Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ
Διάβαζα χθες τα επιθετικά updates μιας φίλης μου στο Facebook. Τρολάριζε εκδήλως. Για να υπερασπιστεί τα πεπραγμένα της κυβέρνησης (που την έχει βολέψει σε μια θέση δημοσιογραφική) τραμπούκιζε δίχως έλεος έναν κόσμιο συνομιλητή, με άλματα λογικής και ελάχιστη αυτογνωσία. Ήξερα ότι θα χαρεί, της χρώσταγα μια χάρη, και πάτησα like (που το έσβησα μετά).
Ταυτόχρονα, στη Βουλή, η συζήτηση για τη διαφθορά εξελισσόταν με σχεδόν ταρτουφικούς μονολόγους, καθώς λευκά περιστέρια έστεφαν τους πολιτικούς και πύρινες γλώσσες ενός λόγου ψεύτικου μέχρι το τελευταίο κόμμα του επεκρέμαντο πάνω τους. Παρακολουθούσα αηδιασμένος την εξοργιστική γλώσσα του σώματός τους (τον τεταμένο δείκτη ιεροκήρυκα, το σηκωμένο φρύδι, το σαρκαστικό γέλιο θριάμβου – ένα τέλειο ψέμα, ένα τέλειο έγκλημα). Έκλεισα το λάπτοπ και βγήκα.
Τι με έκανε να «δικαιολογήσω» τη φίλη μου, αλλά όχι τους σωτήρες του έθνους; Ξέρω (και ξέρει) ότι αν δεν την είχαν βολέψει στη θεσούλα, ο ενθουσιασμός της θα ήταν μισός, αν όχι ανύπαρκτος. Ότι το μένος της είναι στρεψόδικο, κι εν πάση περιπτώσει γεμίζει κι αυτή με υποκριτικά λογύδρια τον δημόσιο διάλογο – όπως κι άλλοι. Όπως (σχεδόν) όλοι.
Τι μ’ έκανε, λοιπόν, να τη δικαιολογήσω;
Έλα ντε! Ας πούμε, η καμπούρα της ηλικίας μου. Η γνώση ότι κάπου εδώ έχουμε ξανάρθει. Κι ότι δεν θέλω να είμαι ένας ακόμη από τους εκατομμύρια εισαγγελείς που ξεφυτρώσανε σαν μολόχες στο Facebook. Όλοι βρίζουν! Βρίζουν, ηθικολογούν, δικάζουν, αποκεφαλίζουν. Κάθε λεπτό, ποτάμια αίματος βάφουν τις φλώρικες ποδιές. Τις άσπιλες και ανεπίληπτες ποδιές. Εκατομμύρια αγγελικοί εισαγγελείς, με δέρμα κερένιας κούκλας, στο χρώμα της καρμπονάρας, σφίγγουν το φραγγέλιο στα μέτωπα των κακομοίρηδων που η φύση δεν τους έκανε γλωσσοκοπάνες ή απλώς δεν έχουν το θράσος να εγκαλούν το έθνος για τις ατιμίες που και οι ίδιοι διέπραξαν. 

Ο αλαζών του Ηθικού Πλεονεκτήματος φορτώνει από τον ίδιο του τον ενθουσιασμό σχεδόν αυτιστικά και στο τέλος «πιστεύει» και τη φτηνότερη παπάρα του, ακροβατώντας σαν ζόμπι με τα χέρια μπροστά, στην κόψη του νοήματος. Αυταπατάται με ηδονή, για να εξαπατήσει τους άλλους

Αλλά ας τα πάρω από την αρχή.
Μια φορά κι έναν καιρό, έβριζα κι εγώ.Έβριζα κυρίως τους συναδέλφους μου. Και νόμιζα ότι αυτό είναι καλό, διότι αποδεικνύει δια της εις άτοπον απαγωγής την ηθική μου ανωτερότητα. Μέχρι που ανακάλυψα ότι τα βρισίδια μου ήταν και κάτι ακόμη: Φθόνος! Κι ότι το Ηθικό Πλεονέκτημα το επικαλούνται κυρίως εκείνοι που θέλουν να το χρησιμοποιήσουν πρόστυχα. Δηλαδή, οι Υποκριτές. Είπα στον εαυτό μου: «Βούλωσ’ το, σκύψε το κεφάλι, δούλεψε. Αν φθονείς κάτι, μην το βρίζεις, αλλά φτάσε το. Αν είσαι ηθικός, μην αυτοδιαφημίζεσαι, άσε τον χρόνο να το δείξει, αν το δείξει».
Α, αυτό το Ηθικό Πλεονέκτημα! Έγινε ο φερετζές κάθε μοντέρνας υποκρισίας. Ένας κοινωνιολόγος, αν όχι φιλόσοφος, θα είχε να πει πολλά γι’ αυτό τον καινούργιο τύπο κεκρουσμένου, διχαστικού Έλληνα που έχει πεισθεί ότι μπορεί να κάνει και να λέει ό,τι θέλει, αρκεί να το ονομάζει αριστερό (ή φιλελεύθερο). Γνωρίζοντας πολύ καλά, στο βάθος του, ότι λέει ψέματα και υποκρίνεται.
Αυτός (ο υποκριτής του Ηθικού Πλεονεκτήματος) είναι ο αθλιότερος μεταξύ των αθλίων: διότι εξαπατώντας το πιο εκλεκτό κομμάτι της φύσης μας (την έλξη προς το Καλό), μας κάνει τελικά να αμφιβάλλουμε γι’ αυτό. Και το λερώνει. 

Οι δειλiες μου

Οι δειλiες μου 

 
Όχι ότι είναι εύκολο να είσαι απολύτως ειλικρινής κι ακέραιος – το αντίθετο! Είναι ακατόρθωτο. Διαβάζω καμιά φορά παλιά άρθρα μου και φρικάρω από τις δικές μου στρεψοδικίες. Οι οποίες, εν μέρει, ήταν και προϊόν μιας ενθουσιαστικής ψευδαίσθησης. Διότι συμβαίνει κάτι ακόμη, creepy: ο αλαζών του Ηθικού Πλεονεκτήματος φορτώνει από τον ίδιο του τον ενθουσιασμό σχεδόν αυτιστικά και στο τέλος «πιστεύει» και τη φτηνότερη παπάρα του, ακροβατώντας σαν ζόμπι με τα χέρια μπροστά, στην κόψη του νοήματος. Αυταπατάται με ηδονή, για να εξαπατήσει τους άλλους.
Να το πάω πιο μακριά; ΟΛΟΙ είμαστε υποκριτές σε κάποια φάση, σε κάποια ζώνη της ζωής μας. Αλλιώτικα κρίνουμε μια φίλη που τρολάρει από έναν πρωθυπουργό. Στους φίλους μας δίνουμε έξτρα δικαιολογίες. Τους εχθρούς μας τους βρίζουμε πριν ανοίξουν το στόμα τους.
Διάβαζα προ καιρού ένα άρθρο, για το βιβλίο Γιατί όλοι (οι άλλοι) είναι υποκριτές, ενός καθηγητή του Princeton. Έλεγε, πάνω-κάτω, ότι η ανθρώπινη υποκρισία είναι απάλευτη, είναι εγγενές γνώρισμα της φύσης του εγκεφάλου. Υπάρχουν διαφορετικά εγκεφαλικά νεύρα που ενεργοποιούνται π.χ. στην απειλή της φωτιάς και διαφορετικά εγκεφαλικά νεύρα που ενεργοποιούνται όταν παίζεις με το παιδί σου. Αρκετές φορές, τα μεν είναι απροσπέλαστα από τα δε, με αποτέλεσμα ένας τρυφερός πατέρας να μην αποκλείεται, λίγο μετά, να βγει έξω και να δολοφονήσει έναν μετανάστη. Ο «Ιανός» του Καίσλερ.
Αν είναι όμως έτσι ―αν είναι στη φύση μας να υποκρινόμαστε όπου μάς βολεύει ή κινδυνεύουμε―  τότε γαία πυρί μιχθήτω; Τότε να αμοληθούνε τα σκυλιά στο Ίντερνετ, να διδάξουν Πασκάλ οι πουτάνες, να μιλήσουν για Τεχνη οι πρεζέμποροι, για Ηθικά Νικομάχεια τα λαμόγια; Να δεχτούμε ότι θα μας εγκαλούνε ηθικά οι πιο ανήθικοι; ότι θα μας κυβερνά ο μεγαλύτερος υποκριτής; 
Εδώ εισέρχεται στη σκηνή ο άνθρωπος.Δηλαδή ο Χαρακτήρας του. Ο Πολιτισμός του. Η σοφία της εμπειρίας του. Αν είναι δύσκολο, σχεδόν ακατόρθωτο, να εξισωθούν αυτά που πιστεύουμε με αυτά που λέμε ή αυτά που λέμε με αυτά που κάνουμε, τότε ας προσπαθήσουμε να τα φέρουμε κοντά. Όσο γίνεται, όσο μπορούμε. Δύσκολο πολύ― όμως αυτή η δυσκολία ξεχωρίζει τους δεύτερους από τους πρώτους.
Στο μεταξύ, ας πάψουμε να κουνάμε το δάχτυλο, ενώ καταπίνουμε καμήλες. Ηθικά ανώτεροι γίνονται εκείνοι που πρωτίστως κρίνουν τις δικές τους ανεπάρκειες. Οι υπόλοιποι απλώς καλπάζουν πάνω στ’ άλογο, ευτυχισμένοι στην τύφλα τους.

Αυτός ήταν ο λόγος που «δικαιολόγησα» τη φίλη μου. Είναι στη φύση μας. Αλλά ας βοηθήσει λίγο κι αυτή τον εαυτό της! Tο άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

Δημοσιεύτηκε στισ
Τα «φαντάσματα» της Πάρνηθας.

 Το μυστικό καταφύγιο του δικτάτορα Παπαδόπουλου με τις «υπόγειες διαφυγές» και το εγκαταλελειμμένο Ξενία που κάποτε ήταν σανατόριο και το επισκέπτονται οι φίλοι του μεταφυσικού

 Ανήκουν στους σύγχρονους «αστικούς μύθους» γιατί χτίστηκαν με φιλόδοξα σχέδια και  κατέληξαν να είναι ερείπια. Τα εγκαταλελειμμένα κτίρια στην Πάρνηθα τραβούν το ενδιαφέρον τόσο για την ιστορία τους, όσο και για τη εποχή που εκπροσωπούν. Παράλληλα τροφοδοτούν ευφάνταστα σενάρια για φαντάσματα και δημιουργούν μυστήριο γύρω από την σημερινή εικόνα τους.

 Η κρυφή βίλα του Παπαδόπουλου Χτίστηκε στην εποχή της παντοδυναμίας του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου από το 1967 έως το 1973 μέσα στην καρδιά του Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας με σκοπό να γίνει το ορεινό του εξοχικό.
 Αποτελούσε το τρίτο κατά σειρά σπίτι του δικτάτορα μετά την έπαυλη στο Λαγονήσι και την μονοκατοικία της οδού Αδριανού στο Ψυχικό.
 Η βίλα στο Λαγονήσι ήταν η αγαπημένη κατοικία του δικτάτορα, δώρο του μεγιστάνα Ωνάση. Βρισκόταν πάνω στην θάλασσα σε ένα ιδιόκτητο ακρωτήρι. 
Η Πάρνηθα που επέλεξε για εξοχικό, του προσέφερε απομόνωση, ασφάλεια και ορεινές διαδρομές. Εξάλλου ο ίδιος ήταν λάτρης του κυνηγιού. 
Η βίλα της Πάρνηθας ήταν απλησίαστη λόγω της στρατιωτικής φρουράς και του αποκλεισμού της περιοχής από κάθε πρόσβαση. Για πολλά χρόνια επικρατούσε μυστήριο γύρω από την ακριβή θέση και το μέγεθός της.
 Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι είχε χτιστεί σε δύο επίπεδα και ότι ήταν γύρω στα 400 τετραγωνικά. Η δαπάνη για την ανέγερση της βίλας έφτασε σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας Βραδυνή (1 Δεκεμβρίου 1973) στα 100 εκατομμύρια δραχμές. 
Το σπίτι εξοπλίστηκε από γνωστό οίκο επίπλων της εποχής. Όπως  διαβάζουμε «το φρούριον διαθέτει υπόγειες διαβάσεις με διαφυγές» και μη ορατό ελικοδρόμιο. 
 Επίσης πληροφορούμαστε ότι διέθετε «σύστημα ραντάρ με οθόνη ακριβέστατης εμβέλειας» που  μπορεί να καταγράφει τα πάντα σε απόσταση μέχρι 300 μέτρων. 
Το φωτορεπορτάζ του 1973 για το καταφύγιο του δικτάτορα στην Πάρνηθα. Τότε δεν κατάφεραν να το προσεγγίσουν από κοντά. Στο ισόγειο υπήρχαν οι χώροι υποδοχής, το γραφείο, η κουζίνα και οι βοηθητικοί χώροι, ενώ στον πάνω όροφο βρίσκονταν έξι υπνοδωμάτια. Τα ραντάρ και οι υπόλοιπες εγκαταστάσεις ήταν στο υπόγειο.
 Η φρουρά κατοικούσε σε ξεχωριστό χώρο , ενώ διπλές περιφράξεις εμπόδιζαν οποιαδήποτε ανεπιθύμητη είσοδο.
 Τα χρόνια μετά την πτώση της χούντας το κτίριο  λεηλατήθηκε. Σε κοντινή απόσταση μπορεί κανείς να διακρίνει τα υπολείμματα του στρατώνα της φρουράς και το ελικοδρόμιο.
 Η καταστροφική φωτιά του 2007 έκαψε όλο το δάσος τριγύρω του. Το σημείο είναι προσβάσιμο σε πεζοπόρους και ποδηλάτες. 
Το Ξενία- φάντασμα στην Πάρνηθα Κοντά στην βίλα Παπαδόπουλου υπάρχει ίσως το διασημότερο «αστικό φάντασμα» της Αττικής. Λειτούργησε αρχικά ως σανατόριο από το 1914 ως παράρτημα του νοσοκομείου Ευαγγελισμός. Εκεί νοσηλεύτηκε ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος. Το κτίριο που σώζεται ως σήμερα χτίστηκε το 1935.
 Το 1961 η φυματίωση αντιμετωπίστηκε με αντιβιοτικά και τα σανατόρια έπαψαν να έχουν λόγο ύπαρξης. Έτσι, αποφασίστηκε η μετατροπή του κτιρίου σε Ξενία, στο πλαίσιο της ανέγερσης παρόμοιων ξενοδοχείων ανά την Ελλάδα, και αγοράστηκε από τον ΕΟΤ. Όμως η γειτνίασή του με το επίσης νεότευκτο Μον Παρνές, η έλλειψη θέας προς την Αττική και η προβληματική πρόσβαση το οδήγησαν σε εμπορική αποτυχία και ο ΕΟΤ αποφάσισε να στεγάσει εκεί την Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων. Αλλά και αυτή έκλεισε το 1980. Τη συνέχεια μπορεί κανείς να τη μαντέψει: εγκατάλειψη, λεηλασία, απόλυτο ξεγύμνωμα μέχρι να μείνουν μόνο οι τοίχοι. Οι φήμες και οι διαδόσεις για φαντάσματα και μεταφυσικές παρουσίες απλώς προσθέτουν μυστήριο στον μύθο του. Δεν υπάρχει καμία περίφραξη σε κανένα του σημείο. … 

