Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Πάνω από 1 εκατ. στρέμματα οι αμπελώνες στην Ελλάδα

Σε 188.873 ανέρχεται ο αριθμός των εκμεταλλεύσεων με αμπελώνες στη χώρα το 2015, από τους οποίους οι 188.195 αναφέρονται σε εκμεταλλεύσεις με αμπελώνες παραγωγικής ηλικίας και οι 2.698 σε αμπελώνες μη παραγωγικής ηλικίας.
Το στοιχείο αυτό προκύπτει από την έρευνα Αμπελουργικών Καλλιεργειών έτους 2015 της ΕΛΣΤΑΤ. Σύμφωνα επίσης με την έρευνα:
Οι συνολικές εκτάσεις με αμπελώνες είναι 1.030.821 στρέμματα, εκτάσεις από τις οποίες 1.011.549 στρέμματα είναι με αμπελώνες παραγωγικής ηλικίας και 19.272 στρέμματα με αμπελώνες μη παραγωγικής ηλικίας.
Από το σύνολο των εκτάσεων με αμπελώνες, 633.262 στρέμματα καλλιεργούνται με οινάμπελα και 397.559 στρέμματα με σταφιδάμπελα. Αναφορικά με την περιφερειακή κατανομή των εκτάσεων με αμπελώνες, οι περισσότερες εκτάσεις καταγράφονται στην Πελοπόννησο με 255.537 στρέμματα και ακολουθούν η Κρήτη με 225.548 στρέμματα και η Δυτική Ελλάδα με 164.446 στρέμματα.
Κέρδος online   30/11/2016 13:27
Δημοσιεύτηκε στισ

ΑΠΌ ΤΗ ΓΑΛΙΆ ΩΣ ΤΟ ΡΊΟ! ΈΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΌ ΑΦΙΈΡΩΜΑ ΤΟΥ ΓΙΏΡΓΟΥ ΒΙΤΏΡΟΥ ΣΤΟ ΜΑΝΏΛΗ ΣΤΕΦΑΝΟΥΔΆΚΗ 

  • Νοεμβρίου 30, 2016

Με συγκλόνισε η εκπομπή του Γιώργου Βιτώρου ”ΚΡΗΤΩΝ ΕΡΓΑ” στη ”ΝΕΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΡΗΤΗΣ”! Για εκπομπή αφιερωμένη στο χρυσό Παραολυμπιονίκη του Ρίο Μανώλη Στεφανουδάκη…Ένα υπέροχο οδοιπορικό στη ζωή του, τον άνθρωπο που ξεκίνησε από τη Γαλιά και έφτασε ως το Ρίο, όπου σήκωσε την Ελλάδα ψηλά στο Ρίο…Μια συγκινητική αφήγηση του Μανώλη Στεφανουδάκη, καθώς για πρώτη φορά ξεδιπλώνει πτυχές της ζωής του, άγνωστες στους περισσότερους!Και όπως σημειώνει ο Γιώργος Βιτώτος για το μεγάλο Μεσαρίτη γίγαντα «…τον ηγέτη στον στίβο της ζωής, που μας διδάσκει με το κουράγιο του και την επιμονή του να πιστεύουμε στον άνθρωπο και στις θυσίες που πρέπει να κάνουμε για τον συνάνθρωπό μας!»Λόγια νομίζουμε δε χρειάζονται…Δείτε την εκπομπή εδώ!

Δημοσιεύτηκε στισ
O Kώδικας Ηθικής των Ινδιάνων. 

. 1. Ξύπνα με το φως του Ήλιου για να προσευχηθείς. Να προσεύχεσαι μόνος. Να προσεύχεσαι συχνά. Το Μεγάλο Πνεύμα θα ακούσει, αρκεί να μιλήσεις.

 2. Να δείχνεις κατανόηση για αυτούς που έχασαν το δρόμο τους. Άγνοια, αλαζονία, θυμός, ζηλοτυπία και πλεονεξία ανθούν από μια χαμένη ψυχή. Προσευχήσου ότι θα βρουν καθοδήγηση. 

3. Ψάξε για τον εαυτό σου, να είσαι ο εαυτός σου. Μην επιτρέπεις σε άλλους να δημιουργούν το μονοπάτι σου. Είναι δικός σου ο δρόμος και μόνο δικός σου. Άλλοι μπορούν να περπατήσουν μαζί σου αλλά κανείς δεν μπορεί να περπατήσει στη θέση σου.

 4. Να συμπεριφέρεσαι στους καλεσμένους σου με σύνεση. Να τους σερβίρεις το καλύτερο φαγητό, δώσε τους το καλύτερο κρεβάτι και συμπεριφέρσου τους με εκτίμιση και τιμή.

 5. Μην παίρνεις κάτι που δεν σου ανήκει, είτε από κάποιον άνθρωπο, μια κοινότητα, τη φύση ή μια κουλτούρα. Δεν το κέρδισες, ούτε στο χάρισαν. Δεν είναι δικό σου. 

6. Να σέβεσαι όλα τα πράγματα που υπάρχουν σ’ αυτό τον πλανήτη, είτε ανθρώπους είτε φυτά.

 7. Τίμα τις σκέψεις άλλων ατόμων, τις επιθυμίες τους και τα λόγια τους. Ποτέ μην διακόπτεις κάποιον ή να τον χλευάσεις ή να τον μιμηθείς με αγένεια. Αναγνώρισε το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης κάθε ατόμου

 8. Ποτέ μην αναφέρεσαι σε άλλους με κακό τρόπο. Η αρνητική ενέργεια που στέλνεις στο Σύμπαν θα πολλαπλασιαστεί όταν επιστρέψει σε σένα. 

9. Όλοι οι άνθρωποι κάνουν λάθη. Και όλα τα λάθη μπορούν να συγχωρεθούν. 

10. Οι κακές σκέψεις προκαλούν ασθένεια του μυαλού, του σώματος και του πνεύματος. Εξάσκησε τη θετικότητα. 

11. Η φύση δεν είναι ΓΙΑ εμάς, είναι ΚΟΜΜΑΤΙ μας. Είναι μέρος της παγκόσμιας οικογένειας σου. 

12. Τα παιδιά είναι οι σπόροι του μέλλοντος σου. Σπείρε αγάπη στις καρδιές τους και πότισέ τις με σοφία και μαθήματα της ζωής. Όταν μεγαλώσουν, δώσε τους χώρο να αναπτυχθούν.

13. Μην πληγώνεις τις καρδιές άλλων. Το δηλητήριο του πόνου σου θα επιστρέψει σε σένα. 

14. Να είσαι ειλικρινής πάντα. Η ειλικρίνεια είναι το μέτρο της θέλησης κάποιου μέσα στο Σύμπαν. 

15. Κράτα τον εαυτό σου ισορροπημένο. Ο Νοητικός εαυτός σου, ο Πνευματικός εαυτός σου, ο Αισθηματικός εαυτός σου και ο Σωματικός εαυτός σου πρέπει να είναι δυνατοί, αγνοί και υγιείς. 
Γύμνασε το σώμα για να δυναμώσεις το μυαλό. Πλούτισε σε πνεύμα για να γιατρέψεις αισθηματικές στενοχώριες. 

16. Να παίρνεις συνειδητές αποφάσεις για το ποιός θα είσαι και το πώς θα αντιδράς. Να είσαι υπεύθυνος για τις πράξεις σου. 

17. Να σέβεσαι τις προσωπικές στιγμές και τον προσωπικό χώρο των άλλων. Μην αγγίζεις προσωπική ιδιοκτησία άλλων – ειδικά ιερά και θρησκευτικά αντικείμενα. Αυτό απαγορεύεται.

 18. Να είσαι αληθινός πρώτα με τον εαυτό σου. Δεν μπορείς να βοηθήσεις άλλους αν δεν μπορείς να βοηθήσεις τον εαυτό σου πρώτα.

 19. Να σέβεσαι τις θρησκευτικές απόψες των άλλων. Μην προσπαθείς να επιβάλεις τις δικές σου απόψεις σ’ αυτούς.

 20. Μοιράσου την καλοτυχία σου με άλλους. [ektiesthisi]

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.tilestwra.com/

Δημοσιεύτηκε στισ

Όταν ένας μαθητής τον ρώτησε «Που χρειάζονται τα μαθηματικά», αυτός ο καθηγητής 

του έδωσε την ΠΙΟ έξυπνη απάντηση! 



6710

SHARES
Μοιραστείτε το!

d4-810x425
Ο Jeremy Kun, καθηγητής μαθηματικών, ρωτήθηκε κάτι που μας
 έχει απασχολήσει όλους: «Που θα εφαρμόσω το ημίτονο, 
το συνημίτονο, τις εφαπτομένες, τα ολοκληρώματα και τα 
υπόλοιπα από την άλγεβρα και τη γεωμετρία;» Ο Kun βρήκε
 5 λόγους που κάνουν τα μαθηματικά τόσο σημαντικά στη ζωή μας. 

1

Τα μαθηματικά μας διδάσκουν να παραδεχόμαστε όταν κάνουμε κάποιο λάθος.
Και όχι μόνο να το παραδεχόμαστε, αλλά και να προχωράμε και να βρίσκουμε
 τη λύση σε αυτό που ψάχναμε αρχικά.
Για παράδειγμα, ο Νίκος και η Μαρία στέκονται μπροστά σε μια εξίσωση
 γραμμένη στον πίνακα. Η Μαρία είναι σίγουρη ότι η εξίσωση είναι σωστή,
 αλλά ο Νίκος πιστεύει ότι είναι λάθος. Την επόμενη ώρα αλλάζουν απόψεις και
 θεωρούν το αντίθετο από αυτό που πίστευαν αρχικά. Ακούγεται παράξενο; 
Οι μαθηματικοί αντιμετωπίζουν τέτοιες καταστάσεις σχεδόν καθημερινά.
Ρωτήστε οποιονδήποτε καθηγητή για το τι πρέπει να κάνετε αν η άσκηση
 δεν λύνεται, και η απάντηση είναι απλή: «Ξεκίνα από την αρχή, και δοκίμασε 
έναν άλλον τρόπο. Και μην ανησυχείς για το λάθος που έκανες, επειδή ήταν 
το στοιχείο που τελικά σου έδειξε το σωστό δρόμο.»

2

Να διαλέγεις ακριβή και σωστά λόγια. Η ακρίβεια είναι η ευγένεια των 
μαθηματικών, καθώς κάθε μαθηματικό στοιχείο έχει ξεκάθαρο ορισμό.
Θυμάστε που οι καθηγητές μας έβαζαν να μαθαίνουμε απ” έξω κάθε
 γεωμετρικό ορισμό, για παράδειγμα το θεώρημα του Πυθαγόρα;
 Δεν είχαμε ιδέα που ή πότε θα χρησιμοποιούσαμε αυτή τη γνώση. 
Αλλά ας σκεφτούμε για λίγο, θα ονομάζαμε κάτι που δεν έχει ακριβή ορισμό;

3

Να σκέφτεσαι αρκετά βήματα μπροστά. Η λύση μαθηματικών προβλημάτων είναι 
σαν να παίζεις σκάκι. Κάθε λάθος ή απρόσεκτη κίνηση μπορεί να αποφέρει 
καταστροφικές συνέπειες.
Πόσες φορές όταν λύναμε μαθηματικές ασκήσεις, καταλήγαμε σε αδιέξοδο,
 επειδή βάλαμε κατά λάθος «μείον» αντί για «συν»; Ακόμα και το παραμικρό λάθος 
μπορεί να καταστρέψει τα πάντα και να γίνει εμπόδιο στο δρόμο για την επιτυχία. 
Τα μαθηματικά μας διδάσκουν να δίνουμε σημασία στη λεπτομέρεια και να είμαστε 
υπεύθυνοι για ό, τι κάνουμε.

4

Όχι όπως όλοι, αλλά με τον δικό σου τρόπο. 
“Αυτό που δηλώνω τώρα είναι ψευδές“ — έτσι ακούγεται το «παράδοξο του ψεύτη». 
Είναι η καλύτερη περιγραφή των όσων συμβαίνουν στη σύγχρονη κοινωνία.
Υπάρχουν αρκετά θεωρήματα, κανόνες και αξιώματα που παλιότερα
 θεωρούνταν σωστά, αλλά πλέον δεν ισχύουν. Και αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει 
να εμπιστευόμαστε τυφλά την πιο επίσημη άποψη, μέχρι να το ελέγξουμε εμείς οι ίδιοι.
 Οι επιστήμονες το αποκαλούν «λογικό σκεπτικισμό», και τα μαθηματικά μας το διδάσκουν 
αυτό πολύ καλά.

