Ο Μικρός Σερίφης έχει χάπι εντ
Ο Πότης Στρατίκης, ο «πατέρας» του «Μικρού σερίφη», µας µιλάει για τους χάρτινους πρωταγωνιστές και τα περιοδικά µιας άλλης εποχής
«Ο πατέρας µου ήταν πολύ έξυπνος άνθρωπος. Οταν κάποιος τον ρώτησε γιατί δεν συµπαθεί τον βασιλιά, απάντησε: “∆ιότι εµποδίζει τον γιο µου να γίνει Πρόεδρος της ∆ηµοκρατίας”». Ο Πότης Στρατίκης µάς υποδέχεται στο σαλόνι του σπιτιού του στον Χολαργό, ξεφυλλίζοντας παλιά τεύχη του περιοδικού «Μικρός σερίφης». Στο τραπέζι δεσπόζουν δύο παλιές γραφοµηχανές και ένα σηµειωµατάριο. «Ποτέ δεν µου άρεσαν οι µηχανές. Πάντα έγραφα µε το χέρι» µας λέει και ξεκινά την αφήγηση για τον κόσµο των παλιών περιοδικών.
«Στον κόσµο της δηµοσιογραφίας µπήκα χάρη στη µετάφραση από τα ιταλικά του βιβλίου “Υιέ µου, υιέ µου”. Ηταν µια πετυχηµένη, ελεύθερη µετάφραση. Ξέρετε, οι µεταφράσεις µοιάζουν µε τις γυναίκες: όταν είναι ελεύθερες είναι πιο ελκυστικές, όταν είναι πιστές πιο ψυχρές. Υστερα από αυτό το βιβλίο συναντήθηκα µε τον Στέλιο Ανεµοδουρά, εκδότη του περιοδικού “Ο µικρός ήρως”, και µε πήρε στο περιοδικό για διορθώσεις. Υπήρξε δάσκαλος για εµένα, όπως και ο Απόστολος Μαγγανάρης, εκδότης του περιοδικού “Μάσκα”, στο οποίο δούλεψα αργότερα. Στη συνέχεια ήρθαν τα περιοδικά “Ροµάντσο”, “Πάνθεον”, “Βεντέτα” και πολλά ακόµη. Τότε η δηµοσιογραφία ήταν ελεύθερη. ∆εν είχαµε γραφεία. Γράφαµε στα κεντρικά καφενεία, πάνω στο πατάρι. Αυτό το βουητό που έρχεται από κάτω σε αποµονώνει. Γράφεις περίφηµα. Πάντα είχα την ανάγκη να κάνω κάτι δικό µου. Συνέλαβα λοιπόν την ιδέα του Τζιµ Ανταµς, ενός µικρού έλληνα µετανάστη που θα επέβαλλε τον νόµο στην Αγρια ∆ύση, µαζί µε την παρέα του: τον κωµικό Μεξικανό Πεπίτο Γκονζάλες, την όµορφη Ντιάνα Μόρισον και το µικρό ινδιανάκι Τσιπιρίπο. Ταξίδευα στην Κρήτη όταν µίλησα για το σχέδιό µου στον ζωγράφο Θέµο Ανδρεόπουλο. Εκείνος συµφώνησε και αποφασίσαµε να εκδώσουµε το περιοδικό µαζί, µε τη βοήθεια των αδελφών µου. Θυµάµαι κυκλοφορήσαµε Τρίτη και 13, τον Νοέµβριο του 1962. ∆εν φοβήθηκα τη γρουσούζικη ηµεροµηνία, έχω γεννηθεί άλλωστε Τρίτη. Το πρώτο τεύχος πούλησε 1.800 αντίτυπα, το δεύτερο 2.000, το τρίτο 2.200 και τα νούµερα αυξάνονταν συνεχώς. Είχα πιάσει τον σφυγµό της εποχής που ζητούσε το γουέστερν. Θυµάµαι ότι ο Ανεµοδουράς είχε θυµώσει µε την επιτυχία. Ηµουν σίγουρος, λοιπόν, ότι θα προσπαθούσε να βγάλει και αυτός παρόµοιο περιοδικό. Ετσι πήγα και κατοχύρωσα πρώτος τον τίτλο “Μικρός κάου-µπόυ”. Πράγµατι, µερικές ηµέρες αργότερα τον είδα στο τυπογραφείο να τυπώνει περιοδικό µε αυτόν τον τίτλο. Του έστειλα µήνυµα ότι τον είχα κατοχυρώσει ήδη. Θύµωσε πολύ µαζί µου, αργότερα όµως τα βρήκαµε. Το περιοδικό “Μικρός σερίφης” έγινε το αγαπηµένο ανάγνωσµα µικρών και µεγάλων. Εφτασε µαζί µε τα περιοδικά “Μικρός κάου-µπόυ” και “Μικρός αρχηγός”, που εκδόθηκαν αργότερα, να ξεπερνά τα 60.000 αντίτυπα εβδοµαδιαίως. Πήγαινα συχνά στο εξωτερικό. ∆ιάβαζα, θυµάµαι, την ιταλική εφηµερίδα “Corriere della Sera”. Εκεί είδα το κόµικ “Λούκυ Λουκ” και το έφερα στην Ελλάδα. Μάλιστα, εγώ βάφτισα το άλογο “Ντόλι”, από το όνοµα της κόρης µου, γιατί στην ξένη έκδοση αναφέρεται ως “Jolly Jumper”, όνοµα που ήταν δύσκολο για το ελληνικό κοινό. Σήµερα έχω αποκοπεί από τον κόσµο των περιοδικών. Είµαι πλέον µεγάλος. ∆ιαβάζω τις ιστορίες του “Μικρού σερίφη” ως αναγνώστης και καµιά φορά αιφνιδιάζοµαι µε αυτά που είχα σκεφτεί. Εχω γράψει και το τέλος της ιστορίας, αν και παραµένει στο συρτάρι του γραφείου µου. Ισως κάποια στιγµή να εκδοθεί. Πάντως, θα έχει happy end».
