Ξέρετε ότι το χρέος μας έφτασε το 179,6% (311,16 δις ευρώ) του ΑΕΠ, μετά από επτά χρόνια πείνας και αίματος;
Ξέρετε πως σχεδόν το 80% του ελληνικού χρέους αντιστοιχεί σε δάνεια, λόγω της στήριξης που έχει λάβει η χώρα μας, από τους εταίρους της; 
Ενώ αντίθετα μόλις το 19% αναλογεί σε ομόλογα και έντοκα γραμμάτια.

Ξεσπάει σε λίγο «το αντάρτικο της ελιάς» Το νου σας μην ξεριζώσετε τις ελιές,λόγω επιδότησης.



“ Σε λίγο οι τρελλοί θα μας πουν πως είναι… «τρελλά ελαιόδενδρα»… ”
Ο Γιώργος Λεκκάκης, γνωστός συγγραφέας – δημοσιογράφος, για τις θέσεις και απόψεις του γύρω απο την Ελλάδα, την παράδοση, τη φύση και το περιβάλλον παρουσιάζει μέσα απο την Kontranews άρθρο που καθιστά τους Έλληνες πέρα από ενήμερους του θέματος, υπόλογους αν δεν αντιδράσουν…
Κάνει λόγο για την συντονισμένη προσπάθεια καταστροφής των γνήσιων ελαιόδενδρων της Ελλάδας και την αντικατάστασή τους από υβδριδικά… Δηλαδή «κάποιοι» θα επιχειρήσουν να κάνουν ότι και με το σιτάρι. Αφού έχουν αποκτήσει στον τόπο τους τα εξαιρετικά ελληνικά φυτά και δένδρα, θα επιβάλουν στους Έλληνες να τα καταστρέψουν και να υποβαθμίσουν απόλυτα την ποιότητα και την γνησιότητα της παραγωγής. Ειδικά στην περίπτωση της Ελληνικής ελιάς, αν το καταφέρουν θα έχουν αποκόψει τον Έλληνα από ένα κυρίαρχο συστατικό της ιστορίας, της παράδοσης, της πίστης, της καλλιέργειας, της παραγωγής, της διατροφής, της Ζωής του! Απομένει η θάλασσα και ο ήλιος.
Ο Γιώργος Λεκκάκης επισημαίνει ότι υπάρχει λύση. Το notospress.gr παρουσιάζει τη θέση του.
Υπάρχει λύση για τη σωτηρία των ελαιώνων;
Γράφει ο Γιώργος Λεκκάκης
Εαν πραγματικά θέλουμε να σωθούν τα ελαιόδενδρα, οι ελιές και το, ζωτικό για εμάς, ελαιόλαδό μας, με το πρόβλημα του «βακτηρίου» (που «ξαφνικά» «προέκυψε» κι αυτό, μέσ’ στην κρίση), ίσως, μια λύση είναι η αντιμετώπιση του με ζεόλιθο σε συνδυασμό και με ενεργούς μικρο-οργανισμούς (*) μαζί… Και όχι μόνον!
Στο τέλος – τέλος, εάν κάποιοι αμφιβάλουν, τι έχουν να χάσουν; Αφού εν τέλει θα τους επιβάλουν να κόψουν τα «άρρωστα ελαιόδενδρα», θα τα δυσφημίσουν ως άρρωστα (οι άρρωστοι), και θα πείσουν τον κόσμο πως πρέπει να θανατωθούν, όπως οι «τρελλές αγελάδες» και τα «τρελλά κοτόπουλα»… Οι τρελλοί τα βλέπουν όλα τρελλά… Κι όλα αυτά με την βούλα κάποιων «επιστημόνων»…
Στην θέση των πανάρχαιων ελληνικών ελαιόδενδρων (μόνο στην Κρήτη υπάρχουν περισσότερα απο 100 ελαιόδενδρα, που ζουν από την μινωική εποχή και είναι ακόμα ενεργά και παράγουν και προσφέρουν στην τοπική εθνική οικονομία!) θα φυτευθούν κάτι ξερακιανά υβρίδια κακομοίρικων ελιών, άσχετα με την ελληνική φύση, το ελληνικό χώμα, τον Έλληνα… Και θα επιδοτείται και θα έχει πρόσβαση στα ελαιοτριβεία μόνον όποιος θα έχει υβριδιακές ελιές! Και τότε θ’ αρχίσει το «αντάρτικο της ελιάς»! Ένα αντάρτικο, πολύ χειρότερο απ’ αυτό που βίωσαν οι Γερναμοί ναζί στην Ελλάδα επι Κατοχής! Και επειδή το θυμούνται καλά, τους το ξανα- υπενθυμίζω… κι αυτών, και όλων των συν-εμπνευστών αυτού του σχεδίου…
Εγώ πιστέυω ότι, αυτό το κτύπημα στα ελαιόδενδρα και το ελαιόλαδο είναι εσκεμμένο. Θέλουν να μας πιούν το λάδι στην κυριολεξία πια! Θα πρέπει να το σταματήσουμε με κάθε τρόπο! Και οι επιστήμονες, και οι καθηγητές, να σταθούν στο ύψος τους, κάποτε, επιτέλους!
Τέλος, πρέπει να βρούμε και να επαναφέρουμε τους παλαιούς σπόρους.
Οι καινούργιοι είναι υβρίδια και, τελικά, ύβρις. Και αν δεν βρούμε τους παλαιούς, μπορούμε να τους επαναφέρουμε στην πρωταρχική τους μορφή…
(*) Για τους ενεργειακούς μικροοργανισμούς μπορείτε να ενημερωθείτε απο τα βιβλία και τις έρευνες του Ιάπωνα καθηγητή Φυτοκομίας στο Κολλέγιο Γεωργίας (Πανεπιστήμιο του Ρίουκους), Teruo Higa. Αλλά και τον δικό μας, κ. Θ. Θωμίδη, του Α.Π.Θ. Φυσικά το (εγ)κατεστημένο θα πέσει πάνω τους να τους φάει – γνωστός καννίβαλος! Όμως οφείλουμε να δώσουμε στην εναλλακτική επιστήμη την ευκαιρία να αποδείξει αυτά που ισχυρίζεται. Για το καλό της φύσεως, δηλ. της ανθρωπότητας, δηλ. του πλανήτη Γη, του σπιτιού μας…
Ποιο είναι το πρόγραμμα τη Ν Δ ;
 Το βασικό ερώτημα που τίθεται σε μια σειρά στελεχών της Νέας Δημοκρατίας είναι κατά πόσο είναι έτοιμη να κυβερνήσει και εάν έχει συγκεκριμένο σχέδιο για άμεση δράση. Ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιμένει ότι και σχέδιο υπάρχει και μεθοδικότητα και θα λέγονται καθαρές κουβέντες, ώστε η χώρα να βγει από την κρίση.
Προ ημερών σε μια συνέντευξή του, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 ημερών στην ηγεσία της Ν.Δ., είπε ότι «η ελληνική κοινωνία και οι διεθνείς παράγοντες γνωρίζουν ότι έχουμε συνολικό σχέδιο για την έξοδο της χώρας από την κρίση».
Μάλιστα, ο ίδιος ο Κυρ. Μητσοτάκης διαμηνύει ότι στο πλαίσιο των πρώτων 100 ημερών της νέας κυβέρνησης με τον ίδιο Πρωθυπουργό, το πρώτο νομοσχέδιο θα αφορά την οργάνωση της κυβέρνησης.
Από την Πειραιώς, αν και δεν έχει δημοσιοποιηθεί ένα συνολικό πρόγραμμα, πλην των βασικών αξόνων του οικονομικού της σχεδίου, αλλά και ελάχιστες πτυχές για άλλους τομείς, όπως π.χ. υγεία, παιδεία, αγροτικό, επιμένουν ότι σύντομα το κόμμα θα παρουσιάσει ένα δικό του σχέδιο μεταρρυθμίσεων. «Ένα σχέδιο που θα το έχει καταρτίσει η ίδια, με βάση τις ανάγκες της χώρας, θα το πιστεύει και θα το εφαρμόσει με μεθοδικότητα από την επόμενη μέρα της εκλογής της» λένε στενοί συνεργάτες του Κυρ. Μητοτάκη.
 
Παράλληλα, αναφέρουν, ότι το σχέδιο αυτό θα περιλαμβάνει αλλαγές σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής και λένε συγκεκριμένα: α) Στα σχολεία, που χρειάζονται μεγαλύτερη ελευθερία ανά εκπαιδευτική μονάδα, β) στην Υγεία, που θα ρίχνει βάρος στην πρωτοβάθμια φροντίδα των πολιτών, γ) στο Δημόσιο, που χρειάζεται αξιολόγηση, δ) στη Δικαιοσύνη, που πρέπει να αποδίδεται πιο γρήγορα και ε) στις αποκρατικοποιήσεις, που πρέπει να επισπευσθούν.
 
Από το «γαλάζιο» οικονομικό επιτελείο υποστηρίζουν ότι «με όπλο αυτό το συνολικό σχέδιο μεταρρυθμίσεων, συν το ελληνικό σχέδιο ανάπτυξης της οικονομίας, η Ν.Δ. θα διαπραγματευτεί πιο αποτελεσματικά το ζήτημα των πρωτογενών πλεονασμάτων» και συμπληρώνουν: «έτσι, ώστε να περιοριστεί η λιτότητα, να δημιουργηθεί περιθώριο μεγαλύτερων φορολογικών περικοπών και να αποκτήσει η χώρα μια ισχυρή αναπτυξιακή δυναμική».
 
Προ ημερών στη Βουλή, κατά τη διάρκεια της προ ημερησίας διατάξεως συζήτησης για το αγροτικό, ο Κυρ. Μητσοτάκης παρουσίασε ορισμένες βασικές θέσεις της Ν.Δ. για τον αγροτικό κόσμο, ενώ το προσεχές διάστημα θα ανακοινωθεί το πρόγραμμά της για το ασφαλιστικό, καθώς η ηγεσία της εκτιμά ότι σύντομα θα φανούν οι αδυναμίες του νέου ασφαλιστικού με το νόμο Κατρούγκαλου, το οποίο  εξοντώνει τους ελεύθερους επαγγελματίες. Όμως ακόμα η γαλάζια πρόταση για τα εργασιακά δεν είναι ακόμα κοστολογημένη και θέλει δουλειά, όπως μεταδίδουν πρόσωπα που γνωρίζουν.
 
Η διαδικασία της συγγραφής του προγράμματος προχωρά και στις επιτροπές που έχουν συγκροτηθεί εργάζονται περισσότεροι από 400 επιστήμονες, εμπειρογνώμονες και στελέχη της αγοράς, υπό την καθοδήγηση του αντιπροέδρου της Ν.Δ. Κωστή Χατζηδάκη και του γραμματέα Προγράμματος, Γιώργου Στεργίου.
 
