Ο νέος πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου μιλά αρχαία ελληνικά
Είναι ο πρώτος Ιταλός που αναλαμβάνει την προεδρία του Σώματος από το 1979, έπειτα από μια διαδικασία που περιλάμβανε ίντριγκες, παρασκήνιο και συμμαχίες. Προσωπικότητα άκρως αντίθετη από τον Μάρτιν Σουλτς, ο νέος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου θα είναι στη θέση του για δυόμισι χρόνια.Λάτρης της αρχαίας ελληνικής Γραμματείας, και ιδίως της Οδύσσειας (η μητέρα του ήταν καθηγήτρια Κλασσικών Σπουδών), ο Αντόνιο Ταγιάνι –σύμφωνα με το protothema.gr– μιλά και αρχαία ελληνικά, εκτός από ιταλικά, αγγλικά, γαλλικά και ισπανικά.
Η Ελλάδα τον θυμάται από την επίσκεψή του το 2013, τότε με την ιδιότητα του Επιτρόπου Βιομηχανίας και Επιχειρηματικότητας.
Σε συνέδριο για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που είχε γίνει στην Αθήνα είχε δηλώσει ότι «αν δεν υπήρχε η Ελλάδα θα ήμασταν βάρβαροι ή ειδωλολάτρες», ενώ κλείνοντας την ομιλία του είχε αναφωνήσει «ζήτω η Ελλάς», δηλώνοντας τρεις φορές «είμαστε όλοι Έλληνες».
Μεγάλο Αδελφό έστησε στους σταθμούς του μετρό η κυβέρνηση!
- Στα εγκαίνια του Μεγάλου Αδελφού τη Δευτέρα ήταν παρόντες ο υπουργός προπαγάνδας κ Παππάς, ο Διευθύνων της δημόσιας Αττικό Μετρό, ο εγκατεστημένος από την κυβέρνηση διευθυντής του Αθηναϊκού Πρακτορείου και η συριζαία Περιφερειάρχις κ Δούρου. Κανείς από κανένα κόμμα ή κίνημα της αντιπολίτευσης!
- Τι συμβαίνει; Έχει γνώση η αντιπολίτευση; Υπήρξε προσυνεννόηση της κυβέρνησης με τα άλλα κόμματα ή κινήματα για μια τέτοια εκπομπή ειδήσεων σε δημόσιους χώρους; Με ποια κριτήρια επιλέγεται το τι είναι είδηση, τι σοβαρή είδηση και πώς παρουσιάζεται στους πολίτες;
Για παράδειγμα, πρωταγωνιστούν στις ειδήσεις από τις οθόνες του μετρό οι θέσεις εργασίας που χάνονται, οι διαδηλώσεις εργαζόμενων και συνταξιούχων, οι επιπλέον φορολογικές επιβαρύνσεις, οι εργασιακές και ασφαλιστικές υποχωρήσεις σε βάρος του λαού, οι πλειστηριασμοί σπιτιών, το βατερλώ με τους πρόσφυγες και τον χιονιά;
- Με ποιο κριτήριο ανατέθηκε από την Αττικό Μετρό στο Αθηναϊκό Πρακτορείο η δουλειά από τη στιγμή που και τα δύο είναι δημόσιες υπηρεσίες; Προηγήθηκε διαγωνισμός; Γιατί επελέγη το κυβερνητικό Αθηναϊκό Πρακτορείο και όχι το Newsbomb ή το The Pressproject ή το Star ή το Euronews ή οποιοδήποτε άλλο ειδησεογραφικό πρακτορείο ή οργανισμός;
- Έγινε διαγωνισμός για την προμήθεια όλου του εξοπλισμού και της τεχνογνωσίας που απαιτεί ή εγκατάσταση και λειτουργία του Μεγάλου Αδελφού στους σταθμούς του μετρό; Ανέβηκαν στη Διαύγεια όλα αυτά τα έξοδα και ποιος τα επωμίστηκε;
Οι πολίτες οφείλουν να ξέρουν ότι σε δημόσιους χώρους και Μέσα δεν επιτρέπεται η μονοφωνία. Μόνο σε δικτατορίες. Και πρέπει να ξέρουν ότι ό,τι φαίνεται αγαθό σε σχέση με την πληροφόρηση δεν είναι. Ιδίως όταν πρωταγωνιστεί ο υπουργός προπαγάνδας μιας κυβέρνησης. Επίσης, πρέπει να ξέρουν ότι το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων είναι μία δημόσια υπηρεσία που μεταδίδει τις ειδήσεις έτσι όπως τις θέλει η εκάστοτε κυβέρνηση. Είναι καθοδηγούμενο Μέσο προπαγάνδας, με διορισμένο πάντα από την κυβέρνηση