Έβδομαδα εξυπηρέτησης πελατών στην Μινεττα
Οι ανόητοι νομίζουν ότι σε σκότωσαν.Βλέπουν μονάχα τ’ οφθαλμοφανές
Άγης Μπράτσος,
O Χρόνος στην Επικούρεια Κοσμοθέασηby Αντικλείδι |
Στην ελληνική μυθολογία, ο Χρόνος ήταν μία ασώματη αρχέγονη θεότητα. Παρότι ασώματος, εικονιζόταν και ως τέρας με σώμα φιδιού και τρία κεφάλια: ενός άνδρα, ενός ταύρου και ενός λιονταριού. Ο Χρόνος αυτός και ένα άλλο φίδι που τον συνόδευε και που λεγόταν Ανάγκη, περιελίσσονταν γύρω από το κοσμικό αυγό. Στη συνέχεια έσπασαν το αυγό αυτό και σχηματίστηκε το Σύμπαν . Read more of this post
Διαδραστικό σεμινάριο για την εξυπηρέτηση των πελάτων στην Μινέττα
Η ιστορία της Αλάσκας
Πολιτεία των ΗΠΑ στο βορειοδυτικό άκρο της Αμερικανικής Ηπείρου, με πρωτεύουσα την πόλη Τζούνο (30.987 κάτοικοι). Είναι η μεγαλύτερη σε έκταση (1.717.855 τ.χ.), η έκτη σε πλούτο (54.627 δολάρια κατά κεφαλήν εισόδημα) και η πιο αραιοκατοικημένη (0,42 κάτοικοι ανά τ.χ.). «Αλάσκα» στη γλώσσα των Εσκιμώων σημαίνει η «γη που δεν είναι νησί». Μεγαλύτερη και πιο γνωστή πόλη είναι το Άνκορεϊτζ (275.043 κάτοικοι), ενώ την Αλάσκα κατοικούν συνολικά 626.932 άνθρωποι.
Οι Ρώσοι ήταν αυτοί που έβαλαν πρώτοι πόδι στην Αλάσκα, στα μέσα του 18ου αιώνα, επωφελούμενοι της γειτνίασής της με τη Σιβηρία, από την οποία χωρίζεται με τον Βερίγγειο Πορθμό. Ασχολήθηκαν σχεδόν αποκλειστικά με το εμπόριο της γούνας, παραμερίζοντας τους ιθαγενείς εσκιμώους Ινουίτ.
Ο οξύς ανταγωνισμός με τους Γάλλους και Άγγλους εμπόρους μείωσε βαθμιαία το ενδιαφέρον τους για την περιοχή. Μετά την ήττα των Ρώσων στον Κριμαϊκό Πόλεμο, το 1856, ο τσάρος έψαχνε τρόπους για να την ξεφορτωθεί. Προφανώς, ο φυσικός πλούτος της περιοχής ήταν άγνωστος στον Αλέξανδρο Β’ και την κυβέρνησή του.
Η αμερικανική κυβέρνηση δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη, παρότι η χώρα επούλωνε τις πληγές της από τον αιματηρό Εμφύλιο Πόλεμο. Πρόλαβε Ισπανούς και Καναδούς και μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις με τους Ρώσους αγόρασε την Αλάσκα αντί 7,2 εκατομμυρίων δολαρίων, στις 30 Μαρτίου 1867.
Η είδηση της εξαγοράς προκάλεσε την αντίδραση του αμερικανικού τύπου, αλλά και μελών του Κογκρέσου. Οι εφημερίδες επιτέθηκαν με δριμύτητα στον υπουργό Εξωτερικών, Ουίλιαμ Σιούαρντ, που πρωτοστάτησε στη συμφωνία. Θεώρησαν παρανοϊκό να ξοδευτούν τόσα πολλά χρήματα για ένα έρημο και απόμακρο μέρος, μονίμως χιονισμένο. Η συμφωνία αγοράς επικυρώθηκε τελικά από το Κογκρέσο στις 9 Απριλίου 1867 και στις 18 Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου η Αυτοκρατορική Ρωσία μεταβίβασε την κυριαρχία της Αλάσκας στις ΗΠΑ.
Ο χρόνος δικαίωσε πλήρως τον Σιούαρντ. Η Αλάσκα αποδείχθηκε ευλογημένη γη, με απίστευτο φυσικό πλούτο: χρυσό, πετρέλαιο, φυσικό αέριο, ξυλεία και αλιεία.
OI ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ ..
Σαν θάρθουνε οι μέρες της βροχής , οι ευλογημένες ,
στου παραθύρου , όπως πάντα , θα προσμένω το περβάζι ,
κι’ όλες μου οι σκέψεις οι παλιές , οι ξεχασμένες ,
σαν πεταλούδες , θα περνούν στο πρόσωπό μου με τ΄αγιάζι .
