μας στις εξωτερικές μας σχέσεις θα πρέπει ΠΑΝΤΑ να τις διέπει το συμφέρον της χώρας μας. Κάθε συμμαχία είναι καλή για την Ελλάδα εφόσον εξυπηρετεί τα συμφέροντα μας… Αυτό μας δίδαξε σήμερα ο Πούτιν, ανταλλάσοντας τρυφερά ραβασάκια έρωτα και αιώνιας πίστης με τον Ερντογάν
Στα 321,3 δισ. ευρώ το δημόσιο χρέος της Ελλάδας το 2015
Στα 321,3 δισ. ευρώ διαμορφώθηκε το δημόσιο χρέος της κεντρικής κυβέρνησης το 2015, σημειώνοντας μείωση κατά 2,8 δισ. ευρώ έναντι του 2014 (324,1 δισ. ευρώ). Παράλληλα, σύμφωνα με το ετήσιο δελτίο εξέλιξης του δημοσίου χρέους, το οποίο δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα από το υπουργείο Οικονομικών, το χρέος της γενικής κυβέρνησης ανήλθε στα 311,452 δισ. ευρώ. Το περασμένο έτος, το 82% του δημόσιου χρέους της χώρας οφειλόταν στον επίσημο τομέα (άλλα κράτη – μέλη της Ε.Ε. και διεθνούς οργανισμούς), ενώ το υπόλοιπο ποσοστό, στον ιδιωτικό τομέα.
Κέρδος online 30/6/2016 16:26
Κέρδος online 30/6/2016 16:26
Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό η παρακάτω ανάρτηση
28 Ιουνίου 2016, 09:02
Είναι στιγμές μες στη ζωή που σε φέρνουν μπροστά σε θυσίες. Θυσίες για την πίστη, τις ιδέες, τις αρχές και τις αξίες σου. Και σε αυτές τις περιπτώσεις δεν υπάρχει μέση οδός, δεν υπάρχει διπλωματική λύση. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί κανείς να ξεγλιστρήσει με διπλωματία, με έξυπνους χειρισμούς και –γιατί όχι– με αλεπουδίσια πονηριά. Σε αυτές τις περιπτώσεις που μιλάμε, όχι.
Εδώ τα πράγματα είναι άσπρο-μαύρο. Ή μένεις πιστός στις αξίες σου ή τις προδίδεις.
Κι αυτό ακριβώς γιατί πρόκειται για αξίες. Δεν γίνεται να τις αφήνεις για λίγο στην άκρη, για να βγεις από τη δύσκολη θέση, κι έπειτα να τις ενστερνίζεσαι ξανά. Άντε να το κάνεις μια και δυο φορές αυτό, ως έναν βαθμό δικαιολογείται – άνθρωποι είμαστε. Με την προϋπόθεση, όμως, ότι επιστρέφεις ύστερα στις αξίες σου ειλικρινά μετανιωμένος και χωρίς άλλες παλινωδίες.Γιατί αν κάνεις το πέρα-δώθε σύστημα, τότε δεν μιλάμε για αξίες και αρχές, αλλά για ένα βολικό ιδεολόγημα που έχεις φτιάξει για να προβάλλεις υποκριτικά μια εικόνα του εαυτού σου. Μια περσόνα, μια μάσκα που την φοράς όταν σε βολεύει, για να ξεγελάς τους άλλους και να κυνηγάς το συμφέρον. Τότε είσαι αυτό που λένε καιροσκόπος και ξεφτίλας.Αλλά αυτό είναι κάτι άλλο. Εδώ δεν μιλάμε για τους ξεδιάντροπους και τους ξεφτίλες. Μιλάμε για νορμάλ ανθρώπους. Γιατί, λοιπόν, ένας φυσιολογικός άνθρωπος να προδώσει τις αρχές του; Η μια περίπτωση είναι γιατί ειλικρινώς δεν τις πιστεύει πια. Βρήκε ένα άλλο σύστημα αρχών και αξιών που του φαίνεται καλύτερο. Αυτό, βέβαια, είναι απόλυτα θεμιτό και σωστό να γίνεται στο πλαίσιο της ατομικής ελευθερίας του καθενός. Δεν συζητάμε, όμως, γι’ αυτές τις περιπτώσεις. Εδώ ρωτάμε για τις περιπτώσεις όπου φυσιολογικοί άνθρωποι αναγκάζονται από τις περιστάσεις να προδώσουν αξίες που τις πιστεύουν.
Σε αυτές λοιπόν τις περιπτώσεις, το αίτιο τις προδοσίας είναι ο φόβος. Φόβος μπροστά στη θυσία. Τρόμος μπροστά στις συνέπειες που θα έχει η αδιαπραγμάτευτη εμμονή στις αξίες. Συνέπειες για τον ίδιο σου τον εαυτό, την οικογένειά σου, την πατρίδα.