«Στον κόσµο της δηµοσιογραφίας µπήκα χάρη στη µετάφραση από τα ιταλικά του βιβλίου “Υιέ µου, υιέ µου”. Ηταν µια πετυχηµένη, ελεύθερη µετάφραση. Ξέρετε, οι µεταφράσεις µοιάζουν µε τις γυναίκες: όταν είναι ελεύθερες είναι πιο ελκυστικές, όταν είναι πιστές πιο ψυχρές. Υστερα από αυτό το βιβλίο συναντήθηκα µε τον Στέλιο Ανεµοδουρά, εκδότη του περιοδικού “Ο µικρός ήρως”, και µε πήρε στο περιοδικό για διορθώσεις. Υπήρξε δάσκαλος για εµένα, όπως και ο Απόστολος Μαγγανάρης, εκδότης του περιοδικού “Μάσκα”, στο οποίο δούλεψα αργότερα. Στη συνέχεια ήρθαν τα περιοδικά “Ροµάντσο”, “Πάνθεον”, “Βεντέτα” και πολλά ακόµη. Τότε η δηµοσιογραφία ήταν ελεύθερη. ∆εν είχαµε γραφεία. Γράφαµε στα κεντρικά καφενεία, πάνω στο πατάρι. Αυτό το βουητό που έρχεται από κάτω σε αποµονώνει. Γράφεις περίφηµα. Πάντα είχα την ανάγκη να κάνω κάτι δικό µου. Συνέλαβα λοιπόν την ιδέα του Τζιµ Ανταµς, ενός µικρού έλληνα µετανάστη που θα επέβαλλε τον νόµο στην Αγρια ∆ύση, µαζί µε την παρέα του: τον κωµικό Μεξικανό Πεπίτο Γκονζάλες, την όµορφη Ντιάνα Μόρισον και το µικρό ινδιανάκι Τσιπιρίπο. Ταξίδευα στην Κρήτη όταν µίλησα για το σχέδιό µου στον ζωγράφο Θέµο Ανδρεόπουλο. Εκείνος συµφώνησε και αποφασίσαµε να εκδώσουµε το περιοδικό µαζί, µε τη βοήθεια των αδελφών µου. Θυµάµαι κυκλοφορήσαµε Τρίτη και 13, τον Νοέµβριο του 1962. ∆εν φοβήθηκα τη γρουσούζικη ηµεροµηνία, έχω γεννηθεί άλλωστε Τρίτη. Το πρώτο τεύχος πούλησε 1.800 αντίτυπα, το δεύτερο 2.000, το τρίτο 2.200 και τα νούµερα αυξάνονταν συνεχώς. Είχα πιάσει τον σφυγµό της εποχής που ζητούσε το γουέστερν. Θυµάµαι ότι ο Ανεµοδουράς είχε θυµώσει µε την επιτυχία. Ηµουν σίγουρος, λοιπόν, ότι θα προσπαθούσε να βγάλει και αυτός παρόµοιο περιοδικό. Ετσι πήγα και κατοχύρωσα πρώτος τον τίτλο “Μικρός κάου-µπόυ”. Πράγµατι, µερικές ηµέρες αργότερα τον είδα στο τυπογραφείο να τυπώνει περιοδικό µε αυτόν τον τίτλο. Του έστειλα µήνυµα ότι τον είχα κατοχυρώσει ήδη. Θύµωσε πολύ µαζί µου, αργότερα όµως τα βρήκαµε. Το περιοδικό “Μικρός σερίφης” έγινε το αγαπηµένο ανάγνωσµα µικρών και µεγάλων. Εφτασε µαζί µε τα περιοδικά “Μικρός κάου-µπόυ” και “Μικρός αρχηγός”, που εκδόθηκαν αργότερα, να ξεπερνά τα 60.000 αντίτυπα εβδοµαδιαίως. Πήγαινα συχνά στο εξωτερικό. ∆ιάβαζα, θυµάµαι, την ιταλική εφηµερίδα “Corriere della Sera”. Εκεί είδα το κόµικ “Λούκυ Λουκ” και το έφερα στην Ελλάδα. Μάλιστα, εγώ βάφτισα το άλογο “Ντόλι”, από το όνοµα της κόρης µου, γιατί στην ξένη έκδοση αναφέρεται ως “Jolly Jumper”, όνοµα που ήταν δύσκολο για το ελληνικό κοινό. Σήµερα έχω αποκοπεί από τον κόσµο των περιοδικών. Είµαι πλέον µεγάλος. ∆ιαβάζω τις ιστορίες του “Μικρού σερίφη” ως αναγνώστης και καµιά φορά αιφνιδιάζοµαι µε αυτά που είχα σκεφτεί. Εχω γράψει και το τέλος της ιστορίας, αν και παραµένει στο συρτάρι του γραφείου µου. Ισως κάποια στιγµή να εκδοθεί. Πάντως, θα έχει happy end».
