#7 Τούνελ Γκουόλιανγκ, Κίνα 
© mashable.comΤο τούνελ αυτό, χτίστηκε από τους ντόπιους. Ένας δρόμος που “κόβει” το βουνό, ήταν η μόνος τρόπος επικοινωνίας μεταξύ των χωριών και του έξω κόσμου. Αργότερα, η κυβέρνηση έχτισε ένα τούνελ 1.200 μέτρων, για να βοηθήσει στη μετακίνηση των κατοίκων.
#15 Γέφυρα Έσιμα Οχάσι, Ιαπωνία 
© metro.co.ukΑν και είναι γέφυρα, είναι όσο επικίνδυνοι είναι οι παραπάνω δρόμοι. Η γέφυρα συνδέει το Σακαϊμινάτο και το Ματσούε. Έχει μήκος περίπου 1,7 χιλιόμετρα και πλάτος 11,3 μέτρα. Από μακριά, φαίνεται να είναι αδύνατη η διάσχισή της. Το ύψος της επιτρέπει τα μεγάλα πλοία να περάσουν από κάτω.
Ομολογία Τσακαλώτου: Δεν έχουμε κάνει το 70% όσων δεσμευθήκαμε
Κωστής Πλάντζος30/01/2017.
Μοιάζει σαν να «προεξοφλεί» ότι η Ελλάδα θα υιοθετήσει τα πιο σκληρά μέτρα των δανειστών – Στην επιστολή του προς το Eurogroup, πριν από τη συνεδρίαση της περασμένης Πέμπτης, ο Έλληνας ΥΠΟΙΚ παραδέχεται ότι τα προαπαιτούμενα δεν έχουν υλοποιηθεί
Νέα δεδομένα αποκαλύπτει η επιστολή του Ευκλείδη Τσακαλώτου προς τους θεσμούς, την οποία φέρνει στο φως το διεθνές πρακτορείο Bloomberg.
Σε αυτήν, ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών φέρεται να δηλώνει προς το Eurogroup ότι η Αθήνα έχει εκπληρώσει… μόλις το 1/3 των προαπαιτουμένων, για να κλείσει η αξιολόγηση.
Τι σημαίνει αυτό; Όπως γράφει το newmoney.gr, ότι, ενώ στο εσωτερικό η κυβέρνηση κατηγορεί τους δανειστές πως αυτοί ευθύνονται που καθυστερεί να κλείσει η αξιολόγηση -με βαριές επιπτώσεις στην οικονομία, που καταγράφονται και στην προχθεσινή έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής- είναι η ίδια η κυβέρνηση που ομολογεί στους ξένους δανειστές πως δεν έχει κάνει όσα υποσχέθηκε -όπως της κουνάει το δάχτυλο επίμονα όμως και ο Σόιμπλε.
Ειδικότερα, σύμφωνα με τις πληροφορίες του Bloomberg, η επιστολή της κυβέρνησης προς τους δανειστές αναφέρει ότι:
– το 1/3 των όρων που συνδέονται με τη δεύτερη αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος έχει ολοκληρωθεί
– άλλο 1/3 των προαπαιτούμενω είναι σε εξέλιξη και “αναμένεται να ολοκληρωθεί μέσα στις επόμενες δύο εβδομάδες”
– το υπόλοιπο 1/3 “μπορούν να εφαρμοστούν πλήρως εντός δέκα ημερών από τη στιγμή που θα υπάρξει μια συνολική συμφωνία”, όπως φέρεται να υπόσχεται ο κ. Τσακαλώτος.
Με άλλα λόγια, όπως προκύπτει από την τρίτη υπόσχεση Τσακαλώτου, η Αθήνα παίζει καθυστερήσεις, «κρατάει την μπάλα στα πόδια της» για το 30% των πιο σκληρών -όπως εκτιμάται- μέτρων και υπόσχεται να τα εφαρμόσει όλα, αν και εφόσον κλείσει η συνολική διαπραγμάτευση για όλα τα ανοικτά θέματα, όπως τα πλεονάσματα μετά το 2018, αν θα μπει ή θα φύγει το ΔΝΤ κλπ.
Με τα δεδομένα αυτά, εξηγείται και γιατί δεν υπήρχε λόγος να επιστρέψουν καν στην Αθήνα οι θεσμοί -ούτε καν για το θεαθήναι, όπως επιχειρήθηκε τον Δεκέμβριο.
Από τον Γιάννη τον Αναγνωστάκη η πιο κάτω ανάρτηση.
Σε περιόδους γενικευμένης οικονομικής κρίσης, ψυχολόγοι και ψυχίατροι συμφωνούν πως το σημαντικότερο είναι να αντιληφθούμε πως πρόκειται για μια γενική κατάσταση, ούτως ώστε να μην προσλαμβάνουμε το γεγονός ότι δεν τα βγάζουμε πέρα ή ότι χάσαμε τη δουλειά μας, ως προσωπική αποτυχία.
Για να επιβιώσουμε της κρίσης, οι ειδικοί συστήνουν:
* Να αναζητήσουμε νέες πηγές ευχαρίστησης.
* Να βρούμε νέους τρόπους για να περνάμε καλά. Αυτό μπορεί να σημαίνει ακόμη κι επιστροφή σε «παραδοσιακούς» τρόπους διασκέδασης, όπως το να συγκεντρωνόμαστε σε σπίτια και να μαγειρεύουμε ή να πίνουμε ένα κρασί, το να διαβάσουμε ένα βιβλίο ή να επισκεφθούμε μια έκθεση ζωγραφικής. Θα βοηθηθούμε περισσότερο και πιο ουσιαστικά, από το να πάμε π.χ. να πιούμε, σε ένα μέρος με δυνατή μουσική.
* Να «επιστρέψουμε» στις ανθρώπινες σχέσεις. Η επικοινωνία είναι το «κλειδί». Οι άνθρωποι σε τέτοιες συνθήκες, χρειάζονται την αίσθηση ασφάλειας.
* Να ανακαλύψουμε τη φύση. Να αναπνεύσουμε και να περπατήσουμε περισσότερο.
* Να επενδύσουμε σε αυτά που πραγματικά μας γεμίζουν και μας ευχαριστούν. Η ζωή δεν έχει μόνο υλικά πράγματα.
* Να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας.
* Να κλείνουμε τα αυτιά μας στην τρομολαγνεία των ΜΜΕ.
* Να αποτιμούμε ρεαλιστικά και χωρίς πανικό την κατάστασή μας.
* Να προσπαθούμε να ξεπεράσουμε κάθε δυσκολία με θετική σκέψη.
* Να προσπαθήσουμε να προσαρμοστούμε στη νέα κατάσταση. Καθένας μπορεί να βρει έναν τρόπο να το κάνει, αρκεί να προσπαθήσει. Κι αν δεν μπορεί μόνος του, υπάρχουν άνθρωποι δίπλα του, που θέλουν να βοηθήσουν. Η αλληλοβοήθεια σε περιόδους, όπως η σημερινή, είναι πολύτιμη για την κοινωνία μας.
Ρωμανού Δανάη
ΣΚΕ
Jan Δαμόκλειος σπάθη
Στις Συρακούσες βασίλευε ο πονηρός Διονύσιος, βασιλιάς ισχυρός που όλοι φοβούνταν,, όλοι κολάκευαν αλλά και μισούσαν, φθονούσαν και κατηγορούσαν.