Από την ηγεσία της Ν.Δ. μιλάνε για αξιοκρατία και νοικοκύρεμα στο Δημόσιο και επισημαίνουν ότι η αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων είναι μια κομβικής σημασίας μεταρρύθμιση. «Το Κράτος πρέπει να νοικοκυρευτεί. Η θέση της Ν.Δ. είναι απολύτως σαφής: Η δέσμευση ότι δεν θα γίνουν απολύσεις στο Δημόσιο είναι απόλυτη και ξεκάθαρη. Αλλά, δεν θα δεχτεί και παράνομες μονιμοποιήσεις, με τη φάμπρικα που στήνει η Κυβέρνηση» επισημαίνουν κεντρικά στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
 
Στις πρώτες ενέργειες της νέας κυβέρνησης θα είναι η επιθετική μείωση φόρων και δαπανών για να πάρει μπρος η οικονομία και όπως λένε από το επιτελείο του Κυρ. Μητσοτάκη, η Ν.Δ. θα προτάξει συγκεκριμένες και κοστολογημένες μειώσεις φόρων, οι οποίες θα συνοδευτούν από ισοδύναμη μείωση δαπανών. «Ειδικά η μείωση των φόρων είναι, σήμερα, απολύτως επιβεβλημένη για να αναπνεύσουν επιχειρήσεις και νοικοκυριά» λένε και θυμίζουν τις δεσμεύσεις της Ν.Δ. που είναι οι εξής:
 
*Για μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 30% σε δύο χρόνια.
*Για μείωση του φόρου επιχειρήσεων από το 29% στο 20%.
*Για μείωση του φόρου στα μερίσματα από 15% σε 5%.
*Για μείωση του Φ.Π.Α. στα αγροτικά εφόδια από το 24% στο 13%.
*Για κατάργηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο κρασί.
*Για αύξηση του ορίου υπαγωγής στο Φ.Π.Α. από τις 10.000 στις 25.000 ευρώ.
 
«Αυτές οι μειώσεις θα συνοδευτούν από ανάλογες περικοπές δαπανών, που έχουν ήδη γνωστοποιηθεί από την ομιλία του Κυρ.  Μητσοτάκη στη ΔΕΘ: α) 200 εκατομμύρια ευρώ, από τη μείωση των καταναλωτικών δαπανών του Δημοσίου κατά 12%, β) 400 εκατομμύρια ευρώ, από τη βελτίωση των αποτελεσμάτων των ΔΕΚΟ και όλων των Νομικών Προσώπων της Γενικής Κυβέρνησης, γ) 150 εκατομμύρια ευρώ, από την αναστολή των προβλεπόμενων αυξήσεων στους δημοσίους υπαλλήλους, δ) 140 εκατομμύρια ευρώ, από τη μείωση των δαπανών για τόκους στα Έντοκα γραμμάτια του Ελληνικού Δημοσίου, φτάνοντας το κόστος στο ύψος του 2014, ε) 140 εκατομμύρια ευρώ, από τον εξορθολογισμό της κρατικής επιχορήγησης στα ευγενή ταμεία, στ) 100 εκατομμύρια ευρώ, από το συμψηφισμό οφειλόμενων ασφαλιστικών εισφορών στον ΟΓΑ με αγροτικές επιδοτήσεις, ζ) 150 εκατομμύρια ευρώ, από την ηλεκτρονική διακυβέρνηση, τις ηλεκτρονικές προμήθειες και την Εθνική Στρατηγική για το Φάρμακο, η) 20 εκατομμύρια ευρώ από τη συγχώνευση κτιριακών υποδομών, θ) 75 εκατομμύρια ευρώ τον πρώτο χρόνο και 300 εκατομμύρια ευρώ στην τετραετία, από τη διατήρηση της υπάρχουσας σχέσης προσλήψεων και αποχωρήσεων στο δημόσιο, ι) 100 εκατομμύρια ευρώ τον πρώτο χρόνο και 400 εκατομμύρια ευρώ στην τετραετία από την κατάργηση δομών που δημιουργήθηκαν επί ΣΥΡΙΖΑ από τις αρχές του 2015 και από τη στρατηγική εκχωρήσεων (outsourcing) στον ιδιωτικό τομέα.
 
«Συνολικά, η περιστολή των δαπανών από αυτή τη δεκάδα παρεμβάσεων φτάνει το 1,5 δις ευρώ τον πρώτο χρόνο» υπογραμμίζουν από το οικονομικό επιτελείο της Ν.Δ. και συμπληρώνουν: «Συνεπώς, η ανάλογη μείωση φόρων θα συντελεστεί χωρίς απολύσεις και χωρίς μειώσεις μισθών – συντάξεων, όπως υποστηρίζει η κυβερνητική προπαγάνδα».
 
Επί του θέματος της φορολογικής πολιτικής, η ηγετική ομάδα της Ν.Δ. υποστηρίζει ότι οι μειώσεις φόρων θα προχωρήσουν σε κάθε περίπτωση, διότι, είναι κομβικής σημασίας στο οικονομικό πρόγραμμα της Ν.Δ. και δεν θα δημιουργούν δημοσιονομικό κενό καθώς θα συνοδεύονται από ανάλογη μείωση δαπανών.
 
Στην Πειραιώς, υποστηρίζουν ότι αυτό το σχέδιο θα προχωρήσει αποφασιστικά, ακόμα και αν οι δανειστές έχουν διαφορετική εκτίμηση. Και υπενθυμίζουν, ότι και στο ζήτημα του Φ.Π.Α. στην εστίαση υπήρχε διαφωνία και η τότε ελληνική Κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Αντ. Σαμαρά, πέρασε τις δικές της θέσεις και εν τέλει δικαιώθηκε.
 
Υπογραμμίζουν ακόμη, ότι η τότε Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, πέραν της μείωσης του Φ.Π.Α. στην εστίαση από το 23% στο 13%, είχε προχωρήσει στη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών κατά 5% και στη μείωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης κατά 30%.
 
Επιπρόσθετα, είχε μειώσει κατά 30% την Έκτακτη Εισφορά Αλληλεγγύης ενώ είχε δεσμευτεί ότι θα την καταργούσε οριστικά στις 31 Δεκεμβρίου 2016. Σε αντίθεση με την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, που διατήρησε την Έκτακτη Εισφορά Αλληλεγγύης για το 2017 και δεν έχει καμιά πρόθεση να την καταργήσει στο μέλλον. 
 

Σχόλιο του Α.Η. Διαματάρη: Πολιτική και Θρησκεία

Ο κ. Τραμπ με τον κ. Πρίμπους, ενώ ο κ. Πενς παρακολουθεί. Φωτογραφία: AP Photo/Andrew Harnik.
Ενας νέος αστέρας της μεγαλο-πολιτικής, ο ομογενής Ράινς (Ηρακλής) Πρίμπους, ο προσωπάρχης του Λευκού Οίκου, εμφανίστηκε με δύναμη τόσο στο παγκόσμιο στερέωμα όσο και του Ελληνισμού. Είναι μια ασυνήθιστη για εμάς εμπειρία γιατί είναι η πρώτη φορά που ένας ομογενής κατέχει μια τόσο υψηλή θέση και μάλιστα εκτελεστική.Ο κ. Πρίμπους, λόγω της θέσης του, λαμβάνει μέρος στη διαμόρφωση της πολιτικής, και έχει πρόσβαση στα πάντα, σε ό,τι θελήσει, για να μπορεί να υπηρετεί σωστά το αφεντικό του, τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ.Και είναι επίσης σημαντικό ότι ο κ. Πρίμπους δεν είναι ομογενής κατ’ όνομα μόνο. Εχει στενές σχέσεις με την Ελλάδα – η μητέρα του είναι γεννημένη στην Ελλάδα, η θεία του η Νέλλη και ο εξάδελφός του ο Χάρης, όπως ο ίδιος ανακοίνωσε, ήρθαν από την Ελλάδα στην ορκωμοσία. Ο ίδιος πέρασε αρκετά καλοκαίρια στην Ελλάδα, ενώ ο παππούς του, ο Ηρακλής, τους επισκεπτόταν επί μακρά χρονικά διαστήματα. Αρα, πατά σε καλές βάσεις.Τον κάνουν όμως αυτά Ελληνα; Οχι βέβαια. Είναι ένας υπερήφανος, πατριώτης Αμερικανός ελληνικής -κατά το μισό- καταγωγής. Θα κινδυνεύσουμε λοιπόν να απογοητευτούμε οικτρά -για μια ακόμα φορά- αν ξεκινήσουμε με τη θεωρία, ότι είναι «δικός μας», ότι δηλαδή λίγο πολύ θα προωθήσει τις ελληνικές σχέσεις, άσχετα με τη λογική τους και άσχετα με τις επιπτώσεις τους στα αμερικανικά συμφέροντα.Είναι σημαντικό όμως ότι ο κ. Πρίμπους γνωρίζει αρκετά καλά την Ελλάδα και τα θέματά της.
Γνωρίζει, για παράδειγμα, το θέμα της οικονομικής κρίσης. Αρα σε δεδομένη συζήτηση μπορεί να λάβει μέρος, να υποστηρίξει την άποψή του για το τι πρέπει να γίνει.Γνωρίζει επίσης, χωρίς αμφιβολία, και το ποιόν της ελληνικής κυβέρνησης. Κι αυτό μας φέρνει στο εξής: Καλλιεργείται αυτές τις ημέρες η εντύπωση από την κυβέρνηση της Ελλάδας ότι η κυβέρνηση Τραμπ στηρίζει, δήθεν, την κυβέρνηση του Τσίπρα. Σίγουρα αυτό ή έστω την εικόνα αυτή επιθυμεί να δώσει η ελληνική κυβέρνηση.Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική: Δεν θα μπορούσαν να διέφεραν περισσότερο οι κυβέρνησης του Τραμπ και του Τσίπρα. Δεν είναι μόνον οι μεγάλες φιλοσοφικές διαφορές, μιας σκληρής Δεξιάς κυβέρνησης των ΗΠΑ με ένα αριστερό καθεστώς στην Ελλάδα.Είναι και η αλλεργία που προκαλεί η αντιχριστιανική στάση της κυβέρνησης. Για παράδειγμα, είναι αδύνατο να συγχωρεθεί το γεγονός ότι ο κ. Τσίπρας -και μερικοί υπουργοί του- αρνήθηκαν να ορκιστούν στο Ευαγγέλιο.Να, τι είπε ο Ράινς Πρίμπους στην ομιλία του κατά τη διάρκεια της δεξίωσης που του παρέθεσαν ομογενείς: «Ολοι μας δεν βρεθήκαμε σ’ αυτό το δωμάτιο από τύχη. Αλλά επειδή ο Θεός το έκανε, έβαλε τα χέρια του πάνω μας να μας φέρει εδώ. Τίποτα δεν συμβαίνει αν δεν είναι η επιθυμία του Θεού… Τελικά γνωρίζουμε ότι ο Θεός το έκανε δυνατόν. Και δεν θα είμασταν εδώ χωρίς την θέλησή του».Σας φαίνεται εσάς ότι ο κ. Πρίμπους, αλλά και ο ίδιος ο κ. Τραμπ, ο οποίος έκανε ανάλογες δηλώσεις χθες, είναι άνθρωποι που μπορούν να στηρίζουν τον κ. Τσίπρα; @AHDiamataris

Τζερόνιμο: Αναμνήσεις ενός ανυπότακτου Απάτσι

Σε καιρούς που οι αυτόχθονες των ΗΠΑ ξεσηκώνονται για να διεκδικήσουν για μία ακόμα φορά το δικαίωμα στην γη των προγόνων τους, η «Αυτοβιογραφία» του ηγέτη των Απάτσι, Τζερόνιμο, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άγρα, αποκτά ξεχωριστή σημασία.
Χρόνος ανάγνωσης: 
8

