Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
Στην Ελλάδα, οι αριστεροί όλων των αποχρώσεων θρηνούν για τον θάνατο του τυράννου της Κούβας Φιντέλ Κάστρο, αποδεικνύοντας για επιπλέον μία φορά ότι τουλάχιστον σε ψυχολογικό επίπεδο ανάγνωσης της πολιτικής και του συλλογικού βίου δεν διαφέρουν.
Μπορεί να έχουν επιμέρους διαφωνίες και έριδες, αλλά στα βασικά -όπως η λατρεία στις προσωπικότητες που υπηρέτησαν το ανελεύθερο και το στυγνό κοσμοείδωλο του κομμουνισμού- ταυτίζονται. Λέγοντας τόσες πολλές φορές τις λέξεις «ελευθερία», «χούντα», «φασισμός», «επανάσταση», «σοσιαλισμός», «λαός», «δικαιώματα», «όνειρο», λησμόνησαν το νόημά τους. Ο,τι υπάρχει από το εννοιολογικό απόθεμα που έχουν συγκομίσει μέσω των σπουδών και των εμπειριών τους το έχουν ταυτίσει αταβιστικά με τα ορμέμφυτα και την αντίληψη του συμφέροντός τους. Ο,τι είναι «δικό» τους ταυτίζεται με την «ελευθερία», τον «σοσιαλισμό», την «επανάσταση», τα «δικαιώματα», το «όνειρο» και τον «λαό». Ο,τι συνδέεται με όσους διαφωνούν μαζί τους είναι «χούντα», «φασισμός», «αντίδραση», «ιμπεριαλισμός». Θρηνούν, λοιπόν, οι οπαδοί της πολλαπλώς δοκιμασμένης και ολότελα αποτυχημένης συνταγής παρασκευής «σοσιαλιστικών παραδείσων» για τον θάνατο ενός ανθρώπου που έβαλε την πατρίδα τους στην κατάψυξη επί μισόν αιώνα. Από την άλλη, επαίρονται για τη «δημοκρατικότητά» τους και -οι μεγαλύτεροι σε ηλικία- για τις αντιχουντικές «εποποιίες» τους. Κι όμως, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, συγκρινόμενος με τον Φιντέλ Κάστρο, ήταν μακράν ηπιότερος, είχε εντονότερα δημοκρατικά φρονήματα και δεν οδήγησε τον ελληνικό λαό στην πείνα.
Ούτε εμπόδιζε κάποιον να φύγει από την Ελλάδα, αν το επιθυμούσε. Δεν έστησε τους αντιφρονούντες στα αποσπάσματα ούτε έριξε τους ομοφυλοφίλους σε τάφους ζωντανών, σε στρατόπεδα συγκέντρωσης για… σωφρονισμό. Οι Ελληνίδες δεν εκπορνεύονταν μαζικά και οι πολίτες αυτής της χώρας δεν ρίσκαραν να τους φάνε οι… καρχαρίες κολυμπώντας προς τις ακτές γειτονικής χώρας. Οι Κουβανοί τα υπέστησαν όλα αυτά από τον Φιντέλ (που πέθανε ζάπλουτος) και οι Ελληνες αριστεροί δικαιολογούν τα κακουργήματα του Κάστρο με τα δημόσια έργα, την υγεία και την Παιδεία της Κούβας. Τάχα άξιζε τόσο θανατικό και καταπίεση για να γίνουν έργα! Δύο μέτρα και δύο σταθμά… dimokratianews.gr
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Earl Nightingale:
“η στάση μας απέναντι στη ζωή καθορίζει και τον τρόπο που θα μας αντιμετωπίσει η ίδια η ζωή».
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό η παρακάτω ανάρτηση
Το ηθικό είναι ένα από τα κλειδιά της επιτυχίας και της νίκης. Αυτό είναι γνωστό από παλιά και όλοι το παραδέχονται. Με ακμαίο ηθικό κάποιος μπορεί να κατανικήσει ισχυρότερους αντιπάλους και να επιτύχει ανέλπιστες νίκες. Τα παραδείγματα στην ιστορία είναι ατέλειωτα.