Έρχονται στιγμές που η αληθινή πίστη σε ιδανικά μπορεί να σε οδηγήσει σε στερήσεις, σε φυλακή, σε φτώχεια, σε πείνα, σε διαπόμπευση. Έρχεται να ζητήσει μέχρι και την ίδια σου τη ζωή σε αντάλλαγμα. Κι εκεί, ή που φοβάσαι και υποχωρείς ή που γίνεσαι ήρωας – μπορεί και άγιος. Άσπρο-μαύρο. Μέση οδό δεν έχει.Έτσι, λοιπόν, γίνονται οι θνητοί ήρωες και περνούν στην αθανασία. Ξεπερνώντας το φόβο, τη λογική, ακόμα και το πανίσχυρο ένστικτο της επιβίωσης. Έτσι γίνηκε ο Λεωνίδας, ο Σωκράτης, ο Διάκος, ο Γιάννης Γούναρης κι ο Παύλος Μελάς. Έτσι ο Αϊ-Γιώργης, ο Αϊ-Δημήτρης, ο Άγιος Εφραίμ κι ο Άγιος Ραφαήλ. Και τόσοι και τόσοι ακόμα, γυναίκες και άντρες. Γεμάτη η ευλογημένη ιστορία μας με παραδείγματα.Και είναι εκπληκτικό το ότι μερικοί από αυτούς έχουν επίγνωση της ιστορικότητας του προσώπου τους εκείνη την ίδια την ώρα που κάνουν τη μεγάλη θυσία για τα ιδανικά τους. Δηλαδή, με κάποιον τρόπο τούς φωτίζει το Άγιο Πνεύμα και διαισθάνονται πως η πράξη τους θα γίνει παράδειγμα αξέχαστο μέσα στην πορεία των αιώνων. Πως η προσωπικότητά τους θα περάσει στην ιστορία. Και είναι σαν να λένε όλοι τους: «Ω ξένε, πήγαινε και πες –όχι μόνο στους Λακεδαιμόνιους– αλλά σε κάθε άνθρωπο που περπατάει ή θα περπατήσει σε τούτη τη γη στο μέλλον, πως εδώ είναι που αφήνουμε τα κόκαλά μας. Πιστοί μέχρι τέλους στις αξίες που μας παραδόθηκαν».Αλλά και για τους άλλους που φοβήθηκαν μπροστά στη θυσία τι πρέπει να πούμε; Να τους καταδικάσουμε; Εύκολο είναι να αντιμετωπίζεις το θάνατο και το μαρτύριο;
Εύκολο είναι να σέρνεις την οικογένεια, τα παιδιά, τους φίλους, το λαό που κυβερνάς ή το ποίμνιο που οδηγείς στη θυσία με τις αποφάσεις σου; Γιά βάλτε τον εαυτό σας σ’ αυτήν τη θέση!
Άσε που κάποιοι από αυτούς μετάνιωσαν κι έγιναν κι αυτοί πολύ σπουδαίοι. Να καταδικάσουμε τον Απόστολο Πέτρο που αρνήθηκε ότι γνωρίζει τον Χριστό τρεις φορές, αλλά αμέσως μετανόησε κι ύστερα κήρυξε, κακοπάθησε, σταυρώθηκε κι έγινε λίθος θεμέλιος της Εκκλησίας του Χριστού; Να καταδικάσουμε τον Παπαφλέσσα που ό,τι παρασπονδίες μπορεί να έκαμε πριν, τις ξέπλυνε με το αίμα του στο Μανιάκι; Τον Άγιο Γρηγόριο τον Ε΄; Που ό,τι διπλωματίες κι αν έκαμε στην αρχή, για να μην περάσει μαχαίρι το ποίμνιο που του εμπιστεύτηκε ο Χριστός, στο τέλος θυσιάστηκε για τον ίδιο λόγο;Ή μήπως τον Κωνσταντίνο τον Παλαιολόγο; Που πάνω στην πίεση τη μεγάλη που είχε, πήγε να κάνει το αδιανόητο με τους παπικούς, μήπως και πάρει καμιά βοήθεια από αυτούς και σώσει την Πόλη. Στο τέλος, βέβαια, του ήρθαν τα μυαλά στο κεφάλι. Ερχόμενος σε επίγνωση της Αληθείας, μετά από μερικά χρόνια έβγαλε έναν συγκλονιστικό, ορθοδοξότατο λόγο την αποφράδα μέρα της Άλωσης, κι ύστερα έπεσε με το σπαθί στο χέρι.Λέει ο Σωκράτης στην απολογία του μπροστά στους συμπολίτες του που τον δίκαζαν: «σας εκτιμάω και σας αγαπάω, αλλά προτιμώ να υπακούσω στο Θεό παρά σε σας». Το ίδιο λένε και οι Απόστολοι στη δίκη τους μπροστά στο Συνέδριο των Ιουδαίων: «πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις». Αυτό μπορούμε να κάνουμε μόνο.
Να ευχόμαστε, να συμβουλεύουμε και να παροτρύνουμε, πρώτα τον εαυτό μας κι ύστερα, αν μας πέφτει λόγος, και τους άλλους γι’ αυτό το «αλλά», γι’ αυτό το «μάλλον».
Αν μας φέρει η ζωή μπροστά σε δύσκολα, ασήκωτα διλήμματα, σε αποφάσεις κι επιλογές αδιανόητες, να μας φωτίσει ο Θεός και να μας ενδυναμώσει για να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε, ανάλογα με τις συνθήκες και την περίσταση. Να μη δειλιάσουμε μέχρι τέλους. Κι αν είναι στο θέλημά Του, να μας αξιώσει να πατήσουμε πάνω στα χνάρια των αγίων και των ηρώων.
Βορειοηπειρώτης ο πρώτος πρόεδρος της Αργεντινής και ιδρυτής της Boca Juniors
Δεν είναι λίγα τα στοιχεία που μπορούν να στοιχειοθετήσουν πως η Κολχίδα των Αργοναυτικών δεν είναι η γνωστή Κολχίς του Πόντου, αλλά τμήμα μεταξύ Βολιβίας-Περού, γύρω από την λίμνη Τιτικάκα, στα σύνορα Αργεντινής-Βολιβίας. Μάλιστα, λένε, πως η πανάρχαια φυλή Ινδιάνων Κόλχι είναι απομεινάρι των Κόλχων, γι’ αυτό και χρησιμοποιούν πολλάκις στα σύμβολά τους τον ελληνικό μαίανδρο. Άρα οι σχέσεις Ελλήνων-Νοτιοαμερικανών τραβάει σε απίστευτα βάθη χρόνου, που μένει σε επόμενες γενεές επιστημόνων, αποδεσμευμένων από στεγανά, να ερευνήσουν.
Άλλωστε το όνομα της χώρας ετυμολογείται από την αρχαία ελληνική (ομηρική) ρίζα αργ- (> αργής, άργιλλος, άργος, κλπ.) που σημαίνει φωτεινός, λαμπρός, φεγγοβόλος, άσπρος, εξ αιτίας του άσπρου της χώματος.