Ο Διονύσιος είχε έναν υπήκοο και αυλικό του, τον ζηλόφθονο Δαμοκλή.
Ο Δαμοκλής έβγαζε συνεχώς μπροστά στον Διονύσιο ατέλειωτους λόγους περί της ευτυχίας των βασιλέων. Και τι δε θα ‘δινε για να φτάσει κι αυτός σε κάποια μελλοντική ζωή του σε θέση παρόμοια μ’ αυτήν που κατείχε ο βασιλιάς του εκείνη τη στιγμή…
Κουρασμένος πια ο Διονύσιος, αποφάσισε να συμμορφώσει τον αυλικό του. Διοργάνωσε ένα μεγάλο συμπόσιο και διέταξε τον Δαμοκλή να πάρει τη θέση του στο θρόνο.
Ντυμένος με βασιλικά ρούχα σαν αληθινός μονάρχης, ο Δαμοκλής ένιωσε περήφανος με τέτοια τιμή.
Δεν μπορούσε να πιστέψει στην τύχη του! Το όνειρό του είχε εκπληρωθεί, έστω γι’ αυτές τις λίγες στιγμές.
Και γιατί να χαρεί μόνο λίγες στιγμές; σκέφτηκε.
Ο βασιλιάς του είχε παραχωρήσει τη θέση του κι είχε διατάξει να τον υπακούν σ’ ό,τι έλεγε, σαν να ήταν αυτός ο ίδιος βασιλιάς. Δεν ήταν δύσκολο να μιλήσει στον αρχηγό της φρουράς και να του ζητήσει να εξαφανίσει τον προηγούμενο βασιλιά… οριστικά.
Αυτά συλλογιζόταν, όταν οι υπηρέτες του τον ειδοποίησαν ότι το φαγητό είχε σερβιριστεί.
Σχεδιάζοντας να μιλήσει με τον αρχηγό της φρουράς στη διάρκεια του δείπνου, ο Δαμοκλής κάθισε στο θρόνο του, μπροστά στο τραπέζι που ήταν γεμάτο με εξωτικές λιχουδιές.
Ποιος ξέρει γιατί, στην καλύτερη στιγμή του δείπνου, ο Δαμοκλής σήκωσε το βλέμμα πάνω από το κεφάλι του.
Και τότε το είδε!
Ένα κοφτερό και μυτερό σπαθί κρεμόταν ακριβώς πάνω από το κεφάλι του. Το συγκρατούσε μονάχα ένα λεπτό κι αδύναμο νήμα που έμοιαζε πως θα κοβόταν από στιγμή σε στιγμή. Πολύ αργά, σχεδόν χωρίς ανάσα, ο Δαμοκλής σηκώθηκε από το βασιλικό κάθισμα και πήγε προς το κέντρο της σάλας. Έκπληκτος διαπίστωσε ότι το σπαθί μετακινιόταν μαζί του, και η μύτη του σημάδευε διαρκώς την κορυφή του κεφαλιού του.
Ο Δαμοκλής πανικοβλήθηκε κι αποφάσισε να μείνει εντελώς ακίνητος. Φοβόταν ότι και η παραμικρή κίνηση του κεφαλιού του θα μπορούσε να κόψει τη λεπτότατη κλωστή που συγκρατούσε το σπαθί.
Ο νέος βασιλιάς έβαλε τα κλάματα κι άρχισε να φωνάζει δυνατά τον Διονύσιο. Τον ικέτευε να τον βοηθήσει.
«Τι συμβαίνει;» τον ρώτησε ο Διονύσιος.
«Κοίταξε» είπε ο Δαμοκλής, δείχνοντας ψηλά και κουνώντας το δάχτυλό του πολύ απαλά.
«Το σπαθί;… Αααα, πάντα εκεί βρίσκεται. Νόμιζα ότι το είχα συνηθίσει, αλλά ευχαριστήθηκα τόσο πολύ αυτές τις ώρες, που σκέφτομαι να σε αφήσω στο πόστο μου για πάντα… Ήθελες τόσο πολύ να γίνεις βασιλιάς.»
«Α, όχι, Μεγαλειότατε. Ήταν μια απλή φαντασίωση. Σε παρακαλώ, άσε με να βγάλω την κορόνα και να φύγω από εδώ… Σε παρακαλώ…»
Ο βασιλιάς δέχτηκε την παραίτηση του Δαμοκλή, όμως, με τον όρο πως στο εξής δεν θα τον ενοχλούσε με τα σχόλιά του και με το τι θα ήθελε να γίνει στις επόμενες ζωές του.
Ο σοφός δεν επιδιώκει τίποτα: ούτε να είναι καλός, ούτε δυνατός, ούτε υπάκουος, ούτε επαναστάτης, ούτε αντιφατικός, ούτε συνεπής… Θέλει μόνο να είναι αυτός που είναι. Κι είναι αυτή η μοναδική του επιθυμία – τόσο φυσική, τόσο δροσερή-, που μας γοητεύει.
Η ανατολίτικη ιδέα του σοφού που μοιάζει με γελαστό παιδί και μας καλεί να σκεφτούμε τον πολυπόθητο συνδυασμό αθωότητας και απόλυτης ελευθερίας.
Ο Διονύσιος είχε έναν υπήκοο και αυλικό του, τον ζηλόφθονο Δαμοκλή.
Ο Δαμοκλής έβγαζε συνεχώς μπροστά στον Διονύσιο ατέλειωτους λόγους περί της ευτυχίας των βασιλέων. Και τι δε θα ‘δινε για να φτάσει κι αυτός σε κάποια μελλοντική ζωή του σε θέση παρόμοια μ’ αυτήν που κατείχε ο βασιλιάς του εκείνη τη στιγμή…
Κουρασμένος πια ο Διονύσιος, αποφάσισε να συμμορφώσει τον αυλικό του. Διοργάνωσε ένα μεγάλο συμπόσιο και διέταξε τον Δαμοκλή να πάρει τη θέση του στο θρόνο.
Ντυμένος με βασιλικά ρούχα σαν αληθινός μονάρχης, ο Δαμοκλής ένιωσε περήφανος με τέτοια τιμή.
Δεν μπορούσε να πιστέψει στην τύχη του! Το όνειρό του είχε εκπληρωθεί, έστω γι’ αυτές τις λίγες στιγμές.
Και γιατί να χαρεί μόνο λίγες στιγμές; σκέφτηκε.
Ο βασιλιάς του είχε παραχωρήσει τη θέση του κι είχε διατάξει να τον υπακούν σ’ ό,τι έλεγε, σαν να ήταν αυτός ο ίδιος βασιλιάς. Δεν ήταν δύσκολο να μιλήσει στον αρχηγό της φρουράς και να του ζητήσει να εξαφανίσει τον προηγούμενο βασιλιά… οριστικά.
Αυτά συλλογιζόταν, όταν οι υπηρέτες του τον ειδοποίησαν ότι το φαγητό είχε σερβιριστεί.
Σχεδιάζοντας να μιλήσει με τον αρχηγό της φρουράς στη διάρκεια του δείπνου, ο Δαμοκλής κάθισε στο θρόνο του, μπροστά στο τραπέζι που ήταν γεμάτο με εξωτικές λιχουδιές.
Ποιος ξέρει γιατί, στην καλύτερη στιγμή του δείπνου, ο Δαμοκλής σήκωσε το βλέμμα πάνω από το κεφάλι του.