Η λέξη «ηθικό» είναι παράγωγη της λέξης «ήθος» και ομώνυμη του ουδετέρου του επιθέτου ηθικός/ή. Λέμε, για παράδειγμα, «είναι ηθικό στοιχείο» για έναν άνθρωπο που είναι ηθικός.
Το ίδιο ακριβώς φαινόμενο παρατηρείται και σε άλλες γλώσσες. Η γλωσσική συγγένεια των λέξεων «ηθικό» και ηθική δεν είναι τυχαία. Μέσα στις λέξεις κρύβονται αλήθειες.Νομίζω πως βαθιά μέσα στην καρδιά του ο κάθε άνθρωπος ξέρει τι είναι καλό και σωστό στις σχέσεις του με τον συνάνθρωπο (άλλο αν δεν το κάνει πάντα ή επιλέγει να κάνει το κακό για δικούς του λόγους). Αυτή η γνώση οφείλεται στο ότι ο άνθρωπος είναι δημιούργημα του καλού Θεού. Με τη ζωοφόρο πνοή του Θεού ρίζωσε στον βαθύτερο πυρήνα της ύπαρξής μας και η ροπή προς το θέλημά Του.Αυτή η ροπή ταυτίζεται με ένα απόλυτο, τέλειο κι αψεγάδιαστο καλό. Αν την βρούμε, την φέρουμε στην επιφάνεια και την ακολουθήσουμε κατά γράμμα· αν την αφήσουμε να κυριαρχήσει την ύπαρξή μας· με άλλα λόγια, αν σταθεροποιήσουμε μόνιμα τον Χριστό στην καρδιά μας, τότε θα μπούμε σε μια προαποπτωτική κατάσταση.
Σε όλη την ιστορία του ανθρώπινου είδους, οι άγιοι της Ορθοδοξίας μας (και μόνον αυτοί) έχουν γνωρίσει αυτήν την κατάσταση.
Μέσα σε αυτήν κάθε ενέργεια, κάθε επιλογή και κάθε πράξη φέρνει ένα αυθεντικό καλό σε όλα τα επίπεδα, με όλες τις συνέπειές της και σε όλους τους ανθρώπους που σχετίζονται με αυτήν. Οι δαιδαλώδεις, πολυπλόκαμες, μυστήριες και πολλές φορές ακατανόητες από τα επιφαινόμενα συνέπειες αυτού του καλού είναι μεταφυσικού χαρακτήρα, και πολλές φορές ξεπερνούν την ανθρώπινη λογική. Ωστόσο είναι πραγματικές και απτές, είτε άμεσα είτε σε βάθος χρόνου.Αυτή όμως είναι η περίπτωση των αγίων της Ορθόδοξης πίστης μας. Όλοι οι υπόλοιποι παραμένουμε παιδιά αυτών που ξεγελάστηκαν και έφαγαν από το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού. Έτσι, μιας και ξεπουλήσαμε το υπέρτατο και τέλειο καλό για ψίχουλα, και δεν το παίρνουμε απόφαση να ακολουθήσουμε τις εντολές του Κυρίου, παραμένουμε σε μια γήινη αντίληψη του καλού που την λέμε και ηθική.Μακάρι όλοι στην οικουμένη να ακολουθούσαν τα πατήματα των αγίων της Ορθοδοξίας μας… Αλλά μέχρι να γίνει αυτό, τούτη η ρημάδα η ηθική που έχει στον πυρήνα της την πνοή της θεϊκής δημιουργίας, είναι που κρατάει τον κόσμο μας απ’ το να καταστραφεί ολοσχερώς.
Υπάρχει λοιπόν, έστω κι έτσι, μια αντίληψη του καλού και μια τάση προς αυτό σε κάθε άνθρωπο.