Ο Τζερόνιμο και οι άλλοι Απάτσι ποζάρουν μπροστά από σκηνές στην Εμπορική Έκθεση της Λουιζιάνα στο Σεν Λιούις, 1904. [Library of Congress]
«Πάνω από το ματωμένο πεδίο της μάχης, το διάσπαρτο από τα πτώματα των Μεξικανών, σηκώθηκε η άγρια κραυγή των Απάτσι. Έτσι όπως ήμουν βουτηγμένος στο αίμα των εχθρών μου και εξακολουθούσα να κρατάω το νικηφόρο όπλο μου, γενναίοι Απάτσι με περικύκλωσαν και με όρισαν αρχηγό του πολέμου όλων των Απάτσι».
Έτσι περιγράφει την κατάληξη της πιο αιματηρής μάχης των Απάτσι με τους Μεξικανούς στρατιώτες ο αρχηγός τους, ο φημισμένος Τζερόνιμο, στην «Αυτοβιογραφία» του που μόλις εκδόθηκε από τις εκδόσεις Άγρα. Ήταν η πιο άγρια μάχη που δόθηκε το 1859 ανάμεσα στους Απάτσι και τον μεξικάνικο στρατό και έμεινε στην ιστορία της φυλής του ως η μάχη της εκδίκησης για τη σφαγή του Κασκίγιε του προηγούμενου καλοκαιριού, όταν ο καταυλισμός που είχαν στήσει στην πόλη Κασκίγιε δέχτηκε επίθεση από τον μεξικάνικο στρατό. Εκεί οι Μεξικανοί με μία αιφνιδιαστική έφοδο, «σκότωσαν όλους τους φρουρούς, άρπαξαν τα όπλα μας, αιχμαλώτισαν τα άλογα μας, κατέστρεψαν τις προμήθειες μας και σκότωσαν πολλές γυναίκες και παιδιά. Διαπίστωσα πως η γρια μάνα μου, η νεαρή σύζυγός μου και τα τρία μικρά παιδιά μου περιλαμβάνονταν στα θύματα της σφαγής. Ο καταυλισμός δεν είχε φως, κι έτσι, χωρίς να με αντιληφθούν, ξεμάκρυνα και πήγα να σταθώ πλάι στο ποτάμι. Εκεί έφαγα λίγο και μίλησα με άλλους Ινδιάνους που είχαν χάσει τους δικούς τους στη σφαγή, όμως κανένας δεν είχε τις δικές μου απώλειες, γιατί εγώ τα έχασα όλα».

a.f._randall_geronimo_full-length_portrait_facing_front_posed_on_one_knee_holding_rifle_c._1886_library_of_congress_.jpg

Πορτρέτο του Τζερόνιμο, περίπου 1886. [A.F. Randall/Library of Congress]
Ποιοι ήταν όμως οι Απάτσι, μία φυλή που προτιμούσε τις ερήμους της Αριζόνας και του Νέου Μεξικού και διέφερε από τις άλλες ινδιάνικες φυλές του αμερικανικού Βορρά που ζούσαν σε πυκνά δάση και εύφορα λιβάδια; Σύμφωνα με την δική τους κοσμογονία, Απάτσι ήταν το όνομα του γενναίου παιδιού που με μία χούφτα βέλη σκότωσε τον πονηρό και μοχθηρό δράκο που καταβρόχθιζε τα βρέφη των ανθρώπων. Ο Γιουσέν, ο θεός στη γλώσσα τους, τον δίδαξε τη μάχη και το κυνήγι και τον στόλισε με τα φτερά του αετού, «σημάδι δικαιοσύνης, σοφίας και δύναμης».
Ο πρώτος λευκός που συνάντησε Απάτσι ήταν ο Ισπανός κονκισταδόρ Φρανσίσκο Βασκέθ ντε Κορονάντο στην εκστρατεία του στα βόρεια του Μεξικού μετά την σφαγή των Αζτέκων από τον Κορτές και την προσάρτηση του Μεξικού κάτω από τη σημαία του Βασιλιά της Ισπανίας. Σε εκείνο το ερημικό τοπίο, όπου δεν υπήρχαν ούτε επιβλητικά ανάκτορα ούτε χρυσάφι, ανακάλυψε μια φυλή αυτοχθόνων νομάδων που δεν την ένοιαζε το χρυσάφι ούτε η καλλιεργήσιμη γη, αλλά το νερό και οι κυνηγότοποι. Ήταν μία φυλή που είχε κατέβει από τα δάση του Καναδά και βρήκε καταφύγιο στα άγονα εδάφη ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Μεξικό. Εκεί οι Απάτσι έχτισαν τον μύθο τους διεξάγοντας έναν διαρκή ανταρτοπόλεμο με τους Ισπανούς κατακτητές που τελικά αποσύρθηκαν από τις περιοχές.
Ο Τζερόνιμο γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1829 στην Αριζόνα. Εκεί δεν είχε εφαρμοστεί ακόμα η πολιτική εκτόπισης των ινδιάνικων πληθυσμών που εφάρμοζε η κυβέρνηση των ΗΠΑ, σύμφωνα με την οποία οι Ινδιάνοι εκδιώκονταν από τα εδάφη τους προς την Δύση ώστε να μείνει η γη στα χέρια των νεόφερτων αποίκων από την Ευρώπη. Σε αυτόν τον άγονο τόπο μεγάλωσε ο κατοπινός ηγέτης των Απάτσι που τότε είχε το όνομα Goyahkla, που σημαίνει «αυτός που χασμουριέται», μάλλον ακατάλληλο για ένα πολέμαρχο. Το Τζερόνιμο ήταν το πολεμικό του παρατσούκλι. Του το έδωσαν οι Μεξικανοί που όταν αντίκριζαν ξαφνικά τους Απάτσι να εμφανίζονται μέσα από την έρημο επικαλούνταν τρομοκρατημένοι τον άγιο Ιερώνυμο να τους σώσει. Έτσι τουλάχιστον αναφέρει η καθηγήτρια Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα, Άντζι Ντέμπο στο βιβλίο «Geronimo, The Man His Time, His Place».
Ο Τζερόνιμο διδάχθηκε τους θρύλους της φυλής από τη μητέρα του και το κυνήγι και τον πόλεμο από τον πατέρα του. Έμαθε τις τελετές της φυλής και τη δουλειά στα χωράφια όπου η φυλή καλλιεργούσε καλαμπόκι, φασόλια, πεπόνια και κολοκύθες. Μέχρι να ενηλικιωθεί δεν αντίκρισε ποτέ λευκό. Και όταν τους αντίκρισε, τους είδε να μετράνε την γη και να την μοιράζουν σε ιδιοκτησίες. Οπότε ακολούθησε το μονοπάτι του πολέμου.
Ο Τζερόνιμο πολέμησε για τριάντα χρόνια αντιμετωπίζοντας από την μία πλευρά τον μεξικάνικο στρατό και από την άλλη το αμερικάνικο ιππικό. Η τακτική του ήταν μία, ο ανταρτοπόλεμος, η ξαφνική επίθεση, η γρήγορη φυγή και η διαρκής οπισθοχώρηση μπροστά στις υπέρτερες δυνάμεις του εχθρού. Όπως γράφει η Ντέμπο, ακόμα και ο Τσε Γκεβάρα είχε μελετήσει την στρατηγική του αρχηγού των Απάτσι, όταν ετοίμαζε το δικό του αντάρτικο στη Βολιβία. Άλλωστε δεν αντιμετώπισε απλά κάποιους καταπατητές με ελάχιστο οπλισμό. Ενώ μαίνονταν ο Εμφύλιος Πόλεμος, η Συνομοσπονδία των Νότιων Πολιτειών διέταζε τους κυβερνήτες τους «να χρησιμοποιήσετε κάθε μέσο προκειμένου να πείσετε τους Απάτσι να προσέλθουν για να συνάψουν ειρήνη, και όταν συγκεντρωθούν, πρέπει να σκοτώσετε όλους τους ενήλικες και να αιχμαλωτίσετε τα παιδιά τα οποία θα πουληθούν για να καλυφθούν τα έξοδα της εξόντωσης τους».

edward_s._curtis.jpeg

Οι αρχηγοί Little Plume (Piegan), Buckskin Charley (Ute), Geronimo (Chiricahua Apache), Quanah Parker (Comanche), Hollow Horn Bear (Brulé Sioux) και American Horse (Oglala Sioux) με τελετουργικές ενδυμασίες. [Edward S. Curtis/Library of Congress]
Αυτήν την αντιμετώπιση είχαν οι Απάτσι από τις αρχές, γι’ αυτό και οι επιδρομές τους τόσο στις νότιες πολιτείες όσο και στο Μεξικό ήταν το ίδιο λυσσαλέες. Οι Απάτσι ήταν κυνηγημένοι, δολοφονούσαν χωρίς αναστολές λευκούς και Μεξικανούς –συχνά άοπλους κτηματίες– και απέκτησαν τη φήμη τρομερών πολεμιστών. Όχι άδικα, όπως διηγείται ο Τζερόνιμο. «Κρυβόμασταν στα περάσματα των βουνών και κάθε φορά που Μεξικανοί έμποροι περνούσαν τους σκοτώναμε, παίρναμε όσα εφόδια χρειαζόμασταν και τα υπόλοιπα τα καταστρέφαμε. Αδιαφορούσαμε για την ζωή μας επειδή νιώθαμε ότι όλοι ήταν εναντίον μας. Αν επιστρέφαμε στον καταυλισμό του φυλακίου, θα μας φυλάκιζαν και θα μας σκότωναν, αν μέναμε στο Μεξικό θα συνέχιζαν να στέλνουν εναντίον μας στρατιώτες, έτσι δεν σπλαχνιζόμασταν κανέναν ούτε ζητούσαμε χάρες».
Ο αγώνας όμως των Απάτσι ήταν από την αρχή καταδικασμένος. Το αμερικάνικο ιππικό, αφού είχε νικήσει τους Ινδιάνους των πεδιάδων, τους Κομάντσι, τους Σιού και τις άλλες φυλές του Βορρά, στράφηκε προς τον Νότο. Μπορεί οι Απάτσι κάτω από την καθοδήγηση του Τζερόνιμο να παρέμεναν απειλητικές σκιές στην έρημο και την οροσειρά της Σιέρα Μάδρε, ξεφεύγοντας έντεχνα από τις ενέδρες που έστηνε ο αμερικανικός στρατός, όμως έπρεπε να διασχίσουν χιλιόμετρα χωρίς νερό, έτρωγαν μικρές μερίδες παστό κρέας και πολεμούσαν συχνά μόνο με τόξα, ακόντια, πέτρες και τόμαχοκ, αφού δεν διέθεταν σφαίρες για τις ελάχιστες καραμπίνες τους. Ήταν πλέον 39 πολεμιστές απέναντι σε ένα στρατό 5.000 ανδρών. Έτσι, παρά το γεγονός ότι οι Απάτσι δεν είχαν καμία εμπιστοσύνη στους λευκούς, ο Τζερόνιμο σύναψε συνθήκη ειρήνης με τον Στρατηγό Μάιλς στις 4 Σεπτεμβρίου του 1886. Και αποφάσισε «να αφήσει το μονοπάτι του πολέμου και να ζήσει στο εξής ειρηνικά».