5

Και ποτέ να μη τα παρατάμε. Επειδή αν δεν λύσεις ένα πρόβλημα, 
κάποιος άλλος θα το κάνει σίγουρα. Γιατί λοιπόν να μη γίνετε ο πρώτος; 
Δημοσιεύτηκε στισ

ΕΛΛΑΔΑ

Κράτος, εκκλησία και ιδιώτες σε πόλεμο με τον πρώην εμίρη του Κατάρ

Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Κατρούγκαλος βρέθηκε αυτές τις μέρες στη Σαουδική Αραβία σε μια προσπάθεια να περιορίσει τη ζημιά από την εισαγγελική δίωξη ενάντια σε εταιρεία του πρώην εμίρη του Κατάρ, για την αγορά έκτασης στη Ζάκυνθο. Το Κατάρ έχει ζητήσει από τη Σαουδική Αραβία, το Ντουμπάι και το Κουβέιτ να πάρουν μέρος σε οικονομικά αντίμετρα κατά της Ελλάδας. Η κυβέρνηση προσπαθεί να διασκεδάσει τις ανησυχίες αλλά η ζημιά έχει γίνει. Από κάποιους που είτε δεν κατάλαβαν, είτε έκαναν πως δεν καταλαβαίνουν τι παιζόταν…
Χρόνος ανάγνωσης: 
13

‘

Τετάρτη 30 Νοεμβρίου 2016
Κείμενο

Τάσος Τέλλογλου
Η ορεινή δυτική Ζάκυνθος κατοικείται από ανθρώπους που βγάζουν τα προς το ζην πηγαίνοντας για δουλειά στις δημοφιλείς παραλίες του νησιού στον Λαγανά και τα άλλα μέρη της ανατολικής Ζακύνθου. Στο δυτικό τμήμα του νησιού δεν υπάρχουν ευκαιρίες για βιοπορισμό. Οι ντόπιοι δεν έχουν κέρδος από τις φυσικές ομορφιές του τόπου τους.
Πάνω από αυτό το κομμάτι του νησιού πετούσε συχνά ο πρώην εμίρης του Κατάρ Χαμάντ μπιν Καλίφα μπιν Χαμάντ μπιν Αμπντουλάχ μπιν Γιασίμ μπιν Μοχάμεντ αλ Τάνι (αυτό είναι το πλήρες όνομά του). Γεννημένος το 1952, κυβέρνησε τη μικροσκοπική του χώρα, που είναι η πρώτη στον κόσμο σε παραγωγή φυσικού αερίου, από το 1995 έως το 2013. Μέχρι να παραδώσει την εξουσία στον τέταρτο γιο του, άλλαξε την όψη της χώρας του (σ.σ. ο ίδιος πήρε την εξουσία ανατρέποντας τον πατέρα του και παγώνοντας τους λογαριασμούς του).

000_mvd6494741.jpg

[PABLO COZZAGLIO / AFP]
Ο Χαμάντ μπιν Καλίφα αλ Τάνι έχει πολλές αδυναμίες. Μία από αυτές είναι η λατρεία του για το Ιόνιο. Έτσι, όταν εγκατέλειψε την εξουσία αναζήτησε μεριές στις οποίες θα μπορούσε να τοποθετήσει ένα μέρος της μεγάλης περιουσίας του. Και μπορεί να μην είναι σίγουρο ότι οι επενδύσεις στην Οξυά (ένα νησάκι που αγοράστηκε πριν από τη Ζάκυνθο), τη Ζάκυνθο και ένα ξενοδοχείο στην Κέρκυρα θα του αποφέρουν μεγάλα οφέλη, το βέβαιο όμως είναι ότι αυτός και η κόρη του –που τον συνόδευε στην επιλογή των ακινήτων– αγάπησαν τους απότομους γκρεμούς του Ιονίου και τις καταπράσινες πλαγιές του. Ο Μπιν Καλίφα Αλ Τάνι ηθελε εκτός των άλλων, αγοράζοντας γη στο αγαπημένο του μέρος, να κάνει το χατίρι και της κόρης του, που ονειρευόταν να δημιουργήσει ένα νησί καλλιτεχνών στα ήσυχα νερά της ελληνικής θάλασσας.
Όλοι οι άνθρωποι του εμίρη
Έτσι την άνοιξη του 2013 οι άνθρωποι του πρώην εμίρη άρχισαν να ιδρύουν τη μία εταιρεία πίσω από την άλλη στην Αθήνα, με πρώτη την Pimara SA. Για την υλοποίηση των επενδύσεών του σε ακίνητα, ο πρώην εμίρης επέλεξε έναν Έλληνα υπήκοο, συριακής καταγωγής, τον Τζαμάλ Ζ., που είχε βοηθήσει πολλούς Έλληνες να επενδύσουν στη Μέση Ανατολή και αρκετούς Άραβες να επενδύσουν στην Ελλάδα. Ο Tζαμάλ Ζ. δραστηριοποιούνταν και δραστηριοποιείται σε κάθε είδους εμπόριο, από τα ακίνητα μέχρι τα καλλυντικά.
Εκτός από τον Ελληνοσύριο επιχειρηματία, ο πρώην εμίρης χρησιμοποιεί και δύο αδέλφια από τον Λίβανο, την Τζουμάνα Μπ. και τον Κρίστιαν Κ., που στην Ελλάδα κάνουν αγορές με άλλα εταιρικά σχήματα σε καλές περιοχές, όπως στο Καλό Λειβάδι της Μυκόνου, στην πλατεία Θεάτρου και στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας (Ευριπίδου και Διπλάρη). Οι ίδιοι λένε ότι οι αγορές αυτές είναι “προσωπικές” τους, όμως το inside story είναι σε θέση να γνωρίζει ότι αποτελεί πάγια πολιτική των Αράβων ηγεμόνων να μην δείχνουν στους υπηκόους τους ότι τοποθετούν χρήματα στο εξωτερικό, καθώς αυτοί αναρωτιούνται γιατί τα χρήματα δεν επενδύονται στο ίδιο το Κατάρ. Ανάμεσα στα ακίνητα που αγοράζει ο πρώην εμίρης είναι και μια οικία στην Εκάλη, που αγοράζεται στο όνομα κυπριακής εταιρείας η οποία όμως είναι 100% θυγατρική της κρατικής εταιρείας του Κατάρ Αλ Ραγιάν, όπως οι εταιρείες που αγοράζουν τη Ζάκυνθο και την Οξυά.
Μετά τις αγορές, τα εμπόδια
Στο Ιόνιο οι άνθρωποι του πρώην εμίρη αντιμετωπίζουν τις πρώτες δυσκολίες όταν διαπιστώνουν ότι έχουν πληρώσει τον διάσημο αρχιτέκτονα Στέλιο Αγιοστρατίτη για να κτίσει σε ένα νησί, την Οξυά, που πιθανά δεν μπορεί να κτιστεί. Οι Καταριανοί πληρώνουν 400.000 ευρώ στον αρχιτέκτονα, ο οποίος βλέπει την ανάπτυξη ενός “νησιού τέχνης”, όπως θέλει η κόρη του πρώην εμίρη, ως ευκαιρία για να φτιάξει κάτι μεγάλο. Μόνο που ο δασάρχης Κεφαλλονιάς έχει διαφορετική γνώμη, και γι’ αυτό κοινοποιεί στον πρωθυπουργό Σαμαρά λίγο πριν το ταξίδι του στο Κατάρ την άποψη ότι στην Οξυά δεν μπορούν να κτισθούν παρά ελάχιστα μέτρα, καθώς το νησάκι είναι χαρακτηρισμένο.
Ενώ η υπόθεση της Οξυάς έχει “κολλήσει” και οδεύει στα δικαστήρια με πρωτοβουλία του κ. Αγιοστρατίτη, ο πρώην εμίρης αγοράζει στη Ζάκυνθο μία νέα ιδιοκτησία, που έμελλε να του στοιχίσει πολύ περισσότερα σε χρήμα και πονοκεφάλους. Πρόκειται για 15.000 στρέμματα στα βορειοδυτικά του νησιού. Η έκταση είχε παραχωρηθεί το 1783 από τους Ενετούς στην οικογένεια Φλαμπουριάρη, με έναν τίτλο γραμμένο στην ενετική διάλεκτο, κάτι που συνέβη σε πολλές άλλες μεγάλες ιδιοκτησίες του νησιού. Επρόκειτο για την τελευταία μεγάλη ιδιοκτησία του νησιού που είχε μείνει στα χέρια του παλιού της ιδιοκτήτη. Ο υπογράφων έχει συναντηθεί τουλάχιστον 10 φορές με τον πωλητή της έκτασης, έναν ευγενή και χαμηλών τόνων άνθρωπο. Ο Γιώργος Χάρος, όπως ονομάζεται, είχε έναν φίλο που γνώριζε τους ανθρώπους από το Κατάρ, επειδή τους συντηρούσε τα σκάφη. Όταν τον ρώτησα γιατί πούλησε μια τέτοια περιουσία σε αυτήν την ηλικία, αφού είναι πάνω από 70 ετών χωρίς παιδιά, με κοίταξε με απορία και με ρώτησε εντελώς ειλικρινά: «Τι έπρεπε δηλαδή να κάνω, να το πάρω μαζί μου τώρα που βρήκα έναν αγοραστή;».

map2.jpg

Η μεταβίβαση αφορά το 1/8 του νησιού.
Ο κ. Χάρος έχει τον βενετσιάνικο τίτλο του 1783 που του άφησε η θεία του όταν πέθανε. Ο τίτλος αυτός είναι νομικά ισχυρός. Ένα μεγάλο μέρος εξάλλου των ιδιοκτησιών στη Ζάκυνθο στηρίζεται σε παρόμοιους τίτλους. Όμως, δεν είναι καθαρός. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι μέσα στο οικόπεδο υπάρχουν ιδιοκτησίες ανθρώπων που την νέμονται και πιθανά έχουν γίνει και κύριοι με χρησικτησία, καθώς και δρόμοι, τους οποίους κατασκεύασαν αρχικά οι δήμοι σαν αντιπυρικές ζώνες, στη συνέχεια τους ασφαλτόστρωσαν και πλέον τους θεωρούν ιδιοκτησία τους, χωρίς να τους έχουν απαλλοτριώσει (οι δασικοί δρόμοι δεν απαλλοτριώνονται, ενώ είναι απαραίτητο για τους κοινοτικούς). Στην εικόνα μπαίνει και η εκκλησία της Ζακύνθου, η οποία θεωρεί ότι τρία από τα 15.000 στρέμματα του οικοπέδου της ανήκουν (αν και δηλώνει στην εφορία μόνο μερικές εκατοντάδες).
Σύμφωνα με μαρτυρίες ντόπιων, ο πρώην εμίρης του Κατάρ και η κόρη του πέταξαν πάρα πολλές φορές πάνω από την έκταση του Χάρου μέχρι να αποφασίσουν να προχωρήσουν. Επειδή η έκταση ήταν μεγάλη, ήθελαν να περιφραχτεί με πασσάλους από τον ιδιοκτήτη της, καθώς η περίφραξη ενός οικοπέδου είναι η πρώτη πράξη νομής του ιδιοκτήτη του. Κάτι τέτοιο δεν έγινε. Και όχι μόνο αυτό, αλλά όταν έφτασε η ώρα να μετρηθεί το οικόπεδο, ο τοπογράφος αντί να το αποτυπώσει με τους δρόμους και τις ιδιοκτησίες που υπήρχαν μέσα, βασίστηκε σε ένα παλαιότερο τοπογραφικό του 2006, που δεν τα περιλάμβανε. Η αλήθεια είναι ότι ένα κανονικό τοπογραφικό θα έπαιρνε πολλούς μήνες για να φτιαχτεί, αλλά ο πρώην εμίρης είχε βάλει προθεσμία σε προσύμφωνο στον πωλητή, με την οποία “πίεζε” όλους τους παράγοντες της συναλλαγής να ολοκληρωθεί αυτή σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Διαφορετικά, τους είχε πει, θα ακυρωνόταν η μεταβίβαση.
Οι αντιδράσεις
Τον Μάιο του 2014 γίνεται τελικά η μεταβίβαση. Και τότε ξεκινούν οι αντιδράσεις και εμφανίζονται οι διεκδικητές, που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαν ενοχλήσει ποτέ τον κ. Χάρο. «Χωρίς τη μεταβίβαση», λέει πηγή κοντά στην αγοράστρια εταιρεία, «δεν θα είχαν τι να ζητήσουν», εννοώντας ότι πολλοί άνθρωποι που είχαν ανάγκη από χρήματα εμφανίσθηκαν προβάλλοντας δικαιώματα. Κάτι που αγνοούν βεβαίως οι περισσότεροι στα Επτάνησα είναι πως ο Χάμαντ Μπίν Καλίφα Αλ Τάνι είναι αυτό που λένε οι Αγγλοσάξωνες “business savy”, δεν τον κοροϊδεύεις δηλαδή εύκολα στις δουλειές. Η αυτοκρατορία του απλώνεται από τον οίκο Versace μέχρι μερικά από τα πιο γνωστά πολυκαταστήματα του Ηνωμένου Βασιλείου. Οι πληροφορίες τον θέλουν να αρνήθηκε την αγορά του Σκορπιού, επειδή τη βρήκε πολύ ακριβή και να διαπραγματεύθηκε για να “κατέβει” δύο εκατομμύρια η τιμή για την Οξυά που ζητούσε ο προηγούμενος ιδιοκτήτης, ένας Αυστραλός ελληνικής καταγωγής.
Όπως είχε όμως προηγουμένως συμβεί και με άλλους επιχειρηματίες από τη Μέση Ανατολή, ο Αλ Τάνι –σύμφωνα με δύο διαφορετικές κυβερνητικές πηγές– δεν προσεταιρίστηκε στις κινήσεις του στην Ελλάδα ορισμένα άτομα του “βαθέος” ΠΑΣΟΚ, που είτε δρούσαν επιχειρηματικά, είτε πήραν μεταγραφή στον κρατικό μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ σε υπηρεσίες που επηρέαζαν την εξέλιξη της επένδυσης.
Η αφορμή ήταν το νησάκι του Αγίου Ιωάννη στην άκρη της ιδιοκτησίας Φλαμπουριάρη. Για να γίνει η μεταβίβαση του νησιού αυτού έξω από το λιμανάκι του Πόρτο Βρώμη, στη Δυτική Ζάκυνθο, χρειαζόταν άδεια του Πενταγώνου. Ένας αξιωματικός απεφάνθη ότι ήταν το δυτικότερο σημείο της χώρας και είχε στρατηγική σημασία, αλλά και το δυτικότερο να μην ήταν πάλι θα χρειαζόταν άδεια. Το αστείο είναι ότι όλη η Ζάκυνθος –και εκείνοι που έχουν ενστάσεις στη συναλλαγή– παραδέχεται ότι το νησί είναι του Φλαμπουριάρη, παρόλα αυτά η τοπική κτηματική υπηρεσία που έκρινε την υπόθεση ερεύνησε το σύνολο της μεταβιβαζόμενης έκτασης, για να καταλήξει σε συμπέρασμα και για το νησάκι. Το αποτέλεσμα της έρευνας της κας Ζουρμπάνου, πρώην προϊσταμένης της υπηρεσίας, ήταν ότι το δημόσιο δεν έχει δικαιώματα μέσα στην επίδικη έκταση. Όμως, το δεύτερο μέλος της επιτροπής που συστάθηκε για να κρίνει το ζήτημα, διαφώνησε με το δικό της συμπέρασμα με αποτέλεσμα ακόμα το κράτος να μην έχει ενιαία γνώμη για το αν έχει ή όχι ιδιοκτησία στο επίδικο τμήμα.
Η Μητρόπολη Ζακύνθου
Όλοι οι ντόπιοι που έχουν ενστάσεις για το κτήμα του κ. Χάρου συμπαρατάσσονται με τη Μητρόπολη Ζακύνθου και τον πρώην μητροπολίτη Χρυσόστομο τον Β’, που τους προσφέρει νομικές συμβουλές. Αυτός είναι και ο πρώτος που μίλησε στον υπογράφοντα για το θέμα της Ζακύνθου, πριν από δύο χρόνια. Ο δικηγόρος του πρώην μητροπολίτη Διονύσης Γκούσκος μου υπέδειξε τότε το συμβόλαιο, με την επισήμανση ότι «κάτι βρωμάει εδώ». Τότε, τον Αύγουστο του 2014, ο Γκούσκος επέμενε ότι αν και ένα μέρος του κτήματος ανήκε στον πωλητή, η έκταση που εμφανιζόταν να πωλείται ανήκε σε άλλους, μεταξύ των οποίων και η εκκλησία η και άλλοι συγγενείς του κ. Χάρου.
Μερικούς από αυτούς συνάντησα στην Πάτρα και την Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 2014, αλλά δεν μου εξεδήλωσαν το παραμικρό ενδιαφέρον για την έκταση, ούτε είχαν ακριβή εικόνα των ορίων της. Στο ίδιο διάστημα έκανα τα δύο πρώτα ταξίδια στη Ζάκυνθο για το θέμα. Στο δεύτερο, ο Χρυσόστομος μου παραχώρησε μία τηλεοπτική συνέντευξη, στην οποία μου είπε ότι είχε καλές σχέσεις με τη θεία του κ. Χάρου και με τον ίδιο τον πωλητή, στον οποίο μάλιστα το 2001 είχε προτείνει να αγοράσει ένα τμήμα του ακινήτου. Ο Γ. Χάρος όμως, τον οποίο συνάντησα και μιλήσαμε για πρώτη φορά αργότερα, μου είπε ότι το τίμημα για το μέρος αυτό του ακινήτου ήταν πολύ μικρό κατά τον ίδιο, μερικά εκατομμύρια δραχμές.
Συνεπώς σε εκείνο το χρονικό σημείο, αυτό που χώριζε τον πρώην δεσπότη και τον πωλητή δεν ήταν η εκτίμηση για την κυριότητα της επίδικης έκτασης, αλλά τα χρήματα.
Η σχέση του Χρυσοστόμου του Β’ με την παραλία του Ναυαγίου δεν είναι καινούρια. Το 1997 η αστυνομία του χωριού Κατοστάρι κοινοποίησε ένα επείγον σήμα στην πολεοδομία του νησιού, σύμφωνα με το οποίο «στη περιοχή Ναυάγιο Ζακύνθου και σε χώρο της ιδιοκτησίας της Μονής Αγίου Γεωργίου των Κρημνών (σ.σ. μοναστήρι που ανήκει στην Μητρόπολη Ζακύνθου), οι ιδιοκτήτες τουριστικού συγκροτήματος […] έχουν προβεί με άδεια της Μονής στην έναρξη εργασιών για την κατασκευή αναψυκτηρίου-εστιατορίου, χωρίς την απαιτούμενη άδεια της υπηρεσίας σας». Την ίδια μέρα, ο Χρυσόστομος ενημερώνει την πολεοδομία και τη δασική υπηρεσία ότι «η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Ελλάδος ενέκρινε την ανέγερση μικρού κτίσματος στην περιοχή “Ναυάγιο”, ιδιοκτησίας της Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου των Κρημνών, το οποίο αποβλέπει στην πνευματική αναψυχή των προσκυνητών με βασικότερο στόχο τη διαφύλαξη του περιβάλλοντος χώρου από επίδοξους καταπατητές και τον περιορισμό, λόγω παρουσίας ανθρώπων, των διαφόρων άνομων δραστηριοτήτων, που ως γνωστόν συντελούνται στην περιοχή».