Και τον χειρότερο εγκληματία να βάλετε να δει μια ταινία με καλούς και κακούς, μέσα του όσο την βλέπει θα υποστηρίζει τους καλούς. Αυτή είναι η τάση προς το καλό που την λέμε και συνείδηση. Κάθε άνθρωπος, όταν παρεκκλίνει από αυτήν, έχει να αντιμετωπίσει τις τύψεις που τον τρώνε μέσα του. Τις Ερινύες που τον βασανίζουν.Ε, λοιπόν, πάνω σε αυτήν την πρωτόλεια και θεμελιώδη αντίληψη της ηθικής πατάει και το «ηθικό». Κάνεις το καλό και νοιάζεσαι για τον άλλο; Είσαι καλός. Κοιτάς μόνο το συμφέρον σου, κάνεις ζαβολιές και τσαλαπατάς τους άλλους; Είσαι συμφεροντολόγος, ξεφτίλας και κακός. Απλά πράγματα. Και τα παιδάκια που παίζουν στις αλάνες το ξέρουν. Αν λοιπόν είσαι ενταγμένος σε μια ομάδα που λειτουργεί εσωτερικά με βάση τον απλοϊκό αυτόν ηθικό κανόνα και οι επιδιώξεις της είναι στο πλαίσιό του, τότε η ομάδα έχει και ηθικό και υψηλό φρόνημα.
Αν μέσα στην ομάδα υπάρχουν αδικίες, ζαβολιές, ευνοιοκρατίες, και γίνεται κακό σε ανθρώπους, τότε δεν υπάρχει ηθικό.
Αν οι στόχοι της ομάδας και ο σκοπός που ενώνει τα μέλη της είναι τα συμφέροντα, το κέρδος, η επίθεση και το πλιάτσικο εις βάρος άλλων, τότε και πάλι δεν υπάρχει ηθικό. Μπορεί να υπάρχει κίνητρο, ορμή, φιλοδοξία, οργάνωση, πλούτος, ακόμα και πειθαρχία. Αλλά ηθικό δεν υπάρχει.Αυτό πρέπει να το θυμούνται ιδιαιτέρως οι ηγέτες και τα κράτη στις διεθνείς τους ενώσεις, συμμαχίες και σχέσεις. Χωρίς ηθική δεν υπάρχει ηθικό. Μια εξωτερική πολιτική ψυχρού συμφεροντολογισμού, χωρίς ηθικά ερείσματα, μπορεί να αποφέρει πρόσκαιρα κέρδη. Ωστόσο προσβάλλει το φρόνημα του κάθε λαού στο εσωτερικό της χώρας που την ακολουθεί, και πληγώνει την εθνική αξιοπρέπεια και την υπερηφάνειά του. Ρίχνει το ηθικό του και τον παιδαγωγεί με λάθος τρόπο. Κι αυτό δεν είναι προς το συμφέρον της κάθε χώρας.
Γιά πείτε μου λοιπόν, εσείς οι μεγάλοι ηγέτες της γης: Άμα μπουκάρω στο σπίτι σας και σας πω ότι από σήμερα θα μου ανήκει το μισό, τι θα μου πείτε; Να διαπραγματευτούμε για το πώς θα συμβιώσουμε;
Και γιατί με την υπόθεση της Κύπρου τα πράγματα να είναι αλλιώς; Τι είπατε; Πως η ηθική μου είναι απλοϊκή;Πως δεν έχει θέση στην εξωτερική πολιτική; Είναι αλήθεια αυτή η τελική σας απάντηση; Είναι αυτό το παράδειγμα του δημοκρατικού ήθους που ως ηγέτες δίνετε στους πολίτες της χώρας που κυβερνάτε;
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Ετών 90!!!!
Αναχωρούν από την Κρήτη οι 42 μετανάστες με προορισμό τη
Στους Παράνυμφους Αρχανών-Αστερουσίων: Σερβιτόρα ετών 90!
Στο Καφενείο του χωριού, η ιδιοκτήτρια συνεχίζει στα 90 της χρόνια να σερβίρει ακούραστη!
Στο παλιό Καφενείο του χωριού Παράμυμφοι Δήμου Αρχανών -Αστερουσίων η ιδιοκτήτρια του συνεχίζει στα 90 της χρόνια να σερβίρει ακούραστη καφέδες και ρακές την (λιγοστή πλέον) πελατεία του μαγαζιού. Η κ. Κατερίνα Βαρδάκη μαζί με τον 92χρονο σύζυγο της κύριο Κώστα, διατηρούν ακόμα ανοιχτό το καφενείο που πρωτοάνοιξαν τη δεκαετία του ΄60, εκείνος ωστόσο λόγω προβλημάτων υγείας δεν μπορεί να της προσφέρει μεγάλη βοήθεια και η μεγάλη ηλικίας αλλά και αντοχών σύζυγος του τα καταφέρνει μόνη της.
