Σαν θάρθουνε οι μέρες της βροχής , οι ευλογημένες , 

  στου παραθύρου , όπως πάντα , θα προσμένω το περβάζι , 

  κι’ όλες μου οι σκέψεις οι παλιές , οι ξεχασμένες , 

  σαν πεταλούδες , θα περνούν  στο πρόσωπό μου με τ΄αγιάζι .

  Της ρεματιάς τ’ αχνό σιγοκελάρισμα , το θρόισμα των φύλλων , 

  η ανατριχίλα απ’ της βροχής το άγγιγμα  , στ’ αγέρωχα κλαδιά ,

  θα φτάνουν , λες , σαν ψιθυρίσματα , παλιών , χαμένων ,  φίλων , 

  μηνύματα , νοσταλγικά , που στέλναμε σαν ήμασταν παιδιά .

  Σαν έρθουνε οι μέρες της βροχής , και δεν θα μ’ εύρουν , 

  στου παραθύρου , το φθαρμένο το περβάζι ακουμπισμένο , 

  ας προσπερνούν , το παραθύρι μου οι σταγόνες και ας..φεύγουν, 

  το αντάμωμά μας τούτο , να μη γίνει , ίσως να ΄τανε γραμμένο .- 

Κ.-Καψάλης