Ο πρώτος πρόεδρος της Ενώμένης Αργεντινής Δημοκρατίας, ήταν ένας. Έλληνας, ο Βλαδίμηρος (Βαρθολομαίος) Δημητρίου (Μήτρε στην βορειοηπειρωτική > Μίτρε στην ισπανική, 1821-1906), Βορειοηπειρώτης εκ Χιμάρας. Αυτός, μετανάστης 4ης γενεάς, όταν τελείωσε ο 7ετής εμφύλιος με την Μάχη της Σεπέντα (1859), και το Μπ. Άυρες υποτάχθηκε στην Ομοσπονδία, ανήλθε στο υψηλότερο αξίωμα της χώρας (1862). Και ίσως γι’ αυτό η σημαία της να είναι γαλανόλευκη. Στην διάρκεια της προεδρίας του, έγινε ο αιματηρός πόλεμος Αργεντινής-Ουρουγουάη, που στοίχισε στην Αργεντινή 50.000 άνδρες και πολλές υλικές ζημιές (200 εκατ. πιάστρα). Διάδοχος του προέδρου Δημητρίου ήταν ο Σαρμιέντο (1868-1874), που προσπάθησε να φέρει μετανάστες στην Αργεντινή, αλλά τον εμπόδισε ο εθνικιστής στρατηγός Δημητρίου, με στασιαστικό κίνημα. Ακολούθησε εμφύλιος, οι στασιαστές υπετάχθησαν, και εν τέλει το Μπ. Άυρες ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της Αργεντινής, το 1880, υπό τον Ρόκα.
Η οικογένεια του Δημητρίου συνδεόταν φιλικά με την μεγάλη οικογένεια Ηπειρωτών ευεργετών Ζάππα, απ’ το Λάμποβο της Β. Ηπείρου. Η οικογένεια Δημητρίου πένθησε πολύ τον θάνατο του Ζάππα (1865). Οι πρόγονοι του Βαρθ. Δημητρίου άφησαν περί το 1670 την Χιμάρα, ακολουθώντας το μεγάλο ρεύμα φυγής του ελληνικού πληθυσμού της περιοχής, που έφευγε (κυρίως προς την ελεύθερη Ιταλία) για να μην υπηρετήσει στον τουρκικό στρατό. Αυτό ακριβώς εξιστορεί το δημοτικό, όταν λέει.
«Δέλβινο και Τσαμουριά
δεν τα δίνουν τα παιδιά,
για νιζάμ του βασιλιά».
Η οικογένεια Δημητρίου ακολούθησε το δρομολόι αναζητήσεως νέας ζωής Γένοβα-Ενετία-Πειραιά-Αθήναι (1678) κι απ’ εκεί Ουρουγουάη.
Από την Ουρουγουάη οι Έλληνες διεσπάρησαν σε όλην την Ν. Αμερική. Κι αυτό συνεχίσθηκε έως τις αρχές του 20ού αι. (1907-1911). Την πρώτη δεκαετία του 20ού αι. περισσότεροι από 10.000 Έλληνες (κυρίως από Κρήτη, κ.α.) κατέφθασαν ως μετανάστες στην Ουρουγουάη, ενώ περίσσότεροι από 50.000 – κατά το πλείστον μικρέμποροι – έφθασαν στην Αργεντινή!
Στην Αργεντινή, που μαχόταν για την ανεξαρτησία της, ως ήρωάς της τιμάται κι ένας άλλος Έλλην, ο Ιωάννης Γεωργίου (1833-1935), από το «ανταρτοχώρι της Σάμου», Πλάτανο. Αυτός ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που εξεμέτρησε την Παταγονία και την Γη του Πυρός (1855-1890)! Μάλιστα, όταν ο Δαρβίνος μελετούσε την περιοχή, ο Σαμιώτης συνεργάσθηκε μαζί του! Το όνομά του και η δράση του έγιναν λαϊκό παραμύθι στην Αργεντινή! Έγινε μύθος και πέθανε σε βαθύ γήρας (102 ετών) στον Κάμπο του Μπ. Άυρες, χωρίς ν’ αφήσει απογόνους. Όσοι γνώρισαν τον Γεωργίου, έλεγαν πως μιλούσε για την πατρίδα του, την Σάμο, σαν να μην έφυγε ποτέ απ’ αυτήν. (Πριν απ’ αυτόν έφθανε στα λιμάνια της Ν. Αμερικής ο επίσης Σάμιος καπετάν Σταμάτης Γεωργιάδης, με το σκαρί του «Αχιλλέυς» – ο μετέπειτα ξακουστός πολέμαρχος του Αγώνος του 1821).
Αλλά δεν ήταν ο μόνος Έλλην πεσών για την ανεξαρτησία της Αργεντινής. Ως ήρωας αυτού του αγώνος τιμάται και ο Μιχ. Σπύρου, εκ Λέσβου, ο οποίος στα στερνά, ανατίναξε το καράβι του, για να μην πέσει στα χέρια των εχθρών του.
Η οικογένεια Δημητρίου έφθασε στο Μπουένος Άυρες. Εκεί μέσα σ’ ένα καφενείο, του Χιώτη Α. Ζέππου, τρεις Έλληνες της διασποράς, ο Σαμιώτης Κώστας Καρούλιας (πρόγονος του παλαιμάχου ποδοσφαιριστή και νυν προπονητή Νίκου Καρούλια), ο Σιάκης από την Βυτίνα (Αρκαδίας) και ο Σπ. Σπυριδάκης ίδρυσαν την ποδοσφαιρική ομάδα-καμάρι της Αργεντινής, την Μπόκα-τζούνιορς! Μάλιστα ο Κ. Καρούλιας ίδρυσε και τον προσκοπισμό στην Αργεντινή! Ενώ ο Σπυριδάκης, που έφθασε στην Αργεντινή απ’ τ’ Αναφιώτικα της Πλάκας, είχε πρωτοστατήσει και στην ανέγερση του πρώτου ορθόδοξου ναού στην περιοχή.