Άξιο διερεύνησης είναι αν κ. Κατερίνα είναι η μεγαλύτερη σε ηλικία σερβιτόρα όχι μόνο της Κρήτης , αλλά της Ελλάδας !
Οι παλιές (καλές) εποχές
Τα χρόνια βέβαια που το χωριό έσφυζε από κατοίκους και το καφενείο είχε αρκετά έσοδα, βοηθώντας -μαζί με τα έσοδα από τις αγροτοκτηνοτροφικές δουλειές τον οικογενειακό προϋπολογισμό του ζευγαριού που μεγάλωσε δύο παιδιά (τα οποία τους χάρισαν δύο εγγόνια) έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Τώρα οι Παράνυμφοι έχουν λιγοστούς κατοίκους, οι περισσότεροι νέοι, όπως τα παιδιά και τα εγγόνια του ζευγαριού, ζουν πλέον μακριά. Η πελατεία του καφενείου είναι από ανύπαρκτη έως ελάχιστη και όποιος περάσει την πόρτα του καταστήματος, περισσότερο για (καλοδεχούμενη) «παρέα» λογαριάζεται.
Η Ελλάδα δοκιμάζεται και ο Τσίπρας κάνει επίδειξη αριστεροφροσύνης… Ο Νίκος Συρίγος γράφει.
Δεν ξέρω αν ο Αλέξης Τσίπρας μεγάλωσε με ένα πόστερ του Φιντέλ Κάστρο πάνω από το κρεβάτι του. Δεν ξέρω αν είχε… τάμα στο Θεό που πιστεύει να πάει στην Κούβα για να «προσκυνήσει» τον κομαντάντε. Ξέρω όμως ότι όταν είσαι πρωθυπουργός της Ελλάδας, οφείλεις να νοιάζεσαι πρώτα για τη χώρα που κυβερνάς και μετά για τα βιώματα σου. Ο Τσίπρας θα συναντήσει στο… πόδι τον Μοσκοβισί για να πάει στην Αβάνα, προκειμένου να κάνει επίδειξη αριστεροφροσύνης. Να ζήσει το όνειρο του και να συντηρήσει το μύθο του επαναστάτη της Ευρώπης…
Το καλό για τον Αλέξη είναι πως ο Φιντέλ δεν ζει άρα δεν υπάρχει κίνδυνος να τον κράξει για το ότι είναι ντεμέκ επαναστάτης. Το κακό είναι πως την ώρα που η Ελλάδα δοκιμάζεται από όλες τις απόψεις ο πρωθυπουργός της, προτιμάει να πάει στην Κούβα παρά πχ. στη Ζάκυνθο που η κακοκαιρία πήρε μια ζωή και κάμποσες περιουσίες…
Προσέξτε: Αντί να μείνει στην Ελλάδα και να στείλει στεφάνι στην Κούβα, ο Τσίπρας επιλέγει να πάει στην Κούβα και να… στείλει στεφάνι στην Ελλάδα! Αν προλάβει δηλαδή, αφού από τη μία ο Μοσκοβισί και από την άλλη ο Ερντογάν, δεν φαίνεται να συμμερίζονται την… επιθυμία του Έλληνα πρωθυπουργού για ιδεολογικές βόλτες και τον περιμένουν στη γωνία.Οι Ζακυνθινοί πάλι δεν περιμένουν τίποτα από τον Αλέξη… Όπως δεν περιμένει κανένας Έλληνας που είδε το βιος του να χάνεται από καταστροφές… Ξέρεις τι είναι να είσαι Έλληνας και να περιμένεις από το ελληνικό Κράτος βοήθεια; Μην σου τύχει…
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Να γερνάς είναι αναπόφευκτο, να μεγαλώνεις είναι προαιρετικό – Η υπέροχη ιστορία της Ρόουζ
Πρώτη μέρα στο Πανεπιστήμιο. Ο καθηγητής, αφού μας συστήθηκε και μας καλωσόρισε, πρότεινε να γνωριστούμε μεταξύ μας, πλησιάζοντας κάποιον συμφοιτητή που μας ήταν εντελώς άγνωστος. Σηκώθηκα να ρίξω μια ματιά, όταν ένιωσα ένα απαλό χτύπημα στον ώμο. Γύρισα. Η ακτινοβολία ενός ζεστού διάπλατου χαμόγελου έκανε ολόκληρη τη μικροσκοπική παρουσία της να λάμπει.