navagio.original.1989.jpg

Η παραλία του Ναυαγίου. 
Δεν είναι σαφές το ποιες παράνομες δραστηριότητες συντελούνταν στην περιοχή. Σαφές είναι ότι το «Ναυάγιο» ονομάσθηκε έτσι από ένα τσιγαράδικο που ξέβρασε στην πασίγνωστη παραλία η θάλασσα όταν το ελληνικό πλήρωμά του επιχειρούσε να υφαρπάξει ένα λαθραίο φορτίο τσιγάρων από την ιταλική μαφία. Το φορτίο πλημμύρισε την παραλία και τη θάλασσα, το πλήρωμα συνελήφθη και το μόνο που απέμεινε στους Ζακυνθινούς ήταν το κουφάρι του λαθρεμπορικού. Ο Χρυσόστομος μάλλον δεν εννοούσε τέτοιες δραστηριότητες, αν και είναι συχνές στην απόκρημνη αυτή πλευρά της Ζακύνθου. Σε κάθε περίπτωση, το δασαρχείο έκρινε αυθαίρετο το αναψυκτήριο και ο συγκεκριμένος δασικός υπάλληλος έχει δεχθεί από τότε πολλές φορές τα ελάχιστα κολακευτικά σχόλια του δεσπότη. Πρόσφατα κατέστη και κατηγορούμενος για τη μεταβίβαση της έκτασης του κ. Χάρου στον πρώην εμίρη του Κατάρ.
Η μικρή αυτή ιστορία αποδεικνύει ωστόσο ότι από τότε η εκκλησία θεωρούσε τη γη γύρω από το ναυάγιο δική της.
Τους καλοκαιρινούς μήνες στήνονται πάγκοι στην άκρη του γκρεμού και πωλούνται μέλι, παστέλια και άλλα προϊόντα που δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τη Ζάκυνθο, αλλά έρχονται από μακρινά μέρη της Ελλάδας, ορισμένα και από την Κίνα. Μπροστά σε έναν τέτοιο πάγκο στάθηκε ο Αλ Τάνι με την ακολουθία του το 2013 και αγόρασε πολλά αναμνηστικά, δίνοντας πεντακοσάρικο σε μια φτωχή γυναίκα από ένα κοντινό χωριό. Η αγορά αυτή εξήψε τη φαντασία πολλών ντόπιων, ο καθένας από τους οποίους ονειρευόταν το δικό του εκατομμύριο.
Λύση μετά το συμβόλαιο
Ο γράφων ρώτησε πολλές φορές τους αγοραστές και τους νομικούς τους παραστάτες γιατί δεν ξεκαθάρισαν τις σχέσεις τους με όσους ισχυρίζονται ότι έχουν ιδιοκτησία μέσα στη γη του κ. Χάρου. Η απάντηση των εκπροσώπων του Κατάρ ήταν ότι, ακόμα και αν υπήρχαν άνθρωποι που είχαν διασφαλίσει δικαιώματα με χρησικτησία, η συνολική τους περιουσία δεν θα ήταν πάνω από 1000 στρέμματα. Αλλά όταν στις αρχές Νοεμβρίου του 2016 πήγα στη Ζάκυνθο σε ένα τρίτο ταξίδι για το θέμα, συνάντησα έξω από το δικαστήριο ορισμένους θυμωμένους ανθρώπους που θεωρούσαν ότι οι Καταριανοί «είχαν έρθει σαν κατακτητές και όχι σαν επενδυτές».
Ένας από αυτούς, ο Γιάννης Μποζίκης από τις Μαριές, επιχειρηματολογούσε –σε αντίθεση με άλλους συγχωριανούς του– με τόση ηρεμία και δομημένα επιχειρήματα, που σε ανάγκαζε να τον ακούσεις. Καθίσαμε με τον Μποζίκη να πιούμε έναν καφέ απέναντι από το δικαστικό μέγαρο της Ζακύνθου και μου εξήγησε ότι ο κ. Χάρος είχε πωλήσει τμήματα γης που είχαν πωληθεί νωρίτερα και είχαν μεταγραφεί στο υποθηκοφυλακείο Ζακύνθου (σ.σ. ο υποθηκοφύλακας παρόλα αυτά δεν διώκεται για τη μεταβίβαση). Η Τζουμάνα Μπ. από την πλευρά της, διευθύνουσα σύμβουλος της αγοράστριας εταιρείας Pimana, λέει ότι ο έλεγχος τίτλων πριν από την αγορά δεν οδήγησε σε άλλον κάτοχο νόμιμου τίτλου μέσα στην επίδικη έκταση πλην του κ. Χάρου. «Όποιος μπορεί να αποδείξει ιδιοκτησία θα αποζημιωθεί, είτε κρατώντας τη γη του είτε με χρήματα», λένε οι εκπρόσωποι του πρώην εμίρη. Μάλιστα ήδη φαίνεται να έχουν υπάρξει κάποιες αποζημιώσεις, μέσω του πωλητή κ. Χάρου, κάτι που επιβεβαιώνεται από εισαγγελικές πηγές που παρατηρούν ότι από τους λογαριασμούς του κ. Χάρου έχουν εκταμιευτεί μεγάλα ποσά χωρίς να είναι εμφανής ο λόγος της εκταμίευσης τους.
Εκκλησία και δημόσιο ενάντια στον πρώην εμίρη
Ένας εκπρόσωπος της εταιρείας του Κατάρ συναντήθηκε δύο φορές με τον πρώην δεσπότη Ζακύνθου Χρυσόστομο τον Β’, αν και οι δύο πλευρές το διαψεύδουν. Δεν είναι γνωστό τι συζητήθηκε σε αυτές τις συναντήσεις –μία σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας και μία σε εστιατόριο των Αμπελοκήπων. Αμέσως μετά ωστόσο συνέβησαν τρία πράγματα:
  • Η εκκλησία (δηλαδή η τοπική μητρόπολη, ο πρώην μητροπολίτης Χρυσόστομος Β’ και η μονή Αγίου Γεωργίου των Κρημνών) αρχίζει να αμφισβητεί ότι ο πωλητής και οι πρόγονοί του είχαν οποιοδήποτε δικαίωμα σε οποιοδήποτε μέρος της έκτασης –κάτι που δεν έκαναν πιο πριν. Μια ματιά όμως σε δεκάδες έγγραφα του ελληνικού δημοσίου που βρίσκονται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους στο Ψυχικό, όπως αποκάλυψαν οι χθεσινές «Ιστορίες» στον ΣΚΑΪ, δείχνει ότι από το 1925 η εκκλησία δεχόταν ότι η έκταση αυτή ανήκε στην οικογένεια Φλαμπουριάρη.
  • Στις 2 Νοεμβρίου στη Ζάκυνθο εκδικαζόταν η αγωγή της εκκλησίας, του δήμου, της περιφέρειας και των κατοίκων για την ακύρωση του συμβολαίου. Μια δικηγόρος Ζακύνθου παρενέβη εκ μέρους του ελληνικού δημοσίου ζητώντας την αναβολή της εκδίκασης της υπόθεσης, για να συνεκδικαστεί μαζί με την αίτηση του δημοσίου για την ακύρωση του συμβολαίου. Λίγο πριν, το υπουργείο Οικονομικών είχε μεταθέσει από την εργασία της την προϊσταμένη της υπηρεσίας δημόσιας περιουσίας Ζακύνθου κυρία Ζουρμπάνου, που είχε γνωματεύσει ότι το δημόσιο δεν έχει περιουσία στη Ζάκυνθο. To inside story απευθύνθηκε στο υπουργείο Οικονομικών (στη διεύθυνση δημόσιας περιουσίας) και στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους με το ερώτημα ποιος εξουσιοδότησε τη συγκεκριμένη δικηγόρο Ζακύνθου να κάνει αυτήν την παρέμβαση υπέρ του δημοσίου. Ένας εκπρόσωπος του ΝΣΚ είπε ότι μια εντολή είχε δοθεί παλαιότερα, προκειμένου να διευκρινισθούν ζητήματα που σχετίζονταν με τη δασική νομοθεσία, όχι όμως με το αν το δημόσιο διαθέτει ιδιοκτησία στην επίμαχη έκταση.
  • Ο Οικονομικός Εισαγγελέας απέστειλε πόρισμα των ερευνών που προκλήθηκαν από τις καταγγελίες της εκκλησίας στην Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Αθηνών, με εισήγηση να ασκηθεί δίωξη σε τρεις δασικούς υπάλληλους, έναν υπάλληλο της περιφέρειας, τον πωλητή, την εκπρόσωπο της αγοράστριας εταιρείας, τη συμβολαιογράφο και τον τοπογράφο. Το θέμα του εισαγγελέα Γ. Μπρη δεν είναι αν το δημόσιο έχει ή όχι κυριότητα πάνω στην έκταση, αλλά ότι ο πωλητής Γ. Χάρος δεν κατείχε την έκταση –όταν την πούλησε– εκ διαθήκης από τη θεία του Σοφία, καθώς εκείνη δεν διέθετε το ακίνητο από τον πατέρα της, που το είχε αφήσει σε άλλο κληρονόμο, με βάση τη διαθήκη του. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Μπρης κάνει μια ερμηνεία της δακτυλογραφημένης διαθήκης, η οποία σε ένα σημείο (σε μία τελεία) διαφέρει από τη χειρόγραφη. Αλλά και οι δύο καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το άγριο δασικό τμήμα της έκτασης και το νησάκι αφήνονται στη Σοφία, θεία του πωλητή, ενώ ένα άλλο τμήμα γης κληροδοτείται στη μητέρα της.
Ο εισαγγελέας υποστηρίζει ότι η συμβολαιογράφος ερμήνευσε τη διαθήκη ως μη όφειλε, διαπράττοντας το αδίκημα της ψευδούς βεβαιώσεως. Αλλά η συμβολαιογράφος έχει περισσότερα χαρτιά στα χέρια της από την ερμηνεία μίας από τις δύο διαθήκες όπως και ένα συμβόλαιο εν ζωή της θείας, που ούτως ή άλλως μεταβίβαζε στον Γ. Χάρο την επίδικη έκταση.
Το ποιος έχει δίκιο θα το διαλευκάνει ο ανακριτής διαφθοράς Δημήτρης Φούκας και η συνάδελφός του Ρέα Κατσιβέλη. Ο κ. Φούκας δεν είναι άγνωστος στο ευρύ κοινό, καθώς και η προηγούμενη υπόθεση με την οποίαν ασχολήθηκε ήταν απότοκο των ερευνών του βαθέος ελληνικού κράτους, που είχε συνδέσει τις τηλεφωνικές υποκλοπές των Αμερικανών με την απόπειρα δολοφονίας του πρώην πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή (σχέδιο «Πυθία»). Εν ολίγοις ο κ. Φούκας έχει επιδείξει αξιοπρόσεκτη εμβρίθεια σε δικογραφίες που προέρχονται από το βαθύτερο ελληνικό κράτος.
Η έρευνά του δεν θα είναι χωρίς αναταράξεις και για τη βιτρίνα του ελληνικού κράτους. Γιατί αν επιμείνει στην παραπομπή των εκπροσώπων του κράτους του Κατάρ, τότε η οργή της οικογενείας Αλ Τάνι θα ξεσπάσει στους 8.500 Έλληνες που ζουν και εργάζονται στο κράτος του Περσικού κόλπου και τις πολλές ελληνικές εταιρείες που τους εργοδοτούν. Τα “σήματα” έχουν ήδη φθάσει στους Γ. Δραγασάκη, Γ. Σταθάκη, Στ. Πιτσιόρλα, Ν. Κοτζιά και Γ. Κατρούγκαλο. Η κυβέρνηση επιχειρεί και να “σώσει την παρτίδα” με τον ξένο επενδυτή, που ήταν και αρχηγός του κράτους του και να κερδίσει (ξανά) τη μονοεδρική στη Ζάκυνθο, με τον τρόπο που εκείνη αντιλαμβάνεται. Στο τέλος κινδυνεύει να χάσει ένα από τα δύο, ή ίσως και τα δύο.
Τάσος Τέλλογλου
Παρουσιάζει εκπομπή έρευνας στο Star Channel από το 2013. Μετά από 7 χρόνια ως ανταποκριτής για ελληνικά μέσα ενημέρωσης στη Γερμανία, συνεργάστηκε με την εκπομπή Μαύρο Κουτί και από το 2004 ως το 2007 ήταν αρχισυντάκτης της εκπομπής Φάκελοι, στην οποία εργάστηκε μέχρι το 2013. 
Δημοσιεύτηκε στισ
Δεν είναι πια καιρός να σιωπάς 