Τώρα Μονεμβασια
Ιερος ναος Χρυσαφιτισσας
Συναυλια βυζαντινης μουσικης
 |
Κλωντ Λεβί – Στρος – Τύχη και πολιτισμόςby Αντικλείδι |
Διαβάζουμε σε εθνολογικές μελέτες -και όχι στις λιγότερο σημαντικές- ότι ο άνθρωπος χρωστά τη γνώση της φωτιάς στο τυχαίο γεγονός ενός κεραυνού ή μιας πυρκαγιάς σε θαμνώδη έκταση· ότι η ανακάλυψη ενός θηράματος, που ψήθηκε τυχαία κάτω από αυτές τις συνθήκες, του αποκάλυψε το μαγείρεμα της τροφής του· ότι η εφεύρεση της κεραμικής προέκυψε από μια χούφτα πηλού, ξεχασμένου δίπλα στη φωτιά. Θα λέγαμε ότι ο άνθρωπος πρέπει αρχικά να ζούσε μέσα σ’ ένα είδος χρυσού αιώνα της τεχνολογίας, όπου οι εφευρέσεις συλλέγονταν με την ίδια ευκολία όπως τα φρούτα και τα λουλούδια. Στο σύγχρονο άνθρωπο θα επιφυλάσσονταν η κόπωση του μόχθου και τα φώτα της μεγαλοφυΐας.Read more of this post
Ελλάδα αθάνατη!!!
ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ….ΑΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ .
ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΜΕΣ ΚΑΠΟΙΩΝ ΑΛΛΩΝ.
Η ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΙΜΗΣΗ..
ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥΣ ,ΜΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΔΗΛΩΣΗ .
Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΠΟΨΗ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ;;
Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ –στον ΣΥΡΙΖΑ
Τα πρώην μέλη του ΠΑΣΟΚ που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην κυβέρνηση Τσίπρα είναι περισσότερα κι από αυτά του κυβερνητικού εταίρου, των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Είναι υπουργοί, βουλευτές αλλά και διοικητικά στελέχη μιας κυβέρνησης που όλο και δυσκολότερα καταφέρνει να πείσει ότι εκπροσωπεί το νέο και το άφθαρτο.
Χρόνος ανάγνωσης:
6
‘
Πέμπτη 07 Ιουλίου 2016
Το ΠΑΣΟΚ είναι το γέννημα-θρέμμα της μεταπολίτευσης, που η κρίση διέλυσε σχεδόν στα εξ ων συνετέθη. Παρόλα αυτά, εξακολουθεί να είναι εδώ. Όχι μόνο στα έδρανα της αντιπολίτευσης, αλλά και στην κυβέρνηση, καθώς ένα μεγάλο μέρος του εξακολουθεί να κυβερνάει. Δεν είναι μόνο οι υπουργοί και οι βουλευτές, είναι και τα εκατοντάδες στελέχη, οι σύμβουλοι και οι μετακλητοί που στελεχώνουν το κράτος και τους δημόσιους οργανισμούς. Μια απλή αριθμητική καταγραφή θα αρκούσε για να καταδείξει ότι τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ στη σημερινή κυβέρνηση ξεπερνούν σε αριθμό ακόμα κι αυτά του κυβερνητικού εταίρου, των ΑΝΕΛ.Το κοινό χαρακτηριστικό που έχουν οι περισσότερες μεταγραφές είναι ότι έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ ως “αντιμνημονιακοί”, αλλά τελικά έγιναν “μνημονιακοί” στον ΣΥΡΙΖΑ, όπου και παραμένουν. Εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, που εγκατέλειψαν και τον Αλέξη Τσίπρα όταν έφερε κι εκείνος μνημόνιο, όλοι οι υπόλοιποι μόλις άλλαξαν κόμμα σταμάτησαν τον “αντιμνημονιακό αγώνα”, μυήθηκαν στη “ρεάλ πολιτίκ” κι εντάχθηκαν στον κυβερνητικό και κομματικό μηχανισμό.Ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό των στελεχών που έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ είναι ότι οι περισσότεροι από αυτούς προηγουμένως ήταν “στον πάγκο”, ενώ στον ΣΥΡΙΖΑ παίζουν στη βασική ομάδα. Οι περισσότεροι δηλαδή αναβαθμίστηκαν αλματωδώς και μόνο λίγοι διατήρησαν το προηγούμενο στάτους τους, όπως π.χ. η Θεοδώρα Τζάκρη και ο Μάρκος Μπόλαρης. Αυτοί βέβαια δεν έκαναν ακριβώς αντιμνημονιακό αγώνα επί ΠΑΣΟΚ, αφού και τότε υπηρετούσαν κανονικά κυβερνήσεις και πολιτικές που στήριζαν το μνημόνιο. Οι συγκεκριμένοι άλλωστε, μαζί με μερικούς ακόμα, εγκατέλειψαν το ΠΑΣΟΚ μόνο όταν αυτό είχε ήδη βουλιάξει.