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/ta-fantasmata-tis-parnithas-to-mistiko-

Δημοσιεύτηκε στισ

Οι ναζί και το Άγιο Όρος 

    Οι ναζί και το Άγιο Όρος

    Το μυστικό σχέδιο των  να λεηλατήσουν τα εκκλησιαστικά κειμήλια του και η προσπάθεια των μοναχών να σώσουν τους ανεκτίμητης αξίας θησαυρούς αποκαλύπτει άγνωστες ως τώρα πτυχές της  στην Ελλάδα.
    Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και πρώην διοικητής του Αγίου Όρους Δημ. Γ. Τσάμης στο βιβλίο του «Άγιον Όρος, Προσέγγιση στην πρόσφατη ιστορία του» αναφέρεται αναλυτικά στην προσπάθεια αυτή των Γερμανών.«Το ενδιαφέρον των Γερμανών για τους θησαυρούς του Αγίου Όρους εκδηλώθηκε από τους πρώτους μήνες της Κατοχής», γράφει ο καθηγητής. «Τον Ιούνιο του 1941 με εντολή των Ανωτάτων Στρατιωτικών Αρχών της Γερμανίας έφθασε στο Άγιον Όρος ο διαπρεπής βυζαντινολόγος καθηγητής του πανεπιστημίου του Μονάχου και γνωστός φιλοναζιστής δρ Φραντς Ντέλγκερ (Dr. Franz D?lger).Τον καθηγητή Ντέλγκερ πλαισίωνε ομάδα από επιστήμονες και τεχνικούς με έγκριση της Ανωτάτης Αρχής της Γερμανικής Στρατιάς».Την αποστολή αποτελούσαν ο ανθυπολοχαγός Ίνγκραμ (von Ingram), αρχηγός των Sonderkommandos στην Ελλάδα (παράρτημα της Einsatzstab Reinchsleiter Rosenberg) ο καθηγητής δρ Φρ. Ντέλγκερ του πανεπιστημίου του Μονάχου, ο διοικητής των κεντρικών υπηρεσιών του Ράιχ Α. Ντάιντλ (A. Deindl) από το Βερολίνο, ως εντεταλμένος του Al. Rosenberg («για την επιστημονική πληροφόρηση σχετικά με τα προβλήματα της Ανατολικής Εκκλησίας»), ο δρ Ο. Τράιτινγκερ (Dr. O. Treitinger), επιστημονικός συνεργάτης του Ντέλγκερ, ο Κ. Κρες (K. Kress), ειδικός φωτογράφος από το επιτελείο του Rosenberg, ο δρ Μ. Σιώτης του Πανεπιστημίου Αθηνών και ο διερμηνέας Ε. Τσιγκιρίτης.Σύμφωνα με γερμανικά έγγραφα η αποστολή είχε σκοπό τη μελέτη εγγράφων και χειρογράφων και τη φωτογράφηση των θησαυρών. Τα συμπεράσματα της αποστολής και τα στοιχεία που θα συγκέντρωνε θα στέλνονταν σε Πανεπιστήμια της Γερμανίας. Για να βοηθηθεί το έργο της αποστολής έστειλαν συστατικές επιστολές στην Ιερά Κοινότητα ο πρόεδρος της κυβερνήσεως Γ. Τσολάκογλου, ο αντιπρόεδρος και υπουργός Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας Λογοθετόπουλος και ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Γεννάδιος.Ο αντιστράτηγος Χάαρντε, Γερμανός στρατιωτικός διοικητής Θεσσαλονίκης Αιγαίου, στην επιστολή του ανέφερε τα εξής για τον επικεφαλής της αποστολής:«Ο καθηγητής κ. Ντέλγκερ, αρχηγός της ως άνω επιστημονικής επιχειρήσεως, δεν είναι άγνωστος εις τους Πατέρας του Αγίου Όρους και η προσωπικότης του παρέχει πάσαν ασφάλειαν διά την κατάλληλον και προσεκτικήν χρησιμοποίησιν των αρχαίων αντικειμένων.Παρακαλούμεν όθεν του αγίους Πατέρας να παράσχουν εις τους προαναφερθέντας πάσαν ευκολίαν και κυρίως να επιτρέψουν εις τον κ. Ντέλγκερ να εργάζηται ο ίδιος μέσα εις τα αρχεία και τας βιβλιοθήκας των Μονών, ως και την τη οδηγία αυτού ελευθέραν φωτογράφησιν υπό των τεχνικών, προς εκτέλεσιν της εντολής των Ανωτάτων Στρατιωτικών Αρχών της Γερμανίας».Ο καθηγητής Τσάμης σημειώνει για τον πραγματικό σκοπό της αποστολής υπό τον Ντέλγκερ: «Ο Γερμανός αντιστράτηγος αποσιωπά έντεχνα την αλήθεια και καλύπτεται πίσω από την επιστημονική φήμη του Ντέλγκερ, που ήταν γνωστός στους μοναχούς από επισκέψεις του στο Άγιον Όρος πριν από τον πόλεμο.Στην πραγματικότητα η αποστολή αυτή δεν είχε οργανωθεί με πρωτοβουλία του Ντέλγκερ, αλλά από τη γερμανική υπηρεσία Einsatzstab Reinchsleiter Rosenberg f?r die besetzten Gebiete, που, όπως θα δούμε, το φθινόπωρο του 1943 επιχείρησε να απαγάγει τους θησαυρούς του Αγίου Όρους και ανέθεσε την αποστολή αυτή στο παράρτημά της στην Ελλάδα, το Sonderkommandos Griechenland». Στη διάρκεια της παραμονής τους στο Άγιον Όρος ο Ντέλγκερ και οι φωτογράφοι του γερμανικού Στρατού που τον συνόδευαν έκαναν 1.900 λήψεις (χειρόγραφα, εικόνες, μικρογραφίες, κειμήλια κ.ά.) και όλα αυτά τα στοιχεία αποτέλεσαν τη βάση για το σχέδιο αρπαγής θησαυρών του Αγίου Όρους.Τελικά η Einsatzstab Reinchsleiter Rosenberg προσπάθησε να υλοποιήσει το σχέδιο το φθινόπωρο του 1943 χωρίς όμως επιτυχία. Ο καθηγητής Τσάμης γράφει για αυτή την επιχείρηση η οποία, όπως εκτιμά, μάλλον δεν προχώρησε λόγω της αρνητικής τροπής που είχαν αρχίσει να παίρνουν τα πράγματα για τους Γερμανούς:«Ο Μέρτεν (σ.σ. ο Μαξ Μέρτεν ήταν προϊστάμενος της Γερμανικής Διοικήσεως Μακεδονίας που συνελήφθη στα τέλη της δεκαετίας του ’50 ως εγκληματίας πολέμου κρατήθηκε στις φυλακές Αβέρωφ αλλά τελικά δεν δικάστηκε, γεγονός που προκάλεσε τότε τεράστιες αντιδράσεις) ισχυρίστηκε ότι με δική του υπόδειξη η Γερμανική Στρατιωτική Αστυνομία δεν επέτρεψε στον υπεύθυνο της Sonderstab Rosenberg την είσοδό του στο Άγιον Όρος και ότι με τον τρόπο αυτό ματαιώθηκαν τα σχέδια της υπηρεσίας αυτής.Ο ισχυρισμός αυτός του Μέρτεν δεν είναι βέβαια πολύ πειστικός ούτε ήταν δυνατόν ένας διοικητικός αξιωματούχος να μην πειθαρχήσει σε διαταγές, που προέρχονταν από κεντρική υπηρεσία του Βερολίνου. Προφανώς, θα μεσολάβησε κάτι άλλο, που σήμερα το αγνοούμε, και ίσως δεν θα ήταν άσχετο με την τροπή του πολέμου και ιδίως με τα προβλήματα που είχαν να αντιμετωπίσουν οι Γερμανοί στη Νοτιοανατολική Ευρώπη μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας.Ως προς τη συμμετοχή του Ντέλγκερ τα σχετικά γερμανικά έγγραφα που έχουμε υπόψη μας δεν μας επιτρέπουν να συμπεράνουμε ότι ο καθηγητής ήταν ενήμερος για την κλοπή των θησαυρών του Αγίου Όρους, που σχεδίαζε από το 1941 το Sonderkommandos Griechenland.Η τελευταία επίσημη επαφή της υπηρεσίας Rosenberg με το Άγιον Όρος έγινε στις 4 Νοεμβρίου 1943. Με εντολή της επισκέφθηκε την Ιερά Κοινότητα στις Καρυές ο Γερμανός διοικητής Αγίου Όρους, Στένγκερ, ο αντισυνταγματάρχης Πφάνεστλ (Pfannestl), καθηγητής της ιατρικής σχολής του Μαρβούργου, και ο καθηγητής Β. Έξαρχος, που εκτελούσε χρέη διερμηνέα.Ο Στένγκερ εξέφρασε το μεγάλο ενδιαφέρον της υπηρεσίας Rosenberg για το Άγιον Όρος και την επιθυμία της να διαφωτίσει το γερμανικό και γενικά το ευρωπαϊκό κοινό για την πολιτιστική σημασία του Άθω. Τέλος πρόσφερε 22 αντίτυπα με τα πορίσματα της επιστημονικής αποστολής της ομάδας του καθηγητή Ντέλγκερ».Άλλοι ερευνητές υποστηρίζουν πως οι Γερμανοί προσπάθησαν να αρπάξουν τους θησαυρούς με το πρόσχημα της προστασίας τους από τυχόν συγκρούσεις. Όμως οι μοναχοί κατάφεραν να αφήσουν το Άγιον Όρος μακριά από τις συγκρούσεις κι έτσι δεν υπήρχε η «δικαιολογία» για να μεταφέρουν οι Γερμανοί τους θησαυρούς και τελικά να τους αρπάξουν.Τα επιτελεία της «επιχείρησης αρπαγής των θησαυρών»Η γερμανική υπηρεσία που οργάνωσε την επιχείρηση λεηλασίας των θησαυρών είχε δύο ειδικά επιτελεία (Sonderstab). Ο καθηγητής Τσάμης γράφει:– Το πρώτο, με την επωνυμία Religionswissenschaften (Θρησκευτικές επιστήμες), διευθυνόταν από το γενικό επιθεωρητή του Γ’ Ράιχ (Reichshauptstellenleiter) Α. Ντάιντλ. Το επιτελείο συγκέντρωνε πληροφορίες και ετοίμαζε μελέτες για την ορθόδοξη Εκκλησία, για τις σχέσεις της με το Βατικανό και για τον ορθόδοξο μοναχισμό. Για το σκοπό αυτόν ο Ντάιντλ είχε αποκτήσει διασυνδέσεις με καθηγητές των Θεολογικών Σχολών Αθηνών και Θεσσαλονίκης και επισκέφθηκε μαζί με τον Ντέλγκερ το Άγιον Όρος.-Το δεύτερο επιτελείο, με την επωνυμία «Άθως», είχε επικεφαλής τον καθηγητή Ντέλγκερ και αντικείμενο έρευνας τη μελέτη των θησαυρών του Αγίου Όρους.