μπροστά στο δράμα ενός λαού, 

που έρχεται κάθε βράδυ στις οθόνες μας.

Γέροι ανήμποροι, παιδιά σακατεμένα ή νεκρά, 

μάνες χαροκαμένες

συνθέτουν το σκληρό το σκηνικό της φρίκης.

Άνθρωποι κάθε ηλικίας, που χάνουν τις εστίες τους,

νυχθημερόν, αλλόφρονες

παίρνουν της προσφυγιάς το δρόμο,

πίσω από μια τρεμάμενη ελπίδα

προκρίνοντας τον υγρό τάφο στο Αιγαίο

από τις βόμβες της κολάσεως.

Και φεύγουν τρομαγμένες οι εποχές, 

μπρος στο ανοσιούργημα.

Ο άνθρωπος , αυτή η τραγική φιγούρα, 

που είναι ικανός για τα υφηλόφρονα 

και για τα πλέον χαμερπή.

Θεέ της αγάπης, διώξε το μίσος 

απ’ των ανθρώπων τις καρδιές,

και φώτισε τους ισχυρούς της γης

να δώσουν τέλος πια

σ’ αυτόν τον εφιάλτη.

Και ίλεως γενού ημίν, Κύριε.

Βιβή Τζώνη

φιλόλογος

Δημοσιεύτηκε στισ
Ως των Αποστόλων Πρωτόκλητος
    και του κορυφαίου αυτάδελφος
    τον Δεσπότην των όλων, Ανδρέα,
    ικέτευε, 
ΥΓΕΙΑΝ ΤΕ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑΝ ΤΟΙΣ ΕΟΡΤΑΖΟΥΣΙ ΦΙΛΟΙΣ δωρήσασθαι

Δημοσιεύτηκε στισ

Ο Μποστ σκιτσάρει τον Φιντέλ Κάστρο το 1960

από sarant
Ο θάνατος του Φιντέλ Κάστρο μαθεύτηκε το πρωί του περασμένου Σαββάτου, όταν είχε ήδη ανέβει το άρθρο εκείνης της ημέρας, ενώ τις επόμενες μέρες είχα ταξίδι κι έτσι δεν μπόρεσα να γράψω κάτι για να τιμήσω τον μεγάλο Κουβανό επαναστάτη που σημάδεψε τον κόσμο και τις γενιές μας. Ωστόσο, με τα σχόλιά σας κυρίως εκείνη τη μέρα δεν έμεινε αμνημόνευτος ο Φιντέλ στο ιστολόγιο. Επειδή όμως καλό είναι να τιμηθεί και με ειδικό άρθρο ο Φιντέλ Κάστρο, κι επειδή τα περισσότερα έχουν ειπωθεί, διάλεξα να παρουσιάσω σήμερα ένα σκίτσο του Μποστ για τον Κάστρο και τη θυελλώδη επίσκεψή του στη Νέα Υόρκη τον Σεπτέμβριο του 1960, που μου το θύμισε ένας φίλος στο Φέισμπουκ.600921Το σκίτσο δημοσιεύτηκε στη Μακεδονία στις 21 Σεπτεμβρίου 1960 και παρουσιάζει, σκιτσογραφική αδεία θα λέγαμε, τον Φιντέλ Κάστρο να ξαπλώνει σε ένα παγκάκι, σ’ ένα πάρκο του Μανχάταν, για να κοιμηθεί.Δεν συνέβη βέβαια κάτι τέτοιο -αλλά καλύτερα να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Η επανάσταση στην Κούβα ανέτρεψε τον δικτάτορα Μπατίστα την πρωτοχρονιά του 1959 και το νέο καθεστώς άρχισε να εφαρμόζει μέτρα υπέρ των φτωχότερων στρωμάτων, όπως ο γεωργικός αναδασμός και η μείωση των ενοικίων, καθώς και η μαζική ίδρυση νέων σχολείων, σε συνδυασμό με εντατικό πρόγραμμα δημοσίων έργων, χωρίς όμως να αμφισβητεί τον γεωπολιτικό προσανατολισμό της Κούβας. Μάλιστα, η πρώτη διεθνής επίσκεψη του Φιντέλ Κάστρο, τον Απρίλιο μόλις του 1959, ήταν στη Νέα Υόρκη, όταν και συναντήθηκε με τον Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον.Ωστόσο, καθώς περνούσαν οι μήνες, τα σοσιαλιστικά μέτρα της κουβανικής κυβέρνησης ανησύχησαν τις ΗΠΑ που άρχισαν να καταστρώνουν, ήδη από το 1960, σχέδια δολοφονίας του Φιντέλ Κάστρο και ανατροπής του καθεστώτος. Σύμφωνα με απόρρητα έγγραφα που ήρθαν στην δημοσιότητα πολύ αργότερα, η CIA είχε προσεγγίσει τη Μαφία ζητώντας τη βοήθειά της στη δολοφονία του Κάστρο -μάλιστα, όπως έχω διαβάσει σε άλλη πηγή, υποσχέθηκαν στη Μαφία ότι σε περίπτωση που ανατραπεί το καθεστώς Κάστρο, η Μαφία για ανταμοιβή θα έχει το ελεύθερο να διαχειρίζεται τον τζόγο, την πορνεια και τα ναρκωτικά στην Κούβα -η οποία, μην το ξεχνάμε, επί Μπατίστα ήταν ένα τεράστιο πορνείο για να ξεσκάνε οι εύποροι Αμερικανοί.Οπότε, όταν τον Σεπτέμβριο του 1960 έγινε η δεύτερη επίσκεψη του Κάστρο στη Νέα Υόρκη, οι σχέσεις ΗΠΑ-Κούβας ήταν ήδη τεταμένες. Η επίσκεψη αυτή του Κάστρο έγινε με την ευκαιρία της 15ης Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, στην οποία έπαιρναν επίσης μέρος ηγέτες από όλον τον κόσμο, ανάμεσά τους και ο σοβιετικός Νικήτας Χρουστσόφ. Ο Κάστρο αμέσως δυσανασχέτησε για τους περιορισμούς που του επέβαλε η αμερικανική πλευρά (να μη βγει από το νησί του Μανχάταν), ενώ λίγες ώρες αργότερα εγκατέλειψε το πολυτελές κεντρικό ξενοδοχείο του, επειδή η διεύθυνση του ξενοδοχείου πρόβαλε όρους που τους θεώρησε μειωτικούς και υπαγορευμένους από την αμερικανική κυβέρνηση (τους ζήτησαν 15.000 δολάρια ως εγγύηση για τυχόν φθορές που θα έκαναν στα δωμάτια).avgi220960Η κουβανική αντιπροσωπεία λοιπόν εγκαταστάθηκε στο παλιό και φτηνό ξενοδοχείο Τερέζα στο Χάρλεμ, τη γειτονιά των μαύρων. Εκεί ο Φιντέλ Κάστρο συναντήθηκε αφενός με αγωνιστές των δικαιωμάτων των μαύρων και μαχητές όπως ο Μάλκολμ Χ και αφετέρου δέχτηκε την επίσκεψη του Νικήτα Χρουστσόφ. Δυο-τρεις μέρες αργότερα, μιλώντας στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, ο Κάστρο εξαπέλυσε δριμύτατη επίθεση στην πολιτική των Ηνωμενων Πολιτειών γενικά και ειδικά απέναντι στην Κούβα.Αλλά ας γυρίσουμε στο σκίτσο του Μποστ, ο οποίος, όπως είπαμε, προεκτείνει στα άκρα την κίνηση του Κάστρο αφού τον βάζει να κοιμάται όχι σε ένα φτηνό λαϊκό ξενοδοχείο αλλά στο παγκάκι του πάρκου. Ο Κάστρο εμφανίζεται με την καθιερωμένη στρατιωτική του στολή και, απαντώντας στην ερώτηση του άστεγου, λέει ότι σε αντίποινα της μεταχείρισης που του επιφυλάχθηκε, θα “είναι εθνικοποιών” “τα Χίλτων τα πολυτελή”.Το κείμενο της μπορντούρας πιάνει ποιητικούς, βουκολικούς τόνους:Εις το σκοτεινόν το δάσος αναπάβεται ο Κάστρο
έχων σύντροφον αηδόνι κε φωτίζον ένα άστρο
“Αν εγώ ριγών κοιμάμαι κι ανεμίζει η γενειάς
με θερμένη η αγάπη της δικής μου της γενιάς.
Δεν πειράζει που κρυόνω”, ομιλεί το παλικάρι
και ακούει το αηδόνι, και κυττάζει το φενγκάρι.Αν και ήταν εύκολη η πρόγνωση, το σκίτσο του Μποστ αποδείχτηκε προφητικό. Με την επιστροφή του Κάστρο στην Κούβα, οι ΗΠΑ άρχισαν τον οικονομικό αποκλεισμό και σταμάτησαν τις εισαγωγές κουβανέζικης ζάχαρης -και σε αντίποινα η Κούβα εθνικοποίησε εταιρείες αμερικανικών συμφερόντων και λίγο αργότερα ζήτησε βοήθεια από τη Σοβιετική Ένωση.Επί προεδρίας Κένεντι η ένταση κλιμακώθηκε, φτάνοντας στην αμερικανοκίνητη εισβολή -αλλά και πανωλεθρία- στον Κόλπο των Χοίρων και στην κρίση των πυραύλων. Και όσο κι αν υπήρχαν πολλοί λαϊκοί άνθρωποι στην Ελλάδα και στον υπόλοιπο κόσμο που θρήνησαν τη δολοφονία του Κένεντι το 1963 και ταυτόχρονα θαύμαζαν τον Κάστρο και την Κούβα, να μην ξεχνάμε ότι ο πρώτος προσπάθησε να ανατρέψει και να δολοφονήσει τον δεύτερο.