Τρία κύματα φυγής κι ένα τέταρτο που έρχεται
Τρία είναι μέχρι τώρα τα μεγάλα κύματα φυγής από το ΠΑΣΟΚ προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Το πρώτο ήταν αυτό που έφτασε στην Κουμουνδούρου μέχρι το 2012, τότε που το ΠΑΣΟΚ ήταν ακόμα ισχυρό, αλλά είχαν αρχίσει οι τριγμοί στα θεμέλια. Με το που ξεκίνησαν οι πρώτες συγκεντρώσεις των “Αγανακτισμένων” στο Σύνταγμα το 2011, αρκετά στελέχη του ΠΑΣΟΚ άρχισαν να προσεγγίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ και να συμμετέχουν ενεργά και στις αντιμνημονιακές διαδηλώσεις. Την ίδια περίοδο, σύμφωνα με τότε συνεργάτη του Αλέξη Τσίπρα και νυν υπουργό, «πολλοί μετακλητοί υπάλληλοι και επιστημονικοί συνεργάτες βουλευτών και υπουργών του ΠΑΣΟΚ μας ζητούσαν να έρθουν στον ΣΥΡΙΖΑ».Την αρχή έκανε το 2010 το ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ Αλέξης Μητρόπουλος (πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής), που κατέβηκε ως υποψήφιος νομάρχης Αττικής με τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ρεύμα συνεχίστηκε με διάφορα στελέχη από την παλιά ομάδα του Άκη Τσοχατζόπουλου που προσέγγιζαν την Κουμουνδούρου. Εκείνην την περίοδο είχε πάρει εκπομπή στο ραδιόφωνο του ΣΥΡΙΖA «Στο Κόκκινο» ο Βαγγέλης Χωραφάς, ο άλλοτε θεωρητικός της ομάδας Τσοχατζόπουλου, που είχε βρεθεί στο περιβάλλον Τσίπρα μαζί με τον Αντώνη Κοτσακά, το δεξί χέρι του Άκη Τσοχατζόπουλου από τη δεκαετία του ’80 που βρίσκεται σήμερα στην πολιτική γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ (ενώ και η κόρη του Δώρα είναι πολλά υποσχόμενο στέλεχος) και τον Γιώργο Ραυτόπουλο, ένα από τα ιστορικότερα στελέχη του ΠΑΣΟΚ.Στο πρώτο κύμα ήταν και η Σοφία Σακοράφα (μέλος του ΠΑΣΟΚ από το 1993 ως το 2010) και αργότερα ο Παναγιώτης Κουρουμπλής (τρεις φορές βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ), με την πρώτη ωστόσο να εγκαταλείπει τον ΣΥΡΙΖΑ όταν έφερε το δικό του μνημόνιο, σε αντίθεση με τον δεύτερο, που αναδείχθηκε σε έναν από τους βασικούς παράγοντες της κυβέρνησης και της υλοποίησης της πολιτικής της.
Την περίοδο 2010-12 προσέγγισαν τον ΣΥΡΙΖΑ και αρκετά “πικραμένα” στελέχη του ΠΑΣΟΚ που δεν είχαν αξιοποιηθεί από τον Γιώργο Παπανδρέου, αλλά και ιδεολογικά διαφωνούντες, όπως η ομάδα του “Νέου Αγωνιστή”, μία από τις ομάδες του λεγόμενου “αριστερού πατριωτικού ΠΑΣΟK”, μέλη της οποίας ήταν η Νίνα Κασιμάτη, ο Κώστας Τσουκαλάς (γιος του Δημήτρη Τσουκαλά), ο Βασίλης Ασημακόπουλος, ο Γιάννης Χατζηαντωνίου, ο Βαγγέλης Καραγρηγορίου κ.α. Η συγκεκριμένη ομάδα διασπάστηκε μετά το τρίτο μνημόνιο καθώς κάποιοι, όπως ο Βασίλης Ασημακόπουλος και ο Γιάννης Χατζηαντωνίου, διατήρησαν την πολιτική τους αντίθεση με την μνημονιακή πολιτική και αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ άλλοι παρέμειναν χωρίς να προβάλουν διαφωνίες και αποδεχόμενοι το νέο μνημόνιο, όπως η Νίνα Κασιμάτη που έγινε βουλευτής και ο Βαγγέλης Καραγρηγορίου που διορίστηκε πρόσφατα πρόεδρος της Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων (θέση περιζήτητη).