Της ρεματιάς τ’ αχνό σιγοκελάρισμα , το θρόισμα των φύλλων ,
η ανατριχίλα απ’ της βροχής το άγγιγμα , στ’ αγέρωχα κλαδιά ,
θα φτάνουν , λες , σαν ψιθυρίσματα , παλιών , χαμένων , φίλων ,
μηνύματα , νοσταλγικά , που στέλναμε σαν ήμασταν παιδιά .
Σαν έρθουνε οι μέρες της βροχής , και δεν θα μ’ εύρουν ,
στου παραθύρου , το φθαρμένο το περβάζι ακουμπισμένο ,
ας προσπερνούν , το παραθύρι μου οι σταγόνες και ας..φεύγουν,
το αντάμωμά μας τούτο , να μη γίνει , ίσως να ΄τανε γραμμένο .-
Κ.-Καψάλης
Η μοναδική πόλη στον κόσμο που λειτουργεί χωρίς πολιτική, θρησκεία και χρήματα.
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.tilestwra.com/monadiki-poli-ston-kosmo-pou-litourgi-choris-politiki-thriskia-ke-chrimata/
Η ιστορική φράση του Ανδρέα Παπανδρέου, που σημάδεψε την ελληνοτουρκική κρίση του 1976.
«Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια», έλεγαν χαριτολογώντας κάποιοι οικολόγοι στην δεκαετία του ΄80. Το σύνθημα ήταν μια απάντηση στην κλιμακούμενη ένταση ανάμεσα σε Αθήνα και Άγκυρα, με αφορμή τα πετρέλαια του Αιγαίου και το ενδεχόμενο εκμετάλλευσης τους. Με το πρόσχημα των ερευνών, οι Τούρκοι αμφισβήτησαν τα ελληνικά χωρικά ύδατα δυο φορές μέσα σε δέκα χρόνια.Πρώτα, το 1976 με το ωκεανογραφικό ΧΟΡΑ και άλλη μια, το 1987 με την έξοδο του ΣΙΣΜΙΚ στο Αιγαίο. Ήταν δυο κρίσεις που έφεραν τις δύο χώρες στα πρόθυρα του πολέμου. Το πλοίο «ΧΟΡΑ» ναυπηγήθηκε τη δεκαετία του ΄40 και ήταν πολεμικό σκάφος. Μετασκευάστηκε σε πλοίο σεισμολογικών ερευνών. Στις 6 Αυγούστου 1976 παραβίασε για πρώτη φορά την Ελληνική υφαλοκρηπίδα πλέοντας βορειοανατολικά της Λέσβου. Στην Αθήνα σήμανε συναγερμός με την Τουρκία να ζητά ούτε λίγο ούτε πολύ «Τον έλεγχο του Αιγαίου».
Το γεγονός που σημάδεψε την κρίση του 1976 είναι η ιστορική δήλωση του Ανδρέα Παπανδρέου ο οποίος τότε, είπε την ιστορική φράση: «Βυθίσατε το Χόρα». Μια φράση που φαίνεται ότι έγινε σε συνεννόηση με τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή. Αν και ήταν σκληροί πολιτικοί αντίπαλοι συνεργάστηκαν σιωπηλά και αποτελεσματικά για το εθνικό θέμα.
Κ. Καστοριάδης – Η μόνη αξία
Αντικλείδι
[….] Δηλαδή αυτή τη στιγμή ζούμε σε μια κοινωνία μες στην οποία ο καθένας προσπαθεί να φάει όσον το δυνατόν περισσότερο -με την γενικότατη έννοια του όρου- είτε καπιταλιστής είναι, είτε απλώς μισθωτός ‘ να μου αγοράσει ένα καλύτερο αυτοκίνητο ή κ.τ.λ., να πάει διακοπές αν θέλει, και αδιαφορεί για όλα τα άλλα.
Η μόνη αξία που υπάρχει, είναι η ανάπτυξη της παραγωγής και της οικονομίας.
Αυτή η αφηρημένη φράση, συγκεκριμένα μεταφράζεται: κάντε ο καθένας όσο μπορείτε περισσότερα λεφτά ,αρκεί να μην παραβιάζετε ,δήθεν, τους νόμους…
Εντάξει…κάντε όσο το δυνατόν περισσότερο λεφτά, αρκεί να μην παραβιάζετε τους νόμους… Όχι διότι η μη παραβίαση των νόμων είναι ηθικό πρόσταγμα, αλλά διότι υπάρχουνε οι νόμοι.
– Ε ,κι αν μπορώ να τους παραβιάσω και να κάνω λεφτά ;
– Εντάξει, αν τους παραβιάσεις θα σε βάλουνε φυλακή.
– Ε, και ποιος θα με βάλει φυλακή ;
– Ο δικαστής
– Μα ο δικαστής κι ο ίδιος θέλει να κάνει λεφτά.
– Ναι, υπάρχει ο Άρειο Πάγος.