camillus_sidney_fly_.jpg

Συμβούλιο ανάμεσα στον Στρατηγό Κρουκ και τον Τζερόνιμο στον καταυλισμό του στη Σιέρα Μάδρα στο Canon de los Embudos του Μεξικό. Από αριστερά, ο Κρουκ, ο Τζερόνιμο, ο λοχαγός Ρόμπερτς, ο Νάνα, ο υπολοχαγός Μάους, ο λοχαγός Μπερκ, τρεις μεταφραστές και άλλοι Απάτσι, 25 Μαρτίου 1886. [Camillus Sidney Fly/Library of Congress]
Η συνθήκη ειρήνης σύμφωνα με τη ινδιάνικη παράδοση επισφραγίστηκε με μία μεγάλη πέτρα που έθεσαν ανάμεσα στους στρατούς τους. Οι δύο άνδρες ορκίστηκαν ότι η ειρήνη θα διαρκούσε μέχρι η πέτρα να γίνει σκόνη από το πέρασμα του χρόνου. Σύμφωνα με τη συνθήκη οι Απάτσι θα μπορούσαν να ζήσουν στην Αριζόνα με τις οικογένειες τους, καλλιεργώντας τη γη και εκτρέφοντας ζώα. Σύντομα οι όροι καταπατήθηκαν. Οι λευκοί φέρονταν στους Απάτσι σαν σε απολίτιστους άγριους. Για παράδειγμα, δεν τους επέτρεπαν να έχουν χρήματα, αλλά όλα τα έσοδα από την αγορά των προϊόντων τους τα κατέθεταν σε ένα Ταμείο των Απάτσι που το διαχειριζόταν ένας αξιωματικός του ιππικού. Κατά τον αμερικάνικο Τύπο που χαιρέτησε με πηχυαίους τίτλους τη συμφωνία ειρήνης, οι Απάτσι που σύρθηκαν στη συμφωνία κουρασμένοι και πεινασμένοι, είχαν νικηθεί κατά κράτος. Οι λευκοί τους κοιτούσαν απαθείς να σκαλίζουν τη λιγοστή γη που τους είχαν αφήσει και να αυτοκαταστρέφονται πίνοντας μεσκάλ και μπύρα στους καταυλισμούς.

camillus_sidney_fly_the_captive_white_boy_santiago_mckinn_in_geronimos_camp_with_group_of_indians_mostly_children_in_front_of_partially_constructed_tent_before_geronimos_surrender_to_gen._crook_march_27_1886_library_of_congress_.jpg

Όταν παραδόθηκαν οι Απάτσι του Τζερόνιμο στον στρατηγό Κρουκ στις 27 Μαρτίου 1886, ανάμεσα τους βρέθηκε ένα λευκό αγόρι, ο Τζίμι ΚακΚιν, που είχε απαχθεί από το ράντσο της οικογένειας του στο Νέο Μεξικό έναν χρόνο πριν. [Camillus Sidney Fly/Library of Con
Ο Τζερόνιμο πέθανε ως αιχμάλωτος πολέμου από πνευμονία στις 17 Φεβρουαρίου του 1909 σε ένα στρατιωτικό νοσοκομείο του Φορτ Σιλ. Την προηγούμενη μέρα είχε επισκεφτεί τον καταυλισμό στο γειτονικό Λότον για να πουλήσει ένα από τα τόξα που έφτιαχνε. Πήρε τα χρήματα, μέθυσε και στο δρόμο του γυρισμού έπεσε από το κάρο του και έμεινε αναίσθητος όλη τη νύχτα κάτω από την παγωμένη βροχή. Έτσι περιγράφει το τέλος του θρυλικού αρχηγού των Απάτσι ο ιστορικός Φρέντερικ Τέρνερ, ο οποίος υπογράφει τον πρόλογο της αυτοβιογραφίας. Το πρωί τoν βρήκαν και τον μετάφεραν στο νοσοκομείο όπου ξεψύχησε. Ήταν ογδόντα ετών και είχε ζήσει την τελευταία εικοσαετία περιορισμένος στα εδάφη που του παραχώρησε η αμερικάνικη κυβέρνηση. Στη νεκρική κλίνη εξομολογήθηκε στον ανιψιό του ότι «μετάνιωσε που παραδόθηκε και ότι έπρεπε να είχε πολεμήσει μέχρι να σκοτωθεί και ο τελευταίος Απάτσι».

william_herman_rau_geronimo_the_famous_apache_chieftain_for_many_years_a_terror_to_the_early_settlers_worlds_fair_st._louis_1904_library_of_congress_.jpg

Ο πάλαι ποτέ ατρόμητος Τζερόνιμο με ένα από τα τόξα που έφτιαχνε για να ζει, Εμπορική Έκθεση της Λουιζιάνα στο Σεν Λιούις, περίπου 1904. [William Herman Rau/Library of Congress]
Αλλά όπως διατείνεται ο Τέρνερ, ο Τζερόνιμο σε αντίθεση με τους υπόλοιπους της φυλής του έδειξε εκπληκτικές ικανότητες προσαρμογής στις νέες συνθήκες διαβίωσης του. «Έγινε γεωργός, μέλος της Ολλανδικής Εκκλησίας των Μεταρρυθμιστών, δάσκαλος του κατηχητικού και ακούραστος πλασιέ του εαυτού του πουλώντας φωτογραφίες τόξα και βέλη σε πανηγύρια και εκθέσεις». Όπως και ο Καθιστός Ταύρος, ο πολέμαρχος των Σιου που κατάντησε να περιοδεύει με το τσίρκο του Μπούφαλο Μπιλ, έτσι και ο Τζερόνιμο, ο ανίκητος Απάτσι, είχε μεταβληθεί σε μία καρικατούρα του παλιού του εαυτού.
Ο Τζερόνιμο δεν ήξερε να γράφει και πέρα από τη διάλεκτο της φυλής του μιλούσε λίγα ισπανικά. Διηγήθηκε αποσπασματικά τα γεγονότα της ζωής του, τους θρύλους και τις παραδόσεις των Απάτσι και την στρατηγική που ακολουθούσε στις μάχες με τους ισχυρότερους εχθρούς του στον Έισα Νταγκλούτζι, έναν νεαρό Απάτσι που γνώριζε αγγλικά. Αυτός ήταν που μετέφερε τα λεγόμενα του στον συνταγματάρχη Σ.M. Μπάρετ, τον οποίο γνώρισε το 1901. O Μπάρετ εντυπωσιάστηκε από την οξυδέρκεια του Τζερόνιμο και με την άδεια του προέδρου Τίοντορ Ρούζβελτ, συνέγραψε και εξέδωσε το ντοκουμέντο. Σκοπός του ήταν «να δοθεί στο αναγνωστικό κοινό μία αυθεντική καταγραφή της ζωής των Ινδιάνων Απάτσι, και να αντιμετωπιστεί ο αιχμάλωτος πολέμου Τζερόνιμο με την οφειλόμενη προς όλους τους αιχμαλώτους γενναιοφροσύνη, τουτέστιν, να του δοθεί το δικαίωμα να εκθέσει τις αιτίες που το ώθησαν να αντιταχθεί στον πολιτισμό μας και στους νόμους μας».

Ινδιάνοι αρχηγοί με πρώτο τον Τζερόνιμο στην τελετή ορκωμοσίας του Προέδρου Ρούζβελτ, Ουάσιγκτον, 1905. [Benjamin Lloyd Singley/Library of Congress]

Η «Αυτοβιογραφία» του όμως παραμένει μία από τις πιο σημαντικές μαρτυρίες για την μοίρα των Ινδιάνων μετά την εισβολή των λευκών αποίκων στα εδάφη τους. Και είναι επίκαιρη σε μία εποχή που οι Σιου στο Στάντιγκ Ροκ της Βόρειας Ντακότα, βγήκαν στο προσκήνιο έδωσαν αγώνα και κατάφεραν να σταματήσουν, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, την κατασκευή του αγωγού πετρελαίου που θα μολύνει τη γη των προγόνων τους.

Το βιβλίο «Τζερόνιμο: Η Αυτοβιογραφία» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγρα σε μετάφραση Παλμύρας Ισμυρίδου.

Γράφει κυρίως για μουσική, βιβλία και κοινωνικά κινήματα, μέχρι πρότινος στην Ελευθεροτυπία.
Portal

8:
22/1

Η Πάρνηθα των Κουρσάδων [photos] 

Η Πάρνηθα των Κουρσάδων [photos]

Πριν αρχίσω το μπούρου-μπούρου για τις διαδρομές με ποδήλατο στην Πάρνηθα, ας δούμε μερικές πληροφορίες του για το όρος.

Η Πάρνηθα είναι ένα βουνό Βόρεια και ελαφρώς Δυτικά του πολεοδομικού συγκροτήματος της Αθήνας. Η υψηλότερη κορφή λέγεται «Καραβόλα» και είναι κλειστή στο κοινό καθώς ανήκει στον Ελληνικό Στρατό, για την ακρίβεια στην Αεροπορία. Ολόκληρος ο ορεινός όγκος είναι αρκετά μεγάλος σε σχέση με το υψόμετρό του καλύπτοντας περίπου 300 τετραγωνικά χιλιόμετρα με μέγιστο πλάτος 25 χιλιόμετρα και μέγιστο μήκος γύρω στα 22. Κατά την αρχαιότητα υπήρχαν αρκετοί οικισμοί στα όριά της, πολλοί είναι γνωστοί μας από τις στάσεις του ΟΣΕ: Αχαρναί, Δεκέλεια, Σφενδάλη, Αφίδναι αλλά και Ερυθραί, Φυλή…