Δημοσιεύτηκε στισ
Υγεια

Τα οφέλη της ρακής στον οργανισμό

28.11.2016 – 13:33

ρακί

Όλα, αρχικά, τα λευκά αποστάγματα ονομάζονταν «ρακή» είτε προέρχονταν από την απόσταξη στεμφύλων σταφυλιού ή σύκων ή χαρουπιών ή μαστίχας ή κυδωνιών ή γλυκάνισου ή μάραθου.
Κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας, οι Έλληνες μυήθηκαν στην τέχνη παραγωγής του τσίπουρου. Μιας και το κρασί ήταν απαγορευμένο από το Κοράνι έπρεπε να μεταποιηθεί για να τους επιτραπεί η κατανάλωσή του. Καθώς, οι Οθωμανοί δεν είχαν μεγάλη σχέση με την αμπελοκαλλιέργεια, το επάγγελμα σύντομα ελληνοκρατήθηκε και οι Έλληνες ρακιτζήδες, μαζί με τους αρωματοποιούς, αποτέλεσαν μια προνομιούχο κοινωνική τάξη.Μετά την Μικρασιατική Kαταστροφή, οι ρακιτζήδες πρόσφυγες πια, αναζήτησαν μια νέα ευκαιρία για δουλειά και επιβίωση στον ελλαδικό χώρο κι έτσι η τέχνη τους άρχισε να εξαπλώνεται και στην παλαιά Ελλάδα.Σήμερα, οι όροι η «ρακή» ή το «ρακί» και «ρακιτζής» δεν χρησιμοποιούνται πια επισήμως, παρόλο που σε πολλά μέρη ο όρος επιζεί, κυρίως, για τα προϊόντα ντόπιας παραγωγής.Ρακή, τσίπουρο και τσικουδιά είναι ακριβώς το ίδιο πράμα. Τσίπουρο ή τσικουδιά είναι το υγρό που βγαίνει από την απόσταξη των σταφυλιών. Το τσίπουρο μπορεί να αρωματίζεται με μάραθο ή γλυκάνισο. Πολύ καλής ποιότητας τσικουδιά παράγεται, σήμερα, σε πολλά μέρη της Ελλάδας.Το μυστήριο της απόσταξης της τσικουδιάς…Οι ρίζες της απόσταξης βρίσκονται στην αρχαία Ελλάδα. Υπάρχουν ενδείξεις ότι γινόταν απόσταξη στη Μεσομινωϊκή Περίοδο 1.900 π.Χ.-1700π.Χ. και ο άμβυκας είναι σίγουρα ελληνική εφεύρεση.
Στη σύγχρονη ιστορία ξεκίνησε από το Άγιον Όρος και διαδόθηκε σε όλη την τουρκοκρατούμενη ανατολή. Το 1988, η τσικουδιά παράγεται μόνο από καζανάρηδες που έχουν στην κατοχή τους άμβυκες από την τουρκοκρατία. Τα καζάνια χρησιμοποιούνται από τα τέλη Οκτωβρίου μέχρι τον Ιανουάριο, οπότε όλο το χωριό αποστάζει την τσικουδιά του για όλο τον χρόνο στα λίγα καζάνια του χωριού.Το παραδοσιακό αλκοολούχο ποτό της Κρήτης είναι η τσικουδιά ή ρακή όπως έχει παραμείνει από την τούρκικη ονομασία της από το 1989.Η απόσταξη της τσικουδιάς, παραδοσιακά γίνεται σε μεγάλα καζάνια (αποστακτήρες) σε οργανωμένους χώρους, με τραπέζια, πάγκους και νεροχύτη.Ο άμβυκας κάνει μόνος του τη δουλειά σταγόνα σταγόνα. Κάθε τόσο, ο καζανάρης παίρνει ένα ποτηράκι τσικουδιά, το πετάει μέσα στη φωτιά να δει αν έχει ακόμα οινόπνευμα ή όχι και πότε θα τελειώσει η καζανιά για να βάλει μία άλλη.Εν τω μεταξύ, μαζεύονται φίλοι και γνωστοί, συμβάλλουν, συμμετέχουν, γίνονται μία ομάδα χωρίς συννενόηση. Γιατί όπου βλέπουν καπνό ξέρουν τι συμβαίνει, ξέρουν πού είναι τα καζάνια και μαζεύονται. Και δεν έρχονται με άδεια χέρια, κουβαλούν πράγματα και στήνεται μια γαστρονομική πανδαισία.Αυτό είναι το ενδιαφέρον στην απόσταξη της τσικουδιάς και όχι ο άμβυκας, αλλά οι άνθρωποι γύρω από το καζάνι και οι κουβέντες τους στο τραπέζι. Λέγονται τόσο ωραία πράγματα, για τα οικονομικά, τα κοινωνικά και τα φιλικά. Και όλα λύνονται με ένα χαμόγελο.Και ξαφνικά, έρχεται μία λύρα, έπειτα ένας αυλός και αρχίζουν οι μαντινάδες και μετά τα ριζίτικα…
”Βάλ’ του μία να πιει” Μια μεγάλη αγκαλιά που συνοδεύεται από μία τσικουδιά.Τα συνοδευτικά της τσικουδιάςΟφτή πατάτα, χλωρά κουκιά, κεφτέδες, μυζηθροπιτάκια, χοχλιοί, τσακιστές ελιές, μικρές κρητικές ελιές, ντολμαδάκια, ψητά μανιτάρια, βραστοί βολβοί, καυτερές κόκκινες πιπερίτσες, σύγκλινο, καπνιστά λουκάνικα, παστά μεζεδάκια, καπνιστά ψαρικά, αλλά και ξηροί καρποί όλων των ειδων, φιστίκια Κρήτης (αράπικα), αλατισμένα ή ανάλατα, αλλά και σφακιανά παξιμάδια που έχουν γλυκάνισο και άλλα παξιμάδια και κριτσίνια και κουλούρι Θεσσαλονίκης. To παραδοσιακό ποτό της Κρήτης, πάντως πάει παρέα με γευστικούς μεζέδες.Τα οφέλη της τσικουδιάς στην υγείαΤα λευκά αποστάγματα, σε μικρές δόσεις, (1-2 ποτηράκια) παρέχουν οφέλη στην υγεία. Το τσίπουρο (χωρίς γλυκάνισο) θεωρείται εξαίρετο χωνευτικό. Επίσης, χάρη στην αλκοόλη που περιέχει, προκαλεί αγγειοδιαστολή και μείωση της πίεσης. Ακόμη, έχει αντιμικροβιακές ιδιότητες, γι’ αυτό, άλλωστε, και χρησιμοποιείται σε πολλά γιατροσόφια για το κρυολόγημα, τον πυρετό και τον πονοκέφαλο. Είναι, επίσης, κατάλληλο ποτό για όσους κάνουν δίαιτα. Τα λευκά αποστάγματα αλλάζουν την ισορροπία των λιπών στο αίμα αυξάνοντας την καρδιοπροστατευτική «καλή» (HDL) χοληστερόλη και μειώνοντας την «κακή» (LDL) χοληστερόλη, ενώ ελαττώνουν και την συγκολλητική ικανότητα των αιμοπεταλίων των μορίων του αίματος που είναι υπεύθυνα για τις θρομβώσεις.Επίσης, χρησιμοποιείται για εντριβές και καταπλάσματα σε κρύωμα ή πιάσιμο.
Τέλος, βοηθάει στην επικοινωνία των ανθρώπων…Καλύτερα να πίνεται κρύα και σε κρύα ρακοπότηρα από την κατάψυξηΟι συνιστώμενες δόσεις αλκοόλ είναι για τις γυναίκες μέχρι 20 γρ. και για τους άνδρες μέχρι 32 γρ αλκοόλη την ημέρα. Αυτό μεταφράζεται σε 75 ml οινοπνευματώδους ποτού 40% την ημέρα.
Βέβαια αυτό ισχύει για όλους εκείνους που δεν πάσχουν από επιληψία, παγκρεατική νόσο ή ηπατοπάθεια.

– See more at: http://www.ekriti.gr/ygeia/

Δημοσιεύτηκε στισ

Πόσοι ιερείς πληρώνονται από το Δημόσιο- ποιο είναι το κόστος ετησίως

Του Σωτήρη Μητραλέξη:  Επίκουρος καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Πόλεως, Κωνσταντινούπολη / Ερευνητικός Εταίρος στο Πανεπιστήμιο του Winchester
Σε προηγούμενο σημείωμα  διαπιστώσαμε έστω εισαγωγικά λοιπόν όχι μόνον την πολυπλοκότητα του ζητήματος, αν συνυπολογιστεί το δυσήνιο ζήτημα της πρώην και νυν εκκλησιαστικής περιουσίας και της ελλιπούς εποπτείας που υφίσταται γι’ αυτήν, αλλά και την ασάφεια και προβληματική ενημερότητα του εκατέρωθεν εκπορευόμενου δημοσίου λόγου για το θέμα. Σε ένα τέτοιο εκατέρωθεν ασφυκτικό πλαίσιο, οφείλουμε αφ’ ότου εξετάσουμε λεπτομερώς το ζήτημα να καταθέσουμε κάποιες προτάσεις για το μέλλον της μισθοδοσίας του κλήρου.
Προσανατολιζόμαστε στην απαγκίστρωση της μισθοδοσίας του κλήρου ως απλώς μισθοδοσίας του δημοσίου, και στην συνάρτηση αυτής με τα εκκρεμή ζητήματα της εκκλησιαστικής περιουσίας και της αναποζημίωτης απαλλοτριώσεως αυτής. Δεδομένου ότι δεν γνωρίζουμε ποιο είναι το μέλλον στις σχέσεις εκκλησίας-κράτους, δηλαδή το εάν τα χιλιάδες εκκλησιαστικά νομικά πρόσωπα θα συνεχίσουν να είναι νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου (ΝΠΔΔ) ή αν κάποτε, σε ενδεχόμενο «σκληρού» χωρισμού, θα μεταβληθούν σε ιδιωτικού, θα καταθέσουμε μια πρόταση και για τα δύο ενδεχόμενα.
Στην πρώτη περίπτωση, θα έχουμε έναν εξορθολογισμό της καταστάσεως, ενώ για την δεύτερη περίπτωση προτείνουμε ένα κονκορδάτο στο μοτίβο συμφωνιών ανάμεσα στην εκκλησία και στο κράτος που έχουν γίνει σε σειρά ευρωπαϊκών κρατών. Σύμφωνα με αυτό το σενάριο, παύει κάθε μισθοδοσία των κληρικών από το κράτος, αλλά παράλληλα και ανεξάρτητα από αυτό δεσμεύεται το κράτος σε μια κατ’ έτος παροχής συγκεκριμένου ποσού στην εκκλησία κατ’ αναλογία απαλλοτριωθεισών αλλά μη αποζημιωθεισών εκτάσεων, ποσό το οποίο θα συναρτάται με τον κατ’ έτος πληθωρισμό και το οποίο θα μπορεί ακολούθως να μεταχειρίζεται η εκκλησία για τη μισθοδοσία του κλήρου.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει στη Γερμανία με το κατ’ έτος ποσό το οποίο αναφέραμε προηγουμένως, και αξίζει να σημειωθεί ότι πριν από λίγα χρόνια η ευαγγελική εκκλησία ζήτησε να μην της καταβάλλεται αυτό το ποσό από το κράτος, αφού πλέον θα μπορούσε μόνη της να χειριστεί τα του οίκου της, αλλά το κράτος αρνήθηκε[1]. Και αρνήθηκε στη λογική ότι αυτό το ποσό αντιστοιχεί ακριβώς σε απαλλοτριωθείσες από το κράτος εκτάσεις, και ως εκ τούτου δε θα μπορούσε να διακόψει την κατ’ έτος παροχή του χωρίς να υποχρεούται σε ένα δυσβάστακτο εφ’ άπαξ ποσό, το οποίο δε μπορεί να παράσχει. Και ως εκ τούτου συνεχίζει εκουσίως την κατ’ έτος παροχή. Ας εξετάσουμε το ζήτημα με περισσότερες λεπτομέρειες: 
Περιουσία – Μισθοδοσία
Τα αριθμητικά δεδομένα σήμερα (Οκτώβριος 2016) έχουν ως εξής: μισθοδοτούνται από το Δημόσιο 10.238 ορθόδοξοι ιερείς και 100 Αρχιερείς (επαρχιούχοι Μητροπολίτες, τιτουλάριοι και σχολάζοντες Μητροπολίτες, βοηθοί Επίσκοποι, πρεσβύτεροι, διάκονοι, ιεροκήρυκες), που ανήκουν σε α. 82 Μητροπόλεις Εκκλησίας της Ελλάδος, β. Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης και 8 Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Κρήτης, γ. 5 Ιερές Μητροπόλεις Δωδεκανήσου) και εκκλησιαστικοί υπάλληλοι (υφίστανται 292 οργανικές θέσεις ιεροκηρύκων και περίπου 380 θέσεις λαϊκών υπαλλήλων Μητροπόλεων, που δεν είναι όλες καλυμμένες).

Όσον αφορά τη θρυλούμενη ικανότητα των φορέων της εν γένει «Εκκλησίας» (Ελλάδος, Κρήτης, Μητροπόλεων Δωδεκανήσου) να μισθοδοτήσουν αυτήν την στιγμή τους κληρικούς τους αφ’ εαυτών, το ετήσιο κόστος (μισθών – εισφορών) των (περίπου) 193.000.000 ευρώ (2016) αδυνατεί άμεσα και μεσοπρόθεσμα να το καλύψει η Εκκλησία της Ελλάδος (κεντρικός φορέας) και οι 82 Ιερές Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος, καθώς και η Εκκλησία της Κρήτης και οι 5 Μητροπόλεις της Δωδεκανήσου, όπως εξηγήσαμε προηγουμένως. Στο κόστος αυτό περιλαμβάνονται 100 Αρχιερείς και οι διάκονοι, εφημέριοι, ιεροκήρυκες και εκκλησιαστικοί υπάλληλοι των τριών Εκκλησιών (Ελλάδος, Κρήτης, Δωδεκανήσου). Αυτό συναρτάται όχι μόνο με την περιορισμένη ρευστότητα στα εκκλησιαστικά ταμεία, αλλά και με το ίδιο το είδος της εκκλησιαστικής περιουσίας και τη δυνατότητα αυτής να αξιοποιηθεί.