    Δημοσιεύτηκε στισ

    Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ: Τίποτα δεν είναι όπως παλιά

    Το δεύτερο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, που ξεκινάει αύριο 13 Οκτωβρίου, δεν πρόκειται να θυμίζει σε τίποτα το ιδρυτικό του κόμματος, που έγινε τον Ιούλιο του 2013. Έχουν περάσει μόνο τρία χρόνια από τότε, αλλά ο πολιτικός χρόνος ήταν πυκνός και έφερε τόσες αλλαγές, που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον άλλο κόμμα. Ποσοτικά και ποιοτικά. 
    Χρόνος ανάγνωσης: 
    7

    ‘

    [Angelos Tzortzinis/AFP]
    [Angelos Tzortzinis/AFP]
    Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2016
    Κείμενο

    Βασιλική Σιούτη
    Τότε ήταν στην αντιπολίτευση, σήμερα είναι ήδη σχεδόν δύο χρόνια στην εξουσία. Τότε ήταν αντιμνημονιακός, σήμερα είναι μνημονιακός. Τότε ήταν ριζοσπαστική αριστερά, σήμερα κυβερνά με την εθνικολαϊκιστική δεξιά και πλήθος στελεχών του βαθέος ΠΑΣΟΚ, αλλά και της καραμανλικής δεξιάς. Τότε, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ φώναζε «Go back κυρία Μέρκελ», σήμερα πλέκει το εγκώμιο της γερμανίδας καγκελαρίου και την παρουσιάζει ως μία υπεύθυνη ηγέτη.

     Ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, τον Ιούλιο του 2013.

    Οι απουσίες 

    Δεν άλλαξαν μόνο οι συνθήκες, οι επιλογές και τα συνθήματα. Ούτε τα πρόσωπα είναι τα ίδια. Μετά την ψήφιση του μνημονίου του ΣΥΡΙΖΑ πέρυσι, αποχώρησε από το κόμμα σχεδόν το ένα τρίτο των μελών και των στελεχών του. Από τους στενούς συνεργάτες και παλιούς προσωπικούς φίλους του Αλέξη Τσίπρα (Ανδρέας Καρίτζης, Γιάννης Αλμπάνης, Θοδωρής Κόλλιας, Κώστας Μαρματάκης κ.α.) μέχρι τον πρώην γραμματέα και επίσης στενό του φίλο –μέχρι να δοκιμάσει τη σχέση τους η εξουσία– Τάσο Κορωνάκη και βέβαια τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη. Η ομάδα των «53» αποδεκατίστηκε, με τους μισούς σχεδόν να έχουν αποχωρήσει και τους υπόλοιπους να τοποθετούνται σε θέσεις κλειδιά (είτε ως υπουργοί, είτε σε καίρια κρατικά πόστα) από όπου υλοποιούν πλέον τη μνημονιακή πολιτική που κατήγγειλαν στο προηγούμενο συνέδριο.Οι κακές γλώσσες του κόμματος κατηγορούν τους «53» ότι ενώ θεωρούσαν τους εαυτούς τους πιο αριστερούς από τους άλλους (π.χ. από την ομάδα Παππά και τους προεδρικούς εν γένει) τελικά εξαγόρασαν ακριβότερα από όλους την παραμονή τους στον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ, με τις θέσεις που διεκδίκησαν όχι μόνο για τον εαυτό τους, αλλά και για μέλη των οικογενειών τους. Με δυο λόγια τόσο αυτοί που έφυγαν, όσο και τα στελέχη της δεξιάς πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ,  τους κατηγορούν ότι έπιασαν τα περισσότερα και καλύτερα πόστα.Εκτός κόμματος βρίσκεται και η Αριστερή Πλατφόρμα του Παναγιώτη Λαφαζάνη, ο Γιάννης Μηλιός που ήταν ο υπεύθυνος Οικονομικής Πολιτικής του κόμματος, η Ζωή Κωνσταντοπούλου που ήταν η πρώτη πρόεδρος της Βουλής μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Εκτός κόμματος είναι και ο Μανόλης Γλέζος, όπως και η Σοφία Σακοράφα, τα δύο πρόσωπα που έχουν ψηφιστεί από τους περισσότερους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Εκτός και ο Αλέξης Μητρόπουλος, ο Ρούντι Ρινάλντι, η Ελένη Πορτάλιου καθώς και πολλές από τις συλλογικότητες και προσωπικότητες της αριστεράς, που είχαν βρεθεί στον ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια.Αντιθέτως, έχουν βρεθεί εντός του ΣΥΡΙΖΑ πρόσωπα που στο προηγούμενο συνέδριο δεν θα τολμούσε κανείς ούτε να φανταστεί, όπως οι Χρήστος Σπίρτζης, Μάρκος Μπόλαρης, Θεοδώρα Τζάκρη, Δημήτρης Μάρδας και άλλοι.

    «Συνέδριο μετακλητών και ειδικών συμβούλων»

    Το κομματικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κανένα ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο πέρα από το να επικυρώσει πολιτικές που έχουν ήδη αποφασιστεί και να εκλέξει τη νέα Κεντρική Επιτροπή, η οποία στην ουσία διαλύθηκε πέρυσι μετά την αποχώρηση των μισών περίπου μελών της. Η έντονη κριτική που ασκήθηκε τότε από τα μέλη που αποχώρησαν, ήταν ότι δεν συνεκλήθη η Επιτροπή πριν από την απόφαση για τη στροφή και την αποδοχή του μνημονίου, ώστε να υπάρχει κομματική έγκριση ή απόρριψη. Κάποιοι τότε υποστήριζαν ότι η μνημονιακή στροφή θα είχε πολιτική νομιμοποίηση μόνο αν την αποφάσιζε το συνέδριο. Τελικά, την αποφάσισε μόνο του το γραφείο του προέδρου και την επέβαλε εκ των υστέρων στο κόμμα και στην κοινοβουλευτική ομάδα, με αποτέλεσμα τη διάσπαση που ακολούθησε. Ο Αλέξης Τσίπρας αντί για κομματικό συνέδριο προτίμησε τις εθνικές εκλογές και αυτή η τακτική κίνηση του βγήκε. Κατάφερε με αυτόν τον τρόπο να πετάξει έξω από το κόμμα όσους αμφισβήτησαν τη συνθηκολόγηση και έγινε ο απόλυτος κυρίαρχος χωρίς καμία αμφισβήτηση.Ακριβώς αυτό καλείται να επικυρώσει το δεύτερο συνέδριο. Την κυριαρχία του Αλέξη Τσίπρα και τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ στην πράξη σε αρχηγικό κόμμα.«Πρόκειται απλώς για ένα συνέδριο χειροκροτητών», λένε όσοι έφυγαν. Όσο για τη μοναδική “αντιπολιτευτική” τάση των «53», την κατηγορούν ότι ασκεί προσχηματική κριτική, καθώς οι διαφορές της είναι περισσότερο προσωπικές, χωρίς να  αμφισβητούν την κεντρική πολιτική γραμμή επί της ουσίας, αφού ως επικεφαλής της φέρεται ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο πιο σκληρός εφαρμοστής του μνημονίου και –εκ των πραγμάτων–  ο πιο “μνημονιακός” από όλο το υπουργικό συμβούλιο.«Το συνέδριο αυτό έπρεπε να είχε γίνει πέρσι, πριν το μνημόνιο, για να έχει σημασία και να παίξει κάποιον ρόλο», αναφέρει στο inside story πρώην στέλεχος της ομάδας των «53», που έφυγε πέρσι το καλοκαίρι. «Τώρα δεν πρόκειται παρά για ένα συνέδριο μετακλητών και ειδικών συμβούλων», μας λέει τόσο εκείνος όσο και σχεδόν όλοι οι αποχωρήσαντες. Τα στοιχεία του ρεπορτάζ εν πολλοίς τον επιβεβαιώνουν.

    Αναζητούνται σύνεδροι

    Μια άλλη ποιοτική διαφορά με το παρελθόν, όπως παραδέχονται σχεδόν όλοι, είναι ότι τον τελευταίο καιρό τα κατά τόπους μέλη του ΣΥΡΙΖΑ δεν “πατάνε” και τόσο πολύ στις τοπικές οργανώσεις. Ακόμα και στις προσυνεδριακές συνελεύσεις, η προσέλευση ήταν κατώτερη των προσδοκιών, παρά τις προσκλήσεις και μάλιστα από ένα κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία. Σε κάποιες οργανώσεις υπήρχε πρόβλημα να εκλέξουν τον αριθμό των συνέδρων που είχαν ως στόχο, καθώς το μέτρο ήταν ένας σύνεδρος για κάθε 10 μέλη. Σε οργάνωση επαρχίας που στο πρώτο συνέδριο είχε στείλει 4 συνέδρους και φιλοδοξούσε και στο δεύτερο τώρα να στείλει τον ίδιον αριθμό, κατάφεραν να εκλέξουν μόνο έναν σύνεδρο. Σε άλλη οργάνωση, κλαδική, δεν έκαναν καν εκλογές για να εκλέξουν τους συνέδρους καθώς οι ενδιαφερόμενοι δεν ξεπερνούσαν τους συνέδρους που θα εξέλεγε η οργάνωση…Παράλληλα, ένα θέμα που συζητήθηκε πολύ είναι ότι πολλά “αγαπημένα παιδιά” του κυβερνητικού και κομματικού μηχανισμού δεν κατάφεραν καν να εκλεγούν σύνεδροι από τις οργανώσεις τους. Ανάμεσα στα στελέχη αυτά ξεχωρίζουν τα ονόματα των Μαντά, Καρανίκα, Σταματάκη, Δουζίνα και άλλων, ενώ ο Θεόδωρος Δρίτσας κατάφερε και εξελέγη μόλις στην τελευταία θέση, ενώ την προηγούμενη φορά ήταν στους πρώτους.Πάντως, όσοι εξελέγησαν θα έχουν τη χαρά να απαντήσουν στο γνωστό πλέον ερωτηματολόγιο, που θα μοιράσει το κόμμα στους συνέδρους, χωρίς να είναι καθόλου ξεκάθαρο τι περιμένει να μάθει από αυτό και πώς θα αξιοποιήσει τις απαντήσεις.Αλλά και η εικόνα των οργανώσεων είναι πολύ διαφορετική από αυτή που ήταν παλιά. Στη μεταμνημονιακή κυβερνητική περίοδο, έπειτα από κάθε ομιλία υψηλόβαθμου στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ, συχνά παρατηρείται το φαινόμενο της “ουράς”, από άτομα που περιμένουν να χαιρετήσουν για να ζητήσουν στη συνέχεια δουλειά ή κάποιο ρουσφέτι.

    unnamed.png

    Το σύνθημα του συνεδρίου είναι πανομοιότυπο με αυτό της Χίλαρι Κλίντον, διεκδικήτριας της αμερικανικής προεδρίας.
    Οι ομάδες

    Αν και πλέον δεν είναι καθόλου έντονες οι διαφοροποιήσεις, η προεδρική τάση της «Ενωτικής Κίνησης» είναι η μαζικότερη, με την «Πλατφόρμα 2010» (στην οποίαν ανήκουν οι Δημήτρης Παπαδημούλης, Γιάννης Μπαλάφας, Ρένα Δούρου και Κώστας Ζαχαριάδης) από δίπλα. Ο άτυπος αρχηγός της «Ενωτικής Κίνησης» και δημιουργός της είναι ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς, ο οποίος επιδιώκει την απόλυτη επικράτηση και σε προσωπικό επίπεδο ο στόχος του είναι να έρθει πρώτος σε σταυροδοσία. Σύμμαχοί του στο συνέδριο αυτό είναι εκτός των άλλων και οι πασοκογενείς Παναγιώτης Κουρουμπλής και Χρήστος Σπίρτζης. Μαζί με την ομάδα αυτή είναι και η Όλγα Γεροβασίλη.Μια άλλη συμμαχία που διαμορφώνεται στο εσωκομματικό πεδίο και κάποιοι την παρομοιάζουν με την πάλαι ποτέ ομάδα Σημίτη των “τεσσάρων” στο ΠΑΣΟΚ, είναι αυτή των Δημήτρη Παπαδημούλη, Γιάννη Δραγασάκη και Ρένας Δούρου (η οποία ενδιαφέρεται εντόνως για την επόμενη μέρα, αν υπάρξει). Και οι τρεις τους ανήκουν στην πιο συντηρητική πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ. Η ομάδα αυτή έχει τους πιο ισχυρούς δεσμούς με το οικονομικό-τραπεζικό-μηντιακό σύστημα, το οποίο τους θεωρεί τους πιο “σοβαρούς” και “εκσυγχρονιστές” του ΣΥΡΙΖΑ. «Διαφορές μεταξύ των ομάδων που έχουν μείνει δεν υπάρχουν», μας λέει ένας από τους αποχωρήσαντες από την προεδρική πλειοψηφία. «Πρόκειται για συσσωματώσεις νομής εξουσίας».Πολλά από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που έφυγαν από την ομάδα των «53» λένε σήμερα ότι οι εναπομείναντες έπαιξαν σημαντικό ρόλο «για να μην φύγουν περισσότεροι και να κρατήσουν την πλειοψηφία στον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ». Τους το χρεώνουν όμως οι πρώην σύντροφοί τους, καθώς λένε ότι χωρίς τους εναπομείναντες «53» δεν θα υπήρχε το λεγόμενο «αριστερό μνημόνιο».Δική της παρουσία έχει και η τετράδα της πάλαι ποτέ ανανεωτικής αριστεράς, η οποία αναφέρεται στον Αλέξη Τσίπρα απευθείας και αποτελείται από τους Φίλη, Σκουρλέτη, Βούτση και Φλαμπουράρη. Στο συνέδριο θα συμμαχήσουν, προκειμένου να εκλεγούν, και με τους «53».