διευθυντή. Ταυτόχρονα, είναι σαν την παλιά Ολυμπιακή, τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ, τον ΟΛΠ και τους άλλους δημόσιους οργανισμούς: Χοάνη διορισμών κομματικών και συχνά αμφίβολης προθυμίας υπαλλήλων. Η εγκατάσταση του Μεγάλου Αδελφού στο μετρό δεν θα μπορούσε να γίνει κάτω από τη μύτη του υπόλοιπου πολιτικού κόσμου αν ο υπόλοιπος πολιτικός κόσμος είχε ευαίσθητα αντανακλαστικά Δημοκρατίας. Εκτός αν έχει γίνει με τη συναίνεσή του! Δεν έχει παρά να μας το πει. Γιατί εμείς προπαγάνδα της κυβέρνησης στο μετρό δεν θέλουμε. Και είναι δικαίωμά μας. Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης
Ντράγκι, Στουρνάρας, Βάιντμαν: Τα «περιστέρια» και τα «γεράκια» της ΕΚΤ

Κέρδος online 18/1/2017 0:01
Μπορούμε να γυρίσουμε στη δραχμή;
«Με δραχμή αμέσως καλύτερα» γράφει η αφίσα του ΑΚΕΠ που εμφανίζεται σε πολλά σημεία της πρωτεύουσας. Ο Λαφαζάνης και ο Λαπαβίτσας μπορούν να της βάλουν και επιχειρήματα από δίπλα. Υπάρχει επίσης μία εφημερίδα, η Kontra News, που συχνά-πυκνά κάνει πρωτοσέλιδα επιστροφής στη δραχμή. Κρέμεται μετά στα περίπτερα της χώρας, η ιδέα περνάει μπροστά από τα μάτια των αναγνωστών που ίσως την πάρουν μαζί τους, σπίτι ή στο καφενείο. Η τελευταία έρευνα του Ευρωβαρόμετρου έδειξε ότι το 37% των ερωτηθέντων Ελλήνων βλέπει θετικά όχι μόνο την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, αλλά και την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Το ποσοστό δεν πρέπει να εκπλήσσει. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν να χάσουν απολύτως τίποτα από το σενάριο της καταστροφής. Ανάμεσα τους και πολλοί αφελείς που νομίζουν ότι, απλώς, το ρολόι θα γυρίσει πίσω, θα πάρουν πίσω την παλιά καλή ζωή, δυστυχώς όχι και τα χρόνια τους. Επίσης οι νέοι άνθρωποι δεν έχουν ζητήσει βίζα και συνάλλαγμα για να βγουν από τα σύνορα της χώρας. Αν μη τι άλλο, αν το 37% είναι αληθές και με αντίκρισμα στο σύνολο της κοινωνίας, η επιστροφή στη δραχμή δεν έχει μόνο βάση, διαθέτει ισχυρό ρεύμα. Ούτως ή άλλως, σε δραχμές πληρώνει το εσχατολογικό σενάριο για την πορεία της χώρας: μία κοινωνία που δεν αντέχει άλλο τη λιτότητα, εξαντλημένη από το χρόνο και παραδομένη στο λαϊκισμό, θα καταφύγει στο εθνικό νόμισμα πιστεύοντας ότι έτσι θα ανακτήσει την ανεξαρτησία της, χτίζοντας την οικονομία από την αρχή.Και κάπου εκεί, εκτός από την πατροπαράδοτη ελληνική λεβεντιά που θα χρησιμοποιηθεί ως asset, προβάλλεται η εκρηκτική αύξηση του τουρισμού, η αξιοποίηση (επιτέλους) των υδρογονανθράκων και η προοπτική διμερούς δανεισμού από την Κίνα και τη Ρωσία. Η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, λένε, θα φέρει ξένες επενδύσεις που θα τροφοδοτήσουν τη χώρα με συνάλλαγμα. Εισαγωγές τροφίμων δεν χρειάζονται, έχουμε αυτάρκεια. Ε, και τα φάρμακα που χρειαζόμαστε παρασκευάζονται εδώ σε ποσοστό 50%. Με τρία τσίπουρα παραπάνω στο καφενείο βλέπεις και τα λεφτά του Σώρρα. Δεν αποκλείεται όλα αυτά στο μέλλον να τα ακούσουμε και από κανένα προεκλογικό μπαλκόνι, πάνω από μεγάλο ακροατήριο. Και ο Σόιμπλε θα είναι εκεί, δίπλα, να σαλιώνει το δάχτυλο και να μετράει ανθρωπιστική βοήθεια. Ενα