Και τότε το είδε!
Ένα κοφτερό και μυτερό σπαθί κρεμόταν ακριβώς πάνω από το κεφάλι του. Το συγκρατούσε μονάχα ένα λεπτό κι αδύναμο νήμα που έμοιαζε πως θα κοβόταν από στιγμή σε στιγμή. Πολύ αργά, σχεδόν χωρίς ανάσα, ο Δαμοκλής σηκώθηκε από το βασιλικό κάθισμα και πήγε προς το κέντρο της σάλας. Έκπληκτος διαπίστωσε ότι το σπαθί μετακινιόταν μαζί του, και η μύτη του σημάδευε διαρκώς την κορυφή του κεφαλιού του.
Ο Δαμοκλής πανικοβλήθηκε κι αποφάσισε να μείνει εντελώς ακίνητος. Φοβόταν ότι και η παραμικρή κίνηση του κεφαλιού του θα μπορούσε να κόψει τη λεπτότατη κλωστή που συγκρατούσε το σπαθί.
Ο νέος βασιλιάς έβαλε τα κλάματα κι άρχισε να φωνάζει δυνατά τον Διονύσιο. Τον ικέτευε να τον βοηθήσει.
«Τι συμβαίνει;» τον ρώτησε ο Διονύσιος.
«Κοίταξε» είπε ο Δαμοκλής, δείχνοντας ψηλά και κουνώντας το δάχτυλό του πολύ απαλά.
«Το σπαθί;… Αααα, πάντα εκεί βρίσκεται. Νόμιζα ότι το είχα συνηθίσει, αλλά ευχαριστήθηκα τόσο πολύ αυτές τις ώρες, που σκέφτομαι να σε αφήσω στο πόστο μου για πάντα… Ήθελες τόσο πολύ να γίνεις βασιλιάς.»
«Α, όχι, Μεγαλειότατε. Ήταν μια απλή φαντασίωση. Σε παρακαλώ, άσε με να βγάλω την κορόνα και να φύγω από εδώ… Σε παρακαλώ…»
Ο βασιλιάς δέχτηκε την παραίτηση του Δαμοκλή, όμως, με τον όρο πως στο εξής δεν θα τον ενοχλούσε με τα σχόλιά του και με το τι θα ήθελε να γίνει στις επόμενες ζωές του.
Ο σοφός δεν επιδιώκει τίποτα: ούτε να είναι καλός, ούτε δυνατός, ούτε υπάκουος, ούτε επαναστάτης, ούτε αντιφατικός, ούτε συνεπής… Θέλει μόνο να είναι αυτός που είναι. Κι είναι αυτή η μοναδική του επιθυμία – τόσο φυσική, τόσο δροσερή-, που μας γοητεύει.
Η ανατολίτικη ιδέα του σοφού που μοιάζει με γελαστό παιδί και μας καλεί να σκεφτούμε τον πολυπόθητο συνδυασμό αθωότητας και απόλυτης ελευθερίας.
Από την άγνοια στη σοφία
ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ
Ιβάνκα Τραμπ: Το κορίτσι του μπαμπά
Το αγαπημένο παιδί ενός από τους πλέον μισητούς άντρες του πλανήτη θεωρείται το πιο σώφρον μέλος της οικογένειας. Πολλοί είναι αυτοί που περιμένουν να αναλάβει τις ευθύνες της.
Χρόνος ανάγνωσης:
8
‘
Το χρυσό κορίτσι του real estate είναι πλέον η Πρώτη Κόρη των Ηνωμένων Πολιτειών –ένας τίτλος που μοιάζει να επινοήθηκε ειδικά γι αυτήν, ακόμα κι αν προηγήθηκαν άλλες. Τα άλλα 4 της αδέλφια δεν αναφέρονται στον Τύπο ως «πρώτα τέκνα» και πολλοί έχουν υποστηρίζουν ότι η 35χρονη κόρη του Ντόναλντ Τραμπ και της πρώην συζύγου του, Ιβάνας, είναι εκείνη που θα αναλάβει το ρόλο της Πρώτης Κυρίας.
First Daughter of the United States
Η ίδια έχει φροντίσει να διαψεύσει αυτό το σενάριο σε συνέντευξή της στο ABC λέγοντας ότι υπάρχει μόνο μία πρώτη κυρία και θα κάνει σπουδαία πράγματα. Όμως η Μελάνια Τραμπ έχει καταστήσει σαφές ότι θα συνεχίσει στο διαμέρισμά της στο Trump Tower στη Νέα Υόρκη μέχρι να τελειώσει ο 10χρονος γιος της τη σχολική χρονιά, ενώ η Ιβάνκα, ο σύζυγός της και τα παιδιά τους έχουν ήδη μετακομίσει σε νέο σπίτι Ουάσινγκτον (μάλιστα πολύ κοντά στο σπίτι που νοίκιασαν οι Ομπάμα μέχρι να τελειώσει η Σάσα τη χρονιά). Ταυτόχρονα, στην ανατολική πτέρυγα του Λευκού Οίκου, εκεί που βρισκόταν το Γραφείο της Πρώτης Κυρίας, λέγεται ότι οργανώνεται το Γραφείο της Πρώτης Οικογένειας.
1_ivankatrump_metgala.jpg
[Abbey Drucker/ivankatrump.com]
Κατ’ ουσίαν, η λέξη «οικογένεια» είναι μάλλον ευφημισμός, καθώς από όλα τα τέκνα του Προέδρου Τραμπ που απασχολούνται στις επιχειρήσεις του πατέρα τους, μόνο η Ιβάνκα αποχώρησε λίγο πριν ο Ντόναλντ αναλάβει καθήκοντα. Το ανακοίνωσε η ίδια στη σελίδα της στο Facebook εξηγώντας ότι αφήνει τις προσωπικές της επιχειρήσεις και μετακομίζει στην Ουάσινγκτον καθώς ο σύζυγός της έγινε σύμβουλος του Προέδρου. Έγραψε επίσης πως σκοπεύει να αφιερώσει τον χρόνο της στον εγκλιματισμό των τριών μικρών παιδιών τους στο καινούριο τους σπίτι και στα νέα σχολεία τους. Μια μεγάλη μερίδα όμως του Τύπου δεν την πιστεύει και υπερισχύει η αντίληψη ότι εγκατέλειψε τις επιχειρήσεις για λόγους σύγκρουσης συμφερόντων στην πολύ πιθανή περίπτωση να αναλάβει καθήκοντα στον Λευκό Οίκο. Γι’ αυτό ίσως να ευθύνεται και ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ, που τον περασμένο μήνα κατέστησε σαφές ότι επιθυμεί την ανάμειξή της –σε κάποιο βαθμό– στην κυβέρνηση, λέγοντας ότι η κόρη του και ο σύζυγός της είναι «δύο πολύ ταλαντούχοι άνθρωποι και θα ήθελα πολύ να μπορώ να τους αναμείξω».
Συμπλήρωσε δε ότι η Ιβάνκα είναι πολύ μέσα στα γυναικεία θέματα και ότι κανένας δεν θα μπορούσε να τα καταφέρει καλύτερα από εκείνη. Φυσικά οι περιορισμοί που έβαζε ο νόμος περί οικογενειοκρατίας παρακάμφθηκαν, τουλάχιστον στην περίπτωση του γαμπρού του οποίου η θέση έχει ανακοινωθεί επίσημα, καθώς δεν θα λαμβάνει μισθό για τις υπηρεσίες του. Το ίδιο αναμένεται να συμβεί και στην περίπτωση της αγαπημένης του κόρης.