    Οι δύο αντίπαλοι

    Το ισχυρότερο πρόσωπο του συνεδρίου θεωρείται από όλους ο Νίκος Παππάς, ο οποίος υποτίθεται ότι θα αναμετρηθεί με την ομάδα των «53» του Ευκλείδη Τσακαλώτου που όμως, όπως λέγεται στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν κάνει τίποτα χωρίς να συμβουλευθεί τον Χριστόφορο Παπαδόπουλο, ο οποίος για πολλούς είναι ο άτυπος αλλά ουσιαστικός καθοδηγητής των «53». Ο Χριστόφορος Παπαδόπουλος έχει στενή σχέση με τον Αλέξη Τσίπρα, ανήκει κι αυτός στην παρέα της Αίγινας, τοποθετήθηκε βουλευτής στις εκλογές του Σεπτεμβρίου με λίστα ενώ η σύζυγός του, Όλγα Χαρίτου, διορίστηκε πρόσφατα στο υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων. Ουσιαστικές πολιτικές διαφορές ανάμεσα στον Ευκλείδη Τσακαλώτο και τον Νίκο Παππά δεν υπάρχουν, υπάρχει όμως θέμα χημείας και η σχέση τους δεν είναι η καλύτερη δυνατή. Ισχυρό όπλο του υπουργού Οικονομικών όμως θεωρείται η προτίμηση που του έχουν οι δανειστές.

    Ο νέος γραμματέας

    Το θέμα του γραμματέα έχει απασχολήσει τελευταία έντονα τον Αλέξη Τσίπρα, που το έχει συζητήσει σύμφωνα με πληροφορίες με τον Νίκο Παππά, αλλά μέχρι την τελευταία στιγμή δεν είχε γίνει γνωστό αν και τι αποφάσισαν. Ο νυν γραμματέας Πάνος Ρήγας, από τα πιο ουδέτερα και συντηρητικά στελέχη, που τοποθετήθηκε εκεί πέρυσι από τον Αλέξη Τσίπρα για να αντικαταστήσει τον Τάσο Κορωνάκη, φέρεται να επιθυμεί πολύ να παραμείνει. Πλην όμως, στο Μαξίμου θεωρούν ότι δεν περνάει στον κόσμο και οι εμφανίσεις του στα ΜΜΕ (κάτι στο οποίο δίνουν ιδιαίτερη σημασία στον ΣΥΡΙΖΑ) χαρακτηρίζονται ως σχεδόν αδιάφορες.Είναι ωστόσο πιστό και υπάκουο στέλεχος, κάτι που εκτιμάται από την ηγεσία ότι ισορροπεί τις άλλες ελλείψεις του. Για τη θέση του γραμματέα είχε συζητηθεί και το όνομα του νυν υπουργού Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτου, αλλά τα κακά ελληνικά του λέγεται ότι τους έκαναν να απορρίψουν τη σκέψη. Άλλο όνομα που έχει ακουστεί είναι αυτό του προερχόμενου από την πάλαι ποτέ νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, Νάσου Ηλιόπουλου, που φέρεται να ανήκει στην ομάδα Παππά, παρότι εκφέρει μια αριστερότερη ρητορική και συμμαχεί και με τους «53». Επίσης έχει ακουστεί και το όνομα του Πάνου Σκουρλέτη, ο οποίος θέλει μεν να παραμείνει υπουργός, αλλά χωρίς να φαίνεται ότι εφαρμόζει μνημόνιο, πράγμα όχι απλώς δύσκολο, αλλά αδύνατο στην περίπτωση του δικού του υπουργείου. Η έξοδος από την κυβέρνηση και η ανάληψη των καθηκόντων του γραμματέα του κόμματος θα μπορούσε, ωστόσο, να τον γλιτώσει από τη βέβαιη φθορά και τις αρνητικές συνέπειες της διακυβέρνησης, συντηρώντας τον στην πρώτη γραμμή.  «Θεωρείται υποβάθμιση,  αλλά θα διασωζόταν το “αριστερό προφίλ” του, ανέφεραν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.Κανένας δεν αποκλείει πάντως όλο αυτό το διάστημα και κάποιο όνομα-έκπληξη, που γνωρίζουν μόνο οι Τσίπρας-Παππάς. Υπήρχε η σκέψη πάντως, να μην κάνουν γραμματέα κάποιον από την προεδρική και πλειοψηφική «Ενωτική Κίνηση», αλλά να προτιμήσουν κάποιον από την «αριστερή πτέρυγα», αφού έτσι κι αλλιώς στην πράξη θα ήταν το ίδιο. Η διαφορά είναι μόνο στη ρητορική και για λόγους τακτικής και επικοινωνίας το Μαξιμου θα προτιμούσε το κόμμα να φαίνεται ένα κλικ πιο αριστερά από την κυβέρνηση. Άλλωστε αυτό που επιθυμεί ο Αλέξης Τσίπρας είναι το κόμμα να έχει την εικόνα της αριστερής συνείδησης (παρότι θέλει να το ανοίξει προς τους ψηφοφόρους του, δηλαδή να το μετακινήσει πιο δεξιά, προς το κέντρο) αλλά παρά την όποια κριτική, να επιδοκιμάζει στην πράξη την κυβέρνηση. Ο λόγος είναι προφανώς για να μπορεί να “ψαρεύει” και δεξιά και αριστερά.Σύμφωνα πάντως με πολιτικούς αναλυτές που βασίζονται σε στοιχεία δημοσκοπήσεων, το μεγαλύτερο μέρος των αριστερών ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να τον έχει εγκαταλείψει από τις εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου και η απώλεια αυτή έχει αντικατασταθεί σε έναν βαθμό από άλλους, συντηρητικότερους ψηφοφόρους. Η απώλεια ψηφοφόρων έτσι κι αλλιώς όχι μόνο παραμένει, αλλά διευρύνεται.

    Βασιλική Σιούτη
    Έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος στις εφημερίδες Ελευθεροτυπία και Επενδυτή, στα ραδιόφωνα Flash 961, Alpha 989 και Αθήνα 984 και σε περιοδικά. Έχει κάνει αποστολές σε Βαλκάνια, Παλαιστίνη, Ιράκ και Σερβία. Τα τελευταία χρόνια συνεργάστηκε με τα ThePressProject, Newpost, TVXS.
    Δημοσιεύτηκε στισ
    Σωστά τα έλεγε τότε στο Τσίπρα ο Παπανδρέου  αλλά ο Τσίπρας άλλα ήταν τα σχέδια του …
    Αιχμηρός  


    Θυμίζουμε μία ιστορικής αλλά και επίκαιρης σημασίας απάντηση του Γιώργου Παπανδρέου στον Αλέξη Τσίπρα, τον Ιούνιο του 2011. 

    Αξίζει να τη διαβάσετε με προσοχή:
    Ευχαριστώ κ. Τσίπρα. Δεν είναι η πρώτη, ίσως όχι και η τελευταία, φορά, που μου θέτετε περίπου τις ίδιες ερωτήσεις και τα ίδια διλήμματα. Να απαντήσω λίγο διαφορετικά σήμερα, λίγο πιο συναισθηματικά. Όταν ανέλαβα Πρωθυπουργός σε αυτή τη χώρα κάτι δεν πήγαινε καλά. Ήταν το τεράστιο χρέος, τα τεράστια ελλείμματα, ως σύμπτωμα βέβαια του προβλήματος που είχαμε μπροστά μας.
    Βαθύτερα συμπτώματα ήταν ότι δεν είχαμε ανταγωνιστική οικονομία, ότι αγοράζαμε περισσότερα και ξένα προϊόντα, απ’ ότι πουλούσαμε ελληνικά, ότι ουσιαστικά ήταν σε αργία η αγροτική μας παραγωγή, ένας τομέας εν δυνάμει δυναμικός.

    Ένα μεγάλο μέρος της παραγωγικής, κατά τα άλλα, κοινωνίας ζούσε παρασιτικά από το κράτος, από επιδοτήσεις, από πρόωρες συντάξεις από εργολαβίες, που ποτέ δεν τέλειωναν, από φάρμακα που πληρώναμε πολλαπλά, από αδιαφανείς προμήθειες, διαφθορά, ρουσφέτι – ο νέος μόνο στο Δημόσιο έβλεπε μέλλον – από φοροαπαλλαγές σε ομάδες με αποτέλεσμα να επικρατεί ανισότητα, όπως συνέβαινε με τις χαριστικές πράξεις για ασφαλιστικές εισφορές των Τραπεζών, υπήρχαν δηλαδή, ιδιαίτερα προνόμια που απολάμβαναν μόνο λίγοι.

     Ζούσαμε, λοιπόν, από ένα κράτος πελατειακό και όχι παραγωγικό. Από την άλλη, λέγαμε να μην πληρώνουμε φόρους, επειδή είναι άδικοι, να μην πληρώνουμε διόδια, να μην πληρώνουμε εισιτήρια. Πληρώναμε, όμως, κάτω από το τραπέζι την Εφορία, πληρώναμε το φακελάκι, το γρηγορόσημο, βγάζαμε τα λεφτά μας έξω. 
    Θέλαμε όμως, να έρθει ο επενδυτής, να φέρει τα δικά του λεφτά, και όταν έρχονταν κάποιος, έπεφταν να τον γδάρουν, να το πούμε πολύ λαϊκά. Θέλαμε όμως, από την άλλη, και σωστή παιδεία – δικαίως – και δωρεάν παιδεία – δικαίως – και δωρεάν υγεία – δικαίως – και πρόνοια και κρατικές επενδύσεις σε έργα στην Περιφέρεια και όχι μόνο, σε υποδομές – δικαίως. Αλλά όλα αυτά μαζί δεν πάνε, κ. Τσίπρα. Όλα αυτά μαζί δεν γίνονται. Και το κράτος αυτό λύγισε. 

    Γι΄ αυτό είμαστε αντιεξουσιαστές, γιατί είμαστε ενάντια σε αυτού του τύπου την εξουσία, σε αυτού του τύπου το κράτος. Εμείς θέλουμε ένα κράτος όχι μεγάλο και σπάταλο και πελατειακό, αλλά σωστό, δίκαιο, με διαφάνεια και βεβαίως να υπηρετεί τον πολίτη με σωστές Υπηρεσίες. Αλλά αυτό το κράτος ήταν τεράστιο, συγκεντρωτικό, αναποτελεσματικό, παρασιτικό, πελατειακό.

     Όταν ανέλαβα, λοιπόν, οι αγορές δεν μας δάνειζαν, το ξέρετε. Δεν μας δάνειζε κανείς από κάποια στιγμή και μετά.