αυταρχικό εθνολαϊκό καθεστώς τύπου Τσάβες μπορεί να αγοράσει την ύπαρξη του μόνο με δραχμές και μακριά από το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Διότι αν πραγματικά θέλεις να κυβερνήσεις αυτή τη χώρα όπως θέλεις εσύ και όχι οι άλλοι, τότε χρειάζεσαι το νόμισμα που θα γεννήσει τους άθλιους για τον στρατό σου. Μισό λεπτό. Γίνονται αυτά τα πράγματα στα αλήθεια;Οι φτωχότερες χώρες της Ευρώπης διαθέτουν εθνικό νόμισμα. Ας υποθέσουμε ότι αποφασίζουμε να τις ακολουθήσουμε. Με δημοψήφισμα. Επιστροφή σε εθνικό νόμισμα με κυβερνητική απόφαση, πιθανότατα θα οδηγούσε αν όχι σε εμφύλιο, τότε σίγουρα σε αιματοχυσία έξω από τις τράπεζες και τα λεηλατημένα σούπερ μάρκετ. Όμως και το δημοψήφισμα θα πρέπει να γίνει με κλειστές τράπεζες. Πώς θα αντιδράσουν οι καταθέτες, γνωρίζοντας ότι μετά από λίγο τα χρήματά τους θα αντιστοιχούν σε δραχμές; Η κοινωνική ένταση μπορεί να πάρει απρόβλεπτες διαστάσεις.Ομως ας πούμε ότι η κυβέρνηση ελέγχει τη λαϊκή βούληση και την κοινωνική ένταση. Ξημερώνει η Δευτέρα και στις τράπεζες θα πατήσουν το κουμπί και θα αλλάξει το σύμβολο δίπλα στον αριθμό που θα αποτυπώνει τις καταθέσεις μας. Είχες ευρώ, θα έχεις δραχμές. Την πρώτη μέρα η ισοτιμία θα είναι, φυσικά ένα προς ένα. Οι τράπεζες θα αλλάζουν ένα ευρώ για μία δραχμή. Αυτό δεν θα το κάνει ούτε ο υπουργός Οικονομικών. Η νέα δραχμή θα υποτιμηθεί δραματικά. Πόσο; Εδώ γίνονται εικασίες. Οι περισσότερες οδηγούν κοντά στο 40%. Αλλες οδηγούν την αξία της δραχμής ακόμα πιο κάτω. Το βέβαιον είναι ότι θα διαμορφωθούν δύο τιμές και δύο αγορές. Άλλη τιμή για ευρώ και άλλη για δραχμή. Και, φυσικά, θα γεννηθεί η μαύρη αγορά του ξένου (πια) νομίσματος, όπως ακριβώς λειτουργούσε και στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Οσοι κρατούν ευρώ στα χέρια θα αγοράσουν τη χώρα κοψοχρονιά.Ελλείψεις θα έχουμε; Φυσικά και θα έχουμε. Τεράστιες. Μία χώρα με αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο δεν θα διαθέτει τα συναλλαγματικά αποθέματα για να κάνει εισαγωγές. Θα γίνουν, βέβαια, πιο ανταγωνιστικές οι εξαγωγές. Ναι, αλλά αν αυτά τα προϊόντα κατασκευάζονται με εισαγόμενες πρώτες ύλες, θα σταματήσουν οι αλυσίδες παραγωγής. Ποιος θα μας πουλήσει πετρέλαιο ή φάρμακα αν δεν πάρει προκαταβολές μπροστά και σε σκληρό συνάλλαγμα; Είναι βέβαια και ο τουρισμός που θα αυξηθεί. Θα έρχονται πλέον να μας χαζεύουν με χαμηλές τιμές, αρκεί, φυσικά, να αισθάνονται ασφαλείς. Τώρα ξέρουν ότι επισκέπτονται μία ευρωπαϊκή χώρα.Ας σοβαρευτούμε. Στην πραγματικότητα το σενάριο για επιστροφή στη δραχμή αντιστοιχεί σε εγχείρημα αντίστοιχο σοσιαλιστικής επανάστασης. Και όσο και αν συζητείται στο πλαίσιο επαναστατικών φαντασιώσεων (ονειρώξεων, καλύτερα), όταν μπουν τα πράγματα πάνω στο χαρτί, οι φωτιές στην Αθήνα θα φαίνονται και από τα παράθυρα του Μαξίμου. Το κατάλαβαν όταν ο Γιάνης ήθελε να τυπώσει παράλληλο νόμισμα και ο Παναγιώτης να μπει στο Νομισματοκοπείο. Ακόμα και όσοι το προτείνουν ως σχέδιο, το κάνουν για να πουλήσουν επανάσταση στο ακροατήριό τους. Η κατάσταση είναι πιο απλή από όσο δείχνει. Δεν υπάρχει δυνατότητα επιστροφής σε εθνικό νόμισμα.