Οι αποχωρήσεις που ακολούθησαν τις εκλογές του 2012
Το δεύτερο κύμα φυγής από το ΠΑΣΟΚ προς τον ΣΥΡΙΖΑ άρχισε μετά τις εκλογές του 2012, στις οποίες το ΠΑΣΟΚ καταποντίστηκε και ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε σε αξιωματική αντιπολίτευση, ενώ διαφαινόταν ότι θα ήταν η επόμενη κυβέρνηση. Η κορύφωση του κύματος εκείνου ήταν το 2014-15. Τότε που και η ίδια η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ καλούσε τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ να έρθει, παρότι οι οργανώσεις του κόμματος αντιδρούσαν σφοδρά. Αυτό το κύμα έφερε τότε στον ΣΥΡΙΖΑ τη Θεοδώρα Τζάκρη (νυν υφυπουργό για θέματα Βιομηχανίας), τον Οδυσσέα Βουδούρη (νυν γ.γ. Διαχείρισης Προσφυγικού), τον Γιάννη Μυλόπουλο (νυν πρόεδρο της Αττικό Μετρό), τον Κώστα Χρυσόγονο (νυν ευρωβουλευτή) και άλλους.
Το τρίτο κύμα ήταν μετά το Ιανουάριο του 2015, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές, με τον Χρήστο Σπίρτζη (νυν υπουργό Υποδομών), τον Δημήτρη Μάρδα (νυν υφυπ. Εξωτερικών) και άλλα άγνωστα μέχρι τότε στο ευρύ κοινό πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ να έρχονται μαζικά και να τοποθετούνται σε κυβερνητικές θέσεις, πράγμα που εξακολουθεί να συμβαίνει μέχρι σήμερα. Ο Χρήστος Σπίρτζης είχε φύγει από το ΠΑΣΟΚ λίγο καιρό πριν από τις εκλογές και είχε φτιάξει μια μικρή πολιτική ομάδα μαζί με τον πρώην πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ Σπύρο Παπασπύρο και άλλα πρώην συνδικαλιστικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Ο Δημήτρης Μάρδας μετά το ΠΑΣΟΚ και πριν τον ΣΥΡΙΖΑ είχε κάνει μία ενδιάμεση στάση στο Ποτάμι, το οποίο εγκατέλειψε λίγο πριν από την εκλογική νίκη του Τσίπρα και αφού είχε προηγηθεί συνεννόηση με την Κουμουνδούρου.
Αυτός που έχει φέρει πάρα πολλά μεσαία και χαμηλά πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι ο υπουργός Υποδομών Χρήστος Σπίρτζης. Νίκος Μαδεμλής, Δημήτρης Σακελλάρης και Γιάννης Δέδες είναι μερικοί από τους συνεργάτες του, ενώ πολλά πρώην μέλη του ΠΑΣΟΚ είναι τοποθετημένα στις διοικήσεις των οργανισμών που εποπτεύει.
Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με άρωμα ΠΑΣΟΚ
Στην κυβέρνηση υπάρχει έτσι κι αλλιώς έντονη η παρουσία στελεχών που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ (Παναγιώτης Κουρουμπλής, Νίκος Τόσκας, Θεοδώρα Τζάκρη, Δημήτρης Μάρδας, Χρήστος Σπίρτζης, Μάρκος Μπόλαρης) καθώς και κάποιων που ήταν συνεργάτες ή σύμβουλοι υπουργών του ΠΑΣΟΚ, χωρίς οι ίδιοι να είναι στελέχη του κόμματος (Νίκος Κοτζιάς, Γιώργος Κατρούγκαλος, Νίκος Παρασκευόπουλος).Εξίσου έντονη όμως είναι η παρουσία πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ και στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, αφού επιπλέον όσων είναι και υπουργοί, υπάρχουν ακόμα οι: Γιώργος Πάντζας, Άννα Βαγενά, Γιάννης Μιχελογιαννάκης, Θόδωρος Παραστατίδης, Νίνα Κασιμάτη, Ολυμπία Τελιγιορίδου και Γεωργία Γεννιά (ο Στάθης Παναγούλης εξελέγη με τη λίστα του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ανεξαρτητοποιήθηκε).Η μεγαλύτερη συγκέντρωση πρώην στελεχών και μελών του ΠΑΣΟΚ όμως παρατηρείται σε θέσεις στελέχωσης του κράτους, διοικήσεων, συμβούλων κ.α. Η Λούκα Κατσέλη (πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας και της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών), ο Γιάννης Ρουμπάτης (διοικητής της ΕΥΠ), ο Δημήτρης Τσουκαλάς (γενικός γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών) και ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης (πρόεδρος του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών) είναι μερικά από τα εμβληματικά πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ που η κυβέρνηση τοποθέτησε σε εξέχουσες και περιζήτητες θέσεις. Ωστόσο πολλά, λιγότερο γνωστά, πρόσωπα του ΠΑΣΟΚ βρίσκονται σε πολύ περισσότερες θέσεις (Γ. Δέδες-γ.γ Υποδομών, Γ. Αναγνωστόπουλος-διευθύνων σύμβουλος ΟΣΥ, Κυριακή Τεκτονίδου-αναπλ. γ.γ. Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων & Αναπτυξιακής Συνεργασίας).