“Γειά σου όμορφε. Εϊμαι η Ρόουζ. Είμαι 87 ετών. Μπορώ να σε αγκαλιάσω;
Γέλασα και ανταποκρίθηκα με ενθουσιασμό. “Φυσικά και μπορείς!”.
Και με ζούληξε δυνατά.
“Πώς και είσαι στα θρανία σε μια τόσο νεαρή και αθώα ηλικία;”, την πείραξα
“Α! είμαι εδώ για να γνωρίσω έναν πλούσιο σύζυγο, να παντρευτώ, να κάνω κάνα δύο παιδιά και μετά να αποσυρθώ και να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο”, ανταποκρίθηκε στο πείραγμά μου.
“Έλα, σοβαρά τώρα! Τί είναι αυτό που σε έκανε να πάρεις αυτή την πρόκληση, σε τέτοια ”ηλικία;”
“Πάντα ονειρευόμουν να σπουδάσω στο Πανεπιστήμιο και να που τώρα τα κατάφερα!”, αποκρίθηκε και κέρδισε το θαυμασμό μου.
Γίναμε αμέσως φίλοι. Μετά τα μαθήματα συνηθίζαμε να περπατάμε μέχρι το φοιτητικό στέκι και να μοιραζόμαστε ένα μιλκσέικ σοκολάτας. Κάθε μέρα, για τους επόμενους τρεις μήνες φεύγαμε μαζί. Απολαμβάναμε ατέλειωτες συζητήσεις. Άκουγα γοητευμένος αυτή τη ζωντανή χρονομηχανή να μοιράζεται μαζί μου τις εμπειρίες της και τη σοφία της.
Με τον καιρό η Ρόουζ έγινε πασίγνωστη στο campus, έκανε φιλίες αμέσως όπου κι αν πήγαινε. Της άρεσε να ντύνεται όμορφα και να αφήνεται στην έλξη της προσοχής των άλλων φοιτητών. Στο τέλος του εξαμήνου η Ρόουζ έλαβε πρόσκληση να κάνει μια ομιλία στο χορό που διοργάνωνε ο αθλητικός σύλλογος. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτά που μας δίδαξε. Αφού την προσφώνησαν, η Ρόουζ σηκώθηκε και ανέβηκε στο βήμα. Καθώς άρχισε την ομιλία της, της έπεσαν μερικά από τα χαρτιά της. Στενοχωρήθηκε κι ένιωσε λίγο άβολα. Προσπαθώντας να διατηρήσει την ψυχραιμία της, έσκυψε στο μικρόφωνο και είπε απλά:
“Λυπάμαι πολύ! Είμαι λίγο νευρική. Έκοψα τη μπύρα λόγω Σαρακοστής κι αυτό το ουίσκυ με έχει κάνει χάλια! Τέλος πάντων, δεν πρόκειται ποτέ να βάλω στη σειρά την ομιλία μου οπότε, θα σας πω απλά ό,τι γνωρίζω.”
Καθώς γελούσαμε, η Ρόουζ με έναν ήχο καθάρισε το λαιμό της και άρχισε την ομιλία της.
“Δεν σταματάμε το παιχνίδι επειδή γερνάμε. Γερνάμε επειδή σταματάμε να παίζουμε.
Υπάρχουν μόνο τέσσερα μυστικά για να διατηρεί κάποιος τη νεότητα, να είναι ευτυχισμένος και επιτυχμένος.
Πρέπει να γελάμε και να βρίσκουμε λόγο να είμαστε ευδιάθετοι κάθε μέρα.
Πρέπει να έχουμε ένα όνειρο. Όταν χάνεις το όνειρό σου, πεθαίνεις. Υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι γύρω μας που είναι νεκροί και δεν το ξέρουν!
Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ του γερνάω και μεγαλώνω. Όλοι γερνάμε και δεν χρειάζεται να έχουμε κάποιο ταλέντο ή ιδιαίτερη δεξιότητα για αυτό. Το θέμα είναι να μεγαλώνεις βρίσκοντας πάντα την ευκαιρία μέσα στην αλλαγή.
Μη μετανιώνεις για τίποτα. Εμείς οι μεγάλοι συνήθως μετανιώνουμε περισσότερο για αυτά που κάναμε παρά για αυτά που δεν κάναμε. Οι μόνοι άνθρωποι που φοβούνται το θάνατο είναι αυτοί που μετανιώνουν.
Έκλεισε την ομιλία της τραγουδώντας θαρραλέα το τραγούδι “The Rose” και προσκάλεσε κάθε έναν από μας να μελετήσει τους στίχους του και να βρει τη θέση τους στη καθημερινότητά μας.
Η Ρόουζ κατάφερε τελικά να πάρει το πτυχίο που ονειρευόταν όλα αυτά τα χρόνια. Μια βδομάδα μετά την αποφοίτηση έφυγε ειρηνικά στον ύπνο της.
Πάνω από δυο χιλιάδες φοιτητές τη συνόδευσαν στην τελευταία της κατοικία σαν φόρο τιμής σε αυτή την υπέροχη γυναίκα που απέδειξε με τη στάση ζωής της ότι ποτέ δεν είναι αργά για να γίνεις αυτό που πραγματικά είσαι: Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ !!!
Θυμήσου: το να γερνάς είναι αναπόφευκτο,
να μεγαλώνεις είναι προαιρετικό.
Ζούμε με ό,τι παίρνουμε,αλλά η ζωή μας είναι αυτό που δίνουμε.
Το τραγούδι της Ρόουζ τελειώνει κάπως έτσι :
Όταν η νύχτα έχει υπάρξει τόσο μοναχική
και ο δρόμος τόσο μακρύς
και πιστεύεις ότι η αγάπη είναι μόνο για τους τυχερούς
Το 1980 το ποσοστό της πρωτογενούς παραγωγής στο ΑΕΠ ήταν 25% και της μεταποίησης 15%. Το 1983 τα ποσοστά έγιναν 19% και 14% αντίστοιχα. Το 1987, 11% και 15% αντίστοιχα. Εκεί παρέμειναν μέχρι το 2000. Μετά σιγά-σιγά άλλαξαν και σήμερα είναι πρωτογενής 3% και μεταποίηση 6%. Δηλαδή, τη δεκαετία 1981-1990 σημειώθηκε ραγδαία πτώση του ΑΕΠ της γεωργίας με μέσο ετήσιο ρυθμό -7,8%, τάση που αναστράφηκε μερικά την περίοδο 1991-1999, οπότε σημειώθηκε μέση ετήσια αύξηση 2,6%. Συνολικά όμως, για τη 19ετία ‘80-’99, η μέση ετήσια μεταβολή του ΑΕΠ του πρωτογενούς τομέα κινήθηκε στα επίπεδα του -3,0%, καθορίζοντας την πτωτική τάση του τομέα.