Οράματα και Θάματα
Από τον καιρό που έγραψα το άρθρο με τίτλο «Ιστορία και Όνειρα» είχα να ονειρευτώ. Κάμποσος καιρός πέρασε χωρίς όνειρο. Κρίμα… γιατί τα όνειρα και δωρεάν είναι και περιορισμούς δεν έχουν. Αλλά να που χτες το βράδυ –επιτέλους!– είδα ένα ακόμα. Ολωσδιόλου περίεργο κι αυτό, σαν το προηγούμενο.
Χτύπησε, λέει, η πόρτα μου, κι άνοιξα. Και νά σου μπροστά μου ο σοφός ηγέτης μας από το «Ιστορία και Όνειρα». Αυτός που θα μας βγάλει από τον βρομερό βάλτο, στον οποίο βουλιάζουμε όλο και πιο βαθιά μέρα τη μέρα.
Τρόμαξα! Εχπαράγα, να πω καλύτερα, που ακούγεται πιο παραστατικό. Γεια και χαρά σου… Ω, σπουδαίε επιστήμονα κι άνθρωπε… Ω, μεγάλη μπαλαδόφατσα, μου λέει!Είδες η ματαιοδοξία πώς βγαίνει στα όνειρα; Ύμνους θέλουμε να μας κάνουν οι άλλοι. Και καλά το επιστήμονας και το άνθρωπος… κλάιν, που λένε… Αλλά το μπαλαδόφατσα πού το πας; Αυτό είναι το σοβαρό κομπλιμάν. Δεν είναι καθόλου μικρή φιλοφρόνηση αυτό… Ο εξαποδώ, είπα από μέσα μου, είναι∙ ήρθε να με παρασύρει μασκαρεμένος σε άγγελο φωτός.Στη σαστιμάρα μου ευτυχώς που μου ’κοψε κι έκανα κι εγώ ακριβώς ότι κι ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, όπως μας το περιγράφει στο έργο του Οράματα και Θάματα. Είπα κι εγώ ακριβώς αυτά που είπε κι αυτός στον δικό του μυστήριο, υπερκόσμιο επισκέπτη.«Τι άξιος είμαι εγώ δι’ αυτά οπού μου λες! σήκω να πάμε μέσα, εις τις εικόνες. Πήγαμεν εκεί, λέγω τρεις φορές: Κύριε, Κύριε, Κύριε, ετούτος ο άνθρωπος ήρθε εις το σπίτι μου και μου λέγει λόγια όπου εγώ είμαι ανάξιος. Και αν είναι αληθινός, να είναι η ευχή και η ευλογία της παντοδυναμίας σου και της βασιλείας σου, ειδέ και είναι επίβουλος, να γένει στάχτη, έξω από το σπίτι μου!».
Αλλά ο ηγέτης μας και το σταυρό του έκαμε μπρος στα εικονίσματα, αλλά και τρεις μετάνοιες. Και μάλιστα στρωτές, τις καλογερίστικες που λένε.