Το τέταρτο κύμα
Ενόψει συνεδρίου και επικείμενου ανασχηματισμού ο Αλέξης Τσίπρας σχεδιάζει νέα διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης του, καθώς όπως έχει πει επανειλημμένα η ηγεσία, το κόμμα και η κυβέρνηση πρέπει να εκφράζουν την εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ (η πλειοψηφία της οποίας είναι πρώην ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ). Δεν είναι μυστικό άλλωστε, ότι η φιλοδοξία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ είναι να πάρει τη θέση που είχε το ΠΑΣΟΚ πριν καταρρεύσει στο (διπολικό) πολιτικό σύστημα.Σύμφωνα με τις πληροφορίες του ρεπορτάζ έχουν γίνει αρκετές κρούσεις, πολλοί εμφανίζονται να ανταποκρίνονται, αλλά έχουν υπάρξει και αρνήσεις, όπως ακούγεται για στελέχη όπως ο Μίμης Ανδρουλάκης και ο Χάρης Καστανίδης, που λέγεται ότι βολιδοσκοπήθηκαν αλλά δεν έδειξαν ενδιαφέρον σε αυτήν τη φάση. Οι ίδιες πληροφορίες λένε ότι η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, που περιμένει στον προθάλαμο της κυβέρνησης εδώ και πολύν καιρό, ίσως να μπει τώρα στο επόμενο διάστημα. Ένα άλλο όνομα που ακούγεται είναι αυτό του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ Στέφανου Τζουμάκα, ο οποίος πριν από λίγο καιρό είχε προσκληθεί στο Μέγαρο Μαξίμου όπου πήγε και συζητήθηκαν διάφορα.Με βάση όσα καταδεικνύουν οι δημοσκοπήσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνεται πως έχει να πάρει πλέον πολλά από τη βάση των πρώην ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο, υπάρχουν ακόμα πολλά στελέχη που έχουν μείνει εκτός πολιτικής και αναζητούν μια ευκαιρία για να επανέλθουν. Αρκετοί από αυτούς διαθέτουν μία τεχνογνωσία που συχνά αναζητούν στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία όμως θα δυσκολεύεται όλο και πιο πολύ πλέον να πείσει ότι είναι “άφθαρτη” και εκπροσωπεί το νέο.
Έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος στις εφημερίδες Ελευθεροτυπία και Επενδυτή, στα ραδιόφωνα Flash 961, Alpha 989 και Αθήνα 984 και σε περιοδικά. Έχει κάνει αποστολές σε Βαλκάνια, Παλαιστίνη, Ιράκ και Σερβία. Τα τελευταία χρόνια συνεργάστηκε με τα ThePressProject, Newpost, TVXS
Καλημέρα !!!
Αναμνήσεις ….
«Πανηγύρια δεν γίνονται όπως παλιότερα. Τώρα όλα κινούνται σε διαφορετικό στυλ. Ειδικά με την κρίση, οι δουλειές είναι σπασμένες. Τα διοργανώνουν πλέον οι σύλλογοι και οι δήμοι, ενώ τη θέση τους παίρνουν οι συναυλίες. Εγώ πηγαίνω επιλεκτικά.
Η ύπαιθρος πάντως διψάει, με παίρνουν από παντού και με καλούν», διαπιστώνει ένα όνομα-θρύλος των πανηγυριών και του δημοτικού τραγουδιού, η Σοφία Κολλητήρη, που η διαδρομή της γεμίζει βιβλία αφού γυρίζει την Ελλάδα εδώ και 50 χρόνια.
«Θυμάμαι ακόμη το πρώτο μου πανηγύρι. Ηταν στον Αγιο Σπυρίδωνα Φωκίδας, στις 12 Δεκεμβρίου, όπου πήγα για να βγάλω το ψωμί μου αφού ήμασταν πολύτεκνη οικογένεια. Πήγα με έναν θείο μου που έπαιζε σαντούρι, αφού ο πατέρας μου δεν με άφηνε», θυμάται η κ. Κολλητήρη.
«Θυμάμαι ακόμη το πρώτο μου πανηγύρι. Ηταν στον Αγιο Σπυρίδωνα Φωκίδας, στις 12 Δεκεμβρίου, όπου πήγα για να βγάλω το ψωμί μου αφού ήμασταν πολύτεκνη οικογένεια. Πήγα με έναν θείο μου που έπαιζε σαντούρι, αφού ο πατέρας μου δεν με άφηνε», θυμάται η κ. Κολλητήρη.
Ενα άλλο «ιερό» πρόσωπο των πανηγυριών είναι η Τασία Βέρρα. «Δεν πάω πια. Δεν ακούνε οι μουσικοί τον τραγουδιστή, κυριαρχούν τα μηχανήματα. Δεν ακούς τι λες», μου λέει. «Το πατάρι υπήρξε το… ιερό μου. Τα έχω ζήσει όλα. Πριν από 15 χρόνια, σε πανηγύρι στο Αιτωλικό Μεσολογγίου, ήταν μια ωραία παρέα ηλικιωμένων, χόρευαν, πλήρωναν καλά. Ενας από αυτούς, ξαφνικά, όπως χόρευε έχασε το χρώμα του. Πέθανε! Τρελάθηκα», θυμάται η κ. Βέρρα. προσθέτει.