Στα νεότερα χρόνια γύρω από την Πάρνηθα εγκαταστάθηκαν Αρβανίτες γεγονός που φαίνεται από τα ονόματα που πήραν οι περιοχές: Μενίδι (Αχαρναί), Άνω Λιόσια (Φυλή), Κακουσάλες(ι) (Αυλώνας), Κιούρκα (Αφίδναι), Κριεκούκι (Ερυθραί) αλλά και Σκούρτα και… και… και…
Τα τελευταία χρόνια, σε μια προσπάθεια από την πολιτεία να φανούν πιο ελκυστικές οι περιοχές αυτές, πολλές φορές χρησιμοποιούνται τα αρχαία ονόματα.
Η βιοποικιλότητα της Πάρνηθας είναι εντυπωσιακή. Ελάφια, αλεπούδες και φήμες πως ζουν στα όριά της για λύκοι και αγριογούρουνα. Αρκετά πουλιά επίσης μονάζουν στο χώρο. Από άποψη χλωρίδας υπάρχουν πάνω από 1000 είδη φυτών, εκ των οποίων μερικά είναι ενδημικά. Εντυπωσιακό και το ελατοδάσος, το μοναδικό στην Αττική.
Το ποδήλατο και η κεντρική Πάρνηθα
Η Πάρνηθα έχει αρκετά μέρη για ποδηλασία δρόμου από τις παρυφές της (Κατσιμίδι, Χασιά, Δερβενοχώρια κ.α.) ως και τις κορφές της. Για αυτές θα γράψω παρακάτω.
Η βασική «ανάβαση Πάρνηθας» ξεκινά από το πάρκινγκ του τελεφερίκ, όπου μπορεί ο καθένας να πάει εκεί είτε μέσω Μενιδίου, είτε από την Τατοϊου, αλλά και από Βαρυμπόμπη και Θρακομακεδόνες.
Από την εκκίνηση της διαδρομής θα χρειαστούμε 11 φουρκέτες και σχεδόν 10 χιλιόμετρα ωσότου να βγούμε στην αριστερή στροφή, η οποία μας φέρνει αντιμέτωπους με τον βοριά, τον συνήθη άνεμο σε αυτό το υψόμετρο. Στα 10 αυτά χιλιόμετρα ανεβαίνουμε περίπου 500 μέτρα και έτσι η μέση κλίση είναι κάτι παραπάνω από 5%.
Στη διαδρομή των 11 στροφών 180 μοιρών δεν θα αντιμετωπίσουμε απότομες κλίσεις.
Παρέα θα μας κρατήσουν τα δέντρα (όσα έχουν απομείνει στα χαμηλά) ενώ στις τελευταίες τρεις φουρκέτες, το τοπίο είναι βραχώδες. Γενικά ανηφορίζοντας είμαστε εκτεθειμένοι στον ήλιο διότι δεν υπάρχει κάτι που να κάνει άμεσα σκιά πάνω στο δρόμο.
Από την αριστερή στροφή που ανέφερα δύο παραγράφους παραπάνω είναι λίγο κάτω από ένα χιλιόμετρο μέχρι το τέλος της βασική ανηφόρας. Το τέλος της είναι λίγο πριν το παρατημένο Σανατόριο – Ξενία – Σχολη Τουριστικών Επαγγελμάτων. (Θα επιστρέψω στο Ξενία αργότερα.). Λίγο πριν το Ξενία, λοιπόν, υπάρχει μια «κρυμμένη» διασταύρωση.
2
Η πράσινη ταμπέλα του Φορέα Διαχείρισης του Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας μας ενημερώνει πως αριστερά κατευθυνόμαστε για τις κορφές Αέρας, Κυρά αλλά και προς «ΣΕΓΑΣ». Πάμε κι εμείς λοιπόν αριστερά.
3
Αέρας 
Ακολουθώντας τον δρόμο και μόλις με μία φουρκέτα βρισκόμαστε στο εγκαταλελειμμένο στρατόπεδο της κορυφής «Αέρας». Από τη φουρκέτα μέχρι το μέγιστο υψόμετρο που φτάνουμε είναι αρκετά απότομο κομμάτι. 
Από τη διασταύρωση μέχρι τον Αέρα είναι 1900 μέτρα μήκος και το υψόμετρο στην κορφή περίπου 1080 μέτρα.
 Το στρατόπεδο πάνω δεν λέει και τίποτε καθώς είναι μικρό και δεν αξίζει για επίσκεψη όπως άλλα σε κορφές (πχ. Κερατοβούνι, Κιθαιρώνας κ.α.). 
Η κατάσταση του δρόμου δεν είναι εντελώς κακή, εκτός από την αρχή όπου έχει πολλές λακκούβες.
ΣΕΓΑΣ
. Κατεβαίνοντας από τον Αέρα και στρίβοντας απότομα αριστερά αριστερά (μπορούμε να φτάσουμε επίσης μπαίνοντας στο πάρκινγκ του Ξενία και πηγαίνοντας αριστερά) βρισκόμαστε στο στάδιο του ΣΕΓΑΣ. Είχε φτιαχτεί για την προετοιμασία των αθλητών, αλλά πια έχει αφεθεί στην τύχη του.
4-sport24-gr
Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 ήταν στα «ντουζένια» του, με ξενώνες και διάφορες επικουρικές εγκαταστάσεις. Ό,τι άντεξε από την αδιαφορία των ’00s, κάηκε στην καταστροφική πυρκαγιά του 2007. Εκτός από το ταρτάν το οποίο πέρα από κάποια κομμάτια ελαφρώς σαπισμένα από τη βροχή παραμένει σε άριστη, δεδομένων των συνθηκών, κατάσταση. Αρκετές πληροφορίες διάβασα στο sport24.
 Η οδός προς τον ΣΕΓΑΣ έχει αρκετές λακκούβες και σπασίματα.
5-sport24-gr
Όσα έλατα έμειναν τριγύρω. Πολλές φορές ελάφια περνούν και βόσκουν στον στίβο. Φωτό από sport24
Ξενία (Σανατόριο)
Κάνουμε μεταβολή και γυρνάμε στο Ξενία. Το Ξενία είναι ένα γκρέμι. Η ιστορία του είναι μεγάλη.  Κτίστηκε για να χρησιμοποιηθεί ως σανατόριο. Το κλίμα της Πάρνηθας ήταν ιδανικό για αυτό. Δόθηκε προς χρήση το 1914 και ήταν παράρτημα του Ευαγγελισμού για τους φυματικούς. Το κτίριο ξαναχτίζεται το 1934 και ως το 1960 υπηρετεί ως Σανατόριο.
Η εξέλιξη της ιατρικής κατέστησε ιάσιμη την ασθένεια και δεν υπήρχε πια ανάγκη για τέτοια θεραπευτήρια. Το κτίσμα και η γη πέρασε στην ιδιοκτησία του ΕΟΤ.
Ο ΕΟΤ το μετέτρεψε σε Ξενία (τότε είχαν την τιμητική τους…) όμως λόγω του ξενοδοχείου του Καζίνο δεν πήγε καλά. Έκλεισε το 1967 και μετατράπηκε σε Σχολή Τουριστικών επαγγελμάτων. Παρέμεινε ως τα μέσα της δεκαετίας του ’80 όπου η Σχολή μεταφέρθηκε σε σύγχρονες εγκαταστάσεις στην Ανάβυσσο.
Από τότε μέχρι σήμερα το Ξενία ερειπώνει. Οι μεγάλες καταστροφές έγιναν από τη φωτιά του 2007 και ύστερα. Η φωτιά έκαψε ένα μικρό κομμάτι, αλλά από τότε ξεκίνησαν οι μεγάλοι βανδαλισμοί του κτιριακού όγκου.
6-georgakopoulos-org
Για το Ξενία έχουν ακουστεί πολλοί αστικοί μύθοι. Το μόνο σίγουρο είναι πως έχει υπάρξει στέκι ακροαριστερών και ακροδεξιών. Τα υπόλοιπα είναι στη σφαίρα της φαντασίας ή της μεταφυσικής, εξαρτάται πως το ορίζει ο καθένας.
Το Ξενία το έχω γυρίσει όλο, από την ταράτσα ως το δεύτερο υπόγειο, μόνος μου, τρεις φορές και δεν έπαθα κάτι! Φυσικά χρειάζεται προσοχή καθώς τα καιρικά φαινόμενα κυριολεκτικά γκρεμίζουν το κτίριο. Εκεί βρίσκεται και ένα από τα πιο πολυσυζητημένα geocache στην Ελλάδα: The Parnitha sanatorium/Xenia+ MULTI-PUZZLE cache!
  Οι δοξασίες λένε για «τζιπάτους με μαύρα ρούχα», έναν «μουστακαλή», ένα «κοριτσάκι», θορύβους σαν από γεννήτριες το βράδυ από το υπόγειο και άλλα τέτοια.
  Στο όλο σκηνικό θρίλερ προστίθεται και η υπαίθρια έκθεση ξυλογλυπτικής (από καμένο ξύλο) “Πάρκο των Ψυχών” που υπάρχει ακριβώς έξω από το πρώην ξενοδοχείο.
7-espressonews-gr-%cf%87%cf%81%ce%b7%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%82-%ce%b6%ce%b7%ce%bd%ce%b1%cf%82
Το διαβάζει κανείς; Φωτό από http://www.espressonews.gr, ΧΡΗΣΤΟΣ ΖΗΝΑΣ
Πάντα οι άνθρωποι έχουν τεντωμένο το αυτί τους στην καλή είδηση, την κακή την αποφεύγουν. Φαντάστηκα τους ασθενείς στο σανατόριο πόσο ανυπομονούσαν για ένα καλό νέο, να ακούσουν ότι κάποιο φάρμακο ανακαλύφθηκε που θα τους γιάτρευε, που θα τους επούλωνε τις πληγές. Και σήμερα όμως και αύριο, την καλή είδηση θα περιμένουν να ακούσουν οι άνθρωποι, αναφέρει ο καλλιτέχνης για το «Αυτί», το αγαπημένο του έργο στο Πάρκο.
8-tlife-gr
Αγία Τριάδα
Φεύγοντας από το Ξενία, συνεχίζουμε προς την καρδιά του βουνού, με μια μικρή κατηφόρα. Από αυτό το σημείο ξεκινά ο «Γύρος Πάρνηθας» μία κυκλική διαδρομή 15 χιλιομέτρων γύρω από τις ψηλότερες κορφές (Καραβόλα και Όρνιο). Προσωπικά προτιμώ να πηγαίνω από δεξιά (δηλαδή αριστερόστροφα!).
 Μόλις συνεχίσουμε δεξιά στην πορεία του δρόμου, βρίσκεται αριστερά μας ένα μικρό εκκλησάκι, η Αγία Τριάδα. Εκεί υπάρχει ένας μεγάλος πλάτανος και μια βρύση με νερό. Η τοποθεσία είναι και το σπίτι μιας φιλικής οικογένειας ελαφιών.
9
Καζίνο
Συνεχίζοντας από την Αγία Τριάδα, μετά από μερικές εκατοντάδες μέτρα είναι η διασταύρωση για το Regency Casino Mont Parnes. Κάνοντας δεξιά, είναι 1,5 χλμ. μέχρι το Καζίνο και είναι μια ανηφορίτσα, μια κατηφορίτσα και άλλη μια ανηφορίτσα. Ο δρόμος, φυσικά, και είναι πολύ καλός
Προς το Μπάφι
Πίσω στη διασταύρωση και συνεχίζουμε προς τα καταφύγια. Ο δρόμος είναι ανηφορικός και ουσιαστικά αν ξεκινήσουμε από το κάτω τελεφερίκ και μέχρι την κορυφή «Όρνιο» είναι σερί ανηφόρα. Σε αυτό το σημείο έχουμε αριστερά μας το βουνό και δεξιά μας βλέπουμε το μονοπάτι το οποίο πάει από το Καζίνο προς το καταφύγιο Μπάφι.
Η βάση του Πολεμικού Ναυτικού
Λίγο πριν από το Μπάφι υπάρχει μία διασταύρωση με έναν κακοτράχαλο δρόμο. Η ταμπέλα (αν υπάρχει) γράφει «προς Πολεμικό Ναυτικό».
Αυτό είναι το αγαπημένο μου κομμάτι στο βουνό. Η ανηφόρα είναι σχεδόν ενάμιση χιλιόμετρο. Γεμάτη λακκούβες με δέντρα αριστερά και δεξιά για το πρώτο μισό. Είναι εντελώς αποκομμένη από οτιδήποτε άλλο τριγύρω και μου έδωσε την αίσθηση πως είμαι σε κάποιο βουνό της Πίνδου, με παρατημένο οδικό δίκτυο! Στο δεύτερο μισό της ανάβασης βλέπουμε το ανατολικό κομμάτι της Πάρνηθας με τους χωματόδρομους και τα μονοπάτια του. Η υπέροχη ανάβαση τελειώνει λίγο πριν την πύλη του στρατοπέδου.
10
Δεξιά τα κεραμίδια είναι το καταφύγιο. Πάνω δεξιά είναι η διασταύρωση στην οποία πάμε αριστερά. Κάτω αριστερά στη φωτό “θολό” είναι το στρατόπεδο.
Η συνέχεια του Γύρου – προς το Όρνιο
Αφού επιστρέψουμε, συνεχίζουμε το γύρο της Πάρνηθας. Πια είμαστε μέσα σε Έλατα. Περνάμε έξω από το Μπάφι και μετά από 1 χιλιόμετρο υπάρχει διχάλα με χωματόδρομο (δεξιά). Ο χωματόδρομος βγάζει στο καταφύγιο Φλαμπούρι, αλλά εμείς είμαστε με κούρσα τώρα!
Λίγα μέτρα πιο μετά θα δούμε άλλη μια διχάλα. Ο δρόμος φαίνεται να συνεχίζει αριστερά όπου καταλήγει στην κορφή «Όρνιο». Δεξιά συνεχίζουμε για το Γύρο της Πάρνηθας. Ανάλογα με την εποχή ίσως ο δρόμος είναι κλειστός για οχήματα (με μπάρα) αλλά με το ποδήλατο την παρακάμπτουμε.
Ο δρόμος ως εκεί είναι μια χαρά.
11-hellenicnavy-gr
Όρνιο
Πριν γράψω για το Όρνιο ας δούμε που είμαστε γεωγραφικά. Αριστερά φαίνονται οι διασταυρώσεις που ανέφερα. Δεξιά φαίνεται η συνέχεια του Γύρου.
Εμείς όμως συνεχίζουμε ανηφορικά. Το κομμάτι είναι σε πυκνό δάσος και η θερμοκρασία είναι αισθητά κατώτερη όλες τις εποχές. Ανηφορίζοντας θα παρατηρήσουμε έναν πύργο δασοπροστασίας δεξιά μας.
12
Στο σημείο «φουρκέτα – στρατόπεδο» συνεχίζουμε αριστερά παρόλες τις απαγορεύσεις. Αυτές ισχύουν για τα μηχανοκίνητα οχήματα.
Δεξιά μας στη φουρκέτα, είναι πύλη στρατοπέδου Αεροπορίας, συγκεκριμένα του «2ου Κέντρου Ελέγχου Περιοχής». Στην Πολεμική Αεροπορία ανήκει η υψηλότερη κορυφή της Πάρνηθας, η Καραβόλα (1413μ.), όπου έχει ραντάρ και άλλες εγκαταστάσεις.
Εμείς όμως συνεχίζουμε τη νόμιμη ανηφόρα και περνώντας ανάμεσα από κεραίες και μικρά κτίσματα φτάνουμε στο Όρνιο. Εκεί βρίσκεται ο τεράστιος πύργος του ΟΤΕ, χαρακτηριστικό της Πάρνηθας καθώς φαίνεται από πολύ μακριά.
Δεν ζηλεύουμε που δεν πήγαμε στην Καραβόλα! Είμαστε μόλις 63 μέτρα χαμηλότερα και πατάμε τη δεύτερη ψηλότερη κορυφή της Πάρνηθας (1350 μ.).
Ο Γύρος – προς τη Μόλα
Αφού κατηφορίσουμε στη διχάλα και συνεχίσουμε το γύρο του βουνού αφήνουμε εντελώς το καλό οδόστρωμα και τον «πολιτισμό» και συνεχίζουμε στην εξοχή. Στη συνέχεια δεν θα συναντήσουμε άλλες μεγάλες ανηφόρες, αντίθετα υπάρχουν κατηφορίτσες και πάνω κάτω.
Χρειάζεται προσοχή καθώς η ποιότητα του δρόμου στο εξής είναι χείριστη. Επίσης χρειάζεται προσοχή και στα ελάφια που μπορεί να λιάζονται αμέριμνα στη μέση του δρόμου.
13
Κάποια χιλιόμετρα αργότερα υπάρχει ο χώρος αναψυχής “Άγιος Πέτρος”, ένα πολύ όμορφο εκκλησάκι, με αυλή για πικ-νικ ή υπαίθριες δραστηριότητες.
Πάνω στο δρόμο υπάρχει και πηγή. Η όλη περιοχή είναι γνωστή με το όνομα “Μόλα”.
14-triporganizer-gr-odysseas
O Άγιος Πέτρος με χιονάκι. Φωτό από triporganiser.gr, χρήστης odysseas
Ο Γύρος – προς τα Καμένα
Η Μόλα είναι περίπου στη μέση του γύρου. Βέβαια εμείς έχουμε κάνει και τρεις κορφές από την Αγία Τριάδα που ξεκινά ο Γύρος ως τη Μόλα, οπότε στο δικό μας οδοιπορικό ουσιαστικά τελειώνουμε. Αν όμως κάποιος κάνει μόνο το γύρο, εδώ είναι περίπου στη μέση.
15
Από τον Άγιο Πέτρο υπάρχει μπάρα η οποία είναι πάντα κλειστή. Αυτό σημαίνει πως στη συνέχεια της βόλτας μας η άσφαλτος πατιέται σπάνια από αυτοκίνητο. Μόνο από την πυροσβεστική σε περιπολίες το καλοκαίρι. Ο δρόμος είναι γεμάτος πετραδάκια, έχει υποστεί διάβρωση, έχει πολλή υγρασία, και χρειάζεται δεκατέσσερα μάτια στις κατηφόρες.
Μετά από κάποια λεπτά ξαφνικά τελειώνει το δάσος και μπαίνουμε σε καραφλό τοπία… Τα καμένα. Εδώ φαίνεται όλη η καταστροφή του βουνού και η έκτασή της. Για για να σιγουρευτούμε, με το που μπαίνουμε στα Καμένα ο δρόμος έχει υποστεί καθίζηση και για κάποια μέτρα περνάμε από χωματόδρομο. Από χώμα και πέτρες θα περάσουμε άλλες δύο φορές. Δεξιά μας βλέπουμε τις επιπτώσεις της φωτιάς σε βάθος και αριστερά μας έχουμε την πλαγιά του πρώην ελατοδάσους.
Το Φυτώριο
Προς το τέλος του γύρου συναντούμε το φυτώριο. Για αυτό δεν ήξερα πολλά πράγματα, και έψαξα γιατί όποτε περνώ από εκεί μου κάνει εντύπωση.
Το φυτώριο δημιουργήθηκε το 2008, ύστερα από την μεγάλη πυρκαγιά. Ενώ τα περισσότερα δέντρα αναπαράγονται σχετικά εύκολα δεν συμβαίνει αυτό για το έλατο της Πάρνηθας (Κεφαλληνιακή Ελάτη). Ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκα τι ακριβώς γίνεται στο φυτώριο.
Κάνω κόπι-πάστε:
Φυσική αναγέννηση