Ύστερα, γύρισε προς το μέρος μου. «Προφήτεψες με το άρθρο σου στο pontos-news.gr τον ερχομό μας για τη σωτηρία της πατρίδας», είπε. «Γι’ αυτό, θα σου κάνουμε μια μεγάλη χάρη. Ζήτα την και θα γίνει πραγματικότητα, όταν θα κυβερνήσουμε. Θα κάνουμε ένα μεγάλο δημόσιο ίδρυμα. Ό,τι ζητήσεις, διάλεξε!».Κι όλοι εσείς που διαβάζετε τα άρθρα μου τι λέτε πως ζήτησα; Με το δίκιο σας θα πείτε πως ζήτησα να γίνει ένα μεγάλο, σπουδαίο πανεπιστήμιο. Στελεχωμένο με τους καλύτερους επιστήμονες. Το Σωκράτειο Πανεπιστήμιο. Μέσα στα δέκα καλύτερα του κόσμου.Ή μήπως ένα μεγάλο μοναστήρι με μια σπουδαία Ιερατική Σχολή; Να βγαίνουν από κει μέσα Άγιοι Ιερείς να μας ξεστραβώνουν. Σαν κι αυτόν τον Πατέρα Ιωάννη που πήγε μέσα στο καφενείο που ήταν γεμάτο με μπερδεμένους ανθρώπους. Πήγε για να σώσει όποιον μπορεί από το ποίμνιο του που κινδυνεύει από λύκους βαρείς και άνδρες λαλούντες διεστραμμένα.
Εύγε Πατέρα Ιωάννη! Γιά δες! Ιωάννη λέγανε και τον μυστήριο επισκέπτη του Στρατηγού Μακρυγιάννη. «Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, εσύ είσαι ο επίτροπος της βασιλείας μου, και καθώς φέρνεσαι να μην αλλάξεις τρίχα…».
Μήπως όμως ζήτησα τελικά κάτι άλλο; Ένα μεγάλο νοσοκομείο κι ερευνητικό κέντρο για τον καρκίνο; Ax… Θεέ μου… τι αρρώστια κι αυτή; Tι φονιάς της ανθρωπότητας! Πώς είναι δυνατό να πολεμάνε οι άνθρωποι αναμεταξύ τους σαν θηρία αχόρταγα και αφηνιασμένα; Γιατί βλέπει ο ένας τον άλλον για εχθρό; Νά ο εχθρός μας! Γιατί ξοδεύουμε λεφτά για όπλα; Ό,τι λεφτά περισσεύουν, εκεί να τα ρίξουμε. Να πολεμήσουμε τον καρκίνο και τις άλλες αρρώστιες που κάνουν τους ανθρώπους να λιώνουν σαν το κερί. Και να τελειώνουν με αφόρητους πόνους και μαρτύρια, κιτρινισμένοι και στεγνοί – σκιές του αλλοτινού τους εαυτού.Μπορεί πάλι να υποθέσετε πως ζήτησα τελικά κάτι άλλο. Ένα μεγάλο ειδικό σχολείο για τις μικρές μας ιδιοφυΐες. Ελληνόπουλα που βαριούνται και ασφυκτιούν μέσα στις τάξεις του δημόσιου σχολείου. Απελπίζονται, βαριούνται… Και αρκετά από αυτά χάνουν το δρόμο τους. Αυτά τα παιδιά θέλουν ειδική μεταχείριση. Θησαυρός είναι για την πατρίδα και τα πετάμε στα αζήτητα…Μπα… μάλλον θα ζήτησα ένα ίδρυμα που θα χρηματοδοτεί με αξιοκρατία (εκεί είναι που πάσχουμε) όσους εφευρέτες ή ερευνητές έχουν μια καλή ιδέα, για να την προχωρήσουν. Κάποιες από αυτές τις ιδέες ίσως πιάσουν. Και μία στις πενήντα να πιάσει, αξίζει τον κόπο. Θα γίνει επιχείρηση που θα φέρει κέρδη για το κράτος και δουλειές για τους νέους επιστήμονες. Να μην ξενιτεύονται και αιμορραγούμε σαν κοινωνία.
Καλό θα ήταν κι ένα μεγάλο αθλητικό σχολείο για μικρά ταλέντα του ποδοσφαίρου. Μισά-μισά τα λεφτά με τον Πόντιο πρόεδρο του ΠΑΟΚ. Για να γεμίσει η ομάδα με παικταράδες μετά από μερικά χρόνια.