«Πρώτο μου πανηγύρι ήταν το 1956 στην Ναύπακτο (12 ετών!) με Βασίλη Σαλέα, Φάνη Λαβίδα και την αδελφή μου, τη Φρόσω. Μερικά “ζόρικα” που θυμάμαι ήταν στις Φαρές Αχαΐας (20 Ιουλίου), στην Πεντάλοφο Αγρινίου και στη Ναύ πακτο.
«Πρώτο μου πανηγύρι ήταν το 1956 στην Ναύπακτο (12 ετών!) με Βασίλη Σαλέα, Φάνη Λαβίδα και την αδελφή μου, τη Φρόσω. Μερικά “ζόρικα” που θυμάμαι ήταν στις Φαρές Αχαΐας (20 Ιουλίου), στην Πεντάλοφο Αγρινίου και στη Ναύ πακτο.
Πολλοί γλεντζέδες ήταν στα αρβανιτοχώρια της Θήβας. Εκεί έδινα τον εαυτό μου. Πλήρωναν αδρά και τρελαίνονταν όταν έλεγα τα κλέφτικα. Στον Αγιο Θωμά Θήβας μια φορά πήγε πρωί και δεν έφευγε ο κόσμος. “Ρε παιδιά έχω στούντιο”, τίποτε! Τα “τυχερά” πάντως ήταν πολλά. Θυμάμαι 40.000 δρχ. το 1965, στον Αγιο Θωμά Θήβας. Τώρα πια ο χορός είναι ελεύθερος, βλέπεις 1.000 άτομα και είναι μουδιασμένα»,
Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό η παρακάτω ανάρτηση
Καθαρό μυαλό
Ας πούμε πως ρίχνει κάποιος το κέρμα, και έρχεται δεκαπέντε φορές κορόνα. Ποια πρέπει να είναι η πρόβλεψή μας για τη δέκατη έκτη ριξιά; Αν δεν επηρεαζόμαστε από τα τυχαία γεγονότα και από δεισιδαιμονίες που θολώνουν την κρίση, πρέπει να δώσουμε τη σωστή απάντηση.
Ας κρίνουμε τους πάντες από τα έργα τους κι όχι από τα λόγια. Αν το καλοσκεφτείτε, θα τρομάξετε με το πόση αξία δίνουμε στα λόγια που είναι αέρας. Κρίνουμε ανθρώπους και καταστάσεις με βάση αυτά που ακούσαμε. Λες και ό,τι ακούγεται εκεί έξω δεν υπάρχει πιθανότητα να είναι ψέμα. Λες και δεν υπάρχουν συμφέροντα μικρά ή μεγάλα που φροντίζουν με ψέματα να μας παρασέρνουν. Απορώ με την ευπιστία μας. Πόσες φορές έχουμε ξεγελαστεί από λόγια, σε προσωπικό επίπεδο ή ως πολίτες; Αμέτρητες. Πόσες φορές πρέπει να πάθουμε για να μάθουμε; Τα έργα μετράνε, οι πράξεις. Όχι τα λόγια. Όταν το συνειδητοποιήσουμε αυτό για τα καλά, τότε θα μπορούμε να λέμε πως σκεφτόμαστε με καθαρό μυαλό.
Ας μάθουμε να κρίνουμε αντικειμενικά. Να υποστηρίζουμε το σωστό και όχι αυτό που κάθε φορά μας συμφέρει. Με βάση αρχές και αξίες και όχι την πρόσκαιρη βολή και τα εγωιστικά θέλω μας. Με τα είπα-ξείπα εξυπηρετούμε τα μικροσυμφέροντα που βλέπουμε μπροστά μας. Αλλά έτσι λειτουργούμε κοντόφθαλμα, πράγμα το οποίο τελικά δεν είναι προς το πραγματικό μας συμφέρον. Ας αποφασίσουμε τι θέλουμε να είμαστε. Μικροτσαρλατάνοι και ευτελείς πνευματικά, ή άνθρωποι αξιόπιστοι κι αρχοντικοί. Αν κάθε φορά αποφασίζουμε με βάση τα πρόσκαιρα μικροσυμφέροντά μας και όχι με δικαιοσύνη κι ευθυκρισία, τότε δεν λειτουργούμε με καθαρό μυαλό.
Ας εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας να μάθει να αντιστέκεται στην προπαγάνδα. Την αλήθεια δεν μπορούν να την εξαφανίσουν, αλλά μπορούν να την κρύψουν. Και να πώς το πετυχαίνουν αυτό οι κακόβουλοι. Με δέκα προφανώς απίστευτες υπερβολές να την συνοδεύουν η μια αλήθεια μπορεί να κρυφτεί. Ας πούμε λοιπόν ένα παράδειγμα, για να καταλάβουμε καλύτερα αυτό το τέχνασμα. Η αληθής πρόταση του παραδείγματος είναι: «ο Ζινεντίν Ζιντάν υπήρξε εξαιρετικός ποδοσφαιριστής». Ας βάλουμε τώρα κοντά σε αυτή την πρόταση και το ότι ο Ζιντάν διδάχτηκε το ποδόσφαιρο από τους εξωγήινους, ότι τη μέρα που γεννήθηκε έβρεξε μπάλες ο ουρανός κι άλλα παρόμοια. Έτσι, όσοι δεν τον έχουν δει να παίζει θα αμφισβητήσουν όχι μόνο τις εξωφρενικές αυτές πληροφορίες, αλλά κοντά σε αυτές και την πραγματικότητα. Ο Ζιντάν ήταν όντως παικταράς απίστευτος.