Λένε πολλοί σήμερα: E και; Και τι έγινε;Διαβάστε χαρακτηριστικά από μια ομιλία του υπουργού Γεωργίας Στέφανου Τζουμάκα στο ΙΣΤΑΜΕ το 1998: Έλεγε ο Τζουμάκας: «Φέτος ο προϋπολογισμός είναι 15 τρισεκατομμύρια. Απ’ αυτά έχουμε τα δέκα. Τα δέκα θα τα διαθέσουμε ως εξής: τρία τρισεκατομμύρια για χρεολύσια από τα προηγούμενα δάνεια του κράτους, τρία τρισεκατομμύρια για τόκους των δάνειων αυτών. Έξι, λοιπόν, τρις για χρεολύσια και τόκους, που δανείζονταν οι προηγούμενες κυβερνήσεις και έδιναν μέσα από το κράτος ενισχύσεις. Τρία τρισεκατομμύρια θα πάνε για μισθούς και για συντάξεις στο Δημόσιο. Και θα μείνει ένα τρισεκατομμύριο για να κάνει πολιτική η κυβέρνηση στην παιδεία, στην εκπαίδευση, στον πολιτισμό, στα δημόσια έργα, σε όλες τις άλλες δραστηριότητες, στην άμυνα. Σε ό,τι άλλο διαμορφώνεται στο ελληνικό κράτος.Και επειδή δεν μπορούμε με ένα τρισεκατομμύριο να κάνουμε πολιτική, θα δανειστούμε άλλα πέντε τρισεκατομμύρια σε ομόλογα, σε συνάλλαγμα, για να μπορέσουμε να εκτελέσουμε τον προϋπολογισμό».Αυτή ήταν η συνταγή για πολλά χρόνια μετά το 1980 έως και το 2009 που έσκασε η φούσκα της «ανάπτυξης», με προεξάρχουσα την εγκληματική κατάσταση της περιόδου Καραμανλή 2003-2008, όπου μας ξετίναξε. Μπορεί όμως να γίνει κάτι σε αυτό που λέμε Παραγωγική Ανασυγκρότηση της πατρίδας μας; Αξίζει να δούμε λίγα στοιχεία που τα έχουμε ξαναγράψει σε διάφορα άρθρα αυτά τα χρόνια.Η Ελλάδα από τη στιγμή που έγινε κράτος το 1827 και για περίπου 100 χρόνια ζούσε σχεδόν από ένα προϊόν. Τη σταφίδα. Με αυτή μεγάλωσαν και σπούδασαν σχεδόν τέσσερις γενιές. Η σταφίδα κάλυπτε το 50% των εξαγωγών μας ως χώρα, συνολικά. Δηλαδή αν υποθέσουμε ότι σήμερα που οι εξαγωγές μας είναι 27 δις ευρώ, σαν να έχουμε εξαγωγές σταφίδας 13,5 δις. Ενημερωτικά φέτος κλείσαμε με εξαγωγές σταφίδας 39 εκατ. ευρώ.Το 2000 η χώρα είχε 60 νηματουργεία και παρήγαγε νήμα από βαμβάκι το οποίο το έκανε ρούχα. Σήμερα υπάρχει μόνο ένα νηματουργείο μεγάλο, ο Επίλεκτος στα Φάρσαλα. Το βαμβάκι μας εξάγεται στην Τουρκία κυρίως, παίρνουν οι αγρότες 350 εκατ. ευρω, γίνεται εκεί νήμα και το εισάγουμε πληρώνοντας 1,5 δισ., και τα ρούχα του Ελληνικού Στρατού φτιάχνονται στα Άδανα της Τουρκίας. Αυτό έγινε. Αυτή τη χώρα φτιάξαμε και καλούμαστε όλοι μας να την αλλάξουμε. Και την καταταντήσαμε έτσι με σειρά εγκληματικών πολιτικών για τη ανάπτυξη μετά το 1980.Η χώρα μας είναι η δεύτερη σε βιοποικιλότητα στον πλανήτη, με αποτέλεσμα οι παραγωγές της να έχουν μεγάλη ιδιαιτερότητα άρα και ποιότητα. Η διεθνοποιημένη αγορά έχει οδηγήσει (όλο και περισσότερο) την πρωτογενή παραγωγή σε μια κατεύθυνση συμπίεσης του κόστους, κυρίως μέσα από πρακτικές μη ασφαλούς παραγωγής και αναζήτησης πρώτων υλών που εξυπηρετούν την μαζική βιομηχανία τροφίμων.