    Πήγαμε και πήγα εγώ προσωπικά και ζήτησα στήριξη από τους εταίρους μας. Τι είπαμε; Πολύ απλά. Δώστε μας χρήματα για να μην καταστραφούμε. Πολύ απλά. Τι είπαν, λοιπόν, μετά από δυσκολίες; Να σας δώσουμε χρήματα. Για πόσο χρόνο; Εσαεί; Σαφώς όχι. Όσο χρειάζεται για να βάλετε τάξη στην οικονομία σας, αλλά κάντε οικονομίες και φτιάξτε μια οικονομία βιώσιμη, για να μην μας χρειάζεστε, για να σταθείτε στα δικά σας πόδια, με τις δικές σας δυνάμεις. Αυτό δεν είναι το ζητούμενο, κ. Τσίπρα, για να φύγουμε από την κηδεμονία; 
    Δηλαδή αν φύγει το ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, ο Παπανδρέου, θα έχει φύγει και το χρέος, θα έχουμε σταθεί στα πόδια μας, έτσι μονομιάς; Αυτή είναι η λύση; Νομίζετε ότι θέλουν αυτοί να μας χρηματοδοτούν; Διότι μιλάτε σαν να θέλουν αυτοί να μας χρηματοδοτούν. Κάποιοι θέλουν να υπάρχουν θεωρίες συνωμοσίας, ότι ήθελαν τάχα την Ελλάδα υπό εποπτεία. Ποια εποπτεία; Τα λεφτά τους μας δίνουν, κ. Τσίπρα, τα δικά τους λεφτά. Κι όχι μόνο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των φορολογούμενων, αλλά και του ΔΝΤ. Ξέρετε τι λένε στο ΔΝΤ οι αναδυόμενες χώρες; Γιατί δίνουμε σε αυτή την πλούσια χώρα, την Ελλάδα, το μεγαλύτερο πακέτο – μαμούθ που έχει ποτέ υπάρξει στην ιστορία του πλανήτη μας, όταν υπάρχουν φτωχές χώρες στην Αφρική, στη Λατινική Αμερική και στην Ασία, που χρειάζονται πολλά περισσότερα ή λιγότερα, αλλά δεν δίνουμε σε αυτούς. Θέλουν να μας δώσουν τα χρήματα; Θέλουν να απαλλαγούν από την Ελλάδα, κ. Τσίπρα, αυτό πρέπει να το κατανοήσετε.
     Και να πω και κάτι άλλο, γιατί είναι πολύ εύκολο να δικάζει κανείς προθέσεις. Εγώ δεν το κάνω ποτέ στη ζωή μου και σέβομαι την καλή προαίρεση κάθε βουλευτή και κάθε πολίτη αυτής της χώρας και θέλω και εσείς αυτό να το σεβαστείτε, διότι ποιος δημοκρατικά εκλεγμένος Πρωθυπουργός οποιασδήποτε χώρας, θα ήθελε να βγαίνει με τον δίσκο για να μαζεύει λεφτά από άλλες χώρες; Και να τα ακούει κι από πάνω, να ακούει τα σχολιανά του;
     Κανένας δεν το θέλει, και σίγουρα ούτε εγώ. Αλλά, αγαπητέ κ. Τσίπρα, εγώ δεν το κάνω για την πάρτη μου, το κάνω για την Ελλάδα, το κάνω για τον συνταξιούχο, το κάνω για τον εργαζόμενο, το κάνω για τη μικρομεσαία επιχείρηση, το κάνω για τον καταθέτη, το κάνω για τη νέα γενιά. 
     Σήμερα, πονάμε όλοι και θα πονάμε αυτά τα χρόνια που έχουμε μπροστά μας, τα δυο-τρία δύσκολα χρόνια. Αλλά θα ήταν πολύ πιο δύσκολα, αν δεν έτρεχα κι αν δεν τρέχαμε να πάρουμε αυτά τα χρήματα. Θέλω να μου πείτε, αγαπητοί συνάδελφοι, με ειλικρίνεια κάποια στιγμή, γιατί το έθεσα και στους αρχηγούς των κομμάτων: Θέλετε ή όχι τα χρήματα αυτά; Πέστε μου, πέστε το κ. Τσίπρα, τα θέλετε ή όχι; Πολύ καθαρά, όχι μισόλογα, θέλετε να τα διεκδικήσω αυτά τα λεφτά ή όχι;
    Αν μου πείτε, «άντε φτύσε τους» – τα λέω πολύ-πολύ λαϊκά – αλλά όλοι να το πούνε, όλοι μας να το πούμε εδώ, στη Βουλή, να το κάνω. Ξέρετε, πολλές φορές κι εγώ το ίδιο αισθάνομαι, ανθρώπινα λέω, «άει στο καλό με αυτούς που έχουμε πάνω στα κεφάλια μας». Αλλά αυτή είναι υπεύθυνη στάση; Θα ήταν πολύ εύκολο να πω αυτό και να κάνω τον ήρωα και να αισθανθώ προς στιγμήν εθνική ανάταση.

    Ξέρετε ποια θα ήταν η επόμενη μέρα όμως; Ποια εθνική ανάταση θα αισθανόμασταν την επόμενη μέρα, που θα φεύγαμε από το ευρώ; Που δεν θα είχαμε να πληρώσουμε; Ξέρετε ότι το έλλειμμά μας σήμερα, όχι χθες, σήμερα είναι όσο ολόκληρη η μισθοδοσία όλων των δημοσίων υπαλλήλων.

    Πολύ εύκολα, λοιπόν, λέτε να φύγουμε, και να τους πούμε να φύγουν. Την επόμενη ημέρα όμως, δεν θα είχαμε να πληρώσουμε όλους τους δημόσιους υπαλλήλους και συνταξιούχους μαζί. Αυτή θα ήταν η εθνική στάση, η πατριωτική στάση, κ. Τσίπρα;

    Και βέβαια, θα είχαμε χάσει μαζί με αυτό και τη μεγάλη ευκαιρία να αλλάξουμε επιτέλους αυτόν τον τόπο, με τις λιγότερο επώδυνες διαδικασίες, διότι αυτές οι επώδυνες διαδικασίες είναι πολύ λιγότερο επώδυνες από ό,τι θα ήταν εάν είχαμε καταστραφεί.
    Θέλω να θυμίσω τι συνέβη στην πατρίδα μας, όταν χάθηκε η λογική, όταν χάθηκε το μέτρο, όταν επικράτησε όχι δημοκρατικά ο λαός, αλλά όταν έγινε ο όχλος εργαλείο. Εγώ είμαι υπέρ και των διαμαρτυριών και κατανοώ τη γνήσια αγανάκτηση πάρα πολλών πολιτών. Προσοχή όμως, στο ποιος προσπαθεί αυτό να το ποδηγετήσει, ώστε ο κόσμος που διαδηλώνει να γίνει εργαλείο στα χέρια κάποιων, πουλώντας εύκολα και ευχάριστα λόγια, για να δημιουργήσει διχασμό.

    Σκεφθείτε, τι έγινε στην ιστορία, όταν αυτό συνέβη και μοιραστήκαμε στα δύο. Να θυμίσω την τύχη της Ελλάδας, όταν παραδοσιακές πολιτικές φατρίες της εποχής, μαζί με προύχοντες, τους προνομιούχους δηλαδή της εποχής της τουρκοκρατίας και τους πλοιοκτήτες, έφτασαν να δολοφονήσουν τον Καποδίστρια, επειδή έφτιαχνε κράτος, επειδή καταργούσε προνόμια, επειδή αποκαθιστούσε την κοινωνική δικαιοσύνη, επειδή έκανε μεταρρυθμίσεις στην παιδεία, επειδή έβαλε φόρους;

    Να σας θυμίσω τι έγινε όταν ο Τρικούπης μίλησε για τη χρεοκοπία; Όταν προσπάθησε να βάλει τάξη στη χώρα, όταν μίλησε για την ανάγκη δανεισμού από το εξωτερικό; Και τότε, υπήρχαν δήθεν φιλολαϊκές πολιτικές δυνάμεις που πρωτοστατούσαν στον λαϊκισμό και αρνήθηκαν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και ξέρουμε το αποτέλεσμα.

    Να θυμίσω την τύχη της Ελλάδας το ΄20, όταν κάποιοι πάλι ξεσήκωσαν το λαό εναντίον της συμμαχίας του Βενιζέλου με τους Ευρωπαίους και φώναζαν «οίκαδε», όταν έριξαν την Κυβέρνηση και έπεισαν τους πολίτες ότι τα δύσκολα πρέπει να τελειώσουν; Όταν επικράτησαν και πάλι τα εύκολα λόγια και οι ευχάριστες υποσχέσεις;

    Να θυμίσω τι ακολούθησε, όταν η Ελλάδα χωρίστηκε στον εμφύλιο, ή όταν ήρθαν σωτήρες με τον νέο διχασμό μετά το ΄65, που υπονόμευσαν τη Δημοκρατία;

    Κύριε Τσίπρα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αρκεί να διαβάσουμε την ιστορία μας, για να δούμε πολύ καθαρά, πόσο έβλαψε τη χώρα και πόσα χρόνια την πήγε πίσω, κάθε φορά που επικράτησε η έλλειψη ψυχραιμίας, η έλλειψη καθαρής ματιάς, τα ωραία και στρογγυλεμένα λόγια, ο λαϊκισμός, οι αφορισμοί.

    Οι αφορισμοί, από τους οποίους, δυστυχώς, η παραδοσιακή Αριστερά δεν έχει ξεφύγει ακόμα. Μια παράταξη, μια παράδοση, που θα έπρεπε να είναι κριτική στη σκέψη, αλλά χρησιμοποιείτε αφορισμούς αντί της λογικής. Ας μην κάνουμε το ίδιο λάθος, η Ελλάδα πρέπει να αντέξει, μπορεί να αντέξει, για να αλλάξει και να αλλάξει και δημοκρατικά.
    Αν από την άλλη, πρέπει να διεκδικήσω αυτά τα χρήματα, πρέπει αυτή η Κυβέρνηση να διεκδικήσει αυτά τα χρήματα – και τα διεκδικούμε κάθε τρίμηνο – αν νομίζετε λοιπόν ότι πρέπει να επαναδιαπραγματευτούμε σκληρά – και διαπραγματευόμαστε κάθε φορά σκληρά για τους καλύτερους δυνατούς όρους – τότε πρέπει να είμαστε συνεπείς στη μείωση του ελλείμματος και στις μεγάλες αλλαγές.

    Αυτό το πρόγραμμα δεν είναι ευχάριστο, το μνημόνιο δεν είναι ευχάριστο, το φάρμακο δεν είναι ευχάριστο και η θεραπεία θέλει και αφοσίωση ωση και συνέπεια.

    Μην φανταστείτε ότι δεν αντιλαμβάνομαι ότι οι συμπολίτες μας περνούν δύσκολες στιγμές. Το ξέρω, είμαι δίπλα τους, όσο πιο πολύ μπορώ. Αντιλαμβάνομαι τις δυσκολίες που περνάνε και οικογενειάρχες και μισθωτοί και άνεργοι και συνταξιούχοι. Όλοι όσοι βλέπουν το εισόδημά τους να μειώνεται κι έχουν δύσβατο δρόμο μπροστά τους, αγωνιούν για το μέλλον, για τα παιδιά τους. Αλλά γι’ αυτούς παλεύουμε, κ. Τσίπρα.

    Σήμερα η κοινωνία μας πληρώνει τα λάθη και τις αμαρτίες του παρελθόντος. Κάτι στο οποίο εσείς ποτέ δεν αναφέρεστε. Σαν να ξεκίνησε η ιστορία του σύμπαντος τον Οκτώβρη του 2009. Θα περάσουμε από μια αναπόφευκτη δοκιμασία και πρέπει να κάνουμε κάθε τι για να μην πληρώσουν εκείνοι ή να πληρώσουν λιγότερο εκείνοι που πράγματι δεν έχουν ευθύνες, όπως είναι η νέα γενιά, για τις αμαρτίες και τα λάθη που άλλοι διέπραξαν.

    Αυτές οι αγωνίες είναι δικαιολογημένες και η αγανάκτηση είναι δικαιολογημένη. Αλλά κάτι όμως υπάρχει που μας έφερε εδώ. Και δεν είναι ούτε το μνημόνιο, ούτε το μεσοπρόθεσμο, ούτε η αύξηση των φόρων. Είναι οι αμαρτίες, τα λάθη, το πολιτικό σύστημα που πρέπει ν’ αλλάξει – και αυτό πολεμάμε, που πρέπει να διώξουμε μακριά.

    Αυτή την Ελλάδα πρέπει ν’ αλλάξουμε, για να μην χρειαζόμαστε καμία επιτήρηση, καμία δουλεία πάνω από το κεφάλι μας. Αυτό είναι το πατριωτικό καθήκον και αυτό το πατριωτικό καθήκον εγώ, και η Παράταξή μου, η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, υπηρετούμε.

    Είναι το ύψιστο χρέος μας και η δέσμευσή μας από το 2009. Και αυτή ήταν η εντολή του Ελληνικού λαού και το 2009, ν’ αλλάξουμε την Ελλάδα και αυτό κάνουμε. Όπως, βέβαια, πρέπει ν’ αλλάξουμε και την Ευρώπη, μια συντηρητική φοβική, εσωστρεφή, εθνικιστική πολλές φορές Ευρώπη. Να παλέψουμε για τα ευρωομόλογα, για το φόρο επί των συναλλαγών, όπως προτείνω, και θα ήθελα και τη θέση σας πάνω σε αυτό.

    Μετά την ψήφιση από την πλειοψηφία της Ευρωβουλής της πρότασης της συναδέλφου σοσιαλίστριας Άννυς Ποδηματά για τον φόρο επί των συναλλαγών στις Τράπεζες, ήρθε η γαλλική Εθνοσυνέλευση να βγάλει ψήφισμα υπέρ αυτής της απόφασης. Θεωρώ ότι, και το ελληνικό Κοινοβούλιο αυτό θα πρέπει να κάνει.
    Μπορούμε, λοιπόν, να δώσουμε μάχες. Μην δίνετε μάχες άγονες, δώστε μάχες για ν’ αλλάξει αυτή η χώρα.
    Ευχαριστώ πάρα πολύ.»

    Δημοσιεύτηκε στισ

    Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν

    11 Οκτωβρίου 2016, 09:03
    Πόσο σημαντική είναι στη ζωή η εμπειρία!… Όπως λέγανε κι οι αρχαίοι μας πρόγονοι, «η μεν εμπειρία τέχνην εποίησεν, η δ’ απειρία τύχην» και «δεινόν εστίν η μη εμπειρία». Ένα μεγάλο κομμάτι της εμπειρίας μας, λοιπόν, το κερδίζουμε κάνοντας λάθη, αφού κανένας μας δεν είναι αλάνθαστος.