Έτσι… για να βρεθεί μια ελληνική ομάδα στην κορυφή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, χωρίς μεταγραφές.Μπερδεύτηκα… δεν ήξερα τι να πρωτοζητήσω. Πείσμωσα στην αρχή σαν τον Μακρυγιάννη…Τίποτε δεν θέλω… «αν δεν ιδώ η θρησκεία μου να μην τσαλοπατιέται, και η πατρίδα μου, από την παραλυσία και κακία και απιστία.»Αλλά ύστερα, μου ’ρθε επιφοίτηση. Μια φυλακή θέλω! Ήξερα πώς την ήθελα ακριβώς. Θα σας τα πω με λεπτομέρεια στο επόμενο άρθρο
Το μυστικό που κρύβουν και οι εννέα Μούσες!
πρωτοδημοσιεύτηκε στο liberal.gr
Σήμερα το πρωί μου τηλεφώνησε από την Πάτρα ο εξάδελφός μου, ο Νίκος, ο οποίος δεν ασχολείται ιδιαίτερα με τα πολιτικά τεκταινόμενα της χώρας, για να με ρωτήσει έκπληκτος:
«Και δεύτερος Πατρινός υποστηρίζει πως λεφτά υπάρχουν;», αναφερόμενος καθυστερημένα στον Σώρρα και τα δισεκατομμύριά του. Το εντυπωσιακό δεν είναι η αναφορά του στον Σώρρα αλλά η συνειρμική σύνδεσή του με τον «πρώτο Πατρινό», δηλαδή τον Γιώργο Παπανδρέου.
Πιστεύω ότι ο είρων εξάδελφός μου εντόπισε την ουσία του φαινομένου. Δύο… χρυσοθήρες, ένας εκ των οποίων έγινε και πρωθυπουργός της χώρας, και ο λαός που τους ακολουθεί.
Εξάλλου, αυτές τις μέρες, ο πρώτος εξ αυτών επανεμφανίστηκε στο πολιτικό προσκήνιο επανερχόμενος μετά Βαΐων και κλάδων στο «κόμμα του πατέρα» του.
Αφού πρώτα είχε ανοίξει τον δρόμο για την μνημονιακή καταστροφή της χώρας. Και μαζί του επανεμφανίστηκαν στο ΠΑΣΟΚ σ’ ένα άσεμνο γκαλά «παλαιών πολεμιστών», όλοι οι ήρωες της αποτυχίας της χώρας, που για δεκαετίες διαβουκολούσαν τον ελληνικό λαό και κατέστρεφαν την οικονομία και το ήθος του.
Τον δε Γιώργο Παπανδρέου υποδέχθηκε ένα άλλο όνομα κληρονόμου η Φώφη Γεννηματά! Τωόντι, μοιάζει σα να πέρασε ένας ολόκληρος αιώνας από το 2012-2013 όταν οι πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ δεν τολμούσαν να εμφανιστούν δημοσίως και αντιμετώπιζαν την γενικευμένη καταδίκη και απαξίωση του κόσμου.
Σήμερα όμως, μετά τον Σύριζα, όλοι μπορούν να βγουν από το καβούκι τους. Διότι τίποτε χειρότερο από τον Τσίπρα δεν μπορεί να συμβεί και επομένως ακόμα και οι φθαρμένοι πολιτικοί του παρελθόντος, ακόμα και τα μηδενικά, μπορούν να επανακάμψουν στο προσκήνιο.
Δέκα χρόνια σχεδόν μετά την έναρξη της ύφεσης της ελληνικής οικονομίας και εφτά χρόνια μνημονίων δεν γέννησαν δυστυχώς, όπως πολλοί προσδοκούσαμε, μια νέα πολιτική κουλτούρα, μια νέα πολιτική πραγματικότητα, παρά μόνο σπέρματα, ανεπαρκή ακόμα να αλλάξουν την συνολική εικόνα.
Αντίθετα, ανακύκλωσαν όλο το παλιό πολιτικό σύστημα, το οποίο συνεχίζει να πρωτοστατεί στο προσκήνιο και οδήγησαν στους χειρότερους δυνατούς απατεώνες του «λεφτά υπάρχουν».
Ο ΓΑΠ και ο Τσίπρας υπόσχονταν πως λεφτά υπάρχουν υπό την… επιστημονική καθοδήγηση της Λούκας Κατσέλη, που καθόλου τυχαία συμμετείχε στην διαμόρφωση των προγραμμάτων και των δύο προαναφερθέντων φωστήρων.