Ως προς τη σύνθεση της ακίνητης περιουσίας ειδικά της Εκκλησίας της Ελλάδος (η «Εκκλησία της Ελλάδος» ως κεντρικό νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, οι Μητροπόλεις, Μονές, Ενορίες, Ιδρύματα κ.λπ.) υφίσταται βασικά:
Α. εμπράγματη ιδιοκτησία, μη νομικά καταγεγραμμένη ή μη εντοπισμένη τοπογραφικά, με μεγάλα τμήματα της καταπατημένα από μακρού χρόνου, και


Β. τραπεζικές μετοχές–εξανεμισμένης αξίας και απόδοσης πλέον, ήδη από το 2008 λόγω της νομοθετικής απαγόρευσης λήψης μερίσματος και μετά τις αραιώσεις των συμμετοχών λόγω διαδοχικών αυξήσεων κεφαλαίου και πλέον λόγω της αναγκαστικής ανταλλαγής μετοχών – ανακεφαλαιοποίησης τραπεζών.

Διασπορά ακίνητης περιουσίας και αδυναμία ελέγχου – διαχείρισης: Το 1930 η περιουσία 152 Ιερών Μονών της Εκκλησίας της Ελλάδος με μια σειρά προεδρικών διαταγμάτων της δεκαετίας του 1930 κατεγράφη σε πίνακες (με στοιχειώδη περιγραφή, θέση, εμβαδόν κ.λπ.) και χωρίσθηκε σε «διατηρούμενη» και «ρευστοποιητέα», που η διοίκησή της παραχωρήθηκε στον κρατικό Ο.Δ.Ε.Π. («Οργανισμό Διαχείρισης Εκκλησιαστικής και Μοναστηριακής Περιουσίας»)[2].
Κατά το διάστημα 1930 – 1988 το μοντέλο του κρατικού Ο.Δ.Ε.Π. για τη διοίκηση της περιουσίας των 152 Ιερών Μονών, που η ρευστοποιητέα περιουσία τους υπήχθη στον Ο.Δ.Ε.Π. μάλλον δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Η διαχείριση γινόταν κεντρικά (Αθήνα) ή τοπικά, με Τοπικά Συμβούλια του Ο.Δ.Ε.Π., τα οποία επικουρούσαν τα τοπικά υποκαταστήματα της Εθνικής Τράπεζας, η οποία ανέλαβε δυνάμει σύμβασης με τον Ο.Δ.Ε.Π. την καταγραφή, αποτίμηση και καταμέτρηση της ρευστοποιητέας μοναστηριακής περιουσίας[3]. Πολλές εκκλησιαστικές εκτάσεις του Ο.Δ.Ε.Π. αφέθηκαν εκτεθειμένες σε καταπατήσεις ή παραμένουν ως τώρα ανεντόπιστες[4]. 


Ο Ο.Δ.Ε.Π. στόχευε κατά τον νομοθετημένο του σκοπό στη ρευστοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας και στην αγορά μετοχών της Εθνικής Τράπεζας κυρίως, καθώς και άλλων τραπεζών από το προϊόν των εκποιήσεων της μοναστηριακής περιουσίας. Αποτελούσε δηλαδή ένα χρηματοδοτικό εργαλείο του Κράτους προς όφελος της Εθνικής Τράπεζας, και έτσι προέκυψε μία αξιόλογη συμμετοχή της Εκκλησίας της Ελλάδος (η Εκκλησία της Ελλάδος το 1998 κατείχε το 1,75% και τις 30.9.2014 κατείχε το 0,3% μαζί με κληροδοτήματα, ιδρύματα, νοσοκομεία), η οποία πλέον απαξιώθηκε και απομειώθηκε. 


Συναφείς αντικειμενικές αδυναμίες προέκυψαν μέχρι σήμερα και στο ισχύον (από το 1988) μοντέλο διαχείρισης της (δασικής, αγροτικής και αστικής) ακίνητης περιουσίας, η οποία απέμεινε στον Ο.Δ.Ε.Π., και η οποία, μετά την κατάργηση του Ο.Δ.Ε.Π., περιήλθε στην Εκκλησία της Ελλάδος (κεντρικό Ν.Π.Δ.Δ.), και διοικείται πλέον μέσω της Ε.Κ.Υ.Ο. («Εκκλησιαστική Κεντρική Υπηρεσίας Οικονομικών» της Εκκλησίας της Ελλάδος). 


Τουλάχιστον το ελληνικό Δημόσιο, που αντιμετωπίζει παραπλήσια προβλήματα διαχείρισης της ακίνητης περιουσίας του, διατηρεί κατά τόπους στοιχειώδεις δομές εποπτείας (κτηματικές υπηρεσίες, δασαρχεία, λιμενικά ταμεία), τα οποία έχουν και τα απαραίτητα νομικά όπλα άμεσης αποβολής των καταπατητών (πρωτόκολλα διοικητικής αποβολής κλπ.). Αντίθετα, η Εκκλησία της Ελλάδος στερούμενη ανάλογων «προνομίων», αν και νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, λειτουργεί σαν ιδιώτης σε περίπτωση καταπάτησης: οφείλει να ασκήσει αγωγή ή ζητήσει ασφαλιστικά μέτρα και να ακολουθήσει την μακρά οδό της ελληνικής δικαιοσύνης. 


Η Εκκλησία της Ελλάδος, της Κρήτης και οι Μητροπόλεις της Δωδεκανήσου μέχρι σήμερα δεν έχουν: 


α) ολοκληρωμένο εκκλησιαστικό κτηματολόγιο. Ειδικά η Εκκλησία της Ελλάδος έχει ψηφιοποιήσει το αρχείο της, αλλά δεν έχει ολοκληρώσει την καταγραφή – ανάλυση της νομικής πληροφορίας (έλεγχο ή δημιουργία τίτλων, όπου επιτρέπεται) και την τοπογράφηση των ακινήτων των 152 Ιερών Μονών, τα οποία παρέλαβε από τον Ο.Δ.Ε.Π., 


β) (ειδικά η Εκκλησία της Ελλάδος) αποτελεσματικό περιφερειακό σύστημα προστασίας από καταπατήσεις και διαχείρισης των ανά την επικράτεια ακινήτων τους[5], 

γ) ανθρώπινο δυναμικό και οργανωτική λογική κατάλληλη για αποτελεσματική αξιοποίηση περιουσίας με κριτήρια ιδιωτικής οικονομίας. 


Το μόνο νομοθετημένο προνόμιο της ακίνητης μοναστηριακής περιουσίας, η απαγόρευση χρησικτησίας από τρίτους, στην πραγματικότητα έχει οδηγήσει σε εφησυχασμό, με αποτέλεσμα τη δημιουργία από μακρού χρόνου τετελεσμένων καταστάσεων χωρίς ρεαλιστική διέξοδο (π.χ. δύο και τρεις γενιές καταπατητών με οικοδομές σε εκκλησιαστικές εκτάσεις). 


Βασικό έσοδο των νομικών προσώπων της Εκκλησίας της Ελλάδος, της Κρήτης και της Δωδεκανήσου είναι τα μισθώματα από τη διαχείριση ακινήτων τους -που φυσικά εντάσσονται στη γενικά αρνητική εικόνα, που εμφανίζει τα τελευταία χρόνια ο χώρος των ακινήτων
 

Περιγράψαμε προηγουμένως (και θα επανέλθουμε εν συνεχεία) τη χαώδη νομοθετική κατάσταση σχετικά με την μισθοδοσία των κληρικών, η οποία εν τέλει αποδεικνύεται πλημμελώς νομοθετημένη. Ως συνεισφορά στο κομμάτι αυτό της συζήτησης για τις σχέσεις (ή τον χωρισμό, ανάλογα με την οπτική κάθε πλευράς) Εκκλησίας – Κράτους, το οποίο αναφέρεται στο ζήτημα της μισθοδοσίας, θα προχωρήσουμε στο σχεδίασμα δύο προτάσεων -με την πρώτη να συνεπάγεται την (επιτέλους «νοικοκυρεμένη») μισθοδοσία του κλήρου από το Κράτος με οικονομική συμμετοχή της Εκκλησίας, και την δεύτερη να αίρει πλήρως την μισθοδοσία των κληρικών από το Κράτος, με παράλληλο «κονκορδάτο»[7] (συμφωνία αφηρημένης αποζημίωσης) σχετικά με την ήδη απαλλοτριωθείσα περιουσία. 


Είναι προφανές ότι αυτές οι προτάσεις δε θα μπορούσαν να ληφθούν υπό τη μορφή του… salad bar, δηλαδή επιλέγοντας μόνον όσα κομμάτια τους αφαιρούν από την Εκκλησία και αγνοώντας τα κομμάτια που αποτελούν αντιστάθμισμα των αφαιρουμένων ή τούμπαλιν∙ νοούνται μόνον στην ολοκληρία τους. 
Πρώτη πρόταση (συγκεκριμένη αποζημίωση – συμμετοχή της Εκκλησίας)

Η πρώτη πρόταση περιλαμβάνει τον νομικό, οικονομικό, αλλά και πρακτικό εξορθολογισμό του ζητήματος της μισθοδοσίας του κλήρου. Στόχος είναι:
(α) η νομοθετική δέσμευση του Δημοσίου για μισθοδοσία 10.500 οργανικών θέσεων κληρικών για την Εκκλησία της Ελλάδος, της Κρήτης και της Μητροπόλεις της Δωδεκανήσου, με τους πλέον του αριθμού αυτού κληρικούς να μισθοδοτούνται από την οικεία Ιερά Μητρόπολη, στην οποία ανήκουν ή/και από την Εκκλησία της Ελλάδος ή της Κρήτης ή το Οικ. Πατριαρχείο (για τη Δωδεκάνησο). 
(β) η συμμετοχή της Εκκλησίας στη δαπάνη της μισθοδοσίας μέσα από ένα χρονοδιάγραμμα απόδοσης, αξιοποίησης της εκκλησιαστικής περιουσίας και επίτευξης συγκεκριμένων οικονομικών στόχων. Ως προς το (α): Ούτως ή άλλως, αυτήν την περίοδο της δημοσιονομικής εποπτείας ο νόμος 3833/2010 έχει θεσπίσει αναλογία 1 προς 5 αποχωρήσεις/διορισμοί με έξοδα του Κράτους. 
Στην πράξη έχουν περιορισθεί οι χειροτονίες κληρικών, λόγω του παραπάνω περιορισμού της ανάληψης της μισθοδοσίας από το Κράτος. Επιπλέον, όσοι νέοι κληρικοί χειροτονούνται, παραμένουν χωρίς μισθό από το Δημόσιο και, εάν έχουν, εξακολουθούν το επάγγελμα, που είχαν πριν την χειροτονία τους για να ζήσουν είτε λαμβάνουν κάποιο συμβολικό επίδομα από Ταμεία Αλληλοβοηθείας κληρικών, σε όσες Μητροπόλεις έχουν συσταθεί τέτοια ταμεία (σε 3-4 από τις 82 Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος).
Συνεπώς, η παραπάνω νομοθετική ρύθμιση πρέπει να έχει δύο φάσεις, παρόν στάδιο και επόμενο, καθώς έχει νόημα και εφαρμογή μόνο μετά την λήξη του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής και της άρσης του μνημονιακού περιορισμού διορισμών.
 Α. Επαναλαμβάνουμε το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο: 1. μέχρι σήμερα ο νόμος 536/1945: 1) έκανε λόγο για ενίσχυση από το Κράτος της μισθοδοσίας του κλήρου από ειδικό λογαριασμό, 2) θέσπισε 6.000 οργανικές θέσεις κληρικών για όλη την Ελλάδα (αν και το 1945 υπηρετούσαν 7.151 κληρικοί), 3) προέβλεπε ότι η Εκκλησία συμβάλλει στην μισθοδοσία του κλήρου με «εισφορά» ποσοστού 25% και (από το 1968) ποσοστού 35% από τα έσοδα των Ναών και οι ορθόδοξες οικογένειες συμβάλλουν με ετήσια «ενοριακή εισφορά» στα δημόσια ταμεία (καταργήθηκε το 1962). 2. η «εισφορά» των Ναών ίσχυσε από την 1/10/1945 μέχρι την 28/1/2004.
Η Κυβέρνηση Σημίτη κατήργησε την «εισφορά» (νόμος 3220/2004). Συνεπώς, η μισθοδοσία του κλήρου άρχισε να επιβαρύνει αποκλειστικά το Κράτος (χωρίς συνεισφορά της Εκκλησίας) μετά την 28.1.2004. 3. ο νόμος 4111/2013 (επί υπουργίας Διαμαντοπούλου), χωρίς να λύσει το θέμα της διαφοράς μεταξύ των οργανικών θέσεων και των πράγματι υπηρετούντων και μισθοδοτούμενων από το Δημόσιο κληρικών όρισε ότι όσοι κληρικοί πληρώνονταν μέχρι τότε εξακολουθούν να αμείβονται, όχι από «ειδικό λογαριασμό» εκτός προϋπολογισμού, αλλά από τον τακτικό προϋπολογισμό του Υπουργείου Παιδείας. Είναι μια καθαρά δημοσιονομική ρύθμιση για την ορθή απεικόνιση των κρατικών λογαριασμών. 
Παρέλειψε συνειδητά να λύσει το θέμα σχετικά με τον αριθμό κληρικών, που δεσμεύεται να μισθοδοτεί και ασφαλίζει το Δημόσιο. Εξάλλου η εγγύηση της ύπαρξης πιστώσεων για καθορισμένο αριθμό κληρικών ήταν ανέφικτη, ενόσω ισχύουν οι μνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας για τον δραστικό περιορισμό των διορισμών (άρθρα 10-11 νόμου 3833/2010). 
Β. Περιεχόμενο πρότασης:

