Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
Οι μεγάλοι θεωρητικοί του αναρχισμού
Μπακούνιν βρισκόταν στο Λονδίνο, όταν πέθανε ο Προυντόν. Μαινόταν τότε η ιδεολογική μάχη ανάμεσα στους ιδεαλιστές και στους υλιστές. Ο Μπακούνιν είπε:«Συμφωνώ με τον Προυντόν ότι το ιδεώδες είναι ένα λουλούδι, του οποίου όμως οι υλικοί όροι ύπαρξης είναι οι ρίζες».Ο Μιχαήλ Αλεξάνδροβιτς Μπακούνιν θα μπορούσε να είχε ακολουθήσει μια λαμπρή στρατιωτική καριέρα ή να είχε διαπρέψει ως καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Μόσχας. Η άποψή του ότι «το πάθος της καταστροφής είναι δημιουργικό πάθος» διατυπώθηκε πολύ πριν να γράψουν ο Στίρνερ για το «Εγώ» κι ο Προυντόν για την «αναρχία». Άλλωστε, ούτε ο Μπακούνιν ήταν ακόμη, τότε, αναρχικός.Γεννήθηκε το 1814 σ’ ένα από τα απέραντα ρωσικά τσιφλίκια. Στα 14, ο πατέρας του τον έστειλε στην περίφημη σχολή πυροβολικού της Πετρούπολης, απ’ όπου αποφοίτησε αξιωματικός το 1833. Την πρώτη του επανάσταση την κήρυξε ενάντια στον πατέρα του, σε ηλικία 21 χρόνων. Παραιτήθηκε από τον στρατό και πήγε στη Μόσχα να σπουδάσει φιλοσοφία (1835).Βρέθηκε στον κύκλο του Ν. Β. Στάνκιεβιτς και τον διαδέχτηκε στα 1837, διδάσκοντας την εγελειανή φιλοσοφία (υπεραπλουστευμένα, «δεν είναι τα άτομα που δημιουργούν τα ρεύματα αλλά τα ρεύματα που παρασύρουν τα άτομα»). Ο Έγελος είχε ήδη πεθάνει και οι οπαδοί του είχαν διασπαστεί σε τρεις κατευθύνσεις (συντηρητική, επιλεκτική και επαναστατική αριστερή). Ο Μπακούνιν ταξίδεψε στη Γερμανία με σκοπό να ολοκληρώσει τις γνώσεις του και να γυρίσει στη Μόσχα, διεκδικώντας πανεπιστημιακή έδρα.Βρέθηκε στο Βερολίνο στα 1840 αλλά δεν έμελλε να γίνει αξιοσέβαστος καθηγητής. Σε λιγότερο από δυο χρόνια, ήταν ένας ρηξικέλευθος φλογερός επαναστάτης. Με το ψευδώνυμο Ιούλιος Ελιζάρ, το 1842, δημοσίευσε ένα άρθρο στις «Γερμανικές Επετηρίδες». Κατέληγε με τη φράση που έγινε συνώνυμη του επαναστατικού αναρχισμού:«Το πάθος της καταστροφής είναι δημιουργικό πάθος».Η γερμανική αστυνομία δεν άργησε να διαλευκάνει ποιος κρυβόταν πίσω από το ψευδώνυμο κι άρχισε να ψάχνει. Ο Μπακούνιν πέρασε τα σύνορα κι εγκαταστάθηκε στην Ελβετία, όπου αμέσως τον πλησίασαν μέλη επαναστατικών οργανώσεων. Κάποιοι προσπάθησαν να τον μυήσουν στον κομμουνισμό. Αρνήθηκε. Η δράση του σκόπευε σε έναν πανσλαβικό ξεσηκωμό, στη δημιουργία μιας απέραντης σλαβικής ομοσπονδίας χωρίς τσάρους και βασιλιάδες.Η φήμη του έφτασε ως τη Ρωσία, όπου όμως εξακολουθούσε να λογίζεται ως γόνος εξέχουσας οικογένειας μεγαλοκτηματιών. Στα 1844, τον κάλεσαν να επιστρέψει και να δώσει εξηγήσεις. Δεν πήγε. Καταδικάστηκε ερήμην σε στέρηση των δικαιωμάτων του, εξορία στη Σιβηρία και δήμευση της περιουσίας του. Οι Ελβετοί άρχισαν να τον στριμώχνουν. Έφυγε στο Παρίσι, όπου γνωρίστηκε με τη Γωργία Σάνδη και τον Πέτρο Προυντόν.