Το λιμάνι της πόλεως οργάνωσε και πάλι ένας Έλλην, ο Εμμανουήλ Χατζιδάκης, Δωδεκανήσιος εκ Κάσου! Αυτός διέμεινε για λίγο εν Αθήναις και το 1870 έφυγε για Αργεντινή, όπου έγινε υπεύθυνος του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας και απ’ την θέση αυτή βοηθούσε πολύ τους Έλληνες καπεταναίους που προσέγγιζαν το μεγάλο λιμάνι…
Διευθυντής της Αστυνομίας Αργεντινής χρημάτισε ένας άλλος Έλλην, ο Ηπειρώτης Αλκ. Λάππας. Για όλα τούτα δεν είναι τυχαίο που λεν πως «οι Ηπειρώτες έκτισαν την Αργεντινή»!..
Επανερχόμαστε στον αγωνιστή και πρώτο πρόεδρο της Αργεντινής: Όταν η χώρα πτώχευσε (1890) οι Αργεντινοί θυμήθηκαν και πάλι τον Δημητρίου. Αυτός, συμφώνησε με τον στρατηγό Ρόκα και υποστήριξαν στις προεδρικές εκλογές (Μάιος 1892) τον Σάενς Πένια, έναν ανώτερο δικαστικό λειτουργό, που έχαιρε γενικού σεβασμού. Ο Β. Δημητρίου δεν ξέχασε ποτέ τις καταβολές της οικογενείας του, κι ας μην είχε επισκεφθεί ποτέ ο ίδιος την Ελλάδα! Μιλούσε άριστα ελληνικά! Θεωρείται και εκ των κορυφαίων λογοτεχνών (ποιητών και ιστορικών) της Αργεντινής. Έγραψε το έργο «Η Ιστορία του Σαν Μαρτίν» και το «Η Ιστορία του Μπελγκράνο», στα οποία προσπάθησε να αναπτύξει το φρόνημα της εθνικής συνειδήσεως των Αργεντινών. Ας σημειώσω, ότι τότε η ελληνική ήταν η δημοφιλέστερη γλώσσα στο Μπ. Άυρες, μετά την τοπική.
Ο συγγραφέας Β. Δημητρίου ίδρυσε και την εφημερίδα «Έθνος», το 1862, την πρώτη εφημερίδα της Αργεντινής! Ενώ στο Μπ. Άυρες εκδιδόταν και ελληνικό – και μάλιστα γελοιογραφικό – φύλλο! Η «Εταιρεία της υπέρ των Πατρίων Αμύνης» (που ιδρύθηκε το 1901 και στεγάσθηκε στην Ακαδημία Αθηνών) κυκλοφορούσε ένα 4σέλιδο φυλλάδιο, με τίτλο «Τα Πάτρια» – επιμελεία των ακαδημαϊκών Γ. Χατζιδάκη, Κ. Ζησίου και του δημοσιογράφου Ι. Δαμβέργη – που κυκλοφορούσε τότε σε 20.000 δωρεάν αντίτυπα και που έφθανε και στην Αργεντινή! Το 1924 ιδρύθηκε η ομογενειακή εφημερίδα «Πατρίς», στο Μπ. Άυρες, από τον Γ. Παρασκευαΐδη (και είτα δ/ντή τον Αθ. Βαϊρακλιώτη). Μετά, ο πρέσβυς της Ελλάδος στο Μπ. Άυρες, Βασ. Δενδραμής, ίδρυσε την εφημερίδα «Ελλάς» (με δ/ντές τον Δημ. Λογοθέτη, έως το 1956, την θυγατέρα του Ελένη και είτα τον Λεων. Τριανταφυλλίδη). Το 1958 ιδρύθηκε η εφημερίδα «Νότιος Αμερική», από την Πολ. Μποσκαΐνου και ο «Ελληνισμός» από τον Δημ. Ρούτση.
Γι’ αυτό ο Αργεντινός εθνικός ποιητής και ένας των σημαντικότερων ποιητών της Ν. Αμερικής, που ήταν και μέλος του Αργεντινού Κοινοβουλίου Αντράντε Ολεγκάριο (1841-1882), ο οποίος ύμνησε τις ομορφιές της πατρίδος του, έγραψε έργα εμπνευσμένα από την Ελλάδα («Ατλαντίς», 1881 και «Προμηθεύς», 1877), στα οποία εκφράζει τους πόθους των λαών της Λατ. Αμερικής. Ενώ ένα από τα ωραιότερα γλυπτά έργα-δημόσια μνημεία που ευρίσκονται στην Αργεντινή, είναι ο «Θνήσκων Κένταυρος», έργο του Γάλλου γλύπτου Μπουρντέλ.
Η Αργεντινή συνδέεται και με την Θράκη, κυρίως δια μέσου του ιδιοφυούς επιχειρηματία και ευπατρίδη, Ευγένιου Ευγενίδη (εκ Διδυμοτείχου) ο οποίος – μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο – συνέδεσε ατμοπλοϊκώς την Νότιο Αφρική με την Νότιο Αμερική! Εν τέλει, εγκαταστάθηκε στην Αργεντινή, απ’ όπου ο οξυδερκής επιχειρηματίας διείδε το ισχυρό μεταναστευτικό ρεύμα κι εστράφη στην ναυτιλία των υπερωκεανίων.