1. να τεθούν βασικές αρχές: α) το πόσες οργανικές θέσεις κληρικών επιθυμεί να έχει η Εκκλησία της Ελλάδος είναι εσωτερικό της ζήτημα, απόκειται στην θρησκευτική της ελευθερία και αυτονομία κατά τα άρθρα 13 του Συντάγματος, 9 και 11 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Επομένως ο ορισμός 6.000 οργανικών θέσεων με κρατικό νόμο (αναγκαστικό νόμο 536/1945) απεικονίζει ένα ξεπερασμένο πολιτειοκρατικό πλαίσιο σχέσεων Κράτους και ορθόδοξης Εκκλησίας. Είναι δικαίωμα της Εκκλησίας να προσδιορίσει τις ανάγκες της σε οργανικές θέσεις κληρικών. 2. Το Δημόσιο όμως δεν δεσμεύεται ότι θα πληρώνει όσους κληρικούς χειροτονεί η Εκκλησία και θα τους τοποθετεί στις οργανικές θέσεις, που η ίδια συστήνει. Το πόσες από τις οργανικές θέσεις της Εκκλησίας θα μισθοδοτεί το Δημόσιο συναρτάται : i) με το μέγεθος της εκκλησιαστικής περιουσίας, που έλαβε το Δημόσιο λόγω δωρεάς/ή με απαλλοτριώσεις χωρίς αποζημίωση ή με αναγκαστικές εξαγορές (με μειωμένες αξίες) από την Εκκλησία (1833-1834, 1909, 1922, 1930, 1952 -προϋποτίθεται καταγραφή της εκκλησιαστικής περιουσίας, η οποία είναι αναγκαία και μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει, βλ. κατωτέρω) και ii) τις δημοσιονομικές δυνατότητες του Κράτους. Κατά συνέπεια η κρατική μισθοδοσία συναρτάται με την εκκλησιαστική περιουσία, που κατέχει το Δημόσιο[8], και δεν επικαθορίζεται, ως συνέπεια, της συνταγματικής περιγραφής του Κράτους ως «θρησκευόμενου» ή ουδετερόθρησκου (κοσμικού ή λαϊκού). Ως προς το (β): 
Πώς θα συνεισφέρει η Εκκλησία:

1. Η Εκκλησία της Ελλάδος θα μπορούσε να κληθεί να δεχθεί επαναφορά της ειδικής «εισφοράς» του 35% από τα έσοδα των Ναών(που ίσχυσε από 1945 μέχρι 2004)∙ ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα μπορούσε να γίνει αντικείμενο συζήτησης. 2. Μπορεί να ορισθεί ότι ο φόρος εισοδήματος (για τους φορείς της Εκκλησίας της Ελλάδος θεσπίσθηκε με τον νόμο 3842/2010) ή ο ΕΝΦΙΑ (όπως είπαμε, μόνο οι φορείς της Εκκλησίας της Ελλάδος, χωρίς την Κρήτη – Δωδεκάνησο, πληρώνουν συνολικά περίπου 10.000.000 ευρώ) θα διατίθενται για την κάλυψη της μισθοδοσίας. 
3. Με την καταγραφή και εκκαθάριση εκκρεμοτήτων (Α), προστασία (Β) και αξιοποίηση – αύξηση αποδοτικότητας εκκλησιαστικής περιουσίας (Γ):
Α. Απαιτείται η καταγραφή της περιελθούσας στο Κράτος και της παραμένουσας στην Εκκλησία περιουσίας[9] και η εκκαθάριση περιουσιακών εκκρεμοτήτων μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας, που αποτελεί προϋπόθεση για την αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας και ενδεχομένως την ανάληψη της μισθοδοσίας μέρους ή όλων των κληρικών σε μελλοντικό χρονικό σημείο από την Εκκλησία. Επομένως, μια συμφωνία Εκκλησίας και Πολιτείας μπορεί να έχει επιφύλαξη/όρο αναθεώρησής της, όταν προκύψει ένα συμφωνημένο σύνολο πορισμάτων για την καταγραφή της εκκλησιαστικής περιουσίας, που δόθηκε στο Κράτος και της εναπομένουσας περιουσίας της Εκκλησίας, καθώς και των εκκρεμοτήτων, που αφορούν την εκκαθάριση των μέχρι σήμερα συμβάσεων Εκκλησίας και Πολιτείας ή δημεύσεων ή απαλλοτριώσεων εκκλησιαστικής περιουσίας. Πρόκειται για έργο σύνθετο, πλην όμως εφικτό, αν και ενίοτε όχι με απόλυτη ακρίβεια σε τοπογραφικό επίπεδο, λόγω των εκτεταμένων καταπατήσεων της εκκλησιαστικής περιουσίας, όπως και της δημόσιας περιουσίας, καθώς προϋποθέτει τόσο την συγκέντρωση της νομικής πληροφορίας (εξακρίβωση τίτλων και συμβάσεων μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας), όσο και την κτηματογράφηση των ακινήτων (τοπογράφηση).
 Στο πλαίσιο της καταγραφής οφείλει να εκδοθεί: 1) Ένα πόρισμα: ποια και πόσα είναι τα ακίνητα των εκατοντάδων Μονών, που διέλυσε το Κράτος (1833-1834) και δήμευσε τις περιουσίες τους και μια συμφωνία για την αποτίμηση της αξίας τους, εφόσον τα παρακρατεί το Δημόσιο. Ο νόμος 4301/2014 όρισε ότι οι περιουσίες αυτών των διαλελυμένων Μονών ανήκουν πλέον στις Ιερές Μητροπόλεις. Αυτό βεβαίως είναι μια εντελώς θεωρητική πρόβλεψη. Στην πράξη δεν υπάρχει καταγραφή και τοπογράφηση αυτών των ακινήτων. 
Επίσης, στις συντριπτικά περισσότερες περιπτώσεις, δεν υπάρχει καν δυνατότητα πραγματικής ανάκτησής τους -π.χ. το μείζον μέρος της πόλης του Πειραιά, που καταλαμβάνει την πειραϊκή χερσόνησο, είναι κτισμένο πάνω σε μετόχι (μοναστηριακό ακίνητο) της διαλελυμένης Μονής Αγίου Σπυρίδωνος, το μισό Κολωνάκι μέχρι τον Λυκαβηττό είναι κτισμένο πάνω σε μετόχι της Μονής Ασωμάτων Πετράκη, όλη η περιοχή από το Νοσοκομείο ΝΙΜΤΣ και κατά μήκος των οδών Βασιλίσσης Σοφίας, Μεσογείων έως και το Νοσοκομείο «Γεννηματάς» είναι μετόχι της Μονής Ασωμάτων Πετράκη, σημαντικό τμήμα του Υμηττού ανήκε σε τρία μετόχια, της Μονής Αγίου Ιωάννη Κυνηγού, Μονής Καισαριανής και της Μονής Αστερίου κ.λπ.).
Σε όσα από τα ακίνητα αυτά έχουν δημιουργηθεί τετελεσμένες καταστάσεις, που αποκλείουν την ανάκτησή τους (π.χ. ρυμοτομία και ανέγερση οικισμών, πόλεων, χάραξη δρόμων κ.λπ.), να καθορισθεί η αξία τους και να συμφωνηθεί ότι παραμένουν ως «τράπεζα γης» στο Δημόσιο, για την αξία της οποίας και τα διαφυγόντα (για την Εκκλησία) έσοδα εκ της οποίας υποχρεούται στην κάλυψη της μισθοδοσίας του Κλήρου. 
2) ένα πόρισμα: i) ποια είναι τα συγκεκριμένα εκκλησιαστικά κτήματα που απαλλοτριώθηκαν μετά το 1909 χωρίς καταβολή αποζημίωσης[10] είτε για λόγους αγροτικής αποκατάστασης ακτημόνων ή μικρών καλλιεργητών[11] είτε μετά το 1922 για λόγους αποκατάστασης των προσφύγων[12] (πρόκειται μάλλον για εκατοντάδες χιλιάδες ή και άνω του εκατομμυρίου στρέμματα)[13] ή εκμισθώνονταν αναγκαστικά με ελάχιστο μίσθωμα από το Κράτος χωρίς την συμφωνία των Μονών[14] και ii) πόσα κτήματα, αν και δημεύθηκαν, δεν διατέθηκαν στους ακτήμονες και πρόσφυγες, iii) όσα δεν διατέθηκαν για τον σκοπό, που τα παραχώρησε η Εκκλησία, μπορεί να συμφωνηθεί να επιστραφούν στην Εκκλησία, εφόσον είναι ώριμα προς αξιοποίηση ή αλλιώς εάν δεν είναι ώριμα προς αξιοποίηση (εάν π.χ. έχουν μεσολαβήσει δεσμεύσεις τους λόγω ρυμοτομίας ή προστατευόμενες περιοχές NATURA) να καθορισθεί η αξία τους και να συμφωνηθεί ότι παραμένουν ως «τράπεζα γης» στο Δημόσιο, για την αξία της οποίας και τα διαφυγόντα (για την Εκκλησία) έσοδα εκ της οποίας υποχρεούται στην κάλυψη της μισθοδοσίας του Κλήρου. 
3) ένα πόρισμα: i) πόσα από τα 770.000 στρέμματα αγροτολιβαδικής γης των Μονών, που παραχωρήθηκαν από την Εκκλησία στο Κράτος (Σύμβαση 18/9/1952, ΦΕΚ Α΄ 289/1952) με υποχρεωτικά μειωμένη αποζημίωση στο 1/3 της αξίας τους (πράγμα, που επέβαλε το τότε Σύνταγμα του 1952) προς τον σκοπό αποκατάστασης ακτημόνων γεωργοκτηνοτρόφων μετά την Κατοχή και τον Εμφύλιο, δόθηκαν τελικά στους ακτήμονες και πόσα και ποιά απέμειναν στο Κράτος. Εάν πρόκειται για ακίνητα, που δεν δόθηκαν από το Κράτος για τον σκοπό που αφαιρέθηκαν, αλλά παρακρατήθηκαν, τότε να αποδοθούν στην Εκκλησία, στο πλαίσιο απόδοσης περιουσιακών στοιχείων, προς τον σκοπό συμβολής της στην μισθοδοσία του Κλήρου. ii) πόσα από τα δημόσια αστικά ακίνητα, που η Σύμβαση της 18/9/1952 ανέφερε ότι παραδίδει το Κράτος στην Εκκλησία προς αποζημίωσή της, τελικά ήταν όντως δημόσια ακίνητα και αξιοποιήσιμα (προέκυψε εκ των υστέρων ότι η Σύμβαση προέβλεπε παράδοση δημοσίων ακινήτων, που τελικά δεν ανήκαν στο Κράτος ή δεν ήταν αστικά και αξιοποιήσιμα, λόγω δασικών χαρακτηρισμών ή ρυμοτομικών δεσμεύσεων).
Εάν το Κράτος δεν επιθυμεί την επιστροφή των αδιάθετων εκκλησιαστικών ακινήτων στην Εκκλησία, καθώς και για όσα συμβατικώς παραχωρηθέντα ακίνητά του αποδείχθηκε ότι δεν ήταν δικά του ή αξιοποιήσιμα, να καθορισθεί η αξία τους και να συμφωνηθεί ότι παραμένουν ως «τράπεζα γης» στο Δημόσιο, για την αξία της οποίας και τα διαφυγόντα (για την Εκκλησία) έσοδα εκ της οποίας υποχρεούται στην κάλυψη της μισθοδοσίας του Κλήρου. 
4) ένα πόρισμα για την Σύμβαση Εκκλησίας – Πολιτείας της 11/5/1988 (κυρώθηκε με τον νόμο 1811/1988, ΦΕΚ Α΄ 231/1988): ως προς ποια ακίνητα μπορεί να εφαρμοσθεί πλέον αυτή η Σύμβαση. Η Σύμβαση προέβλεπε εν ολίγοις ότι για, όσα ακίνητα, νέμονται οι Μονές, και εφ’ όσον ελλείπουν τίτλοι ιδιοκτησίας τους επ΄ ονόματι των Ιερών Μονών (τα λεγόμενα «διακατεχόμενα ακίνητα»), συμφωνείται ότι παραχωρούνται στο Κράτος και το Κράτος θα καταβάλει για την ενίσχυση των Μονών ποσοστό 1% επί του συνολικού κονδυλίου του τακτικού προϋπολογισμού, το οποίο διατίθεται, δια του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, προς κάλυψη δαπανών για την Εκκλησία (μισθοδοσία αρχιερέων, ιεροκηρύκων, ιερέων, υπαλλήλων Μητροπόλεων, εκκλησιαστική εκπαίδευση κ.λπ.), δηλαδή ποσοστό 1% επιπλέον του εν λόγω κονδυλίου[15]. Προβλέπεται ότι το ως άνω ποσό θα κατανέμεται, με αποφάσεις της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, στις Μονές. 
Η Σύμβαση αυτή δεν έχει εκτελεσθεί μέχρι στιγμής. Πρόσφατα ο νομοθέτης (Ν. 4301/2014), αποδεχόμενος την νομολογία του Αρείου Πάγου, όρισε ότι τα προεδρικά διατάγματα της δεκαετίας του 1930, που αναγνώρισαν και διαίρεσαν την μοναστηριακή περιουσία «σε διατηρούμενη» και «ρευστοποιητέα», αποτελούν «τίτλους ιδιοκτησίας» των μοναστηριακών κτημάτων. Επομένως, η Σύμβαση μπορεί πλέον να εφαρμοσθεί μόνο για τα υπόλοιπα ακίνητα, τα οποία είναι εκτός πινάκων στα οικεία διατάγματα (οπότε κατέχονται από τις Μονές χωρίς «τίτλο ιδιοκτησίας»)[16]. Πρέπει: α) να προσδιορισθούν τα (υπό παραχώρηση στο Κράτος) διακατεχόμενα ακίνητα (τοπογράφηση, εκτίμηση αξίας), β) να αποφασισθεί -με νεώτερη συμφωνία- ή η τροποποίηση (συμπλήρωση) της Σύμβασης με συγκεκριμένους πίνακες ακινήτων και η αναθεώρηση των δεσμεύσεων του Κράτους με βάση νέα αποτίμηση της αξίας των διακατεχόμενων ακινήτων ή η (συμφωνημένη) καταγγελία της Σύμβασης. 
Β. Προστασία εκκλησιαστικής περιουσίας.