The West Bling
Γιατί η Ιβάνκα είναι όντως το αγαπημένο του παιδί, όπως άλλωστε έχει παραδεχτεί ο Ντόναλντ. Σε μια κρίση ανησυχητικής ειλικρίνειας/κυνισμού, εξήγησε πριν μερικά χρόνια στο New York Magazine ότι αγαπά την άλλη του κόρη, Τίφανι, αλλά η Ιβάνκα είναι η αγαπημένη του, συμπληρώνοντας, σαν να είναι το πιο φυσιολογικό επιχείρημα ενός πατέρα με πέντε παιδιά, «Ελάτε τώρα! Είναι το κορίτσι του μπαμπά!». Τα άλλα, λιγότερο αγαπημένα του τέσσερα παιδιά, είναι δύο γιοι απέκτησε επίσης με την πρώτη του σύζυγο, Ιβάνα Τραμπ, ο 39χρονος Ντόναλντ Τζούνιορ και ο 33χρονος Έρικ, η 23χρονη Τίφανι από το γάμο του με τη Μάρλα Μέιπλς και ο 10 χρονος Μπάρον από τη Μελάνια.
Ο Τραμπ δεν προσπάθησε να κρύψει την αδυναμία που της έχει και πολλά από τα σούπερ ανάρμοστα σχόλια του γι’ αυτήν έχουν πλέον ανεκδοτολογικό χαρακτήρα, όπως όταν το 2006 έφερε τους πάντες σε δύσκολη θέση λέγοντας στο The View ότι η Ιβάνκα έχει πολύ ωραίο σώμα και αν δεν ήταν κόρη του πιθανότατα θα έβγαινε μαζί της. Στον Τύπο, η σχέση της με τον πατέρα της συχνά σχολιάζεται συγκρινόμενη με αυτήν που ο Ντόναλντ έχει με την άλλη του κόρη, Τίφανι, η οποία είναι τόσο ψυχρή και τυπική, που συχνά η 23χρονη αναφέρεται ως «η ξεχασμένη Τραμπ».
mr._trump_and_ivanka_trump_at_his_50th_birthday_celebration_at_trump_tower_in_1996._credit_ron_galellawireimage_.jpg
Στα 50ά γενέθλια του Ντόναλντ Τραμπ στο Trump Tower, 1996. [Ron Galella]
Όταν ήταν εννέα ετών, η Ιβάνκα βρέθηκε στο κέντρο της δημοσιότητας με το πολύ δημόσιο διαζύγιο των γονιών της και ανέλαβε το ρόλο του ειρηνοποιού. Ο μεγάλος της αδελφός Ντόναλντ Τζούνιορ ήταν εξοργισμένος, ο μικρότερος Έρικ εκτός εαυτού, και η Ιβάνκα προσπαθούσε να εξομαλύνει την κατάσταση, παρά τα πειράγματα που δεχόταν στο σχολείο για το οικογενειακό σκάνδαλο –το διαζύγιο προέκυψε μετά από δημοσιεύματα σκανδαλοθηρικών περιοδικών για τη σχέση του Ντόναλντ με την ηθοποιό και μοντέλο Μάρλα Μέιπλς, την οποία λίγο αργότερα παντρεύτηκε. Συνεργάτες του Ντόναλντ θυμούνται ότι η Ιβάνκα ήταν η μόνη για την οποία διέκοπτε συναντήσεις όταν του τηλεφωνούσε, 11 ετών, από το σχολείο όπου ήταν εσωτερική, και σταματούσε σοβαρές συζητήσεις για να μάθει πώς τα πήγε σε κάποιο τεστ, ενώ συχνά την έβαζε σε ανοιχτή ακρόαση με τους συνεργάτες του, καμαρώνοντας για το πόσο έξυπνη είναι.
ivana-ivanka-1-800.jpg
Η 20χρονη Ιβάνκα με τη μητέρα της, Ιβάνα, το 2001.
Το 2003 η Ιβάνκα ήταν από τους πρωταγωνιστές του ντοκιμαντέρ Born Rich που δημιούργησε ένας κληρονόμος της φαρμακευτικής Johnson & Johnson με θέμα τις ζωές των παιδιών που γεννήθηκαν μέσα στα πλούτη. Ο παραγωγός θυμάται ότι εντυπωσιάστηκε από το πόσο ισορροπημένη ήταν, αλλά και από την αφοσίωσή της στην οικογενειακή επιχείρηση: «Όταν τα περισσότερα παιδιά στην ταινία κορόιδευαν τους γονείς τους, εκείνη δεν το έκανε. Προφανώς αγαπούσε τον πατέρα της, αυτό ήταν πολύ ξεκάθαρο». Στο ντοκιμαντέρ, η Ιβάνκα λέει ότι έμαθε από τα tabloids ότι οι γονείς της παίρνουν διαζύγιο πριν της το ανακοινώσουν οι ίδιοι, αλλά και ότι αντί για Μπάρμπι, πάντα προτιμούσε να της φέρνουν για δώρο Lego και ότι πάντα ήθελε να ασχοληθεί με την κατασκευή κτιρίων, κοιτάζοντας τον ορίζοντα της Νέας Υόρκης αναρωτώμενη τι θα ήθελε να προσθέσει σε αυτόν.
Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια, αφού πρώτα εργάστηκε και ως μοντέλο (το πρώτο της εξώφυλλο ήταν στο περιοδικό Seventeen το 1997). Το 2003, σε μια ραδιοφωνική συνέντευξη, ο Ντόναλντ είπε, «είναι δυο μέτρα, και έχει το καλύτερο σώμα. Έβγαλε πολλά χρήματα ως μοντέλο, τεράστια ποσά», όμως ο ισχυρισμός δεν συνάδει με τις δουλειές που εμφανίζονται στο πορτοφόλιο της. Μετά την αποφοίτησή της, επέλεξε να μη δουλέψει στην οικογενειακή επιχείρηση και δέχτηκε μια χαμηλόβαθμη θέση σε μια άλλη κατασκευαστική, την Forest City. Στο βιβλίο της The Trump Card: Playing to Win in Work and Life (2010) λέει σχετικά: «Ήθελα να μπω στον οργανισμό Τραμπ ξέροντας ότι έχω κάτι να προσφέρω πέρα από το επώνυμό μου». Δύο χρόνια αργότερα, ανέλαβε καθήκοντα στις επιχειρήσεις του πατέρα της, όπου έφτασε τελικά να είναι αντιπρόεδρος. Εντωμεταξύ είχε δημιουργήσει δικές της, πολύ επιτυχημένες επιχειρήσεις κοσμημάτων, υποδημάτων και ρούχων. Σε μια ανάλυση που έγινε το 2016, αποδείχτηκε πως η πλειοψηφία των ενδυμάτων της φίρμας της κατασκευάζονται εκτός των ΗΠΑ.
diamond-earrings-for-baby-photo-pbwz.jpg
Διαφήμιση για τα κοσμήματα που σχεδιάζει.