Η Ελλάδα, σαν μια περιοχή πρωτογενούς παραγωγής, δεν μπορεί να ανταγωνιστεί με όρους μαζικής φτηνής, παραγωγής, γιατί το μέγεθός της δεν επιτρέπει την μετάβαση σε τέτοιου είδους εκμεταλλεύσεις. Το πλεονέκτημά της (υπήρξε και οφείλει να συνεχίσει να υπάρχει) ήταν οι μικρές παραγωγές που με κόπο, μεράκι και σεβασμό στον άνθρωπο μπορούσε να αντλήσει από το χώμα της. Η Ελληνική γη και οι άνθρωποι της απόλυτα συμφιλιωμένοι με το κοινό τους μέλλον μπορούν να παράγουν καταπληκτικά προϊόντα.Από τα 27 δίσ. ευρω εξαγωγές της Ελλάδος το 2014, τα 10 δις είναι ορυκτέλαια τα οποία προκύπτουν από το πετρέλαιο που εισάγουμε, 5 δίσ. προϊόντα πρωτογενούς παραγωγής από τα οποία 1 δις ψάρια (είμαστε πρώτοι σε εξαγωγές τσιπούρας και λαβρακιού στον κόσμο), 4 δις τρόφιμα, 1 δις γενόσημα φάρμακα. Δηλαδή το 35 % των εξαγωγών μας αφορούν την γη. Άρα η απάντηση στην ερώτηση και τι έγινε που η Ελλάδα έχει συρρικνώσει την παραγωγή της, είναι σαν να απεμπολούν οι Άραβες το πετρέλαιο.Μερικοί «έξυπνοι» σύμβουλοι προσπαθούν να πείσουν τους ιθαγενείς ότι θα βγούν από την κρίση με τη δημιουργία start-ups, τους λένε όμως τη μισή αλήθεια. Οι νεοφυείς επιχειρήσεις, Ελληνιστί (τον όρο start-up τον άκουσα σε ένα συνέδριο στην Καλαμπάκα το 1995), είναι διέξοδος φυσικά. Σε ποιο τομέα όμως; Στην πληροφορική; Η μήπως στην μικροηλεκτρονική;Όχι κύριοι σύμβουλοι επιχειρήσεων. Η σύγχρονη γεωργία μικρών χωρών όπως η Ελλάδα απαιτεί μικρές παραγωγές εξειδικευμένων προϊόντων τα οποία:
Είτε θα χρησιμοποιηθούν ως πρώτη ύλη για την παραγωγή καινοτόμων, μοναδικών τροφίμων, ελκυστικών στον καταναλωτή, ικανών να εξαχθούν στην παγκόσμια αγορά
Είτε θα εξαχθούν ως έχουν, ως μοναδικά ελληνικά προϊόντα, ύστερα από μία βασική επεξεργασία (όπως καθαρισμός), και κατάλληλα συσκευασμένα με βάση τις διεθνείς προδιαγραφές.
Και στις δύο περιπτώσεις επιτυγχάνεται η παραγωγή τελικού διατροφικού, μοναδικού, Ελληνικού προϊόντος το οποίο θα πωληθεί στην διεθνή αγορά ως Greek brand name, με υψηλή προστιθέμενη αξία, και συνεπώς με υψηλή τιμή τέτοια που να εξασφαλίζει τελικά ικανοποιητικό εισόδημα σε όλους τους εμπλεκόμενους στην διαδικασία συμπεριλαμβανομένων και των γεωργών.Ένα παράδειγμα: Ένα μεγάλο μέρος του Ελληνικού ελαιολάδου έχει τέτοια περιεκτικότητα σε φαινόλες, οι οποίες του επιτρέπουν να έχει ισχυρισμό υγείας ότι προστατεύει από την οξείδωση της χοληστερόλης και βοηθά στην υγεία των αγγείων. Όμως μόνο ελάχιστο μέρος του τυποποιείται έτσι, για να πουλιέται ως φάρμακο σε φαρμακεία και ακριβά καταστήματα στο εξωτερικό. Χαρακτηριστικά ένα τέτοιο ελαιόλαδο με ισχυρισμό υγείας πουλιέται πάνω από 80 ευρώ το κιλό, σήμερα σε πολλά σημεία στην Νέα Υόρκη.Μια τέτοια παρέμβαση θα σήμαινε έσοδα για τον παραγωγό περίπου 1,5 δις. Δηλαδή 10 φορές περισσότερα από ότι βγάζει τώρα.Πότε επιτέλους θα ξεκινήσει αυτή η συζήτηση ντε;* Ο κ. Δημήτρης Κουρέτας είναι καθηγητής Βιοχημείας-Βιοτεχνολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, πρώην αναπληρωτής Πρύτανης.