Νομοθέτηση αυξημένων και δραστικών μέσων προστασίας της εκκλησιαστικής περιουσίας, όμοιων με αυτά που έχει, ως νομικές δυνατότητες, το Ελλ. Δημόσιο (πρωτόκολλα διοικητικής αποβολής καταπατητών, δυνατότητα καταγραφής των εκκλησιαστικών ακινήτων σε δημόσια βιβλία των Μητροπόλεων, Μονών κλπ.). 
Γ. Χρονοδιάγραμμα αξιοποίησης της εκκλησιαστικής περιουσίας.

Πρόβλεψη συγκεκριμένων βημάτων με χρονικά καθορισμένους οικονομικούς στόχους για την αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας και ειδικότερη συμφωνία για την σταδιακή αύξηση της συμμετοχής της Εκκλησίας στην μισθοδοσία του Κλήρου ανάλογα με την επίτευξη των παραπάνω στόχων. Φυσικά εδώ ανακύπτει ένα μείζον νομικό πρόβλημα, που προσπερνούσε μέχρι σήμερα ο νομοθέτης: όταν μιλούμε για επιστροφή ή αξιοποίηση εκκλησιαστικής περιουσίας, μιλούμε για την περιουσία των Ιερών Μονών, αυτή είναι η «ακίνητη περιουσία της Εκκλησίας». Οι Μονές όμως είναι αυτοδιοίκητα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου (8 από αυτές προσέφυγαν άλλωστε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, ασχέτως εάν η Ιερά Σύνοδος κάλεσε τις Μονές να υπογράψουν την Σύμβαση του 1988 -κάποιες δεν το έκαναν, αφού είναι αυτοδιοίκητες). 
Θα δεχθούν οι ιδιοκτήτριες Μονές τα ακίνητά τους να αποτιμηθούν και να χρησιμοποιηθούν στο πλαίσιο μίας συμφωνίας Κράτους και «Εκκλησίας» ως οικονομικό αντάλλαγμα για την μισθοδοσία του Κλήρου; Εδώ προκύπτει ένα εσωτερικό ζήτημα συνεννόησης των φορέων της Εκκλησίας (συμφωνίας Μονών με την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος ή της Κρήτης), το αποτέλεσμα της οποίας δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο, καθώς οι Μονές επί διακόσια χρόνια έχουν γίνει αντικείμενα δημεύσεως και γενικότερων αδικιών σε βάρος των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων τους, πολλές φορές δεχόμενες να θέσουν την υπογραφή τους με την υπόδειξη της Ιεράς Συνόδου σε συμφωνίες με το Κράτος, που εν τέλει και δεν εφαρμόσθηκαν και δεν απέδωσαν τίποτα στις Μονές, πολλές από τις οποίες δεν έχουν σήμερα στοιχειώδη μέσα επιβίωσης παρά την απόδοση σημαντικής ακίνητης ιδιοκτησίας τους στο Δημόσιο.
 Σύμφωνα με την πρώτη πρότασή μας λοιπόν, το Δημόσιο θα μπορούσε να δεσμευθεί νομοθετικά για την μισθοδοσία που αναφέραμε, με την οικονομική συνδρομή της Εκκλησίας δια των τρόπων που αναφέραμε. Και, μόνον αφ’ ης στιγμής λάβει χώρα ο εξορθολογισμός σχετικά με την κατάσταση της εκκλησιαστικής περιουσίας και η επιστροφή όσων πρέπει να επιστραφούν, καθώς και η απελευθέρωση προς εκμετάλλευση όσων πρέπει να απελευθερωθούν, θα μπορούσε να ανοίξει μια συζήτηση για την συμμετοχή, αν όχι και πλήρη ανάληψη της μισθοδοσίας από μιαν Εκκλησία, που θα έχει πλέον την δυνατότητα να το πράξει -δυνατότητα την οποία σήμερα ουδόλως έχει. Στο πλαίσιο αυτό πρέπει να συνεκτιμηθεί ότι το συντριπτικό μέρος της αστικής ακίνητης περιουσίας, που διοικεί σήμερα η Εκκλησία της Ελλάδος και θα μπορούσε θεωρητικά να αξιοποιηθεί, είναι δεσμευμένο με πλειάδα ρυμοτομικών απαλλοτριώσεων και βαρών από τους Ο.Τ.Α., που ούτε έχουν χρήματα για να ολοκληρώσουν τις απαλλοτριώσεις, ενώ το Κράτος είτε δεν τις αίρει (συχνά παρά την ύπαρξη αμετάκλητων δικαστικών αποφάσεων) είτε τις επανεπιβάλλει, κατά την συνήθη διοικητική πρακτική, με αποτέλεσμα τα ακίνητα να μην αξιοποιούνται. 
Δεύτερη πρόταση (αφηρημένη αποζημίωση με μορφή επιχορήγησης)

Η προηγούμενή μας πρόταση προσκρούει σε δύο ενδεχόμενα, στα οποία δεν θα ήταν επίκαιρη ή εφαρμόσιμη. Το πρώτο θα ήταν η ανάληψη νομοθετικών και μεταρρυθμιστικών πρωτοβουλιών σχετικά με τις σχέσεις Εκκλησίας-Κράτους από μια κυβέρνηση, η οποία θα στόχευε σε έναν πλήρη χωρισμό, με απόλυτη στεγανοποίηση των σχέσεων Εκκλησίας και Κράτος. Σε αυτό το ενδεχόμενο η προηγούμενη πρότασή μας, η οποία καταφανώς περιλαμβάνει συνεργασία του Κράτους με την Εκκλησία και μερική μισθοδοσία του κλήρου, θα ήταν εκτός θέματος–πόσω δε μάλλον αφού το ζήτημα της μισθοδοσίας αναφέρεται συχνότατα ως πρώτο στις συζητήσεις σχετικά με τον ενδεχόμενο χωρισμό. Μια τέτοια κυβέρνηση θα επιθυμούσε πλήρη απαγκίστρωση από την μισθοδοσία του κλήρου, ενδεχομένως μετατροπή των εκκλησιαστικών Ν.Π.Δ.Δ. σε Ν.Π.Ι.Δ.[17] κ.λπ. Το δεύτερο αφορά την ικανότητα του ελληνικού κράτους να διοικήσει τα του οίκου του. Η προηγούμενη πρόταση όμως προϋποθέτει την πλήρη καταμέτρηση, καταγραφή, επανεξέταση, εξορθολογισμό και απελευθέρωση από γραφειοκρατικά κωλύματα μιας εκπληκτικά δυσήνιας περιουσίας, απαλλοτριωθείσης και μη. Η εκπληκτική αδυναμία του ελληνικού κράτους, κυρίως υπό τις τελευταίες κυβερνήσεις, να χωρίσει δυο γαϊδουριών άχυρα σε απολύτως πρακτικά ζητήματα αποτελεί μια αρνητική ρήτρα εφαρμοσιμότητας της πρότασής μας. Οπότε θα είχαμε αφ’ ενός την απροθυμία του Κράτους για συνεργασία στο ζήτημα της μισθοδοσίας και αφ’ ετέρου την ανικανότητά του να εξετάσει και να χειριστεί το ζήτημα της εκκλησιαστικής περιουσίας, απαλλοτριωθείσης ή μη, με τον δέοντα τρόπο. Μπορούμε όμως να προχωρήσουμε σε μια πρόταση και γι’ αυτά τα ενδεχόμενα, λαμβάνοντας υπ’ όψιν όλα τα στοιχεία που αναφέραμε προηγουμένως σχετικά με τη σημερινή κατάσταση της μισθοδοσίας του κλήρου, αλλά και την πολυπλοκότητα των εκκρεμοτήτων στο ζήτημα της εκκλησιαστικής περιουσίας.

Σύμφωνα με αυτή τη δεύτερη πρόταση:


α) Το κράτος θα μπορούσε να παύσει κάθε μισθοδοσία του κλήρου. Τον κλήρο θα μισθοδοτούσε η Εκκλησία, περίπου με τον τρόπο και τις μεθόδους που ένας ιδιώτης εργοδότης αναλαμβάνει τη μισθοδοσία των εργαζομένων του (θα μπορούσε εδώ να διατυπωθεί και μια πρόβλεψη για δημόσια ιατρική ασφάλιση άνευ ανταλλαγμάτων).


β) Το κράτος, αφού δεν μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη όσον αφορά στην εκκλησιαστική περιουσία και τις συνεχείς απαλλοτριώσεις ή de facto αδρανοποιήσεις αυτής, θα καταβάλει κατ’ έτος στην Εκκλησία π.χ. ποσό των 200.000.000 ευρώ ως αφηρημένως καθορισμένη αποζημίωση, συναρτώμενη με τον κατ’ έτος πληθωρισμό και τις αυξομειώσεις του ΑΕΠ. Σημειωτέον ότι ένα τέτοιο ποσό σήμερα αποτελεί περίπου το 1% του ΑΕΠ. Το αν η Εκκλησία θα αξιοποιούσε αυτούς τους κατ’ έτος πόρους για τη μισθοδοσία του κλήρου (που σήμερα ανέρχεται περίπου στα 193.000.000 ευρώ) θα ήταν δικό της θέμα. Συναφώς πρέπει να υπολογισθεί και ένα ποσό επιχορήγησης για την λειτουργία των δομών εκκλησιαστικής εκπαίδευσης, που θα βαρύνουν πλέον την Εκκλησία.


Κάτι τέτοιο συμβαίνει σε πολλές χώρες, όπως επί παραδείγματι στη Γερμανία, η οποία ναι μεν δεν μισθοδοτεί απ’ ευθείας τους κληρικούς της, αλλά επιχορηγεί την ευαγγελική και ρωμαιοκαθολική εκκλησία με εκατοντάδες εκατομμυρίων ευρώ κατ’ έτος εν είδει αποζημιώσεως για απαλλοτριώσεις περιουσιών. Έτσι, με μια τέτοια φόρμουλα, θα μπορούσε να «καταργηθεί η μισθοδοσία του κλήρου στην Ελλάδα», όπως μονότονα αναφέρεται στις συζητήσεις για τον χωρισμό Εκκλησίας – Κράτους. 
Εξυπακούεται ότι μια άρση της μισθοδοσίας του κλήρου στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε φυσικά να είναι «δωρεάν», χωρίς καμμία πρόβλεψη σχετικά, αν μη τι άλλο, με το αμαρτωλό παρελθόν της υφαρπαγής εκκλησιαστικής περιουσίας από το Κράτος, ή της έντεχνης αδρανοποίησής της. Ο αντικληρικαλιστικός λόγος που θεωρεί πως η μισθοδοσία ήταν ένα δώρο του Κράτους στην Εκκλησία, που όπως δωρεάν δόθηκε δωρεάν και θα αρθεί, πρέπει να είναι έτοιμος για πρόσκρουση με την πραγματικότητα -ή, εν τέλει, τα ελληνικά και ευρωπαϊκά δικαστήρια, τα οποία δεν αντιμετωπίζουν το δικαίωμα των νομικών προσώπων στην περιουσία τους με την ίδια ευαρμοστία. Σε κάθε περίπτωση, μια λύση όπως η προτεινόμενη θα μπορούσε να θέσει την παύση της μισθοδοσίας του κλήρου «στο τραπέζι», αν για συμβολικούς λόγους αυτό το ζήτημα έχει την βαρύτητα που της αποδίδει η αντικληρικαλιστική πλευρά, διασφαλίζοντας παράλληλα τη στοιχειώδη δικαιοσύνη στις σχέσεις Εκκλησίας – Κράτους.


Κοινή συνισταμένη και των δύο προτάσεων είναι ότι αποσυνδέουν το ζήτημα της μισθοδοσίας από την μορφή των θεσμικών σχέσεων Εκκλησίας – Κράτους και το μετατρέπουν από πρόβλημα σχέσεων θεσμών σε ζήτημα περιουσιακών σχέσεων μεταξύ δότη περιουσίας (που δωρίζει ή υφίσταται δήμευση) και λήπτη περιουσίας. Το συναρτά δηλαδή με την εξιστόρηση του προβλήματος της εκκλησιαστικής περιουσίας, που (χωρίς αποζημίωση) αφαίρεσε το Κράτος από το 1833 και εφεξής, η εκκαθάριση του οποίου, με αφηρημένο ή συγκεκριμένο τρόπο, καμία σχέση δεν μπορεί να έχει π.χ. με το εάν οι εκκλησιαστικοί φορείς θα είναι νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου ή ιδιωτικού δικαίου ή εάν θα θεσπισθεί ο πολιτικός γάμος ως μόνος έγκυρος για την Πολιτεία.
Ωστόσο δεδομένης της έντασης της συζήτησης για τις σχέσεις Εκκλησίας – Κράτους και του αιτήματος του χωρισμού από μερικούς πολιτικούς χώρους, καθώς και της επίμονης συνάρτησής του με την μισθοδοσία, θα ανέμενε ενδεχομένως κανείς ότι τεκμηριωμένες προτάσεις, όπως αυτές που καταθέσαμε εδώ, όσον αφορά στη μισθοδοσία, θα γίνονταν αντικείμενο συζήτησης και μελέτης ακριβώς από τους φορείς, που ασκούν πολιτική πίεση για τον χωρισμό Εκκλησίας-Κράτους. Όμως, οι προτάσεις δεν κατατίθενται με αυτήν την αξίωση ή ελπίδα–θα ήταν αφέλεια, όπως αντιλαμβάνεται οποιοσδήποτε αξιολογεί το είδος της δημόσιας συζήτησης για τις σχέσεις Εκκλησίας-Κράτους, η οποία είναι πάντοτε και μόνον αρένα για πολέμους αξιών και συμβολισμών, για τις «συμβολικές μάχες» της μιας ή της άλλης παράταξης, όχι χώρος συζήτησης για το πρακτέο και το δέον γενέσθαι.
Πηγή: huffingtonpost.gr/