Και ο δις βραβευμένος με Όσκαρ Αργεντινός συνθέτης Γκουστάβο Σανταολάγια, δήλωσε: «Προσωπικά νοιώθω την ύπαρξη μιας υπόγειας σύνδεσης μεταξύ Ελλάδος-Αργεντινής, μεταξύ των δύο πολιτισμών. Νοιώθω πως η μουσική μας συγγενεύει κάπως με την δική σας και την συγγένεια την εντοπίζω ανάμεσα στο τάνγκο και στο ρεμπέτικο… Ίσως να υπάρχουν κοινές πηγές. Οι μουσικές και των δύο είναι πιο συναισθηματικές, κάπως σκοτεινές και θλιμμένες, και τα δύο ιδιώματα αντιμετωπίζουν με τον ίδιο τρόπο την μελαγχολία. Υπάρχει ένα περίεργο αίσθημα κενότητος που δεν μπορώ να το περιγράψω. Μου αρέσει ο Μ. Θεοδωράκης, ενώ παλαιότερα ήμουν φανατικός των Aphrodite’s Child του Β. Παπαθανασίου. Ο δίσκος τους “666″ είναι από τους αγαπημένους μου. Μου αρέσουν επίσης πολύ τα ρεμπέτικα. Στην συλλογή των οργάνων μου έχω – εννοείται – και το μπουζούκι. Εάν το χρησιμοποιούσα στην ταινία, θα το έπαιζα βέβαια με τον δικό μου τελείως διαφορετικό τρόπο» – βλ. σχ. εφημ. «Εποχή», Ιούνιος 2009.
Στο σημείο αυτό, καλό είναι να θυμηθούμε πως στα εθνικά μουσικά όργανα της Αργεντινής, ανάμεσα στο τύμπανο κάγια, τον καλαμένιο αυλό, τον κοκκαλένιο αυλό (κουένα), τον ευθύαυλο (μια πεντάμετρη σάλπιγγα, που λέγεται έρκε ή ερκέντχο ή τρουτρούκα), συγκαταλέγεται και ο αυλός του Πανός, που στην τοπική λέγεται «σίρου» ή «αντάρα».
Η ελληνική κοινότητα του Μπ. Άυρες από το 1911 είχε εκκλησία, σχολείο και νοσοκομείο! Στην απογραφή του 1963 οι Έλληνες της Αργεντινής ήσαν 43.000 (η πολυπληθέστερη εθνότητα μετά τους εντοπίους, τους Ιταλούς και τους εβραίους). Την δεκαετία του 1950-60 ο ελληνικός πληθυσμός αυξανόταν συνεχώς. Ζούσε κυρίως σε 8 κοινότητες (οι παλαιότερες: Δυο στο Μπ. Άυρες, μια στο Βερίσσο και μια στο Ρεμέντιος ντε Εσκαλάντα), είχε αναπτύξει 21 κοινωφελείς οργανώσεις, εκκλήσιαζόταν σε 6 εκκλησιές και λειτουργούσε 5 σχολεία! Σήμερα, ο απόδημος ελληνισμός στην Αργεντινή υπολογίζεται σε 20.000 ανθρώπους. Η δε δρ. Χρ. Τσαρδίκου (πρόεδρος του «Νόστος» Μπ. Άυρες) δημιούργησε έδρα Ελληνικών Σπουδών σε μεγάλο πανεπιστήμιο της αργεντίνικης πρωτεύουσας. Το 2009 η Ένωση Συγγραφέων Αργεντινής έδωσε το α΄ διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας στην Ελλάδα και στον Πέτρο Κασιμάτη, κατά τον διεθνή διαγωνισμό «Ο Ελληνισμός και ο Μέγας Αλέξανδρος», που πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με την ελληνική πολιτιστική οργάνωση «Νόστος».
ΠΗΓΕΣ:
Γκαλεάνο Εδ. «Πηγές από Μνήμες Φωτιάς – Τα πρόσωπα και οι μάσκες», μτφρ. Ισμ. Κανσή, εκδ. «Εξά¬ντας», 1987.
Δαμηλάκου Μ. «Έλληνες μετανάστες στην Αργεντινή (1900-1970): Διαδικασίες συγκρότησης και μετασχηματισμοί μιας μεταναστευτικής κοινότητας», Ιστορικό Αρχείο Εμπορικής Τράπεζας της Ελλάδος, 2004.
Εθνική Ελληνική Επιτροπή Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου «Αργεντινή-Χιλή από οικονομικής απόψεως», Αθήναι, 1961.
Καμηλιέρης Σπ. «Το γενικόν εμπόριον της Αργεντινής Δημοκρατίας και η οικονομική εξέλιξις της χώρας κατά τα τελευταία έτη», Μπ. Άυρες, 1938.
Κατσόμαλος Β. «Αργεντίνα, Χιλή-Ουρουγουάη-Βραζιλία και οι Έλληνες», Μπ. Άυρες, 1972.
Κουτάντος Δημ. «Λέξεις που μυρίζουν θάλασσα (Ελληνικές λέξεις στα πορτογαλικά)».
Λεκάκης Γ. «Ήπειρος, η γωνιά που πέτρωσε στο 5…», βιβλίο (620 σελίδων), το οποίο κυκλοφόρησε μαζί με 4 CDs με ηπειρώτικη μουσική και ένα Cdrom. Έκδ. RiA Music & Multimedia Education Engineering (εκδ. «Πολυμέσα Εκπαιδευτική Μηχανική»), 1998. Του ιδίου: «Ο Τύπος την εποχή Πλάτωνος Δρακούλη», εισήγηση στο συνέδριο για τον Πλ. Δρακούλη, που έγινε στην Ιθάκη, το 2009.
Πετρίδης Ζ. Π. «Οδύσσεια – Μια ναυτική εποποιία προϊστορικών Ελλήνων εις την Αμερικήν», 1994.
Ποιμενίδης Κ. Ι. «Συνοπτική εικών της Αργεντινής Δημοκρατίας», εν Αθήναις, 1926.
Τρακάδα Κυρ. «Αγαπημένη μου Αργεντινή-Από την Παταγονία στη Σάμο με αγάπη», εκδ. «Νοσταλγία», 2010. Της ιδίας «Μπόκα-τζούνιορ-Αιγαίο: Αυτά που μας ενώνουν».
Τριανταφυλλίδης Μαν. «Έλληνες της Αμερικής», 1952.
Χουρμουζιάδης Γ. “La cultura de Grecia”, Μπουένος Άυρες Αργεντινή, 1972.