Σε περίφημο λόγο που εκφώνησε στις 29 Νοεμβρίου του 1847, ανάγγειλε ότι η εποχή ήταν πια ώριμη κι ότι επίκειται η ρωσική επανάσταση ενάντια στον τσάρο Νικόλαο Α’. Η ρωσική πρεσβεία στο Παρίσι άρχισε να διαρρέει ότι ο Μπακούνιν, στην πραγματικότητα, ήταν πράκτορας του τσάρου. Το παραμύθι παραήταν χοντρό για να πιάσει. Ο πρεσβευτής αξίωσε και η γαλλική κυβέρνηση τον συνέλαβε και τον απέλασε.Τα γεγονότα, όμως, έτρεχαν. Στη θύελλα του 1848, ο Μπακούνιν βρέθηκε να μετέχει στο συνέδριο της Πράγας και να εκλέγεται ένας από τους αρχηγούς της επανάστασης εναντίον των Αψβούργων. Όταν η επανάσταση πνίγηκε στο αίμα, ο Μπακούνιν διέφυγε στη Γερμανία, απ’ όπου άρχισε να αρθρογραφεί καλώντας τους Πολωνούς να επαναστατήσουν.Η προβοκάτσια εναντίον του κατά ένα περίεργο παιχνίδι της τύχης έγινε μέσα από τις στήλες της «Νέας Εφημερίδας του Ρήνου», που είχε διευθυντή τον Καρλ Μαρξ: Μια χαλκευμένη ανταπόκριση από το Παρίσι ανέφερε ότι ο Μπακούνιν είχε σχέσεις με τη Γεωργία Σάνδη και ήταν προδότης της επανάστασης. Αντέδρασε, όμως, η ίδια η Γεωργία Σάνδη κι έστειλε αποστομωτική διάψευση. Ο Μαρξ τη δημοσίευσε ολόκληρη.Ο ίδιος ο Μπακούνιν περιπλανιόταν στην Ευρώπη, αναζητώντας τα μέσα που θα του επέτρεπαν να οργανώσει επανάσταση στη Βοημία. Κατευθυνόμενος για κει, βρέθηκε ανάμεσα στους ηγέτες της επαναστατημένης Δρέσδης (1 – 9 Μαΐου του 1849). Η επανάσταση πνίγηκε στο αίμα κι ο Μπακούνιν συνελήφθη στις 10 Μαΐου.Η δίκη του έγινε το 1850, όταν πια ο επαναστατικός άνεμος είχε προσωρινά καταλαγιάσει στην Ευρώπη. Τον καταδίκασαν σε θάνατο με απαγχονισμό αλλά μετέτρεψαν την ποινή σε ισόβια καθώς φοβήθηκαν πως η εκτέλεσή του απλά θα δημιουργούσε έναν ακόμα λαϊκό ήρωα. Προτίμησαν να τον εκδώσουν στην Αυστρία, εναντίον της οποίας κυρίως είχε δράσει.Εκεί, τον κράτησαν πέντε μήνες αλυσοδεμένο σ’ ένα τοίχο κι άλλους επτά σε απομόνωση στο κελί του. Τον ξαναδίκασαν. Και η νέα καταδίκη σε θάνατο μετατράπηκε σε ισόβια και έκδοση, αυτή τη φορά, στη Ρωσία του τσάρου Νικόλαου Α’.Ήταν το 1851 και η απέραντη χώρα έτρεφε εκατοντάδες επαναστατικές οργανώσεις. Κι όσο κι αν ο Μιχαήλ Μπακούνιν φάνταζε σαν το μαύρο πρόβατο, η οικογένειά του παρέμενε σεβαστή στο καθεστώς. Ο τσάρος του ζήτησε να γράψει τις αμαρτίες του (καρφώνοντας συνεργάτες) προκειμένου να τον συγχωρήσει. Ο Μπακούνιν κάθισε κι έγραψε μιαν ογκώδη «Εξομολόγηση» γεμάτη παραμύθια, καταγράφοντας τα «λάθη της νιότης του». Ο τσάρος κατάλαβε ότι ο επαναστάτης τον κορόιδευε και τον άφησε να σαπίζει στη φυλακή.Στα 1857, τσάρος ήταν πια ο Αλέξανδρος Β’. Οι συγγενείς του Μιχαήλ ανέσυραν την παλιά (του 1844) καταδίκη σε εξορία και ζήτησαν από τον αυτοκράτορα να την υλοποιήσει. Άλλωστε, ήταν η μόνη δικαστική απόφαση που είχε εκδοθεί εναντίον του Μπακούνιν στη Ρωσία. Ο τσάρος βρήκε λογική την απαίτηση κι ο Μιχαήλ βρέθηκε εξόριστος στο Ιρκούτσκ της Σιβηρίας (Μάρτιος του 1857), όπου «εντελώς συμπτωματικά» γενικός διοικητής ήταν ο θείος του, Μουραβινόφ Αμούρσκι.Κάποια στιγμή, ο θείος του ανακλήθηκε. Ο Μπακούνιν το έσκασε στην Ιαπωνία, πέρασε στην Αμερική κι από κει μπάρκαρε για την Αγγλία.