Στο πανεπιστήμιο η Ιβάνκα έβγαινε για τέσσερα χρόνια με έναν χρηματιστή και από το 2001 έως τo 2005 με τον κοσμικό Τζέιμς “Μπίνγκο” Γκάμπελμαν. To 2005, τα έφτιαξε με τον επίσης απόγονο κτηματομεσιτικής οικογένειας Τζάρεντ Κούσνερ. Χώρισαν το 2008 εξαιτίας των αντιρρήσεων της οικογένειάς του και τελικά παντρεύτηκαν το 2009 αφού πρώτα η Ιβάνκα μελέτησε για ένα χρόνο και ασπάστηκε τον Ιουδαϊσμό –προϋπόθεση που έθεσαν οι ορθόδοξοι Eβραίοι γονείς του γαμπρού. Σήμερα το ζευγάρι έχει τρία παιδιά.
93137445.jpg
Στο γάμο της με τον Τζάρεντ Κούσνερ το 2009.
Ένας από τους λόγους που πολλοί αποδίδουν την αδυναμία του πατέρα της προς την πρώτη του κόρη, είναι ότι του μοιάζει πολύ και έχει κληρονομήσει το επιχειρηματικό του δαιμόνιο περισσότερο από τα άλλα του παιδιά. Ο Μάικλ Άσνερ, πρόεδρος και CEO του ομίλου Winthrop Realty, ο οποίος διαπραγματεύτηκε απευθείας με την έγκυο τότε Ιβάνκα την πώληση μιας έκτασης γκολφ και resort στη Φλόριντα, δήλωσε ότι «είναι μια από τους πιο ικανούς επιχειρηματίες και τους πιο έξυπνους ανθρώπους που είχα να κάνω ποτέ. Εξεπλάγην. Αναρωτιόμουν αν θα ήταν σαν τον πατέρα της ή αν θα ήταν πιο επιτηδευμένη. Δεν είναι»
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι ήταν καταλυτική στην καμπάνια του Τραμπ –τον έπεισε να σταματήσει να επιτίθεται σε έναν δικαστή για την μεξικανική καταγωγή του, να χαμηλώσει τους τόνους στη ρητορική του εναντίον των αμβλώσεων, να ασχοληθεί με τις γονικές άδειες, και κατάφερε υποτίθεται να παραμείνει φίλη με την Τσέλσι Κλίντον.
Μέχρι την εκλογή του στην προεδρία των ΗΠΑ και την αποχώρηση της από τη διευθυντική της θέση, ήταν σαφές ότι η Ιβάνκα ήταν εκείνη που θα διαδεχόταν τον Ντόναλντ στην διοίκηση των επιχειρήσεων Τραμπ. Όμως εκτός από το επιχειρηματικό του δαιμόνιο, η Ιβάνκα μοιάζει να έχει κληρονομήσει από τον πατέρα της και την τάση του προς την υπερβολή σε ό,τι αφορά στα γεγονότα. Επί χρόνια, η ίδια και ο Ντόναλντ καυχιόνταν για την εκπληκτική της βαθμολογία στο πανεπιστήμιο, μέχρι που ένας δημοσιογράφος της Wall Street Journal ανακάλυψε πως οι επιδόσεις της παρουσιάζονταν κάπως φουσκωμένες. Πλασάρεται ως ευαισθητοποιημένη για τα γυναικεία θέματα ή για το περιβάλλον και είχε συναντήσεις με τον Αλ Γκορ και τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο σχετικά με το τελευταίο, αυτό βέβαια δεν σταμάτησε τον πατέρα της από το να υπογράψει προεδρικό διάταγμα για την επανεκκίνηση των εργασιών για τον πετρελαιαγωγό που θα περάσει από τα ιερά εδάφη των Ινδιάνων της Ντακότα.
Πρόσφατα δημιουργήθηκε η ομάδα Dear Ivanka από καλλιτέχνες των οποίων τα έργα κρέμονται στους τοίχους του σπιτιού της, που πλέον της ζητούν να τα κατεβάσει καθώς ντρέπονται που το όνομά τους συνδέεται με την οικογένεια Τραμπ.
Η αγαπημένη σταυροφορία της Ιβάνκα είναι τα δικαιώματα της σύγχρονης εργαζόμενης γυναίκας και γύρω από αυτήν την ιδέα είναι φτιαγμένο το σάιτ της, ενώ το επόμενό της βιβλίο, που θα κυκλοφορήσει τον Μάιο, έχει τίτλο Women who Work. Διακηρύσσει ότι ο πατέρας της θα υποστηρίξει τις ίσες αμοιβές για άνδρες και γυναίκες –άσχετα αν στην προεκλογική του καμπάνια οι άνδρες κέρδιζαν 35% περισσότερα χρήματα από τις γυναίκες. Και σε συνέντευξή της στο People, προσπαθώντας να μαλακώσει την εικόνα του πατέρα της απέναντι στα ζητήματα που εξοργίζουν σχεδόν τους πάντες, δεν δίστασε να δηλώσει σοβαρά ότι ο Τραμπ «δεν βλέπει χρώμα δέρματος και είναι ουδέτερος απέναντι στα δύο φύλα».
Αυτά για έναν άνθρωπο που, εκτός αμέτρητων άλλων προσβολών, έχει αποκαλέσει τις γυναίκες γουρούνια και σκυλιά. Όσοι λοιπόν ανυπομονούν να τη δουν να αναλαμβάνει ενεργό δράση στο Λευκό Οίκο (ο Τραμπ δηλώνει ότι τον παρατρύνουν να την τοποθετήσει ακόμα και στο υπουργικό συμβούλιο), ας κρατήσουν υπόψη ότι ανάμεσα στα πολλά κληρονομικά της χαρίσματα, ίσως υπάρχει και η συμπάθεια προς τα «εναλλακτικά γεγονότα».
Εργάζεται στα περιοδικά από το 1991 και σε ψηφιακά μέσα, websites και applications, τα τελευταία χρόνια. Μεταξύ άλλων έχει υπογράψει άρθρα στο Nitro, Marie Claire και Cosmopolitan, στο οποίο υπήρξε διευθύντρια σύνταξης.
Το χάνι των Θηβών
ΤΟ ΧΑΝΙ ΤΩΝ ΘΗΒΩΝ
Γράφει ο Παναγιώτης Δημάκης,
υπεύθυνος ιστορικού αρχείου Αμφικλείας-Ελατείας
Η Θήβα, Η επτάπυλος πόλις, με την μακρά και ένδοξη ιστορία, από τα χρόνια του Μύθου, υπήρξεν εμπορικό, πολιτιστικό, στρατιωτικό και διοικητικό κέντρο, ευρισκομένη σε καίριο σημείο, τών οδικών αξόνων Β. Ν. αλλά και Α.Δ. Η επίκαιρη θέση, για την εξυπηρέτηση τού εμπορίου, ή πολυπαραγωγική και υδρόχαρη πεδιάδα, οι φίλεργοι κάτοικοι, συνέτειναν στην ανάδειξη της, ώς μίας, από τις πόλεις κράτη, πού διεκδίκησαν την ηγεμονία τών Ελλήνων. Οι επιδρομές, οι διηώσεις, οι καταστροφές πού υπέστη, τής στέρησαν, πολλά και σημαντικά μνημεία, ακόμα και τα ίχνη τής αρχαίας πόλεως, πού ενώ υμνήθηκε με ” αναξιφόρμιγγας ύμνους”, ετάφη, όπως τόσες άλλες, κάτω από τα συνεχώς ανανεούμενα οικοδομήματα. Ώς οδικός κόμβος όμως, ακόμη και στην παρακμή τής ισχύος της, εξακολουθούσε να έχει σφυγμό, λόγω τής προνομιακής της θέσεως, μεταξύ τών λιμένων τού Ευβοϊκού και τού Κορινθιακού κόλπου, Ανθηδώνας και Λιβαδόστρας κυρίως, εξαγωγής τών προϊόντων τής Βοιωτικής γής, εισαγωγών εμπορευμάτων, καθώς και σταθμού και διελεύσεως, αγγελιοφόρων, εμπόρων και στρατιωτικών σωμάτων, ταξιδιωτών, τήν συνακόλουθη, διακίνηση και ανταλλαγή τεχνικών και ιδεών, πού εξελίσσουν τον πολιτισμό, όλα αυτά μέσα από ένα πυκνό πλέγμα, σκυρόστρωτων καρόδρομων και μονοπατιών. Αυτό μάς υπενθυμίζει, η φωτογραφία αυτή, τού ΧΑΝΙΟΥ τών ΘΗΒΩΝ, με την εμβληματική, μνημειακή, τοξωτή είσοδο, μεσαιωνικού τύπου σιδηροδεμένη εξώπορτα, ενισχυμένη με χειροποίητα καρφιά. Μία κρεμάμενη αλυσίδα, φαίνεται να χρησιμεύει ώς σήμαντρο, για τούς καθυστερημένους μεταμεσονύκτιους ταξιδιώτες.