Αν μάθουμε να βλέπουμε την αλήθεια να λάμπει σαν χρυσάφι, ανάμεσα στα μπάζα που ρίχνουν κάποιοι, για να τη σκεπάσουν, τότε θα σκεφτόμαστε με καθαρό μυαλό.
Αλλά και το αντίθετο θα πρέπει να προσέχουμε. Να μην τρώμε το ένα ψέμα που σερβίρεται μαζί με άλλες εννιά αλήθειες. Γιατί έτσι κάνουνε μερικοί διάβολοι. Σου λένε για παράδειγμα τι καλός που είναι ο τάδε. Εξαιρετικός επαγγελματίας, επιστήμονας, καλός άνθρωπος και βοηθάει τον κόσμο κτλ. Εγώ πίνω νερό στο όνομά του, αλλά μια μέρα τον είδα εκεί κι εκεί να κάνει κάτι ακατονόμαστα πράγματα. Κι εσύ βάζεις στο μυαλό σου πως αφού αυτός που σ’ τα λέει είπε τόσα καλά γι’ αυτόν, και το ένα το σιχαμερό που σου είπε θα ’ναι κι αυτό αλήθεια. Κι εκεί την πατάς και υποσυνείδητα γίνεσαι μαθητούδι εκείνου του καταραμένου του Γκέμπελς. Χωρίς να το θες, μόλις βλέπεις τον καλό άνθρωπο που είπαμε, αλλάζεις δρόμο. Αν μάθουμε τις αναπόδεικτες πληροφορίες να τις λογαριάζουμε σαν άχρηστα σκουπίδια, τότε θα σκεφτόμαστε με καθαρό μυαλό.
Πρέπει να πασχίζουμε κάθε στιγμή και να προσέχουμε να μην κρίνουμε, όπως λένε, εξ ιδίων τα αλλότρια. Να μην σκεφτόμαστε αφοριστικά και με γενικεύσεις. Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Θα πρέπει να εξετάζουμε κάθε γεγονός και κάθε πράξη με διάκριση, συνυπολογίζοντας πάντα τις συνθήκες που επικρατούσαν και τα δεδομένα της χρονικής στιγμής που πραγματοποιήθηκε. Αν ένα άλογο βγήκε τέταρτο στους αγώνες, δεν σημαίνει πως είναι χειρότερο από το πρώτο. Αν ψάξεις λίγο παραπάνω θα δεις πως το ζωντανό που βγήκε τέταρτο έτρεχε με τετρακόσια κιλά φορτίο, ενώ τα τρία πρώτα ελεύθερα. Ποιο άλογο λοιπόν θα αγοράσεις με τα καλά λεφτά σου τώρα που το ’μαθες κι αυτό; Σε συμφέρει να λειτουργήσεις και σε αυτήν την περίπτωση με καθαρό μυαλό.
Καλά το λέει ο σοφός λαός. «Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός», και «το βιβλίο δεν κρίνεται από το εξώφυλλο». Και πάλι λέει «τα φαινόμενα απατούν». Κι όμως, αυτό δεν φαίνεται να το συνειδητοποιούμε.
Κοιτάμε τις γραβάτες, το μαλλί και τα παπούτσια, για να αποφασίσουμε αν κάποιος είναι σπουδαίος ή όχι. Ξαμολάει ο καθένας τις μεγαλύτερες μπουρδολογίες με στόμφο κι αυτοπεποίθηση και τις πιστεύουμε, γιατί δεν βασανίζουμε το περιεχόμενο αυτών που λέει αλλά στεκόμαστε στο ύφος και τα σχήματα τα εξωτερικά. Ξέρετε πόσα καλά βιογραφικά μπορώ να σας στείλω, για να καταστρέψουν την επιχείρηση, την κλινική ή το σχολείο σας; Πολλά… πιστέψτε με…
Ο καλός Θεός μάς έδωσε, για παράδειγμα, εκείνους τους Αγίους που ονομάζονται «δια Χριστόν σαλοί». Κι αυτοί είναι ρακένδυτοι και κάνουν τον τρελό, τον σαλεμένο, επίτηδες. Στην πραγματικότητα όμως είναι Άγιοι και κάνουν θαύματα απίστευτα κι ευεργετούν τον κοσμάκη. Αυτό λοιπόν θέλει να μας μάθει ο Χριστός με αυτήν την κατηγορία των Αγίων Του. Να μην είμαστε βιαστικοί στις κρίσεις μας και να μην βασιζόμαστε στο φαίνεσθαι. Το μυαλό και τη λογική μάς τα ’δωσε ο Θεός να τα έχουμε για φύλακες ακοίμητους της –εν δυνάμει– αθάνατης ψυχής μας. Ας τα κρατήσουμε όσο μπορούμε καθαρά.
Ο Κουλούρης σε μεγάλα κέφια !!!