Τα περισσότερα φυτά που κάηκαν, όπως τα πεύκα, οι ιτιές, οι κουμαριές, τα πλατάνια, τα κυπαρίσσια αλλά και βότανα και λουλούδια, έχουν αναβλαστήσει μόνα τους, πρασινίζοντας το βουνό, που ωστόσο θα χρειαστεί τουλάχιστον 40 χρόνια μέχρι να σταματήσει να θυμίζει κρανίου τόπο. Το μόνο είδος που χρειάζεται «τεχνητή» βοήθεια είναι τα έλατα της Πάρνηθας, τα οποία δεν φυτρώνουν σε κανένα άλλο σημείο της Ελλάδας και επιβάλλεται η διατήρησή τους για την προστασία της βιοποικιλότητας.
Αυτός ήταν ο λόγος που το 2008 δημιουργήθηκε ένα φυτώριο σε έκταση 8 στρεμμάτων και υψόμετρο 1.000 μέτρων, όπου μεγαλώνουν 300.000 μικρά έλατα. «Οι σπόροι προέρχονται από τα έλατα του βουνού που δεν κάηκαν. Ανεβαίνουμε στην κορυφή του δέντρου στα 30 μέτρα ύψος και συλλέγουμε τους σπόρους πριν ανοίξουν. Μετά, τους φυτεύουμε και τους φροντίζουμε για τρία χρόνια, οπότε είναι έτοιμοι για χρησιμοποιηθούν στην αναδάσωση», περιγράφει ο Βασίλης Φίλος, δασοπόνος στον φορέα διαχείρισης και υπεύθυνος για το φυτώριο.
Πεύκα και έλατα
Από τον χειμώνα του 2008 έως τον Ιανουάριο του 2011, στην Πάρνηθα έχουν φυτευτεί 267.200 δέντρα, τα περισσότερα πεύκα, γιατί είναι πιο ανθεκτικά και δημιουργούν ιδανικές συνθήκες σκίασης, ώστε να ευδοκιμήσουν τα έλατα που θα φυτευτούν στη συνέχεια. «Από τα μέχρι τώρα αποτελέσματα, οι αναδασώσεις των ελάτων έχουν πετύχει σε ποσοστό 80%, παρά τη δυσκολία του είδους. Σκοπός μας είναι να αναδασώσουμε όσο περισσότερες εκτάσεις μπορούμε, εκτός από τις βραχώδεις περιοχές που καταλαμβάνουν 8.000 στρέμματα και είναι αδύνατο να φυτευτούν. Εκεί, αναλαμβάνει η φύση», συμπληρώνει ο Β. Φίλος.
Τον σπουδαιότερο ρόλο στην αναγέννηση του βουνού και στην προστασία του λεκανοπεδίου από τις πλημμύρες παίζουν τα λιθόκτιστα φράγματα (ζαρζανέτ) στα μεγάλα ρέματα και τα αντιδιαβρωτικά έργα συνολικού μήκους 1.800 χιλιομέτρων από κορμοδέματα, κλαδοπλέγματα και ξύλινα φράγματα, τα οποία συγκρατούν το έδαφος για να μην «πνιγεί» η Αθήνα.
Στο φυτώριο βρίσκεται και η μπάρα όπου απαγορεύεται η είσοδος οχημάτων. Την περνάμε και βρισκόμαστε πάλι στον πολιτισμό.
Το τέλος
Συνεχίζοντας υπάρχει μία διασταύρωση όπου μπορούμε να πάμε δεξιά. Θα συνεχίσουμε για 600 μέτρα πριν μας κόψει μια μπάρα κι ο δρόμος που γίνεται χωματόδρομος. Τελικά φτάνουμε στη διασταύρωση της Αγίας Τριάδας όπου περνώντας από το Ξενία κατηφορίζουμε προς το κάτω τελεφερίκ.
Η Πάρνηθα, τελικά, έχει πολλές επιλογές. Δεν είναι μόνο ανάβαση ή ο Γύρος αλλά έχει ένα αρκετά μεγάλο δίκτυο δρόμων. Αν κάποιος ξεκινήσει από το τελεφερίκ (ούτε καν από το σπίτι του) και κάνει όλη αυτή τη βόλτα θα έχει κάνει 55 χιλιόμετρα περίπου και θα έχει ανέβει πάνω από 1000 υψομετρικά. Μια χαρά προπόνηση!
Το σημαντικό είναι να σεβόμαστε το βουνό, να πηγαίνουμε εκεί και να πείσουμε και άλλους να πάνε εκεί.
 Γιατί όσοι περισσότεροι από εμάς είμαστε πάνω τόσο πιο πολύ θα το προσέχουμε.ρομείουBlogThis!
Πηγή: 

Astir Palace: Σπάνιες φωτογραφίες από τα 50 χρόνια ιστορίας

  • Ιανουάριος 20, 2017 – 13:443 )