Στα Χάνια αυτά , μέχρι την πρώτη δεκαετία, τού 1900, κατέλυαν οι ταξιδιώτες, οι αμαξάδες, τα υποζύγια κ.λ.π, μέχρι πού ο Σιδηρόδρομος, οι νέοι βελτιωμένοι δρόμοι και τελικά, τα αυτοκινούμενα οχήματα, τα οδήγησαν, ήδη ρυπαρά και απαξιωμένα , στην εγκατάλειψη και στήν φθορά. Η ελλιπής φωτογραφική αποτύπωση, τού Χανιού, δείχνει μία εμβληματική κατασκευή, πού ενδεχομένως θα αποτελούσε, ένα όπως και ήταν, ένα ακόμη σημείο αναφοράς, για τήν νεώτερη Θήβα, σάν ένα δείγμα καθημερινότητας, τού κοινωνικού βίου τής εποχής, διαχρονικό και σήμερα, πού ασφαλώς δέν στερείται χάριτος και αισθητικής αξίας. Θα προστεθεί εδώ, ένα απόσπασμα οδοιπορικού για τήν πόλη τής Θήβας, τής εποχής αυτής, γραμμένο από τον Γεώργιο Στρατήγη, πού επιφυλάσσει επαίνους, αλλά και σκληρή κριτική, για την πόλη τών Θηβών και τούς κατοίκους, “….από τα Παλαιοκούντουρα στο Κριεκούκι από τόν καρόδρομον εκείνο…..με τήν προκατακλυσμιαίαν άμαξα, όπου συχνά το τσαρουχοφόρον πόδι, τού αντικρυνού συνταξιδιώτη, εσφηνούτο αμειλίκτως, όλη την νύκτα, είς τα πλευρά μου….”. ( Περιοδικό Παναθήναια 1905-1906 Τομ.ΙΑ’). Περιπέτειες εποχής 1900-1910, πού δεν τελείωναν εκεί, αφού είχαν συνέχεια και στό Χάνι, όπου, εκτός από τούς διανυκτερεύοντες ταξιδιώτες, ήτο πλήρες ζωής και από άλλους ενοίκους, ζωύφια, έντομα, ποντικούς, ώστε η νύχτα να είναι μαρτυρική, για τούς διανυκτερεύοντες, όπως συνέβαινε τότε και στα καλύτερα σπίτια.
Η διασωθείσα διπλή πόρτα εισόδου, απο ακατέργαστες ξυλινες σανίδες, του Χανιού της Μαρδίτσας στην Ελάτεια. Η Ελάτεια βρισκόταν επίσης στον κύριο άξονα Β.Ν. και επικοινωνούσε οδικώς και ταχυδρομικώς με την Θήβα.
Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου
Τι διαφορά έχει το ούζο, η τσικουδιά, το τσίπουρο και η ράκη;
Πώς παράγονται τα δημοφιλή ελληνικά ποτά – Ξενάγηση σε μια ποτοποιία-αποσταγματοποιία.
Ούζο, τσικουδιά, τσίπουρο, ράκη. Τα ελληνικά ποτά διατηρούν το δικό τους φανατικό κοινό που τα προτιμά έναντι των ξενόφερτων αλκοολούχων. Η ιστορία τους, άλλωστε, στον ελλαδικό χώρο χρονολογείται αιώνες πίσω.Πόσοι όμως γνωρίζουν τι διαφορές έχουν ως προς τη σύσταση, αλλά και την παραγωγή τους;Σαντορίνη, αποστολή: Ματθαίος Παπαοικονόμου-Σιδέρης
Φωτογραφίες-βίντεο: Γιάννης ΚέμμοςΟ Λουκάς Λυγνός, ιδιοκτήτης της ποτοποιίας – αποσταγματοποιίας «Κάναβα Σαντορινή», αναλαμβάνει να μας μυήσει στα μυστικά των ελληνικών ποτών. Η βιοτεχνία του παράγει ούζο, τσικουδιά, καθώς κι άλλα λικέρ. Για την ακρίβεια, η «Κάναβα Σαντορίνη» βγάζει το μοναδικό ούζο του νησιού. Κίνηση αρκετά τολμηρή, δεδομένου ότι μερικά ναυτικά μίλια μακρύτερα βρίσκεται το νησί που το όνομά του έχει ταυτιστεί όσο κανενός άλλου με το ούζο. Μιλάμε φυσικά για τη Λέσβο και το Πλωμάρι.
Ο Λουκάς, ωστόσο, πιστεύει πως το προϊόν που παράγει, έχει τις δικές του αρετές. «Κάθε τόπος έχει και τα δικά του χαρακτηριστικά. Εμείς καταφέραμε να βάλουμε πινελιές από τη θηραϊκή γη, όπως τη χρήση σταφίδας, κι αυτό του δίνει μια ιδιαίτερη γεύση», εξηγεί, δίχως καμία διάθεση αυταρέσκειας. Ο ίδιος χρησιμοποιεί για το ούζο μια συνταγή από τη Σμύρνη, που φυσικά δεν αποκαλύπτει.«Ο πατέρας μου ξεκίνησε από το ’66-’69 να πειραματίζεται και έφτιαχνε ούζο. Ήταν ναυτικός και κάποια στιγμή έφτασε στα χέρια του μια παλιά σμυρνέικη συνταγή από έναν παππού. Οι ρίζες της συνταγής είναι πάρα πολύ παλιές και την ίδια χρησιμοποιούμε ακόμη και σήμερα, παρόλα τα σύγχρονα μέσα και μηχανήματα».