Χρηστοφής Χρ. «Η Αργεντινή δημοκρατία και το ελληνικό εμπόριον υπό έποψιν ναυτιλίας, μεταναστεύσεως, συναλλαγών», εν Αθήναις, 1991.
Και: “Grecia-datos informativos sebu su economia nauonal con la Republica Argentina”, Μπ. Άυρες, 1936.
Ποιοι ελέγχουν πλούτο $232 τρισ.
Το 0,334% του πληθυσμού διαθέτει περιουσία ίση με το παγκόσμιο ΑΕΠ – Στις λίστες βρίσκονται και έντεκα έλληνες δισεκατομμυριούχοι με περιουσία $18 δισ. και 565 εκατομυριούχοι με $70 δισ.
Με τη συγκέντρωση του πλούτου και της ισχύος σε ελάχιστα χέρια, οι ανισότητες αυτού του κόσμου μάλλον θα συνεχιστούν, καθώς σύμφωνα με στοιχεία των Wealth-X και UBS από τα 232 τρισ. δολάρια που εκτιμάται σήμερα η συνολική αξία του ιδιωτικού πλούτου, τα 77 τρισ. δολάρια, δηλαδή σχεδόν όσο το ετήσιο παγκόσμιο ΑΕΠ, ελέγχονται από 16,6 εκατομμύρια κατοίκους που αντιστοιχούν στο 0,334% του συνολικού ενήλικου πληθυσμού των 4,89 δισεκατομμυρίων κατοίκων του πλανήτη. Είναι χαρακτηριστικό πως 211.275 εκατομμυριούχοι με κινητή περιουσία άνω των 30 εκατ. ευρώ (το 0,004% του παγκόσμιου ενήλικου πληθυσμού) ελέγχουν το 12,8% (29,7 τρισ. δολάρια) του συνολικού πλούτου, την ώρα που 2.325 δισεκατομμυριούχοι διαθέτουν περιουσία 7,3 τρισ. δολαρίων. Από την άλλη πλευρά το 66,3% του ενήλικου πληθυσμού (3,25 δισεκατομμύρια άνθρωποι) με περιουσία κάτω των 10.000 δολαρίων ελέγχουν μόλις το 5,9% του παγκόσμιου πλούτου (13,8 τρισ. δολάρια).
Επίσης, το 0,01% του ενήλικου πληθυσμού (682.775 άτομα) με περιουσία από 10 ως 29 εκατ. δολάρια ελέγχει το 6,4% του πλούτου (14,9 τρισ. δολάρια), το 0,02% (835.950 άτομα) με περιουσία 5-9,9 εκατ. δολάρια το 2,7% του πλούτου (6,2 τρισ. δολάρια), ενώ το 0,3% (14.930.000 άτομα) με περιουσία 1 ως 4,9 εκατ. δολάρια το 11,3% του παγκόσμιου πλούτου (26,2 τρισ. δολάρια).
Οι «ευκατάστατοι»
Παράλληλα, οι «ευκατάστατοι» αυτού του πλανήτη με περιουσία 100.000 ως 900.000 δολαρίων, δηλαδή το 7,5% του ενήλικου πληθυσμού (366.340.000 άτομα), ελέγχουν το 45,3% του παγκόσμιου πλούτου (105,4 τρισ. δολάρια), ενώ το 25,8% του ενήλικου πληθυσμού (1.265.000 άτομα) θεωρείται η μεσαία τάξη με περιουσία 10.000- 99.000 δολάρια (συνολικά 36,3 τρισ. δολάρια) ελέγχοντας 15,6% του παγκόσμιου πλούτου.
Στις σχετικές λίστες των Wealth-Χ και UBS συμπεριλαμβάνονται 11 έλληνες δισεκατομμυριούχοι που διαθέτουν περιουσία 18 δισ. δολαρίων, ενώ παράλληλα 565 Ελληνες (με κινητή περιουσία άνω των 30 εκατ. δολαρίων) εμφανίζονται με συνολική περιουσία 70 δισ. δολαρίων.
Οι απλώς… εκατομμυριούχοι Ελληνες, από την άλλη πλευρά, έχουν υπολογιστεί από την ελβετική Julius Baer σε 34.723.
Σύμφωνα με την Credit Suisse πάντως, από το 2007 ως σήμερα περίπου 1,2 εκατομμύρια Ελληνες άλλαξαν κατηγορία εισοδηματικής διαστρωμάτωσης, καθώς η αξία των ελληνικών περιουσιακών στοιχείων απομειώθηκε κατά σχεδόν 522 δισ. δολάρια. Η κατάρρευση της αξίας των ακινήτων σε μέσα επίπεδα 50% περίπου, η βουτιά του Χρηματιστηρίου, όπου οι αξίες από την κορυφή τους είχαν υποστεί δραματικές απώλειες 158 δισ. ευρώ, και οι αρνητικές συνέπειες της εποχής των μνημονίων και της μεγάλης ύφεσης, στη διάρκεια της οποίας χάθηκε το 26% του ΑΕΠ, συνετέλεσαν στην καταστροφή πλούτου στη χώρα μας.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η μέση απομείωση των περιουσιακών στοιχείων κάθε Ελληνα διαμορφώθηκε σε 55.500 δολάρια, καθώς η μέση αξία του πλούτου των Ελλήνων από τα 136.800 δολάρια το 2007 εκτιμάται ότι υποχώρησε στα 81.300 δολάρια το 2015.