    Αναγνωρίζω την αλήθεια σε αυτήν τη θέση. Αλλά δεν μπορώ να συμφωνήσω πλήρως. Αλίμονο αν έπρεπε να παθαίνουμε συνέχεια στη ζωή, για να μαθαίνουμε.Χρήσιμα τα λάθη και διδακτικά, δεν λέω… Και για να λέμε την αλήθεια, έτσι κι αλλιώς, αναπόφευκτα. Όταν όμως καταφέρνουμε κι αποφεύγουμε μερικά, αυτό που κερδίζουμε τελικά είναι ο χρόνος. Γιατί το χρόνο που χάνουμε εξαιτίας τους, κανένας δεν θα μας τον δώσει πίσω. Κι αυτή είναι μια απώλεια στην περίπτωση που τα λάθη διορθώνονται. Γιατί υπάρχουν και τα άλλα, που δεν διορθώνονται…

    Γι’ αυτό νομίζω πως είναι σοφό να προσπαθούμε να κερδίσουμε από τις εμπειρίες και τα λάθη των άλλων. Θα πρέπει να ρουφάμε σαν σφουγγάρια τη γνώση γύρω μας, όπου την βρούμε.

    Από τις ζωές των άλλων, από την ιστορία, από τα βιβλία, από το θέατρο και τον κινηματογράφο, από τη φύση, από παντού… Θα πρέπει να ανοίγουμε τα αυτιά μας καλά-καλά όταν κανένας σπουδαίος άνθρωπος –στα έργα, όχι στα λόγια– μιλά και δίνει συμβουλές. Για να το καταλάβουμε αυτό καλύτερα, ας σκαρώσουμε μια παραβολή… Την παραβολή «του έμπειρου και του άπειρου οδοιπόρου». Και ας την εξετάσουμε στη συνέχεια, για να βγούμε ωφελημένοι.Είναι λοιπόν κάποιος μπροστά σ’ ένα σταυροδρόμι. Δύο είναι οι δρόμοι και δεν ξέρει ποιον πρέπει να πάρει. Διαλέγει στο τέλος τον έναν. Κακοτράχαλος ο δρόμος, δύσκολος, με ανηφόρες κι αγκάθια. Χωρίς νερό στη διαδρομή πουθενά. Και στο τέλος αδιέξοδο. Ένας γκρεμός απότομος και τίποτε άλλο.Δώσ’ του, λοιπόν, πάλι πίσω. Μια τρύπα στο νερό, κι ο χρόνος σ’ αυτό το πέρα-δώθε χαμένος για πάντα. Μόλις φτάνει κουρασμένος, κάθιδρος, σκονισμένος και μες στα νεύρα στο σταυροδρόμι από όπου ξεκίνησε, βλέπει έναν άλλο οδοιπόρο μπροστά στο ίδιο δίλημμα: «ποιον δρόμο να πάρω».

    Ας δούμε λοιπόν όλα τα ενδεχόμενα αυτής της συνάντησης ένα προς ένα…

    Πιστεύετε πως ο άπειρος οδοιπόρος θα ρωτήσει στα σίγουρα τον έμπειρο για οδηγίες; («Από πού έρχεσαι αδερφέ;», «Τι έχει ο δρόμος που πήρες παρακάτω;») Μην είστε καθόλου σίγουροι… Οι μισοί και παραπάνω δεν ρωτάνε. Άλλοι από μια περίεργη σιγουριά για τον εαυτό τους και τις δυνάμεις τους, άλλοι γιατί ντρέπονται, άλλοι γιατί φοβούνται να πιάσουν κουβέντα μ’ έναν άγνωστο κι αγριεμένο (καταπώς φαίνεται) διαβάτη. Άλλοι γιατί είναι καχύποπτοι και βάζουν στο μυαλό τους χίλια δυο πράγματα για τον απέναντι. Κι άλλοι γιατί με κάποιον απροσδιόριστο τρόπο δεν είναι και τόσο κοινωνικοί…Από την άλλη είναι κι ο έμπειρος οδοιπόρος. Πιστεύετε πως όλοι οι έμπειροι θα σπεύσουν να πληροφορήσουν τον ανυποψίαστο τύπο που απαντούν στο σταυροδρόμι; Και σε αυτήν την περίπτωση μην είστε σίγουροι… Οι μισοί και παραπάνω δεν θα το κάνουν. Άλλοι από κακία («άσ’ τον να πάθει ό,τι έπαθα κι εγώ»), άλλοι από αδιαφορία, άλλοι από άποψη – όλοι πρέπει να παθαίνουν, για να μάθουν.

    Κι άλλοι, τέλος, γιατί βαρέθηκαν να πηγαίνουν να κάνουν το καλό και να ακούνε τα «και ποιος σε ρώτησε εσένα;», «κι εσύ τι είσαι, εξυπνάκιας;», «και τι λόγος σου πέφτει εσένα;», «ποιος νομίζεις πως είσαι ρε ξερόλα;» και τα παρόμοια…

    Ποιος λοιπόν βγαίνει κερδισμένος στο παράδειγμά μας; Και πότε ο κάθε οδοιπόρος λειτουργεί σωστά και όπως πρέπει; Ο άπειρος που ρωτάει κάνει το σωστό. Γιατί οι πιθανότητες να κερδίσει κάτι ρωτώντας υπάρχουν. Ενώ όταν δεν ρωτά, είναι ανύπαρκτες. Ο έμπειρος που σπεύδει να ενημερώσει κάνει το σωστό. Κι ας ακούσει λόγια από πάνω… δεν πειράζει. Να τον λένε πως είναι εξυπνάκιας κι εγωιστής, ενώ είναι ακριβώς το αντίθετο. Είναι όπως μας θέλει ο Κύριος, αθώος σαν παιδί. Σπεύδει με την καθαρότητα ενός μικρού παιδιού να μοιραστεί τη σοκολάτα του (την πολύτιμή του γνώση) με το άλλο παιδάκι δίπλα του…Υπάρχει, βέβαια, κι άλλο ενδεχόμενο, πιο τραγικό. Ας πούμε πως ο έμπειρος ενημερώνει (είτε επειδή ρωτήθηκε, είτε χωρίς να ερωτηθεί). Αμφιβάλλετε πως οι μισοί άπειροι οδοιπόροι θα τον αγνοήσουν; Εγώ θα τα καταφέρω εκεί που αυτός απέτυχε. Κάτι δεν πρόσεξε ο ανόητος… Ενώ εγώ είμαι τσακάλι… εγώ.. εγώ…Τι τέρας κι αυτός ο εγωισμός… Τότε είναι που έρχεται ο Κύριος, όπως στον Σαούλ (τον μετέπειτα Απόστολο Παύλο). Για να μας πει κι εμάς με στοργή και με λίγη από αυτήν τη γλυκιά ειρωνεία με την οποία μιλάμε καμμιά φορά στα πολύ μωρά: «τι κάνεις εκεί βρε χαζούλι;».

    «Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν». Σε ποιον πας κόντρα βρε παιδί μου… Τον εαυτό σου μόνο σακατεύεις, τίποτε άλλο δεν κάνεις.

    Φταίει λοιπόν ο Θεός που μας παιδαγωγεί σ’ αυτές τις περιπτώσεις; Όταν ούτε κι από τα λάθη των άλλων ούτε κι απ’ τα δικά μας διδασκόμαστε;

    Δημοσιεύτηκε στισ

    ΣτΕ: Αίτηση από τρεις επιχειρηματίες για ακύρωση όλων των περιορισμών στην ίδρυση νέου φαρμακείου 


    Με δεδομένο ότι η προσβαλλόμενη ΚΥΑ αποσκοπεί στην απελευθέρωση του φαρμακευτικού επαγγέλματος, οι περιορισμοί υποσκάπτουν ή αναιρούν τον σκοπό για τον οποίο εκδόθηκε η επίμαχη κανονιστική πράξη.

    Νέα τροπή παίρνει η διαμάχη για το “άνοιγμα” του επαγγέλματος του φαρμακοποιού.

    Τρεις επιχειρηματίες, εκ των οποίων οι δύο είναι φαρμακοποιοί, υπέβαλαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας αίτηση ακύρωσης της Κοινής Υπουργικής Απόφασης (ΚΥΑ) 36277/2016, με την οποία θεσπίζονται περιορισμοί στην ίδρυση νέου φαρμακείου.

    Σύμφωνα με πληροφορίες του Iatronet, με την αίτησή τους, οι προσφυγέντες ζητούν την κατάργηση όλων των υφιστάμενων περιορισμών.

    Επισημαίνουν πως οι περιορισμοί αντιβαίνουν στο Σύνταγμα και την κοινοτική νομοθεσία και πως η παρέμβαση της Πολιτείας έπρεπε να έχει γίνει με Προεδρικό Διάταγμα αντί για ΚΥΑ.

    Σημειώνεται ότι η επίμαχη ΚΥΑ δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 23 Μαΐου 2016. Με αυτή, δίνεται το δικαίωμα ίδρυσης φαρμακείου και σε μη φαρμακοποιούς, αλλά όχι σε νομικά πρόσωπα:

    “Άδεια ίδρυσης φαρμακείου δεν χορηγείται σε νομικά πρόσωπα, πλην των συνεταιρισμών φαρμακοποιών μελών της Ομοσπονδίας Συνεταιρισμών Φαρμακοποιών Ελλάδος (ΟΣΦΕ)”, αναφέρεται χαρακτηριστικά στο άρθρο 2 της ΚΥΑ.

    Οι τρεις προσφυγέντες είναι μέτοχοι σε εταιρείες με αντικείμενο την χονδρική πώληση φαρμάκων και φαρμακευτικών προϊόντων, κατέχοντας παράλληλα ποσοστό σε ομόρρυθμες εταιρείες που διαχειρίζονται φαρμακεία.

    Ακύρωση

    Ζητούν την ακύρωση της ΚΥΑ 36277/2016, προβάλλοντας τα εξής επιχειρήματα:

    Το ισχύον Σύνταγμα κατοχυρώνει την επαγγελματική και οικονομική ελευθερία, οι οποίες ταυτίζονται με την ελευθερία της αγοράς.

    Στις παραπάνω ελευθερίες μπορούν να επιβληθούν περιορισμοί μόνο για την προστασία των δικαιωμάτων της ελευθερίας, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και την αποτροπή βλαβών στην εθνική οικονομία.

    Στην αίτηση ακύρωσης επισημαίνεται χαρακτηριστικά πως “…εκκινώντας από την κατάφαση ότι η προσβαλλόμενη ΚΥΑ αποσκοπεί στην απελευθέρωση του φαρμακευτικού επαγγέλματος, οι προλεχθέντες περιορισμοί υποσκάπτουν ή αναιρούν τον σκοπό για τον οποίο εκδόθηκε η επίμαχη κανονιστική πράξη”…

    Εταιρεία

    Γίνεται λόγος για “νομική ελαττωματικότητα” των περιορισμών ως προς το νομικό πρόσωπο του λειτουργούντος φαρμακείου, το οποίο δεν μπορεί να είναι παρά μόνο εταιρεία περιορισμένης ευθύνης (ΕΠΕ), χωρίς να προκύπτει ο οποιοσδήποτε δικαιολογητικός λόγος για τον αποκλεισμό των λοιπών εταιρικών μορφών, όπως ανώνυμες εταιρείες (ΑΕ).

    Δεν υπάρχουν, δε, αντικειμενικοί λόγοι ως προς την επιβολή περιορισμού και στο ποσοστό συμμετοχής σε αυτές.

    Οι προσφυγέντες υπογραμμίζουν, επίσης, ότι η επίμαχη ΚΥΑ παραβιάζει τις διατάξεις του πρωτογενούς ενωσιακού δικαίου και πρέπει να σταλεί από το ΣτΕ σχετικό ερώτημα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

    Αναφέρουν, τέλος, ότι η εισαγωγή των κρίσιμων κανονιστικών ρυθμίσεων με Υπουργική Απόφαση πάσχει από νομική πλημμέλεια, καθώς οι ρυθμίσεις αυτές ως γενικές έπρεπε να εισαχθούν με κανονιστικό διάταγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας.