«Ούζο, το κατεξοχήν ελληνικό προϊόν»
Ρωτώντας για την προέλευση του ούζου, μαθαίνουμε ότι «είναι το κατεξοχήν ελληνικό προϊόν».«Οι ρίζες του είναι πανάρχαιες», προσθέτει ο Λουκάς.Στο ερώτημα τι προτιμούν οι ξένοι τουρίστες, μεταξύ ούζου και τσικουδιάς, ο ίδιος εμφανίζεται κατηγορηματικός: «Ο κόσμος αγοράζει κυρίως ούζο. Είμαστε σε ένα τουριστικό νησί. Το ούζο είναι εξ ολοκλήρου ελληνικό προϊόν. Οπότε ο επισκέπτης που έρχεται στην Ελλάδα, θέλει να δοκιμάσει ένα καθαρά ελληνικό προϊόν».Πώς γίνεται όμως η παραγωγή του; «Παίρνουμε καθαρή αλκοόλη γεωργικής προέλευσης την οποία την τροφοδοτεί το κράτος. Εμείς παίρνουμε την αλκοόλη και την αρωματίζουμε. Τη βάζουμε στο καζάνι και προσθέτουμε το γλυκάνισο και διάφορα αρωματικά βότανα. Γίνεται ο βρασμός κι έτσι παίρνεις τα αρωματικά που έχεις προσθέσει. Ο ατμός υγροποιείται και παίρνουμε το αποτέλεσμα που θέλουμε», εξηγεί ο Λουκάς, δείχνοντας παράλληλα το σχετικό εξοπλισμό…
Αξίζει να σημειωθεί ότι το ούζο του Λουκά έχει διακριθεί και στο εξωτερικό, αποσπώντας μάλιστα χρυσό μεταλλείο σε διαγωνισμό στη Γερμανία. «Κάποιος φίλος που πιστεύει στα προϊόντα μας, έστειλε το δικό μου και πήρε το χρυσό μετάλλιο ανάμεσα σε πολλά ούζα. Αυτό άνοιξε πολλές πόρτες. Σιγά-σιγά άρχισαν να παίρνουν τηλέφωνο από τη Γερμανία και να ρωτούν “πού μπορούμε να το βρούμε;” Δεν χρειάστηκε καμία προώθηση. Η καλύτερη προώθηση είναι η ποιότητα του προϊόντος και ο καταναλωτής που το δοκιμάζει», λέει ο ιδιοκτήτης της βιοτεχνίας, αν και όπως διευκρινίζει το 90% της παραγωγής καταλήγει στη Σαντορίνη και μόνο το 10% σε Αθήνα και εξωτερικό.
Τι διαφορά έχει το ούζο με την τσικουδιά;
Ωστόσο, ο Λουκάς Λυγνός δεν περιορίζεται στο ούζο. Αυτό φανερώνει άλλωστε και ο χαρακτηρισμός της βιοτεχνίας «Κάναβα Σαντορινή» ως ποτοποιία – αποσταγματοποιία: Ποτοποιία λόγω της παραγωγής ούζου και λικέρ και αποσταγματοποιία λόγω της τσικουδιάς, κάτι που μας φέρνει στη διαφορά των δύο παραδοσιακών ποτών.Ο Λουκάς αναλαμβάνει να εξηγήσει: «Η διαφορά με το ούζο, είναι ότι το ούζο είναι 70% απόσταγμα, ενώ η τσικουδιά είναι 100% απόσταγμα, την παράγουμε εμείς. Το υπόλοιπο 30% στο ούζο είναι με προσθήκη νερού».Σε αντίθεση λοιπόν με το ούζο, που ο ίδιος παίρνει έτοιμη την αλκοόλη, για την τσικουδιά αναλαμβάνει να την παρασκευάσει ο ίδιος με πρώτη ύλη όσα μένουν μετά τη διαδικασία της οινοποίησης, δηλαδή τα στέμφυλα και υπολείμματα του κρασιού. «Η απόσταξη συνδέεται με την οινοποίηση. Χωρίς οινοποίηση δεν υπάρχει απόσταξη καθώς όλα τα προϊόντα μας παράγονται από τα στέμφυλα. Παρόλο που εγώ δεν παράγω κρασί, παίρνω τα υπολείμματα του σταφυλιού ή τα υπολείμματα του κρασιού, την οινολάσπη, ή και το κρασί ακόμη -τις “πιέσεις”- και τα αποστάζω».
Δείχνοντάς μας το αποστακτήριο, συνεχίζει: «Βάζουμε τα στέμφυλα που έχουν γύρω στους 11-12% βαθμούς αλκοόλη και θα βγάλουμε το αποτέλεσμα που θέλουμε με το βρασμό, καθώς το οινόπνευμα που είναι ελαφρύ, είναι εκείνο που φεύγει πρώτο. Γίνεται ατμός. Ελέγχουμε τη θερμοκρασία του ατμού πάνω από τα φινιστρίνια, ώστε να μην περάσουν κατάλοιπα από το οινόπνευμα. Ο ατμός πηγαίνει μέσα στον ‘λουλά,’ στον ψύκτη. Εκεί ψύχεται και περνά στις δεξαμενές αυτόματα».
Το αποστακτήριο ήταν σφραγισμένο καθώς η διαδικασία εποπτεύεται από τις αρμόδιες αρχές. «Το τελωνείο θα έρθει να το ξεσφραγίσει ώστε να πάρουμε το προϊόν. Όταν κάνεις παραγωγή σου έχουν ανοιχτή την πόρτα του καζανιού. Είναι το φορολογικό καθεστώς…»
Τσικουδιά, τσίπουρο και ράκη (ή ρακί)
Ακούγοντας τον Λουκά να αναφέρεται στην τσικουδιά, η συζήτηση έρχεται στο… προαιώνιο ερώτημα: τι διαφορά έχει η τσικουδιά, το τσίπουρο και η ράκη; «Είναι η προσωπική μου άποψη», σπεύδει να επισημάνει ο Λουκάς πριν δώσει μιαν απάντηση.«Υπάρχει ένας διχασμός. Ο χώρος που βγαίνει η τσικουδιά λέγεται ρακιδιό. Έτσι στην Κρήτη το ονόμασαν ρακή. Η τσικουδιά, το τσίπουρο και η ράκη είναι για μένα το ίδιο ακριβώς πράγμα. Η διαφορά στο τσίπουρο είναι ότι παλιά πρόσθεταν μέσα δεύτερο προϊόν εκτός από σταφύλι για να κάνουν βρασμό, πχ. γλυκάνισο, πορτοκάλι, μαστίχα. Όταν λοιπόν δεν είναι από καθαρό σταφύλι, τότε λέγεται τσίπουρο. Απλώς στη Βόρεια Ελλάδα το έχουν κάνει τώρα τσίπουρο με γλυκάνισο, τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο. Το τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο, η τσικουδιά και η ρακή είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα».
Στο ερώτημα γιατί ονομάζει το δικό του προϊόν «τσικουδιά», εξηγεί ότι «εδώ στη Σαντορίνη, τα υπολείμματα του σταφυλιού, τα στέμφυλα, τα λέγαν τσίκουδα. Η νομοθεσία μάς έδωσε την επιλογή “τσίπουρο ή τσικουδιά” έτσι κι εγώ κράτησα αυτή την ονομασία».
Οι δεξαμενές αποθήκευσης, η εμφιάλωση και τα γαλλικά βαρέλια παλαίωσης
Συνεχίζοντας την ξενάγηση στη βιοτεχνία «Κάναβα Σαντορίνη», αφήνουμε τα αποστακτήρια -τα οποία σημειωτέον μπορούν να δουν οι επισκέπτες του μουσείουπου ο Λουκάς έχει φτιάξει- και πηγαίνουμε στο χώρο των δεξαμενών και της εμφιάλωσης.