Στο Λονδίνο, ξαναρίχτηκε με τα μούτρα στη δουλειά, προσπαθώντας να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για έναν ξεσηκωμό, που θα οδηγούσε στην ίδρυση της ομοσπονδίας των Σλάβων. Θα ξεκινούσε με μια αγροτική συνέλευση και θα εξελισσόταν σε απελευθέρωση των αγροτών και της γης για να καταλήξει στην επανάσταση.Η εξέγερση των υπόδουλων στον τσάρο Πολωνών, στα εδάφη που κατείχε η Ρωσία (1863), του χάλασε τα σχέδια. Η εξέγερση πνίγηκε αλλά κι ο Μπακούνιν είχε αρχίσει να αναθεωρεί τις θέσεις του.Η διαμόρφωση της αναρχικής θεωρίας θεμελιώθηκε το 1864, χρονιά που ο Μπακούνιν γνωρίστηκε με τον Μαρξ και μπήκε στην Α’ Διεθνή. Ολοκληρώθηκε το 1867, όταν έφυγε στην Ιταλία παίρνοντας και οδηγίες προκειμένου να εργαστεί για τη διεθνή προσέγγιση των εργατών. Μέσα του όμως, είχε ριζώσει ένα φιλόδοξο σχέδιο, που αποτυπωνόταν στο «καταστατικό του παγκόσμιου επαναστατικού συνδέσμου». Σκοπός:Ριζική κατάργηση όλων των θρησκευτικών, πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών οργανισμών και δημιουργία παγκόσμιας οργάνωσης που θα βασιζόταν στην ελευθερία της λογικής, της δικαιοσύνης και της εργασίας.«Αν υπάρχει Θεός», δίδασκε, «ο άνθρωπος είναι δούλος του. Ο άνθρωπος όμως μπορεί και πρέπει να είναι ελεύθερος. Άρα, δεν υπάρχει Θεός».Δραστηριοποιήθηκε στην Ιταλία, την Ελβετία και την περιοχή του Ιούρα (τα ορεινά μεταξύ Ιταλίας, Γαλλίας και Ελβετίας) και στα 1868 ήταν ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης του Διεθνούς Συνδέσμου Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας με καθαρά αναρχικές κατευθύνσεις. Ανέπτυξε τρομερή δραστηριότητα στην Ευρώπη, δημιούργησε ισχυρές μειοψηφίες στα συνδικάτα (σε μερικά, όπως του Ιούρα, κέρδισε και την πλειοψηφία) και βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Μαρξ στη Διεθνή που ουσιαστικά έγινε ο χώρος ανταγωνισμού ανάμεσα τους. Ο Μπακούνιν ζητούσε:Άμεση κατάργηση του κράτους, άμεση παγκόσμια επανάσταση χωρίς στάδια προετοιμασίας.Ο γαλλογερμανικός πόλεμος του 1870 – 71 τον έφερε στη Γαλλία. Συμμετείχε στην επανάσταση της Λυών, προσπάθησε μάταια να επαναστατήσει τη Μασσαλία, κυνηγήθηκε από την αστυνομία, προείδε την κατάρρευση της κομούνας των Παρισίων και αποσύρθηκε απογοητευμένος στην Ελβετία.Συνέχισε την κριτική του εναντίον του Μαρξ με αποτέλεσμα να τεθεί θέμα στην Α’ Διεθνή. Το συνέδριο της Χάγης τον διέγραψε (1872). Ο Μπακούνιν δημιούργησε την Αντιδιεθνή, στην οποία προσχώρησαν πολλοί από την Ισπανία, το Βέλγιο, τον Ιούρα, την Αγγλία, την Ολλανδία και την Ιταλία.
“η αναρχία είναι τάξη”
Τα πουλιά πετάνε, τα ερπετά σούρνονται. Ο άνθρωπος όμως δεν είναι μόνο ένα παμφάγο πλάσμα, μα έχει επιπλέον και τις ιδιότητες όλων των πλασμάτων — άλλοτε ανοίγει τα φτερά του και πετάει ψηλά, άλλοτε έρπει στο χώμα· αυτό το ξέρουν όλοι κι ωστόσο είναι αδύνατο να το συνηθίσεις, αυτό εκπλήσσει όχι μόνο ένα παιδί μα κι έναν γέρο, που θα ’λεγε κανείς πως έχει χάσει πια το χάρισμα της απορίας.