    Πηγή: iatronet.gr

    Δημοσιεύτηκε στισ

    7+1 πράγματα που κάνουν το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών μοναδικο

    Είναι ωραίο να γίνεσαι «τουρίστας» στην πόλη σου και να (ξανα)γνωρίζεις σημεία ιστορικά, όπως οι κεντρικές εγκαταστάσεις του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών στο Θησείο. Να περπατάς στο Λόφο των Νυμφών, απέναντι από την Ακρόπολη, όπου στέκει για δύο αιώνες σχεδόν το πόνημα του αρχιτέκτονα Θεόφιλου Χάνσεν, ένα εμβληματικό νεοκλασικό κτίριο που κατασκευάστηκε το 1846 για να στεγάσει το νεοϊδρυθέν τότε Αστεροσκοπείο και σήμερα λειτουργεί ως Mουσείο, ένα «παράθυρο» όχι μόνο στο παρελθόν αλλά και στο μέλλον. Να βλέπεις και να μαθαίνεις για βιβλία, χάρτες και επιστημονικά όργανα περασμένων αιώνων.
    Να μεταφέρεσαι στο διπλανό Λόφο της Πνύκας – εκεί όπου βρισκόταν το «Ηλιοτρόπιο» του αστρονόμου Μέτωνα ήδη από τον χρυσό αιώνα των Αθηνών – και να παρατηρείς τα άστρα μέσα από το υπεραιωνόβιο  τηλεσκόπιο Δωρίδη, το πάλαι ποτέ βασικό όργανο του Αστεροσκοπείου που σχεδιάστηκε από τον P. Gautier στο Παρίσι (1902) και παραμένει λειτουργικό μέχρι σήμερα.
    AdTech Ad
    Με αφορμή τη συμπλήρωση 170 χρόνων λειτουργίας, εφέτος η διοίκηση του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών άνοιξε διάπλατα της πύλες του για να κάνει τον επισκέπτη κοινωνό μιας πλούσιας ιστορίας. Με μια σειρά εκδηλώσεων καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους αλλά και την καθιέρωση των απογευματινών επισκέψεων για ξενάγηση στο Μουσείο και αστροπαρατήρηση, το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών εισέρχεται σε μια νέα περίοδο εξωστρέφειας που – όπως μας λένε οι αρμόδιοι- θα έχει μακρά διάρκεια.
    Παράλληλα, το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών έχει θέσει στη διάθεση του κοινού ένα πλουσιότατο φωτογραφικό και ιστορικό λεύκωμα με σκοπό να παρουσιάσει τους βασικούς σταθμούς της πορείας του – μιας πορείας συνυφασμένης με την εξέλιξη της έρευνας και τη σύνδεσή της με τις κοινωνικές υπηρεσίες στην Ελλάδα – και να αναδείξει όχι μόνο το πλούσιο παρελθόν του αλλά και ένα δυναμικό παρόν που προοιωνίζεται ένα ακόμα πιο πολλά υποσχόμενο μέλλον.
    Εμείς ξεφυλλίσαμε το 500/σέλιδο λεύκωμα, λάβαμε μέρος σε μια από τις ξεναγήσεις που γίνονται κατόπιν συνεννόησης με το Κέντρο Επισκεπτών του Θησείου και σας παρουσιάζουμε 7 + 1 θέματα που πρέπει να γνωρίζετε για το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών πριν κάνετε κι εσείς αυτό το μαγικό ταξίδι στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.
    1. Το πρώτο Ερευνητικό Κέντρο στην Ελλάδα και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη

    Το Εθνικό Αστεροσκοπείον Αθηνών (ΕΑΑ) ιστορικά αποτελεί το πρώτο Ερευνητικό Κέντρο της Χώρας και την Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Για να γίνει κατανοητή η σημασία της ίδρυσής του την εποχή εκείνη πρέπει να γυρίσουμε πίσω το χρόνο στη Αθήνα του 1840, μια πόλη χωρίς φωτισμό δρόμους και αμάξια, όταν η Ομόνοια ήταν βουστάσια και στάβλοι, η Σταδίου ρεματιά και το Θησείο μια περιοχή με βοσκοτόπια, γεμάτη πρόβατα και εγκαταλελειμμένες από τους Οθωμανούς καμήλες. Σε αυτή την πόλη θεμελιώθηκε η κατασκευή του νεοκλασικού κτιρίου που στέγασε το Αστεροσκοπείο σε σχέδια του Θεόφιλου Χάνσεν, ενός από τους μεγαλύτερους αρχιτέκτονες που έζησαν ποτέ, με τη χορηγία του πλουσιότερου αυτοδημιούργητου επιχειρηματία και τραπεζίτη της Ευρώπης, Γεώργιου Σίνα, γι’ αυτό και το εμβληματικό κτίριο αποκαλείται κτίριο Σίνα. Ο εθνικός ευεργέτης διέβλεπε το μέλλον της χώρα στη ναυσιπλοΐα και την ανάγκη δημιουργίας ενός αστεροσκοπείου για τον ακριβή υπολογισμό του χρόνου και του ναυτικού στίγματος. Υπό την επήρεια του φυσικού και αστρονόμου καθηγητή Γιώργου Βούρη δώρισε λοιπόν στο ελληνικό κράτος 500.000 δραχμές για την ίδρυση αστεροσκοπείου στην Αθήνα.

    Οι οραματιστές του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών εκλήθησαν να υλοποιήσουν  τους υψηλούς στόχους τους σε μια χώρα όπου έκαιγαν ακόμα οι στάχτες από τις μάχες του Αγώνα της να αποτινάξει το ζυγό της 400χρονης σκλαβιάς της, μια χώρα οικονομικά χρεωκοπημένη που είχε δολοφονήσει τον πρώτο κυβερνήτη της, δεν είχε ακόμα Σύνταγμα και την κυβερνούσαν ξένες επιτροπείες. Ο πρώτος διευθυντής του Αστεροσκοπείου Γιώργος Βούρης είχε εκτός από τις προαναφερθείσες δυσκολίες να παλέψει και με τις δυσκολίες που γεννούσε η γραφειοκρατική διοίκηση. Παρόλα αυτά, με παρατηρήσεις με τα πρώτα μετεωρολογικά και αστρονομικά όργανα έβαλε την Ελλάδα στον χάρτη της τότε σύγχρονης έρευνας.

    Το 1846, το προσωπικό του ΕΑΑ αριθμούσε ένα άτομο, τον διευθυντή Γιώργο Βούρη. Σήμερα οι εργαζόμενοι ξεπερνούν τους 300. Αντιστοίχως, ο τότε προϋπολογισμός του ισοδυναμούσε με τον μισθό του Καθηγητή Βούρη και πληρωνόταν από τη χορηγία του Γεωργίου Σίνα ενώ σήμερα ξεπερνά τα 10 εκατομμύρια ευρώ και προέρχεται στο μεγαλύτερο ποσοστό του από ανταγωνιστικά ευρωπαϊκά προγράμματα.
    2. Η συνέχεια μιας αστρονομικής ιστορίας που ξεκίνησε 2500 χρόνια πριν

    Χιλιετίες ήδη προ Χριστού οι Έλληνες προσπάθησαν να κατανοήσουν και να ερμηνεύσουν το Σύμπαν και τη θέση τους μέσα σε αυτό παρατηρώντας τον ουράνιο θόλο. Τον 5ο αιώνα π.Χ. την εποχή του χρυσού αιώνα των Αθηνών, ο Αθηναίος αστρονόμος Μέτων με τον συνεργάτη του Ευκτήμονα εγκατέστησαν το πρώτο αστεροσκοπείο της Ελληνικής και παγκόσμιας ιστορίας, το Ηλιοτρόπιο, τα θεμέλια του οποίου είναι ακόμα ορατά στην Πνύκα.  Ο Μέτων είναι γνωστός για τους υπολογισμούς του που αφορούν τον Μετωνικό κύκλο, ο οποίος αποτέλεσε τη βάση για το Ελληνικό ημερολόγιο μέχρι την υιοθέτηση του Ιουλιανού και ο οποίος χρησιμοποιείται και στον Μηχανισμό των Αντικυθήρων, τον αρχαιότερο αστρονομικό υπολογιστή του κόσμου, μεγάλης κλίμακας αντίγραφο του οποίου φιλοξενεί το Μουσείο του ΕΑΑ. Έτσι, η παρουσία του αστεροσκοπείου στους ιστορικούς χώρου των λόφων των Νυμφών και της Πνύκας μπορεί να θεωρηθεί ότι υπό την ευρεία έννοια μετρά από την κλασική Αθήνα του Μέτωνα, μια πορεία 2500 ετών αστεροσκοπείου και αστρονομίας στην Αθήνα.
    3. Ο πιο ακριβής χάρτης της Σελήνης

    Στον θόλο του κτιρίου Σίνα βρίσκεται το ισημερινό τηλεσκόπιο Ploessl, διαμέτρου 15,8 εκατοστών με το οποίο ο Γερμανός αστρονόμος Ιούλιος Σμιτ σχεδίασε μέσα σε 20 χρόνια τον πλέον ακριβή χάρτη της Σελήνης του 19ου αιώνα, που έκανε το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών γνωστό διεθνώς. Ο Σμιτ διορίστηκε δ/ντης του ΕΑΑ το 1858. Κατά της διάρκεια της 26χρονης θητείας του έκανε πλήθος αστρονομικών, μετεωρολογικών, υψομετρικών, και γεωφυσικών παρατηρήσεων τις οποίες δημοσίευσε. Εκείνο όμως που ανέδειξε τον ίδιο και το έργο του είναι ο Τοπογραφικός Χάρτης της Σελήνης (Charte der Gebirge des Mondes) που δημοσιεύθηκε στο Βερολίνο το 1878.

    Στην τελική του μορφή έχει διάμετρο δύο μέτρα, αποτελείται από 25 τμήματα που στο σύνολό τους απεικονίζουν τη ορατή από τη Γη επιφάνεια της Σελήνης και περιέχει 30.000 κρατήρες. Ο χάρτης αναφέρεται στο βιβλίο του Ιουλίου Βερν Γύρω από τη Σελήνη. Αντίγραφο του χάρτη φιλοξενείται στο Μουσείο του Αστεροσκοπείου.

    4. Η «Αίθουσα του Χρόνου»
    Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει ο αστρονομικός τρόπος με τον οποίο υπολογιζόταν η ώρα στην Ελλάδα για έναν αιώνα, έως το 1965. Για τον καθορισμό της ώρας και τη ρύθμιση άλλων ναυτικών και πολιτικών χρονομέτρων χρησιμοποιούνταν  τηλεσκόπια, χρονόμετρα και εκκρεμή. Ορισμένα εξ αυτών, όπως το εκκρεμές του Berthoud, κατασκευής 1800, επισκευάσθηκαν πρόσφατα και είναι σε πλήρη λειτουργία ακόμα και σήμερα και φυλάσσονται στο μουσείο του ΕΑΑ. Επίσης στην «Αίθουσα του Χρόνου» στο μουσείο του ΕΕΑ στο κτίριο Σίνα βρίσκεται το μεσημβρινό διοπτρικό τηλεσκόπιο Starke με το οποίο γίνεται ο καθορισμός των συντεταγμένων των ουράνιων σωμάτων και χρησιμοποιούνταν για τη μέτρηση του χρόνου ώστε να ανακοινώνεται η επίσημη ώρα Ελλάδας από το Εθνικό Αστεροσκοπείο. Υπεύθυνος για τον ακριβή προσδιορισμό της ώρας ήταν εξειδικευμένος παρατηρητής που εργαζόταν στην «Αίθουσα του Χρόνου». Ο εσωτερικός κανονισμός του Αστεροσκοπείου το 1921 ανέφερε: «Κάθε μεσημέρι στις 12:00 ακριβώς ένα μπαλόνι που φαινόταν από την πόλη της Αθήνας κατέβαινε από την οροφή του κτιρίου και έτσι ανακοινωνόταν η ώρα».

     (Δεξιά, το παλιότερο όργανο του Μουσείου, το εκκρεμές Louis Berthoud, κατασκευασμένο από τον ικανότερο Γάλλο ωρολογοποιό των αρχών του 19ου αιώνα.. Αριστερά, οι καταγραφικοί χρονογράφοι G. Boulitte και Fenon και νηματούχο μετρόμετρο που προσαρμοζόταν στη θέση του προσοφθάλμιου φακού του τηλεσκοπίου Starke και χρησίμευε στην καταγραφή της θέσης των αστέρων)

    5. Το πιο σύγχρονο αντίγραφο του Μηχανισμού των Αντικυθήρων

    Το αντίγραφο του Μηχανισμού των Αντικυθήρων, αναλογίας 3 προς 1, που επίσης φυλάσσεται στο Μουσείο του ΕΑΑ είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά εκθέματα δεδομένου ότι ο Μηχανισμός αποτελεί κορυφαίο δείγμα της αρχαίας ελληνικής τεχνολογίας. Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων ήταν ένας ορειχάλκινος αναλογικός υπολογιστής εκπληκτικής τεχνολογίας. Κατασκευάστηκε πριν από 2000 χρόνια και χρησιμοποιούνταν για τον ακριβή υπολογισμό της θέσης του Ήλιου, της Σελήνης και πιθανώς των πλανητών στον ουρανό. Υπολόγιζε τις φάσεις της Σελήνης, προέβλεπε εκλείψεις και προσδιόριζε την ημερομηνία τέλεσης των αρχαίων στεφανιτών αγώνων. Στην επιφάνειά του ήταν χαραγμένοι οι 12 μήνες ενός ημερολογίου κορινθιακής προέλευσης, διάφορα ετήσια αστρονομικά φαινόμενα και ένα εκτεταμένο εγχειρίδιο χρήσης. Είναι τόσο σημαντικός για την εξέλιξη της Τεχνολογίας, όσο και η Ακρόπολη για την εξέλιξη της Αρχιτεκτονικής. Παρόμοιος αρχαίος μηχανισμός δεν έχει βρεθεί μέχρι σήμερα. Έτσι εύλογα γεννάται το ερώτημα τι τεχνική υποδομή υπήρχε την εποχή που κατασκευάστηκε και τι απέγινε η γνώση και η τέχνη που περιέκλειε.
    6. Η μεγαλύτερη κλιματική βάση δεδομένων στα Βαλκάνια