Πενήντα χρόνια μιας ιστορίας που εκτυλίχθηκε στην πιο μαγική χερσόνησο της Αττικής, 
αποτυπώνονται στο λεύκωμα Astir Palace – Legacy, που επιμελήθηκε 
η Plus More 360° Communication.
Στις σελίδες του ζωντανεύει το χρονικό δημιουργίας των εγκαταστάσεων του συγκροτήματος 
του Αστέρα, στις οποίες φιλοξενήθηκαν αρχηγοί κρατών, πρωθυπουργοί, θρύλοι των επιχειρήσεων, 
της τέχνης, του εφοπλισμού και του Χόλυγουντ, προσωπικότητες με διεθνή ακτινοβολία, 
με πιο πρόσφατο τον απερχόμενο Πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα.
Μέσα από εκτενή έρευνα, αποκαλύψεις, μαρτυρίες και αφηγήσεις αναδεικνύονται, όχι 
μόνο ο κυρίαρχος ρόλος του Astir Palace στην υπόθεση του ελληνικού τουρισμού και η 
υπεροχή του στην παγκόσμια τουριστική σκηνή, αλλά και μια ανεπανάληπτη εποχή.
«Πιστεύουμε ότι το λεύκωμα Astir Palace – Legacy τιμά την κληρονομιά του Αστέρα και την 
εκφράζει με την υψηλή αισθητική που της αρμόζει. Άλλωστε, πρόκειται για την 
παρακαταθήκη που αφήνει το συγκρότημα στους νέους ιδιοκτήτες του και, βασικά, 
στις επόμενες γενιές», λέει ο Γιάννης Λαγκώνας, CEO της Plus More 360° και 
εκδότης του λευκώματος.
Δείτε κάποιες από τις φωτογραφίες του συλλεκτικού λευκώματος
asteras1
Αεροφωτογραφία της Ακτής Βουλιαγμένηςτο 
1962, με τη μαρίνα σε πρώτο πλάνο και
 στο βάθος τις εγκαταστάσεις του Αστέρα
asteras2
Αρχιτεκτονικό σχέδιο των εγκαταστάσεων
 του Αστέρα με τα ξενοδοχεία
 Αρίων και Ναυσικά
asteras3
Σύσκεψη υπό την προεδρία του Κωνσταντίνου Καραμανλή για την πρόοδο των εργασιών
στον Αστέρα
asteras4
Εργαζόμενη στις καμπίνες της λαϊκής πλαζ το 1960
asteras5
Φιλοξενούμενοι στον Αστέρα απολαμβάνουν την πολυτέλεια που προσφέρει η διαμονή στις καμπάνες
asteras6
Ένοικοι καμπάνας του Αστέρα χαλαρώνουν στο γκαζόν, με θέα την Λαϊκή Πλαζ, 1961
asteras7
Άποψη των εγκαταστάσεων της Λαϊκής Πλαζ του Αστέρα από αέρος, 1962
asteras8
Άποψη από ψηλά της λαϊκής πλαζ το 1962, με τα πολύ μοντέρνα για την εποχή στέγαστρα 
για τον ήλιο
asteras9
Η φωτεινή και κομψή αίθουσα Πήγασος, του Αρίωνα, με την τοιχογραφία του 
Δημήτρη Μυταρά (αριστερά) και τα σχέδια των πολυελαίων “Banquet”, 
σχεδιασμένων ειδικά για τον Αρίωνα, από την ομάδα αρχιτεκτόνων Βουρέκα και Γεωργιάδη
asteras10
Άποψη του ξενοδοχείου Αφροδίτη, με τη μικρή ιδιωτική πλαζ
asteras11
Εικόνες από τους φιλοξενούμενους του Αστέρα. Μεταξύ αυτών,
 ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Νέλσον Μαντέλα, ο Τζίμι Κάρτερ και το ζεύγος Δημήτρη Μαρούδα
asteras12
Ο Αντώνης Δημητρακάκης με τον Αλέξανδρο Λυκουρέζο και τη Ζωή Λάσκαρη
asteras13
Στιγμιότυπα από φωτογράφηση μόδας στην πλαζ του Αστέρα με την στυλιστική επιμέλεια του Βασίλη Ζούλια
asteras15
Οι χορεύτριες των περίφημων μπαλέτων Μπολσόι απολαμβάνουν 
τη διαμονή τους στον Αστέρα σε μία από τις πολλές επισκέψεις τους
 εκείνα τα χρόνια στην Ελλάδα για παραστάσεις
Βασικοί συντελεστές του λευκώματος, που πραγματοποιήθηκε με 
τη χορηγία της Εθνικής Τράπεζας, είναι οι:
Γιάννης Ακρ. Λαγκώνας – εκδότης
Κατερίνα Αθ. Φλώρου – σύμβουλος έκδοσης, έρευνα
Μάρω Αδάμη, αρχιτέκτων,
 ομότιμη καθηγήτρια Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου – επιστημονική σύμβουλος
Εμμανουέλα Νικολαΐδου – κείμενα
Νικόλας Γεωργίου – creative director
Παντελής Βιταλιώτης – art director
Αντώνης Λάσκαρης – senior designer
Άννα Παπαδάκη – επιμέλεια κειμένων
Ελένη Στεργιοπούλου – επιμέλεια εκτύπωσης
Έκδοση-Παραγωγή-Επιμέλεια: Plus More 360° Communication

    O Πρετεντέρης τους κάνει πλάκα. Το άρθρο του

     στο κόκκινο Βήμα της Κυριακής (ΔΟΛ)

    Γιάννης Πρετεντέρης. Δημοσιογράφος ΔΟΛΓιάννης Πρετεντέρης. Δημοσιογράφος ΔΟΛ

    Α
    πό τότε που άκουσα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε τον ΔΟΛ με πλάκωσε η απορία. Πώς πρέπει να γράφει ένας συριζαίος δημοσιογράφος; Θα μου πείτε ότι το ερώτημα δεν έχει πραγματική βάση, διότι οι έννοιες «ΣΥΡΙΖΑ» και «δημοσιογραφία» είναι μάλλον ασύμβατες.
    Αλλά ας το δεχτώ για βιοποριστικούς λόγους, διότι, όπως έχει πει κι ο Βαγγέλης Βενιζέλος (που μας είχε τόσον καιρό στη δούλεψή του), «καμία δουλειά δεν είναι ντροπή».
    Και ο σοφός αρχηγός Νίκος Ζαχαριάδης συμβούλευε «νέα κατάσταση, νέα καθήκοντα» – τότε την έλεγαν αλλιώς την κωλοτούμπα…
    Ευτυχώς τη σκέψη μου βοήθησαν μια σειρά από οδηγίες που δημοσιεύτηκαν στην «Αυγή» για να μας εξηγήσουν πώς πρέπει να γράφουμε εδώ.
    Πρώτον, επιτρέπεται να εκφράζονται απόψεις, αρκεί «να είναι τεκμηριωμένες».
    Δεύτερον, μπορεί να γίνεται κριτική, αλλά όχι του «πεζοδρομίου».
    Τρίτον, είμαστε «με τον Βενιζέλο και την Ενωση Κεντρώων» – υποθέτω εννοούν την Ενωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου και όχι το κόμμα του Βασίλη Λεβέντη.
    Πάμε τώρα να τα εφαρμόσουμε.
    Γράφουμε, ας πούμε. «Ο ΣΥΡΙΖΑ κορόιδεψε την κοινωνία για να ανέβει στην κυβέρνηση και μετά κάνει κωλοτούμπες».
    Τεκμηριωμένο; Δεν έχω ακούσει κανέναν να το αμφισβητεί, ούτε καν τον ΣΥΡΙΖΑ. Απλώς λέει δικαιολογίες για «αυταπάτες» και «ψευδαισθήσεις».
    Πεζοδρομιακό; Δεν προκύπτει.
    Γράφουμε. «Η κατάσταση σήμερα είναι χειρότερη από τον Ιανουάριο 2015 και ο κόσμος βρίσκεται στα κάγκελα».
    Τεκμηριωμένο; Με αριθμούς. Αν δεν φτάνουν οι αριθμοί, ρίξτε μια ματιά και στην τσέπη σας.
    Πεζοδρομιακό; Μόνο αν όλη η Ελλάδα είναι του πεζοδρομίου: το 86,5% δηλώνει δυσαρεστημένο με την κυβέρνηση, λέει η τελευταία δημοσκόπηση του ΠΑΜΑΚ.
    Γράφουμε. «Μόνη λύση λοιπόν είναι να γίνουν εκλογές για να φύγει μια κυβέρνηση που κορόιδεψε τον κόσμο και οδηγεί τη χώρα κατά διαόλου».
    Τεκμηριωμένο; Από τη στιγμή που το πρόβλημα είναι η κυβέρνηση, δεν βλέπω πώς μπορεί να λυθεί το πρόβλημα χωρίς να αλλάξει η κυβέρνηση.
    Πεζοδρομιακό; Καθόλου. Από πότε οι εκλογές είναι διαδικασία πεζοδρομίου;
    Ηθικό δίδαγμα. Τελικά δεν είναι δύσκολο να είσαι ΣΥΡΙΖΑ.
    Γράφεις ό,τι γράφουν και οι υπόλοιποι. Απλώς μετά παίρνεις βαθιά ανάσα και αρχίζεις να βρίζεις τον Κυριάκο, τη Siemens, το ΔΝΤ, τον Σόιμπλε, τον «νεοφιλελευθερισμό» και τους… υπόλοιπους δημοσιογράφους! Και μην ξανακούσω να πείτε τσογλάνι τον Πρωθυπουργό. Παλιοτσογλάνια!

    Παλαιόθεν υπήρχε το κέρατο και δεν είναι   εύρημα   διαφήμισης γνωστής ασφαλιστικής εταιρίας που παίζει τελευταία στην τηλεόραση !!! 