Η μεσαία τάξη
Με βάση την πυραμίδα του πλούτου σε παγκόσμιο επίπεδο, σύμφωνα με το Ερευνητικό Ινστιτούτο της ελβετικής τράπεζας Credit Suisse, το 0,7% του παγκόσμιου πληθυσμού, περίπου 34 εκατομμύρια άνθρωποι, ελέγχει περιουσιακά στοιχεία – σε χρηματοοικονομική και φυσική μορφή – αξίας 112,9 τρισ. δολαρίων ή το 45,2% του παγκόσμιου πλούτου, ο οποίος εκτιμάται σε 263 τρισ. δολάρια, ξεπερνώντας δηλαδή το παγκόσμιο χρέος (ιδιωτικό και κρατικό), το οποίο σύμφωνα με τη McKinsey αγγίζει πλέον τα 200 τρισ. δολάρια.Την ίδια ώρα 3,4 δισεκατομμύρια άνθρωποι ή το 71% του πληθυσμού μοιράζεται 7,4 τρισ. δολάρια ελέγχοντας μόλις το 3% του παγκόσμιου πλούτου. Τα τελευταία επτά χρόνια μάλιστα η αύξηση του πλούτου της μεσαίας τάξης είναι βραδύτερη από αυτήν που απόλαυσε η κορυφή της πυραμίδας, ενώ συνολικά το φτωχότερο ήμισυ του παγκόσμιου πληθυσμού μοιράζεται κάτι λιγότερο από το 1% του παγκόσμιου πλούτου, την ώρα που το πλουσιότερο 10% έχει στα χέρια του το 88% του συνόλου του πλούτου, με το κορυφαίο 1% μάλιστα να ελέγχει τα μισά περιουσιακά στοιχεία του πλανήτη.
Στο ίδιο μήκος κύματος και η Boston Consulting Group (BCG), η οποία εκτιμά πως οι εκατομμυριούχοι που αποτελούν μόνο το 1% του πληθυσμού παγκοσμίως ελέγχουν σχεδόν τον μισό ιδιωτικό πλούτο του κόσμου.
Συνολικά, 18,5 εκατομμύρια πλούσια νοικοκυριά μοιράζονται το 47% όλου του παγκόσμιου ιδιωτικού πλούτου, ο οποίος εκτιμά πως σημείωσε αύξηση 5,2% το τελευταίο 12μηνο στα 168 τρισ. δολάρια.
Ο ρυθμός μεγέθυνσης του ιδιωτικού πλούτου ήταν μικρότερος σε σχέση με το προηγούμενο έτος (+7%) και προήλθε περισσότερο από τη δημιουργία νέου πλούτου παρά από την απόδοση των υπαρχόντων περιουσιακών στοιχείων.
Οι ανισότητες
Η μεγαλύτερη αύξηση ιδιωτικού πλούτου παρατηρείται στην περιοχή της Ασίας-Ειρηνικού, η οποία σε συνδυασμό με την Ιαπωνία προβλέπεται να ξεπεράσει τη Βόρεια Αμερική ως το 2020, χρονιά κατά την οποία ο παγκόσμιος ιδιωτικός πλούτους σημειώνοντας μέση ετήσια αύξηση 6% θα ξεπεράσει τα 224 δισ. δολάρια.
Η ανισότητα του πλούτου μεταξύ του Βορρά και του Νότου αυξάνεται και στην ευρωζώνη, σύμφωνα με έρευνα του ινστιτούτου της εταιρείας διαχείρισης κεφαλαίων Flossbach von Storch. Ο πλούτος π.χ. στη Γερμανία και στην Αυστρία αυξήθηκε κατά 7% στο τέλος του 2015, σύμφωνα με την έρευνα η οποία έλαβε υπόψη της «καλάθι» παραμέτρων που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων ακίνητα, μετοχές, έργα τέχνης και το ακριβό κρασί.
Ο συγκεκριμένος δείκτης ανάπτυξης είναι διπλάσιος από αυτόν της Ιταλίας και της Ισπανίας, ενώ οι Ελληνες είδαν τον πλούτο τους να σημειώνει μείωση μεγαλύτερη του 4%.
Φορολογικοί παράδεισοι
$9,8 τρισ. στα «offshore κέντρα»
Οι πλούσιοι αυτού του κόσμου, σύμφωνα με την BCG, έχουν κρυμμένα σε φορολογικούς παραδείσους συνολικά κεφάλαια αξίας 9,8 τρισ. δολαρίων, τα οποία αν φορολογούνταν π.χ. με τον μέσο συντελεστή του ΟΟΣΑ, τότε περί τα 3 τρισ. δολάρια ετησίως θα μπορούσαν να ενισχύσουν την παγκόσμια οικονομία. Τα κεφάλαια που είναι κρυμμένα στα «offshore κέντρα» αυτού του κόσμου ξεπερνούν σημαντικά τον πλούτο που κατέχει σήμερα το 71% του παγκόσμιου πληθυσμού καθώς, σύμφωνα με στοιχεία της ελβετικής τράπεζας Credit Suisse, 3,4 δισεκατομμύρια άνθρωποι μοιράζονται μόλις 7,4 τρισ. δολάρια.
Την φωτιά στα Δερβενοχώρια την έσβησε η βροχή ,τρεις όμως μέρες ο κρατικός μηχανισμός είχε κινητοποιηθεί …τι έκανε, πως το έκανε και τι κατάφερε τελικά μας το περιγράφει γλαφυρά και καυστικά ο Αρματολός της Πάρνηθας φίλος του ιστότοπου , διαβάστε και προβληματιστείτε ακόμη και αν κάποια σημεία τα θεωρείτε λίγο υπερβολικά…
Γράφει ο Αρματολός της Πάρνηθας
Φωτιά στα Δερβενοχώρια
Θα έπρεπε κανονικά να περάσει στα ψιλά των εφημερίδων καθώς εξαιτίας της συχνότητας της , έπαψε να αποτελεί πλέον είδηση.
Και πάλι η εστία ανάφλεξης της , στο ΄΄ γνωστό σημείο ΄΄ . . . , οι κάτοικοι για άλλη μία φορά στο ίδιο έργο θεατές και όπως κάθε χρόνο , το ίδιο απαράλλακτο σενάριο , οι ίδιοι πρωταγωνιστές και ο ίδιος σκοπός ….. , βαρεθήκαμε πιά …. !!!.