    (Εκτενείς μετεωρολογικές παρατηρήσεις του 1893. Αξιοσημείωτη είναι η μέτρηση παραμέτρων όπως η ηλιακή ακτινοβολία και τα επίπεδα του όζοντος)

    Αν οι ρίζες της επιστήμης της Μετεωρολογίας ανάγονται στην Αρχαία Ελλάδα (από τη λέξη μετέωρα προκύπτει και το όνομά της), η ιστορία της Μετεωρολογίας και της Κλιματολογίας στη σύγχρονη Ελλάδα ταυτίζεται με το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών. Κι αυτό διότι ταυτόχρονα με την ίδρυσή του ξεκινά και η συστηματική συλλογή μετεωρολογικών μετρήσεων και παρατηρήσεων η οποία συνεχίζεται έως σήμερα, παρέχοντας στην επιστημονική κοινότητα πλήρεις και συνεχείς χρονοσειρές των σημαντικότερων κλιματικών μεγεθών, διάρκειας μεγαλύτερης του ενάμιση αιώνα. Πρόκειται για τις μεγαλύτερες σε όγκο και διάρκεια κλιματικές χρονοσειρές στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια και αποτελούν η μοναδική ιστορική πηγή πληροφόρησης για τις μεταβολές του κλίματος σε μια ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι οι μετεωρολογικές παρατηρήσεις στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών δεν διακόπηκαν ποτέ, ακόμα και σε περιόδους δύσκολες, όπως αυτή της Κατοχής, με εξαίρεση την περίοδο των Δεκεμβριανών όταν το ΕΑΑ απετέλεσε πεδίο μαχών.
    Αξίζει να σημειωθεί ότι το ΕΑΑ έχει συμβάλει εξαιρετικά στη δημιουργία και στην κοινωνική αξιοποίηση της σεισμολογίας στην Ελλάδα καθώς από τα τέλη του 19ου αιώνα το Γεωδυναμικό του τμήμα ανέλαβε τη μελέτη σεισμών με σύγχρονες διαδικασίες.
    7. Τα τηλεσκόπια  Δωρίδη & Newall

    Το Ισημερινό τηλεσκόπιο Δωρίδη, απετέλεσε το κύριο αστρονομικό όργανο του ΕΑΑ από το 1902 έως το 1960. Με το οπτικό του σύστημα να έχει κατασκευαστεί από τους αδερφούς Henry και το ισημερινό σύστημα, γερμανικού τύπου, σχεδιασμένο από τον P. Gautier, σήμερα δεν αποτελεί ούτε το μεγαλύτερο ούτε το πιο εντυπωσιακό τηλεσκόπιο του ΕΑΑ. Αποτελεί όμως πηγή πολύτιμης γνώσης και εμπειρίας για τον επισκέπτη καθώς έχει επισκευαστεί, παραμένει λειτουργικό και είναι ανοιχτό στο κοινό για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Έχει φακό διαμέτρου 40 εκατοστών, μήκος 5 μέτρων και βάρος 5 τόνων. Στεγάζεται σε ειδικό κτίριο με θόλο σε ένα φανταστικό σημείο στην Πνύκα, με εκπληκτική θέα στην Ακρόπολη.

    Το διοπτρικό τηλεσκόπιο Newall κατασκευάστηκε το 1869 για λογαριασμό ενός ερασιτέχνη αστρονόμου. Η κατασκευή του διήρκεσε 6 χρόνια και ήταν για μικρό χρονικό διάστημα το μεγαλύτερο τηλεσκόπιο στον κόσμο. Με τα χρόνια πέρασε στο Αστεροσκοπείο του Cambridge και το 1956 δωρήθηκε στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών. Η αποσυναρμολόγηση και η μεταφορά του στην Ελλάδα έγινε με δωρεά Ελλήνων εφοπλιστών ενώ με κρατική επιχορήγηση κατασκευάστηκε κτίριο με θόλο διαμέτρου 14 μέτρων στον λόφο Κουφού στην Παλαιά Πεντέλη όπου από το 1937 λειτουργούσε ο Αστρονομικός Σταθμός Πεντέλης. Με φακό διαμέτρου 62,5 εκατοστών και βάρος που υπερβαίνει τους 9 τόνους ήταν το μεγαλύτερο τηλεσκόπιο στην Ελλάδα μέχρι το 1965 και χρησιμοποιήθηκε για πλήθος παρατηρήσεων. Εγκαταλείφθηκε πρακτικά τη δεκαετία του ’80 αλλά το 1995 ανακαινίστηκε για να αποτελέσει το βασικό εκπαιδευτικό τηλεσκόπιο του Κέντρου Επισκεπτών του Αστρονομικού Σταθμού Πεντέλης. Κατά τα 20 χρόνια λειτουργίας του έχουν προσέλθει περισσότεροι από 230.000 επισκέπτες. 

    Πριν μια δεκαετία περίπου, το ιστορικό τηλεσκόπιο Newall παρέµενε πάλι εκτός λειτουργίας εξαιτίας προβληµάτων που αντιµετώπιζαν ο µηχανισµός του, ο θόλος που το περιβάλλει, αλλά και όλο το κτίριο που το στεγάζει, µε υγρασία, κ.λ.π. Ήταν θέµα προτεραιότητας να τεθεί ξανά το τηλεσκόπιο στη «µάχη» της παρατήρησης και να επαναλειτουργήσει το Κέντρο Επισκεπτών του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών στην Πεντέλη. Ο βασικός στόχος ήταν να επιτευχθεί η επισκευή του περιστρεφόµενου θόλου και της θυρίδας του κτιρίου που στεγάζει το ιστορικό διοπτρικό τηλεσκόπιο. Η εξειδικευµένη αυτή επισκευή περιλάµβανε συντήρηση του κινητού δαπέδου του θόλου, αντικατάσταση φθαρµένων εξαρτηµάτων της θυρίδας και του περιστρεφόµενου θόλου, συντήρηση των µηχανισµών κίνησης του θόλου καθώς επίσης και συντήρηση των ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων. Το αποτέλεσµα ήταν το τηλεσκόπιο Newall, η µεγαλύτερη υποδοµή του Κέντρου Επισκεπτών στην Πεντέλη, να καταστεί ξανά πλήρως λειτουργικό και έτσι να συνεχίσει η ήδη αξιόλογη πορεία του Κέντρου σε θέµατα επιµόρφωσης και εκπαίδευσης του ευρύτερου κοινού µε κατακόρυφη αύξηση της επισκεψιµότητάς του.
    +1. Η Πύλη μας στο Διάστημα (και όχι μόνο)
    Σήμερα το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών αποτελεί την πύλη της χώρας μας στο Διάστημα, με τη δημιουργία του πρώτου Κέντρου Ανάλυσης Δορυφορικών Δεδομένων Παρατήρησης της Γής. Για την υποστήριξη των αστρονομικών ερευνών του ολοκλήρωσε την κατασκευή του τηλεσκόπιου Αρίσταρχος, που είναι το δεύτερο  μεγαλύτερο στη Ηπειρωτική Ευρώπη. Για την υποστήριξη ερευνών στο ατμοσφαιρικό περιβάλλον, έχει αναπτύξει πανελλήνιο δίκτυο πλέον των 300 μετεωρολογικών και περιβαλλοντολογικών σταθμών, ενώ για τη μελέτη της δυναμικής του στερεού φλοιού της Γης ανέπτυξε δίκτυο πλέον των 160 σεισμολογικών σταθμών σε όλο τον Ελληνικό χώρο. Το ΕΑΑ συνεχώς εξελίσσει πρωτοποριακές δομές υποστήριξης των ερευνητικών του δράσεων όλων των Ινστιτούτων του, διαθέτοντας αυτή τη στιγμή περί τους 500 μετρητικούς σταθμούς που καλύπτουν όλη την ελληνική επικράτεια.
    Παράλληλα, με τα Κέντρα Επισκεπτών του, το ΕΑΑ εξελίσσει και τα πεδία της διάδοσης των ερευνητικών αποτελεσμάτων του και της συνεχούς ενημέρωσης του κοινού, πέρα από τους στενούς επιστημονικούς κύκλους. Όσο για το ενδιαφέρον του κόσμου; Αυτό είναι εντυπωσιακά αυξανόμενο, όπως επιβεβαιώνει ο Ειδικός Τεχνικός Επιστήμονας, Δρ. Χρήστος Παπαδημητρίου, ο οποίος μας έκανε και την ξενάγηση στους χώρους του Αστεροσκοπείου στο Θησείο. «Με την ταχύτητα της πληροφορίας σήμερα, το κοινό θέλει πάντα κάτι καινούργιο και αυτό το προσφέρει το ΕΑΑ. Εδώ το ΕΑΑ πάντα σε πάει ένα βήμα μπροστά, γι’ αυτό το ενδιαφέρον του κόσμου αυξάνεται».
    ΣΤΑΘΕΡΟ ΣΗΜΕΙΟ ΑΝΑΦΟΡΑΣ.
    Ο Κανάρης Τσίγκανος, καθηγητής της Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Διευθυντής του Αστεροσκοπείου και Πρόεδρος του Διοικητικού του Συμβουλίου τα τελευταία 6 χρόνια από το 2011 μας ανέφερε χαρακτηριστικά:
    «Το Εθνικόν Αστεροσκοπείον Αθηνών ξεκίνησε τη μακρά διαδρομή του στο χώρο και το χρόνο το 1842, σε μια Ελλάδα που με το βλέμμα στραμμένο στο ένδοξο παρελθόν της, προσπαθούσε να αναδυθεί από τις στάχτες του Αγώνα αποτινάσσοντας ένα 400/χρονο ζυγό, για να σταθεί στα πόδια της και να θεμελιώσει τις δημόσιες λειτουργίες της.  Τότε το Αστεροσκοπείο άνοιξε νέους ορίζοντες με τη μέτρηση του χρόνου, ιδιαίτερα κρίσιμη για την ανάπτυξη της Ελληνικής ναυσιπλοΐας, συνεισφέροντας στο να εδραιωθεί αυτή σε παγκόσμια οικονομική δύναμη μέχρι σήμερα.  Συνάμα όμως, από τότε εμφανίσθηκαν και τα πρώτα γενεσιουργά προβλήματα της χώρας:  η πρώτη χρεωκοπία της, η δολοφονία του πρώτου οραματιστή της Κυβερνήτη (Καποδίστρια),  η βαριά γραφειοκρατία της, η κηδεμονία της από τις μεγάλες δυνάμεις, κ.α.  Στα 174 χρόνια που μεσολάβησαν από τότε, το Αστεροσκοπείο ακολούθησε την τρικυμιώδη πορεία του νεώτερου Ελληνικού κράτους, παραμένοντας ένα σταθερό σημείο αναφοράς της πνευματικής ζωής και της σύνολης δημιουργίας της χώρας, αλλά και προσφοράς στην επιστήμη και την κοινωνία.
    Είναι αξιοσημείωτο ότι τα τελευταία χρόνια της οικονομικής (και βέβαια ηθικής και πνευματικής) κρίσης που μαστίζουν τη χώρα μας, το Αστεροσκοπείο μπήκε πάλι στην πρωτοπορία, ανοίγοντας νέους ορίζοντες, όπως,  εισερχόμενο δυναμικά στις υπηρεσίες του Διαστήματος – φιλοξενώντας από το 2014 το πρώτο Ευρωπαϊκό Κέντρο παροχής δορυφορικών δεδομένων παρατήρησης της Γης  “Copernicus” – και αναλαμβάνοντας μεγάλα ευρωπαϊκά ερευνητικά έργα. Κατάφερε έτσι να μειώσει δραστικά την εξάρτησή του από τον κρατικό προϋπολογισμό εν μέσω της οικονομικής κρίσεως, δίνοντας συγχρόνως διέξοδο και εργασία σε πολλούς νέους ερευνητές που αλλιώτικα θα ξενιτεύονταν (Brain Drain). Επίσης, στην κατεύθυνση αύξησης της εξωστρέφειάς του, το Αστεροσκοπείο επισκεύασε όλα τα ιστορικά τηλεσκόπιά του και αναβάθμισε με νέα μοναδικά εκθέματα το Μουσείο του, κάνοντας πιο ελκυστικά τα αναβαθμισμένα δημοφιλή Κέντρα Επισκεπτών του τα οποία κατακλύζονται πλέον από τους συμπολίτες μας. Επίσης,  επεξέτεινε όλες τις κτηριακές υποδομές του: κατασκεύασε νέο κτήριο 2.500 τ.μ. στην Πεντέλη για το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο, ολοκλήρωσε τις μελέτες κατασκευής επιστημονικών πάρκων στο Θησείο και το Κρυονέρι Κορινθίας, επισκεύασε σπάνιες οροφογραφίες στα κτήρια του Τσίλλερ και πολλά άλλα».
    *Την έκδοση «Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών: 170 χρόνια προσφοράς στην έρευνα και στην κοινωνία» επιμελήθηκαν οι: Κανάρης Τσίγκανος, Μωυσής Κουρουζίδης και Ελένη Χρηστιά.
    Καλλιτεχνική επιμέλεια: Βάσω Αβραμοπούλου/ Α4artdesign.
    Πηγή:news247.gr


    Κέρδος online   11/10/2016 2:33