– Και γιατί οι Αρεοπαγίτες δεν θέλουν να κάνουν λεφτά, γιατί οι χωροφύλακες δεν θέλουν να κάνουν λεφτά, γιατί δεν μπορώ να διαφθείρω τον καθένα δηλ.; εν ονόματι τίνος;
Γιατί οι άνθρωποι οι οποίοι εργάζονται ,ας πούμε, πρέπει να εργάζονται ευσυνείδητα;
– Διότι αν δεν εργάζονται ευσυνείδητα ,θα τους διώξουμε.
– Εντάξει.
Δηλαδή ο μόνος φραγμός, στο να προσπαθεί να κάνει ο καθένας, ότι του κατεβαίνει, κι ότι θέλει και να πλουτίζει όσο το δυνατόν περισσότερο, είναι η απειλή της ποινικής κύρωσης.
Συνεπώς αυτό που θέλω να πω-για να μαζέψουμε λίγο την κουβέντα-, ο καπιταλισμός αναπτύχθηκε και μπόρεσε να κάνει αυτά τα οποία έκανε(βάσει πολλών στοιχείων), αλλά ένα απ’ αυτά τα στοιχεία, μια απ’ αυτές τις προϋποθέσεις –δύο μάλλον-ήταν :
- 1ον. ότι υπήρχαν φυσικά αποθέματα τεράστια, όχι με την έννοια ότι επειδή υπήρχαν μεταλλεία στο Λαύριο, απλώς επειδή υπήρχε οξυγόνο στην ατμόσφαιρα, έτσι. δηλ. υπήρχαν αποθέματα τα οποία δημιουργήθηκαν πάνω στην ύλη, μέσα σε 4 δισεκατομμύρια χρόνια βιολογικής εξέλιξης. Τα 90% της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων,…, έθετε ως προϋπόθεση ότι μέσα σε 100 χρόνια φάγαμε το 1/3 ; το 1/4 ;το 1/2;δεν ξέρω …, από τα εκμεταλλεύσιμα αυτά φυσικά πράματα
- η 2η προϋπόθεση του καπιταλισμού, ήτανε ότι οι προηγούμενες κοινωνίες , είχαν δημιουργήσει ανθρωπολογικούς τύπους, τύπους ανθρώπων , με ψυχικά κίνητρα ,με αξίες κ.τ.λ. ,οι οποίες επέτρεψαν στο σύστημα να λειτουργεί. Τέτοιοι τύποι ήτανε παραδείγματος χάριν ο εργάτης, ο οποίος είναι ευσυνείδητος εργάτης και ο οποίος όταν ,ξέρω γω, σου επισκευάζει το αυτοκίνητο σκέφτεται ότι αν δεν το επισκευάσει σωστά, εσύ μπορεί να σκοτωθείς στο δρόμο, ή όταν το κατασκευάζει …,το ίδιο για τον δικαστή (που λέγαμε) ,το ίδιο για τον εκπαιδευτικό, το ίδιο για τον δημόσιο υπάλληλο, το ίδιο ακόμα για τον επιχειρηματία.
Ε, αυτοί οι τύποι είναι κατάλοιπα ή κληρονομιές προηγουμένων κοινωνιών ,δεν τους δημιουργεί το σημερινό σύστημα κι ολοένα και περισσότερο εξαφανίζονται…
Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται, άπαξ, που λένε, σα μια μοναδική ευκαιρία.
Τουλάχιστον μ’ αυτή την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξανα-υπάρξουμε ποτέ.
Και μείς τι την κάνουμε ρε, αντί να τη ζήσουμε; Τι την κάνουμε;
Τη σέρνουμε από δω κι από κει δολοφονώντας την….
Ένα από τα σοβαρότερα ατοπήματα των ανθρώπων είναι και αυτό της αχαριστίας.
Της αγνωμοσύνης προς όλους εκείνους που με τις ενέργειες τους έχουν συμπαρασταθεί στο να υπερνικηθούν αρκετές δυσκολίες και σοβαροί κίνδυνοι. Είναι αχαριστία όταν την ευπραγία μας την αποδίδουμε μόνο στα προσόντα μας, στην αξιοσύνη μας, και όχι στα ταλέντα που μας παραχώρησε ο θεός, στους γονείς που επιδίωξαν να μας μορφώσουν, στους φίλους που μας συμπαραστάθηκαν ποικιλοτρόπως και στην κοινωνία που μας προσέφερε υλικά αγαθά για την κάλυψη αναγκών.
Η αχαριστία είναι μεγάλη ασθένεια, γιατί είναι μια ψυχική νόσος που εξουσιάζει τον άνθρωπο και που αχρηστεύει την υπόσταση του. Τα εφήμερα φθαρτά αγαθά δεν μπορούν να εξισορροπήσουν την αιώνιο πνευματική σπουδαιότητα της ψυχής, γι’ αυτό δεν πρέπει να την ρυπαίνουμε με το πρωτόζωο της αχαριστίας.