Φωτιά λοιπόν και φέτος στα Δερβενοχώρια ….!!! και από εκεί και πέρα…. , άρχισαν και πάλι , τα πανηγύρια , ο χαβαλές και το μπάχαλο , αλίμονο μας πως θα μπορούσε άλλωστε στην Ελλάδα ζούμε , ….. ακολούθησαν λοιπόν όπως πάντα , οι συνήθεις κωμικοτραγικές καταστάσεις και τα γνωστά ευτράπελα , για γέλια και για κλάματα ….., μία από τα ίδια όπως κάθε φορά , μην μας χαλάσει και η σούπα , ….. , και ασφαλώς τέθηκε σε πιστή εφαρμογή , η γνωστή συνταγή αντιμετώπισης της .
Σε πλήρη εξέλιξη και πάλι , το γνωστό επιχειρησιακό σχέδιο της Πυροσβεστικής , που στηρίζεται στις παρακάτω θεμελιώδης αρχές ,
……απομακρυνόμαστε από τις εστίες της και περιμένουμε μην τυχόν πέσει η φωτιά πάνω μας για να προλάβουμε να φύγουμε , την κοιτάμε και μόλις μας προσπεράσει αλλάζουμε θέσεις και την ακολουθούμε από πίσω , κινούμαστε διαρκώς σε άσχετα μέρη με φάρους για να δείξουμε ότι έχουμε σχέδιο , καθόμαστε την βλέπουμε και παρακαλάμε να πέσει σε ρέμα ή βράχια για να σβήσει μόνη της , ελπίζουμε να αλλάξει ο άνεμος και να μπει σε καμένο , παρακαλάμε ότι ίσως κάποιοι κάτοικοι κάνουν κάτι για μας , κάνουμε το σταυρό μας και ευχόμαστε ο θεός να βάλει το χέρι του ,
εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στον καιρό , καθώς μπορεί μία βροχή να μας σώσει , δεν αλλάζουμε τις αρχικές μας θέσεις και αν η φωτιά περάσει δίπλα μας , την αφήνουμε να την σβήσουν οι άλλοι που μπορεί να την συναντήσουν , δεν παίρνουμε πρωτοβουλίες αν δεν το μάθει ο Αρχηγός ή μάλλον καλλίτερα ο Υπουργός
Έρχεται και ο περιφερειάρχης για να τον δείξει η τηλεόραση και γράψει έτσι πόντους και να έχει ελπίδα οτι θα προαχθεί από μικρό πρωθυπουργό σε μεγάλο πρωθυπουργό όλης της χώρας
και βέβαια απομακρύνουμε τους πολίτες , να μην βλέπουν ότι καθόμαστε και εμποδίζεται το έργο μας .
Και το αποτέλεσμα ….. , η επιχείρηση της Πυροσβεστικής καταγράφεται πάντα ως επιτυχής , αφού κάποια στιγμή για λόγους άλλους , ανεξάρτητους από την βούληση τους , αλλά από λοιπούς τυχαίους παράγοντες και άλλες απρόβλεπτες καταστάσεις και παρεμβάσεις αυτή σβήνει … , τελικά δεν ξεχάστηκε κανείς πουθενά να καεί , δεν χάθηκε κανένα αμάξι μέσα στου ορεινούς όγκους και όσο με το Δάσος ….. , δεν τίθεται θέμα αφού αυτό θα ξαναγίνει καλλίτερο .
Τι μας μένει λοιπόν , αφού όλα έγιναν στην εντέλεια … , καταγράφουμε όπως κάθε χρόνο τις ζημιές και φεύγουμε με επαίνους , μπαρουτοκαπνισμένοι…. , για άλλη μία φορά από την φωτιά .
Να μάθουμε από τα λάθη μας …., ασφαλώς και δεν γίνεται λόγος και δεν χρειάζεται , καθώς τέτοια δεν υπέπεσαν στην αντίληψη κανενός , σε καμία περίπτωση δεν τα παραδεχόμαστε αν μας τα καταλογίσουν και αν τελικά έγιναν και κάποια μικρά , θα τα δούμε του χρόνου πάλι στο ίδιο μέρος …. .
Ντροπή μας … !!!
Αν όλα αυτά συνέβαιναν πριν τριάντα –σαράντα χρόνια , λίγοι μόνο κάτοικοι με πενιχρά μέσα πυρόσβεσης όπως κλαδιά δέντρων και καθόλου νερό , κάνοντας υποτυπώδης ζώνες πυρόσβεσης με φτυάρια
και γκασμάδες , με ελεγχόμενο αντιπυρ , θα την είχαν κατασβήσει , όπως είχαν μάθει να το κάνουν πολλές φορές με απόλυτη επιτυχία , χωρίς μισθό , χωρίς μπράβο και χωρίς να το μάθει ποτέ κανείς
.
Ως αχτίδα φωτός και ελπίδα μας , μόνο η ηρωική προσπάθεια των Πιλότων και των κατοίκων .
Άντε και του Χρόνου …..
(και ως υστερόγραφο αφού πολλά είπαμε για την Πυροσβεστική και δεν τους αναλογεί τόση ευθύνη για να ευθυμήσουμε λίγο , τώρα που η Στρατηγός ΄΄Βροχή΄΄ έσβησε την φωτιά …. , είναι γνωστός ο ΄΄ αίτιος΄ ΄ που θα λέγε και Οπλαργηγός του 21 και
ας ξέρουν αυτοί που έχουν ως στόχο να υποβαθμίσουν με τέτοιες πράξεις τα Δερβενοχώρια , ότι αυτά δεν υποτάχθηκαν στους Τούρκους , δεν υποτάχθηκαν στους Γερμανούς , εννοείται ότι δεν θα υποταχθούν σε λογής λογής Εργολάβους .
Το κάλεσμα μας για το ΄΄ Βούντημα΄΄ για μην μπερδευτούμε με τα ΄΄ γουναράδικα ΄΄ δεν θα βρει αυτήν την φορά κανέναν μας Ξαρμάτωτο (μεταφορικά πάντα ) ….
Οι μάσκες έπεσαν… )