    Αιχμηρός 

    Του κερατά

    από sarant

    Φυλλομετρούσα προχτές το βιβλίο του Παντελή Μπουκάλα “Συμποτικά επιγράμματα”, που περιλαμβάνει 64 επιγράμματα από το 11ο βιβλίο της Παλατινής Ανθολογίας, που κατατάσσονται στην κατηγορία των συμποτικών -πολλά είναι πειραχτικά, σαν κι αυτό που έτυχε να προσέξω, και που θα δώσει το έναυσμα για το σημερινό μας άρθρο.
    Είναι λοιπόν ένα επίγραμμα του Καλλικτήρος του Μανησίου, το εξής:
    Ὅστις ἔσω πυροὺς καταλαμβάνει οὐκ ἀγοράζων,
    κείνου Ἀμαλθείας ἁ γυνά ἐστι κέρας.
    Χρειάζεται μετάφραση; Όχι βέβαια, διότι η ελληνική γλώσσα είναι μία και ενιαία. Επειδή όμως με διαβάζει κι ένας αλλοδαπός που μαθαίνει ελληνικά, παραθέτω την (όχι κατά λέξη, εννοείται) απόδοση του Παντελή Μπουκάλα:
    Όποιος ποτέ του στάρι δεν αγόρασε μα πάντα σπίτι του το βρίσκει,
    κέρατο της Αμάλθειας έχει τη γυναικούλα του.
    Τον μύθο με το κέρας της Αμάλθειας τον ξέρουμε βέβαια, και θα το έχετε δει και σε παραστάσεις να βγάζει από μέσα χίλια δυο καλά. Ο φίλος Παντελής διόλου τυχαία δεν διάλεξε να γράψει “κέρατο” της Αμάλθειας, διότι, όπως λέει στα σχόλια, ασφαλώς εδώ υπάρχει λογοπαίγνιο ανάμεσα στο κέρας της Αμάλθειας και στον κερατά σύζυγο, που βρίσκει το τραπέζι του πάντοτε γεμάτο χάρη στις απιστίες της γυναίκας του.
    Πράγματι, η σύνδεση του απατημένου συζύγου με το κέρατο είναι παλιά. Ο Μπουκάλας παραθέτει απόσπασμα από το Ονειροκριτικόν του Αρτεμίδωρου (2ος αι. μ.Χ.) όπου κάποιος που επρόκειτο να παντρευτεί είχε δει όνειρο ότι καβαλούσε κριάρι και έπεσε, και η ετυμηγορία ήταν “ἡ γυνή σου πορνεύσει καὶ τὸ λεγόμενον κέρατα αὐτῷ ποιήσει” -ήταν δηλαδή από τότε παροιμιώδης η έκφραση. Παραθέτει επίσης ο Μπουκάλας σκωπτικό επίγραμμα του Λουκίλλιου “Εις γραμματικόν κερασφόρον”:
    Ἔξω παιδεύεις Πάριδος κακὰ καὶ Μενελάου
    ἔνδον ἔχων πολλοὺς σῆς Ἑλένης Πάριδας.
    που το αποδίδει:
    Έξω του Πάρη τα παθήματα διδάσκεις, του Μενέλαου
    Και μες στο σπίτι σου, μπουλούκι πάνω στην Ελένη σου οι Πάριδες.
    Οπότε, είναι βέβαιο ότι η εικόνα του κερατωμένου/απατημένου συζύγου υπήρχε στη γλώσσα από την αρχή περίπου της χρονολογίας μας.
    Πώς και γιατί κατέληξαν τα κέρατα να νοούνται ως εξόφθαλμο τεκμήριο της απιστίας; αναρωτιέται στα σχόλια ο Μπουκάλας και παραθέτει, με επιφύλαξη πάντως, την εξήγηση που είχε δώσει ο Μιχαήλ Ψελλός, ο πολυίστορας του 11ου αιώνα, και που πρώτος την επισήμανε ο Φαίδων Κουκουλές (στο παράρτημα του 5ου τόμου του Βυζαντινών βίος και πολιτισμός). Ο Ψελλός, λέει ο Κουκουλές, έγραψε μικρή πραγματεία με τίτλο “Πόθεν το του κερατά όνομα”, στην οποία υποστηρίζει ότι τα κερασφόρα (αρσενικά) ζώα δεν είναι ζηλότυπα και δεν απαιτούν αποκλειστικότητα από το ταίρι τους, σε αντίθεση με τα άλλα ζώα: «Των γαρ αλόγων ζώων, όσα μεν ουκ έχει κέρατα οργίλα και ζηλότυπα περί τα ευνάς… τα δε γε κερασφόρα σχεδόν ειπείν ξύμπαντα ράστα το πάθος υφίστανται· εντεύθεν γουν τον μη περί την ιδίαν γαμετήν ζηλοτυπούντα μηδ’ άλλως αγανακτούντα επί τω πράγματι κερατάν ο ονοματοθέτης ωνόμασεν». Τη μελέτη του Ψελλού δεν τη βρίσκω στο TLG, αλλά ο Κουκουλές δίνει παραπομπή τη Μεσαιωνική Βιβλιοθήκη του Σάθα (5.526). Στον 3ο τόμο του ΒΒΠ ο Κουκουλές παραθέτει και άλλες θεωρίες για την προέλευση της λέξης “κερατάς”, π.χ. του Χαριτωνίδη (ότι στην αρχαιότητα η λ. κέρας σήμαινε ανάμεσα σε πολλά άλλα το ανδρικό μόριο), και προκρίνει την εξήγηση του Ψελλού.
    Παρά τις επιφυλάξεις, θα τη δεχτούμε. Τον παλιό καιρό οι άνθρωποι ζούσαν σε στενή επαφή με τα ζώα, παρακολουθούσαν τις συνήθειές τους και χρησιμοποιούσαν πάρα πολλές εικόνες σχετικές με ζώα στη γλώσσα τους. Να θυμίσω ότι το αγγλικό και το γαλλικό αντίστοιχο του κερατά (cuckold, cocu) χρησιμοποιούν εικόνα από άλλο ζώο, τον κούκο -επειδή, λένε, το θηλυκό πουλί αλλάζει συντρόφους ή επειδή αφήνει τ’ αυγά του σε ξένες φωλιές.
    Σε βυζαντινούς συγγραφείς βρίσκουμε μερικές φορές τη βρισιά “κερατάς”, όπως στον νομομαθή Ευστάθιο Ρωμαίο του 11ου αιώνα, όπου σε έναν καβγά που έγινε στον Ιππόδρομο κάποιος αποκάλεσε κάποιον άλλον “κερατάν, κούρβας υιόν” -κούρβα βεβαίως η πουτάνα, βρισιά που έχει περάσει και στα σέρβικα (αν θυμάστε πως έβριζαν οι δικοί μας τις γιουγκοσλάβικες ομάδες στο μπάσκετ).
    Από τους βυζαντινούς και τους ρωμιούς της πόλης η λέξη πέρασε και στα σημερινά τουρκικά, και δη η ελληνική κλιτική, αφού η τουρκική λέξη ειναι kerata, και σημαίνει, καταρχάς, τον κερατά, αλλά και τον προαγωγό, και το κάθαρμα, και, σαν όρος οικειότητας, τον μπαγασάκο, τον κερατούκλη θα λέγαμε.
    Τα σχετικά με τον κερατά στη φρασεολογία μας τα αναπτύσσει ικανοποιητικά το βιβλίο “Πιπέρι στο στόμα”, που το έχουμε παρουσιάσει και εδώ. Εκεί διαβάζουμε ότι υπάρχουν και οι όροι κερασφόρος, κεραστάς (παιχνίδι με το όνομα της γνωστής εταιρείας), τάρανδος, Ρούντολφ το ελαφάκι ενώ για τις γυναίκες, πέρα από το κερατωμένη και το λαϊκό κερατού, υπάρχουν τα σκωπτικά κερατώ (συμφυρμός με την Ερατώ εκείνου του σίριαλ) και αντιλόπη.
    Λέμε επίσης και κερατάς και δαρμένος, για διπλό πάθημα, ηθική και υλική βλάβη, ενώ οι Γάλλοι το έχουν τριπλό, cocu, battu et content (κερατάς, δαρμένος και ευχαριστημένος). Κάποιος (Γάλλος; ) είχε πει για κάποιον που έφτασε ψηλά, ότι ανέβηκε όπως ο σαλίγκαρος: έρποντας, γλείφοντας και με τα κέρατά του.
    Ο Μπουκάλας και το Πιπέρι… παραθέτουν το γνωμικό τετράστιχο
    Ο κερατάς το κέρατο όταν το πρωτονιώσει,
    σπαθιά, μαχαίρια ζώνεται κάποιονε να σκοτώσει.
    Ο κερατάς τα κέρατα σαν κατεβούν μπροστά του
    μέλι και γάλα γίνεται με τη νοικοκυρά του.
    Πιο σφιχτή βρίσκω την παραλλαγή που έχει μόνο το δεύτερο δίστιχο:
    Ο κερατάς, άμα γευτεί τη γλύκα του κεράτου
    μέλι και γάλα γίνεται με τη νοικοκυρά του.
    Πάντως, υπάρχει και η παροιμία κάλλιο να λεν ‘τον κερατά’ παρά τον κακομοίρη –ήγουν, κάλλιο να σε βρίζουνε παρά να σε λυπούνται.
    Η φράση “του κερατά”, που την έβαλα στον τίτλο, αν ειπωθεί σκέτη (του κερατά ή ε, του κερατά) δηλώνει κάτι το αυτονόητο -ενώ επίσης χρησιμοποιείται και σαν επιφώνημα αγανάκτησης. Αντίθετα, όταν προσαρτηθεί σε δυσφημιστικόν όρο, όπως αναφέρει το Πιπέρι…, τον επιτείνει: λαμόγιο του κερατά, παλιοτόμαρο του κερατά.
    Για την περιγραφή της πρακτικής, το Πιπέρι… σημειώνει τις φράσεις  “του τα φόρεσε” ή “του τα πέρασε”. Κάτι που παραλείπει είναι η εκτίμηση του μήκους του κέρατου ως δηλωτικό της κατ’ εξακολούθηση απιστίας. “Μα τον ξέρουνε κι οι τοίχοι,  πό΄χει κέρατα μιαν πήχη!” γράφει ο Βάρναλης για τον “κοιλαρά με τον παρά”. Παλιότερα λέγανε για κάποιον ότι δεν τολμά να βγεί από το σπίτι του, γιατί κινδυνεύει να χτυπήσει στα σύρματα της ΔΕΗ -τόσο έχουν μεγαλώσει τα κέρατά του. 
    Να συμπληρώσουμε εδώ και τις βρισιές (γαμώ το κέρατό μου, το κέρατό μου μέσα και: το κέρατό μου το τράγιο) καθώς και τη φράση “τα κέρατά μου” δηλωτική πολύ μεγάλης ποσότητας (ήπια τα κέρατά μου, ας πούμε). Κέρατο είναι ο στριμμένος άνθρωπος, και αν είναι πολύ στριμμένος λέγεται “κέρατο βερνικωμένο”.
    Τέλος, έχουμε τα κερατιάτικα, στη φράση “πληρώνω τα κερατιάτικα” δηλαδή πληρώνω τα σπασμένα, πληρώνω κάτι άδικα ή χωρίς να είμαι εγώ ο υπαίτιος ή ο κυρίως υπαίτιος. Ασφαλώς τα κερατιάτικα συνδέονται με τον κερατά, αλλά δεν έχω βρει κάπου την εξήγηση για το πώς ακριβώς έγινε η σύνδεση. Υποβάλλω την απορία στη συλλογική σας σοφία, ελπίζοντας ότι (του κερατά!) θα μου το ξεδιαλύνετε, πώς φτάσαμε από τον κερατά στα κερατιάτικα!

    Η Οικία Δεκόζη-Βούρου
    Τα 10 παλαιότερα σπίτια της Αθήνας: Χρονολογούνται από τον 17ο αιώνα και συνοδεύονται από μύθους και ιστορίες

    Το πανέμορφο κτίριο της οδού Παπαρρηγοπούλου 7 που στεγάζει σήμερα το Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών και το café του Black Duck στον υπέροχο κήπο του, ήταν ένα από τα πρώτα σπίτια που κτίστηκαν στην απελευθερωμένη Αθήνα, το 1833. Σχεδιάστηκε από τους γερμανούς αρχιτέκτονες G. Luders και J. Hoffer και αποτελεί ένα από τα πρώτα δείγματα λιτού κλασικισμού στην Ελλάδα. Το σπίτι ανήκε στον Χιώτη τραπεζίτη Σταμάτιο Δεκόζη Βούρο (1792-1881) και ήταν εδώ που φιλοξενήθηκαν ο Όθωνας και η Αμαλία από το 1837 ως το 1843, περιμένοντας να ολοκληρωθούν τα ανάκτορά τους –η σημερινή Βουλή.