Σήμερα κάναμε ένα βήμα πάρα πέρα. Εκτός από τα θαύματα της… δραχμής που εκτός από τον Σόιμπλε μας υπόσχεται πλέον, όπως διαβάζουμε και ο κ. Βαρδινογιάννης[1], η… αναζήτηση «των χρημάτων που υπάρχουν», στρέφεται πλέον προνομιακά και στις μετοχές που αγόρασε ο Σώρρας με πέντε ευρώ[2] από το Μοναστηράκι και γέννησαν καρπόν δισεκατομμυριονταπλάσιον.
Ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημα. Ότι η ελληνική κοινωνία δεν κατέστη δυνατό όλα αυτά τα χρόνια να αναδείξει τίποτε άλλο παρά Τσίπρα, Βαρουφάκη, ΓΑΠ, Λεβέντη, Μιχαλολιάκο, Κασιδιάρη, Καμμένο, και… εσχάτως Σώρρα.
Πρόκειται για μια πικρή και θλιβερή διαπίστωση. «Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα», ζούμε και ψευτοζούμε οι Έλληνες με τους απατεώνες που μας αξίζουν.
Και το ανατριχιαστικότερο είναι πως, δυστυχώς, είναι πάρα πολλοί όσοι πραγματοποιούν αυτή τη θλιβερή διαπίστωση, αλλά δεν δείχνουν καθόλου διατεθειμένοι να αναλάβουν οι ίδιοι να διαμορφώσουν κάποια εναλλακτική πρόταση, πόσω μάλλον κάποιο όραμα.
Οι γελοιογράφοι εδώ και χρόνια αποτυπώνουν την «αλήθεια» και τον ευτελισμό των πολιτικών, σε τέτοιο βαθμό ώστε πλέον να έχουν εξαντληθεί και αυτοί· οι αρθρογράφοι κατακεραυνώνουν τον λαϊκισμό των απατεώνων, αλλά όλοι περιμένουν κάποια θαυματουργή κίνηση η οποία θα έρθει ποιος ξέρει από πού, ίσως από κάποιον «γέροντα» του «Όρους», για να βγάλει την χώρα από τον βούρκο.
Διότι δεν αρκεί hypocrite lecteur, mon semblamble mon frère (υποκριτή αναγνώστη, όμοιέ μου αδελφέ μου), η επισήμανση της απάτης και της παρακμής, χρειάζεται κουράγιο και σθένος για να την αντιπαλέψεις. Κι αυτό αποτελεί είδος εν ανεπαρκεία στους σημερινούς Έλληνες. Κατεξοχήν στις ελίτ της χώρας. Και εάν το «πόπολο» περιορίζεται στον Σώρρα ή σε κάποιον άλλον δραχμολάγνο απατεώνα, το … Κολωνάκι έχει εναποθέσει την εκπροσώπησή του στον… ΓΑΠ;!
* Ο Γ. Καραμπελιάς είναι συγγραφέας και επικεφαλής του Κινήματος Άρδην. [1] Βλ. σχετικό άρθρο του Ανδρέα Παπαδόπουλου στο περιοδικό Zero του Ιανουαρίου 2017. [2] Βλ. εφημ Πρώτο Θέμα της 15ης Ιανουαρίου 2017.
Μια διδιακτική ιστορία για τα ελάφια
Στην πραγματικότητα,όμως, μένουν ακίνητα στο έδαφος από ένστικτο, μέχρι να επιστρέψει η μητέρα τους και να τα φροντίσει. Όσο είναι μικρά, δεν έχουν δική τους μυρωδιά. Είναι άοσμα. Η μητέρα τους όμως έχει. Γι’ αυτό και μένει μακριά τους. Επειδή δεν θέλει να προσελκύσει άγρια ζώα.Τα θηλυκά ελάφια ειναι πολύ καλές μητέρες. Παρατηρούν πάντα τα μικρά τους από απόσταση.Γνωρίζουν πως, αν αγαπάς κάτι, καμιά φορά πρέπει να το αφήσεις!
______________ ―Γιάννης Παλλήκαρης Πηγή: lifo.gr
Είδα όλες τις παγίδες του εχθρού απλωμένες πάνω στη γη. Και αναστέναξα και είπα :