Επίδαυρος 2016
Επίδαυρός 2016
Επίδαυρος 2016 Πλούτος
Επίδαυρος
Μιλάει ο άνθρωπος :
Την ώρα που σε πολλές περιοχές του πλανήτη, σημαντικό μέρος του πληθυσμού ζει στα όρια της φτώχειας, την ώρα που αρκετές χώρες της Γης βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση, την ώρα που κάθε τριάντα λεπτά ένα παιδί κάτω των πέντε ετών χάνει την ζωή του, επειδή δεν έχει πρόσβαση σε πόσιμο νερό, ο χορός των εκατομμυρίων στο παγκόσμιο αθλητικό -και δη στο ποδοσφαιρικό- στερέωμα, κρατεί καλά…
Λίγες ώρες από την στιγμή, που ο Λιονέλ Μέσι ανακοίνωσε την απόφαση του να αποχωρήσει από την εθνική Αργεντινής, επειδή δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο σημαντικό τρόπαιο με την «αλμπισελέστε», άπαντες έπεσαν στα …πόδια του, ζητώντας να ανακαλέσει. Από την Adidas και τον Ντιέγκο Μαραντόνα, μέχρι τους συμπατριώτες του που το 1986 κατέκτησαν το Μουντιάλ, μέχρι τον Πρόεδρο της Αργεντινής. Αραγε αυτές τις λίγες ώρες, αναρωτήθηκε κανείς πόσα παιδάκια δεν θα ξαναπαίξουν, έστω και στα λασπόνερα;Μόλις εχθές, ανακοινώθηκε το «κοινή συναινέσει» διαζύγιο του Λοράν Μπλαν, με την διοίκηση της Παρί Σεν Ζερμέν. Αφού χαρακτήρισε αποτυχημένη την χρονιά, ο δισεκατομυριούχος ιδιοκτήτης των Παριζιάνων, Νασερ Αλ Κελαϊφ, ευχαρίστησε τον Γάλλο τεχνικό για την προσφορά του και του έδωσε 22 (!) εκατομμύρια ευρώ ως αποζημίωση για να αφήσει κενή την θέση του στον πάγκο της Παρί, στην οποία κάθεται πλέον, ο Ισπανός, Ουνάϊ Εμερι.Είτε το πιστεύετε, είτε όχι, είτε προκαλεί οργή και αγανάκτηση, είτε όχι, τα 22 εκατομμύρια ευρώ που εισέπραξε για να …φύγει ο Γάλλος προπονητής με τους 11 τίτλους στο «τιμόνι» της Παρί, δεν είναι το μεγαλύτερο ποσό που έχε δοθεί από διοίκηση σε προπονητή ως αποζημίωση.Στην πρώτη θέση του σχετικού πίνακα, βρίσκεται ο Ζοζέ Μουρίνιο, ο οποίος το 2007 εισέπραξε 27 εκατομμύρια ευρώ από τον Ρομάν Αμπράμοβιτς για να αφήσει την θέση του στην Τσέλσι, ενώ τον Μπλαν -που βρίσκεται στην δεύτερη θέση- ακολουθεί ο Φάμπιο Καπέλο που πήρε μετά από έντονη «μάχη» με την ρωσική ομοσπονδία 15 εκατομμύρια ευρώ.Επίσης τα πιό ξεκούραστα εκατομμύρια της ζωής τους, πήραν ο Κένι Νταλγκλίς (10 εκ. το 2012 από την Λίβερπουλ), ο Γιούργκεν Κλίνσμαν (9 εκ. από την Μπάγερν Μονάχου), εκ νέου ο Φάμπιο Καπέλο (!) που πήρε εννέα εκατομμύρια ευρώ από την Ρεάλ Μαδρίτης το 2007, ο Ρομπέρτο Μαντσίνι (8,5 εκ. το 2013 από την Μάντσεστερ Σίτι, ο Λουϊς Φελίπε Σκολάρι (8,2 εκ. το 2009 από την Τσέλσι), ο Σβεν Γκόραν Ερικσον (8,15 εκ. το 2006 από την αγγλική ομοσπονδία) και ξανά (!) ο Ρομπέρτο Μαντσίνι (8 εκ. το 2009 από την Ιντερ)…Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Πάρνηθας Καρπολογήματα
Πάρνηθας Καρπολογήματα
.svg){kind=small}