Το προϊόν της απόσταξης θα μεταφερθεί στις δεξαμενές όπου στην περίπτωση του ούζου θα «κάτσει» για έναν με ενάμιση μήνα προκειμένου να «ηρεμήσει» και να δέσουν τα υλικά του.
Από εκεί, θα οδηγηθεί στα ειδικά φίλτρα και κατόπιν είτε στα εμφιαλωτικά μηχανήματα για να γεμιστούν χειροκίνητα ορισμένα μπουκάλια με ιδιαίτερο σχήμα, είτε στην αυτόματη γραμμή εμφιάλωσης όπου τα μπουκάλια πλένονται, γεμίζονται, σφραγίζονται και τοποθετείται η ετικέτα.
Εδώ τα μπουκάλια γεμίζονται με το χέρι
Η αυτόματη γραμμή εμφιάλωσηςΈνα μέρος της τσικουδιάς, ωστόσο, δεν θα καταλήξει στα μπουκάλια, αλλά σε βαρέλια γαλλικής κατασκευής, στον χώρο παλαίωσης. Εκεί θα παραμείνει για μερικά χρόνια προκειμένου να βγει ένα ιδιαίτερο προϊόν. «Έχουμε μια ποικιλία γαλλικών βαρελιών διαφόρων εταιριών, με το καθένα να αφήνει τα δικά του στοιχεία, τα δικά του χαρακτηριστικά. Παίρνουμε από όλα τα βαρέλια το ποσοστό που θέλουμε ώστε να έχει το γευστικό αποτέλεσμα που θέλουμε και κάνουμε ένα χαρμάνι από 5-7 βαρέλια».
Με ή χωρίς πάγο;
Πριν τελείωσε η ξενάγηση, μένουν δύο ερωτήματα να απαντήσει ο Λουκάς. «Ούζο ή τσικουδιά;» είναι το πρώτο.«Αναλόγως την εποχή κι αναλόγως τον μεζέ που έχεις. Το καλοκαιράκι περισσότερο το ούζο, το χειμώνα τσικουδιά».«Με ή χωρίς πάγο;» το επόμενο ερώτημα.«Το ούζο πάντα θέλει πάγο. Πρέπει να μπει πρώτα το νεράκι και μετά ο πάγος ώστε να μην ψυχθεί απότομα και διαχωριστεί ο γλυκάνισος και να το πιεις πριν λιώσει ώστε να μην αλλοιωθεί η γεύση», εξηγεί ο ειδικός, έναν χαρακτηρισμό που ο ίδιος μάλλον δε θα αποδεχόταν. «Δεν υπάρχουν απόλυτοι γνώστες. Καθημερινά διδασκόμαστε και μαθαίνουμε κι εμείς. Κανένας δεν γεννήθηκε και τα ξέρει όλα».
Ο Λουκάς ΛυγνόςΠερισσότερα για τη διαδικασία της απόσταξης, όπως γίνεται σήμερα, αλλά και στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, μπορεί κανείς να μάθει εάν επισκεφτεί το μουσείο του Λουκά Λυγνού στην «Κάναβα Σαντορίνη».
Οι kaplanon galleries εγκαινιάζουν στις 31 Ιανουαρίου 2017, στην αίθουσα τέχνης ena contemporary , την ατομική έκθεση ζωγραφικής τουΑντώνη Κοσμαδάκη, με τίτλο «Έλλαμψις».Ο Αντώνης Κοσμαδάκης είναι ένας ιδιαίτερα ιδιοσυγκρασιακός ζωγράφος, που έλκει επάξια την καταγωγή του από την μακραίωνη παράδοση των δημιουργών της Κρητικής Σχολής, οι οποίοι κατόρθωσαν να μεταπλάσουν το εικαστικό ιδίωμα της βυζαντινής αγιογραφίας, μπολιάζοντάς το με στοιχεία κοσμοπολιτισμού, δημιουργώντας μια ιδιότυπη καλλιτεχνική πρόταση, που κατόρθωσε να σπάσει τα στενά σύνορα του νησιού αλλά και της προεπαναστατικής Ελλάδας και να σταθεί επάξια στην πρώτη γραμμή της αναγεννησιακής ζωγραφικής της Ευρώπης, μαζί με χώρες όπως η Ιταλία και η Ισπανία. Βαδίζοντας, λοιπόν, στα χνάρια σημαντικών προγόνων, ο Αντώνης Κοσμαδάκης κατορθώνει να αρθρώσει έναν εικαστικό λόγο, που χαρακτηρίζεται ταυτοχρόνως από έντονη θρησκευτικότητα, ως προς τη φόρμα και το ύφος, αλλά και καυστική κριτική ματιά και μοναδική διάθεση αποδόμησης κατεστημένων αντιλήψεων και αξιών, ως προς το περιεχόμενο. Εντέλει, όμως, η ζωγραφική αποτελεί για εκείνον πέρα και πάνω από όλα βαθύτατη θρησκευτική εμπειρία, ανάλογη της προσευχής, η οποία του δίνει την ευκαιρία να θέσει τον εαυτό του στην κατάκτηση της μέθεξης, της ουσιαστικής ταύτισης με το θείο. Ο τίτλος, εξάλλου, της έκθεσης είναι δηλωτικός των προθέσεων του καλλιτέχνη. Η έλλαμψη αποτελεί, στην ουσία, το πρώτο βήμα της θέωσης, της σύμφυρσης του θνητού με το θείο, και ο Κοσμαδάκης αποκαλύπτει, με την επιλογή του αυτή, την σαφέστατη πρόθεσή του να χρησιμοποιήσει την ζωγραφική ως το απόλυτο μέσο της απόλυτης πνευματικής ανέλιξης. Ωστόσο, αυτό δεν τον εμποδίζει να παραμένει ταυτοχρόνως ένας απόλυτα κοσμικός και γήινος δημιουργός. Δρώντας με μια φαντασία οργιαστικά ελεύθερη και βακχικά αισθησιακή, τα έργα του διαθέτουν έναν δυϊσμό που ξαφνιάζει και γοητεύει ευχάριστα. Έτσι, πέρα από την πρώτη εντύπωση της έντονης θρησκευτικότητας που ξεγελά τον επιπόλαιο θεατή, βρίσκεται κανείς αντιμέτωπος με έναν κόσμο υπερβολής, ασυδωσίας που μπορεί να φτάσει και στο χυδαίο, το φρενήρες ή ακόμη και το ζωϊκό. Έτσι, χωρίς να καταφεύγει σε κούφια ηθικοπλαστικά κηρύγματα αλλά μέσα από την οξεία κριτική του ματιά που μεταφράζεται σε δυναμικό ζωγραφικό αποτύπωμα, παρουσιάζει κόσμους σε πλήρη αποδόμηση και ηθική κατάπτωση αποκαλύπτοντας την ηθική και αξιακή γύμνια της σύγχρονης ζωής κατακτώντας επάξια τον χαρακτηρισμό της «μεγάλης» ζωγραφικής.
Η διάρκεια της έκθεσης θα είναι από 31/01 έως 25/02/2017 και οι ώρες λειτουργίας της είναι: Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη & Παρασκευή: 11:00-21:00, Σάββατο: 11:00-15:00, Κυριακή & Δευτέρα: κλειστά ή κατόπιν τηλεφωνικής συνεννόησης.
κοπή πίτας στην ΜΙΝΕΤΤΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ
