Πετρούπολη
Μεγάλη Πέμτη Πετρούπολη Αγία Γλυκερία
Η ευτυχία δεν είναι τίποτα παραπάνω από καλή υγεία και κακή μνήμη.
Έρνεστ Χέμινγουει…
Ποτέ μην κρίνετε έναν άνθρωπο από τους φίλους. Να θυμάστε, ότι οι φίλοι του Ιούδα ήταν άψογοι.
Έρνεστ Χέμινγουει…
Ψάχνοντας τον εμφύλιο ακόμα και στις ονομασίες των σηράγγων
Τουν Αντώνη ΠανούτσουΜέχρι χθες οι σήραγγες της Εθνικής Οδού είχαν τις ονομασίες των περιοχών που βρισκόντουσαν. Μια λογική επιλογή αφού είναι πιθανότερο κάποιος να καταλάβει πού είναι μια σήραγγα που λέγεται «Δερβενίου» ή «Μαύρων Λιθαριών» από «Νίκου Πετμεζά» ή «Παναγιωτάκη Γεραρή». Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ψάχνει για λογική αλλά για ρήξη και η ονομασία των σηράγγων της Εθνικής Αθήνας – Πάτρας ήταν μια χαρά ευκαιρία. Μετονομάζοντας τη σήραγγα Πανόρμου σε «Νίκου Τεμπονέρα» και τη σήραγγα Ακράτας σε «Καπετάν Νικήτα».Η ιστορία της δολοφονίας του Νίκου Τεμπονέρα είναι γνωστή. Τον Ιανουάριο του 1991 μέλη της τοπικής ΟΝΝΕΔ ανακατέλαβαν το 3ο Λύκειο Πάτρας. Αργότερα έξω από το Λύκειο συγκεντρώθηκαν καθηγητές, μαθητές και πολιτικοί, που ανάμεσα τους ήταν ο τότε δήμαρχος Ανδρέας Καράβολας και ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Φούρας, για να τους διώξουν. Γύρω στις 11.30 το βράδυ οι συγκεντρωμένοι άνοιξαν την πόρτα του λυκείου. Επακολούθησε σύγκρουση. Στη διάρκεια της οποίας, ο πρόεδρος της τοπικής ΟΝΝΕΔ Γιάννης Καλαμπόκας χτύπησε με λοστό στο κεφάλι τον καθηγητή μαθηματικών και μέλος του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου Νίκο Τεμπονέρα. Ο Τεμπονέρας πέθανε το επόμενο πρωί από το χτύπημα στο κρανίο.Η ιστορία του Νικήτα Πολυκράτη είναι λιγότερο γνωστή. Στην Wikipedia αναφέρεται το μάλλον δύσκολο ότι γεννήθηκε το 1916, ήταν τυπογράφος, μέλος του ΚΚΕ και επί δικτατορίας Μεταξά έγινε ανθυπολοχαγός το 1937 στο 12ο σύνταγμα πεζικού. Το ’37 με τη δικτατορία του Μεταξά να γίνει κάποιος από τυπογράφος, επάγγελμα που τον χαρακτήριζε αυτόματα σαν κομουνιστή, ανθυπολοχαγός ακούγεται δύσκολο. Το βέβαιο είναι ότι ο Νικήτας Πολυκράτης μπήκε στον ΕΛΑΣ με το βαθμό του υπολοχαγού και το nom de guerre «Καπετάν Νικήτας» και με τη λήξη του πολέμου, με εντολή του ΚΚΕ έφυγε στη Γιουγκοσλαβία. Επέστρεψε στην Πελοπόννησο το 1948 με το βαθμό του λοχαγού. Το 1949 σκοτώθηκε σε μάχη με τον Εθνικό Στρατό στην Ρουπακιά και μετά το θάνατό του οι χωροφύλακες του έκοψαν το κεφάλι, το οποίο περιέφεραν στα χωριά της Αχαϊας.Από το 2005 στη μνήμη του Καπετάν Νικήτα υπάρχει ανδριάντας στα Προσφυγικά της Πάτρας, ο οποίος φιλοτεχνήθηκε με πρωτοβουλία του Παμμικρασιατικού συλλόγου Πάτρας, του παραρτήματος της ΠΕΑΕΑ και του συλλόγου Φίλων Απογόνων της Εθνικής Αντίστασης. Στη μνήμη του Τεμπονέρα, το 3ο Λύκειο Πάτρας μετονομάστηκε σε «Λύκειο Νίκου Τεμπονέρα» ενώ υπάρχει και μνημείο. Δεν αναφερόμαστε λοιπόν σε δύο αγωνιστές της αριστεράς που η μνήμη τους κινδυνεύει να ξεχαστεί. Αν στην περίπτωση του Τεμπονέρα αναφερόμαστε σε έναν καθηγητή των μαθηματικών, στην περίπτωση του Καπετάν Νικήτα αναφερόμαστε σε ένα κομματικό στέλεχος, που δεν μπλέχτηκε στη δίνη του εμφυλίου μετά την αντίσταση αλλά έφυγε με εντολή του ΚΚΕ στη Γιουγκοσλαβία το ’44 και επέστρεψε μετά από τέσσερα χρόνια για να πολεμήσει στο τέλος του εμφυλίου. Από το να ονομαστεί η σήραγγα «Καπετάν Νικήτα» θα μπορούσε λιγότερο εμφυλιοπολεμικά να μετονομαστεί σε «Συνταγματάρχη Δημήτρη Ψαρρού». Ο οποίος σαν διοικητής του 5/42 τάγματος Ευζώνων με 150 άνδρες του εκτελέστηκε από τις μονάδες του Βελουχιώτη, έχοντας κάνει ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν για να αποφύγει την εμφύλια σύγκρουση.Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως δεν θέλει σύγκλιση αλλά σύγκρουση. Και αν ευκαιρία ήταν οι μετονομασίες των σηράγγων, δεν θα έφερνε αντίρρηση. Έχοντας δύο στόχους. Ο πρώτος και πλέον προφανής, να στρέψει τη συζήτηση από τα οικονομικά μέτρα στο διχασμό. Γνωρίζοντας ότι μια σύγκρουση με τη δεξιά θα ενώσει την αριστερά περισσότερο από την υπεράσπιση στις μειώσεις των συντάξεων και το αφορολόγητο. Ο δεύτερος και λιγότερο προφανής λόγος είναι να δημιουργήσει ρήξη στη δεξιά. Στη βεβαιότητα ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η ΝΔ δεν πρόκειται να σηκώσουν το θέμα με τις σήραγγες, όταν υπάρχει το σοβαρότερο θέμα της διαπραγμάτευσης. Και ελπίζοντας ότι η δεξιά πλευρά του κόμματος δυσαρεστημένη από την έλλειψη αντίδρασης, θα χαρακτηρίσει την ηγεσία της ΝΔ φλωρούμπες και θα αναζητήσει δεξιότερα μια νέα, δυναμική στέγη που θα αντιδρά στις προβοκάτσιες. Το ποιο κόμμα θα ενισχυθεί, ακόμα και αν είναι η Χρυσή Αυγή, για τον ΣΥΡΙΖΑ, που πολιτική του έχει κάνει την αναζωπύρωση του εμφυλίου, είναι αδιάφορο.
Η Παράξενη ανάλυση για το ΙΣΛΑΜ…
Πηγή : παράξενο
Το Ισλάμ αποτελεί μια ιουδαϊκή αίρεση, κάτι που δεν ισχύει για τον Χριστιανισμό….Ενώ ο Χριστιανισμός εισάγει μια νέα αντίληψη Θεότητος, την τριαδική, δεν εισάγει προφήτη αλλά αντιθέτως φανερώνει ένα πρόσωπο Του Θεού Στον Ιησού, το Ισλάμ εισάγει όχι θεότητα, αλλά έναν επιπλέον προφήτη.Ο χριστιανισμός εισάγωντας εκ νέου Τον Θεό στην συνείδηση του ανθρώπου, δημιουργεί νέα δια αποκαλύψεως θρησκεία που κατ ουσίαν απορρίπτει όσους μένουν στην παλαιά Εβραική εκδοχή, το Ισλάμ εισάγει έναν επιπλέον προφήτη επι του εβραισμού, τον Μωάμεθ.Με ευρωπαϊκούς όρους θα μπορούσαμε να πούμε ότι το ΙΣΛΑΜ είναι ο Ιουδαϊσμός plus τον Μωάμεθ, ακριβώς όπως είναι ο ο καλβινισμός ο οποίος είναι ο χριστιανισμός plus τον Καλβίνο.Έτσι το Ισλάμ είναι συγγενές με τον εβραισμό, αλλά όχι με τον χριστιανισμό ο οποίος αποτελεί και τον κύριο εχθρό του, ακριβώς όπως συμβαίνει με τον εβραισμό που εκ των πραγμάτων είναι εχθρικός με το πρόσωπο Του Χριστού.Πότε εμφανίζεται το Ισλάμ;;;;Εντελώς τυχάια το Ισλάμ εμφανίζεται στο κριτικό σημείο όπου ο χριστιανισμός έχει επεκταθεί δια του ελληνοποιημένου Βυζαντίου και ετοιμάζεται να καταλάβει την Αραβική χερσόνησο και να οδηγήσει στον αναίμακτο προσηλυτισμό των αράβων σημιτών στην χριστιανική πίστη.Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, ο εκλεκτός περιούσιος λαός θα βρισκόταν να κολυμπά σε μια θάλασσα δηλητηριώδη απο πιστούς Του Θεού που ο ίδιος αρνήθηκε και σταύρωσε….ΔΗΛΑΔΗ ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥΣ.Τι συμβαίνει εκείνη την δύσκολη χρονική στιγμή;;;
Εμφανίζεται εις ο οποίος τα φτιάχνει με μια κοτσωνάτη χήρα…αγνώστου καταγωγής, με περιβάλλον πάλι αγνώστου προελεύσεως και επιρροών, ο οποίος ταυτόχρονα βλέπει …οράματα, όπου κατά την γνώμη μας με χρήση ουσιών και την παρέμβαση κάποιων καλά διαβασμένων φίλων, όντως και θα έβλεπε οράματα…
Το Ισλάμ σε κάποια φάση επικρατεί δημιουργώντας πυρήνες….Τι ζητά απο τους πιστούς;;;;Ότι και ο Ιουδαϊσμός με επιπλέον κάτι πολύ ουσιαστικό….την απαγόρευση χρήσης παραγώγων ζύμωσης του χυμού του σταφυλιού…..ΓΙΑΤΙ;Ουδείς εως τώρα έδωσε μια καλή εξήγηση για αυτήν την απαγόρευση…Η εξήγηση της απαγόρευσης θα μας δώσει και την απάντηση του ποιος κρύβεται πίσω απο το Ισλάμ και ποιος ήταν ο στόχος δημιουργίας του.Εκείνη την εποχή, μιλάμε για μια πολύ δύσκολη εποχή, η μόνη ευχάριστη και ψυχαγωγός ουσία ήταν ο οίνος. Τηλεόραση δεν υπήρχε, σκοτάδι παντού, η ζωή γεμάτη θάνατο….το μόνο που απο τότε εως και πρόσφατα ευφραίνει την καρδίαν του ανθρώπου, ήταν και είναι …ο οίνος.Ποιος είχε στα χέρια του το εμπόριο του οίνου;;;;Ποιες περιοχές είχαν την μέγιστη παραγωγή οίνου, ποιο έθνος και ποια πίστη είχε έντονο μέσα της τον συμβολισμό του οίνου και της αμπέλου;;; Η Ελλάς και το ελληνικό έθνος…
Απο την παιδική μας ηλικία θυμόμαστε ότι ο Οδυσσεύς, ο ήρωας όλων των ελλήνων, νικά τον κτηνώδη Κύκλωπα με το κρασί ….
Ο Οδυσσεύς μεθά το κτήνος Κύκλωπα για να το νικήσει…Οι εκστρατείες του Διονύσου με την άμπελο ως συμβολισμό έγιναν, σε κάθε πτυχή της ζωής του έλληνα, ο οίνος έπαιζε σημαντικό ρόλο.Ελλάς και οίνος κατ ουσίαν ήταν ένα και το αυτό.Οι σπονδές αντικατεστάθησαν στην συνέχεια απο την Θεία Κοινωνία, όντως η ψυχή σωζόταν μεταφορικά και κυριολεκτικά απο το κρασί και το αμπέλι.Ο χριστιανισμός με την άμπελο της ζωής και την Θεία Μετάληψη ελληνοποιήθηκε, το Βυζάντιο πρώτα έστελνε κάπου το κρασί του, μετά τους ιεραπόστολους και στην συνέχεια την κρατική του δομή….Βλέπουμε λοιπόν ότι το Ισλάμ εισάγει απαγόρευση οίνου….δηλαδή κόβει μαχαίρι την επαφή των αραβικών φυλών με το Βυζάντιο, τον Χριστιανισμό και τον ελληνισμό….
Ο χριστιανισμός, με το κύριο σύμβολό του, τον οίνο, ανακόπτεται απο την επικράτηση του Ισλάμ στα όρια της Αραβικής χερσονήσου.
Αυτό συμφέρει μόνο μια κατηγορία, μια εθνότητα μια θρησκεία και έναν λαό ο οποίος ενώ θεωρεί τον εαυτό του εκλεκτό , δεν έχει την δύναμη παρά να βάλει άλλους να χτυπήσουν τον εχθρό του και να δράσει με υπουλία και σε βάθος χρόνου.
Καμμία σημασία στο γεγονός ότι το Ισλάμ εστράφη και εναντίον αρκετών εβραίων, θυσία ήταν στον κύριο σκόπο της εκδίκησης ενάντια στο πρόσωπο Του Χριστού, που τόσο εξευτέλισε με την Ανάστασή του, τον περιούσιο λαό.
Πανεπιστημίου 2017
Σταδίου
 |
Μοναδικά πλάνα από την Αγία Μαρίνα στην Πάρνηθα
Πρώτη καταχώρηση: Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017, 09:09
Η Αγία Μαρίνα στην Πάρνηθα είναι ένα από τα πιο ωραία εκκλησάκια της Αττικής, σε μία τοποθεσία που σφύζει από πράσινο, πολύ απόμερα και ήσυχα.
Η προσέγγιση γίνεται από τον οικισμό του Αυλώνα και το αυτοκίνητο πρέπει να διανύσει αρκετά χιλιόμετρα δύσκολου και λασπώδους χωματόδρομου για να φτάσει στην αρχή του πεζοπορικού μονοπατιού.
Η προσέγγιση γίνεται από τον οικισμό του Αυλώνα και το αυτοκίνητο πρέπει να διανύσει αρκετά χιλιόμετρα δύσκολου και λασπώδους χωματόδρομου για να φτάσει στην αρχή του πεζοπορικού μονοπατιού.
Το εκκλησάκι βρίσκεται πάνω σε έναν βράχο που βγαίνει από μία «θάλασσα» με πεύκα και θυμίζει τα μοναστήρια του Αγίου Όρους.
Σοφά λόγια από ένα κορυφαίο κεφάλαιο της νεοελληνικής λογοτεχνίας και αποσπάσματα από το σπουδαίο έργο του, Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, το οποίο επανατοποθετεί την ουσία τού ευαγγελικού μηνύματος στην εποχή μας. -Από τη Μανταλένα Μαρία ΔιαμαντήΝίκος Καζαντζάκης…. Ο κορυφαίος Έλληνας συγγραφέας των νεώτερων χρόνων. Τί να πρωτογράψει κανείς για εκείνον το σπουδαίο άνθρωπο, το φιλόσοφο, τον ποιητή, το θεατρικό συγγραφέα και το έργο που άφησε…Σπούδασε νομικά και έκανε μεταπτυχιακά στο Παρίσι. Θεωρούσε δασκάλους του τον Όμηρο, το Δάντη και τον Μπεργκσόν. Το 1919 διορίστηκε από τον Βενιζέλο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου περιθάλψεως, υπεύθυνος για τους πρόσφυγες από τον Καύκασο.Ανάμεσα στα πιο γνωστά του έργα είναι : Οδύσσεια, Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά (1946), Ο καπετάν Μιχάλης (1953), Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1954), Ο τελευταίος πειρασμός (1955), Ασκητική, Αναφορά στον Γκρέκο.
Στο εκπληκτικό μυθιστόρημά του,«Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» ξεδιπλώνεται μία από τις πιο σημαντικές πτυχές της πολυσύνθετης προσωπικότητας του Νίκου Καζαντζάκη. Συνετέλεσε όχι μόνο στη διεθνή επιβολή του κορυφαίου δημιουργού του αλλά και σε κάτι ακόμα: ο μεγάλος συγγραφέας γίνεται κήρυκας της Δικαιοσύνης. Το 1921, στην ενδοχώρα της Μικράς Ασίας-στο χωριό Λυκόβρυση-, οι κάτοικοί του είχαν ένα παλιό έθιμο. Κάθε 7 χρόνια έκαναν την αναπαράσταση των Παθών του Χριστού. Τότε έπρεπε να διαλέξουν μερικούς από τους άνδρες του χωριού να υποδυθούν τους Αποστόλους και έναν που θα υποδυόταν τον Χριστό. Συγκεντρώνονται οι δημογέροντες του χωριού και αποφασίζουν σε ποιους θα αναθέσουν τους ρόλους. Οι δημογέροντες είναι ο παπα-Γρηγόρης, ο γερο-Λαδάς, ο άρχοντας Πατριαρχέας, ο καπετάνιος και ο δάσκαλος του χωριού και αδελφός του παπα-Γρηγόρη. Αποφασίζουν, λοιπόν, να δώσουν το ρόλο του Ιωάννη στο γιο του Πατριαρχέα, τον Μιχελή, το ρόλο του Πέτρου στο Γιαννακό, το ρόλο της Μαγδαληνής στην Κατερίνα, την πόρνη του χωριού, το ρόλο του Ιούδα στον Παναγιώταρο και τέλος το ρόλο του Χριστού στον πιο αθώο που δεν ήταν άλλος από τον βοσκό των προβάτων του Πατριαρχέα, το Μανωλιό.Μια ομάδα Ελλήνων, κυνηγημένων από τους Τούρκους, που έρχονται εκεί, χωρίζει τη Λυκόβρυση στα δύο. Ο ιερέας και οι προύχοντες αποδιώχνουν τους απόκληρους κι εκείνοι που υποδύονται τους Αποστόλους και τον Χριστό προσπαθούν να τους βοηθήσουν. ΄Επικεφαλής τους είναι ένας πράος, δυναμικός με ψυχή αντάρτη ιερέας, ο παπα-Φώτης. Δυστυχώς οι κάτοικοι της Λυκόβρυσης τους έδιωξαν παρακινούμενοι από τον παπα-Γρηγόρη να μην τους αφήσουν να μείνουν επειδή δήθεν διαπίστωσε ότι μία από τις γυναίκες των προσφύγων έχει χολέρα. Ο Μανωλιός, όμως, με τον Γιαννακό, το Μιχελή και τους άλλους “απόστολους” τους λένε να πάνε στη Σαρακίνα σε κάτι σπηλιές και να μείνουν εκεί. Εδώ, έχουμε την εξέλιξης μιας άγριας πάλης ανάμεσα στους εξαγριωμένους- από τη μακρά λιμοκτονία-πρόσφυγες, και τους κατοίκους τού χωριού. Μια ιδιαίτερη ιστορία με πολύ σύγχρονους απόηχους καθώς το επικό μυθιστόρημα του μεγάλου Νίκου Καζαντζάκη, επανατοποθετεί την ουσία τού ευαγγελικού μηνύματος στην εποχή μας.
“Το μυθιστόρημα “Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται” είναι αναμφίβολα ένα έργο υψηλής καλλιτεχνικής τάξεως, δημιουργημένο από ένα τρυφερό και σταθερό χέρι, και χτισμένο με έντονη δυναμική ισχύ.
Ιδίως θαύμασα την ποιητική διακριτικότητα στη διατύπωση των, λεπτών αλλά αλάθευτων, νύξεων στην ιστορία του Χριστιανικού Πάθους. Δίνουν στο βιβλίο το μυθικό υπόβαθρό του, το οποίο αποτελεί ένα τόσο ζωτικό στοιχείο στη σημερινή επική φόρμα…” έγραψε ο Τόμας Μανν ο οποίος τιμήθηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1929.
“Από τότε που ήμουν μικρό παιδί, κανένας συγγραφέας δεν μου έχει κάνει τόσο βαθιά εντύπωση, όσο ο Νίκος Καζαντζάκης. Το έργο του έχει βάθος και διαχρονική αξία, επειδή [ο Καζαντζάκης] έχει βιώσει πολλά και επειδή, μέσα στην ανθρώπινη κοινότητα, έχει υποφέρει πολλά και προσφέρει πολλά.” έγραψε ο Άλμπερτ Σβάιτσερ, που τιμήθηκε με Νόμπελ Ειρήνης , το 1952.
Συγκέντρωσα κάποια από τα σπουδαία λόγια που βάζει στο στόμα του Παπα -Φώτη (από το βιβλίο “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται”) και άλλα, και σας τα παραθέτω:
Αυτό θα πει άνθρωπος: να πονάς, ν’ αδικιέσαι, να παλεύεις και να μην το βάνεις κάτω!Αν ήταν να με ρωτούσαν ποιος δρόμος πάει στον ουρανό, θ’ απαντούσα: ο πιο δύσκολος.Μεγάλη κολυμπήθρα τα δάκρυα, παιδί μου…Θα βρούμε, εκεί που πάμε, το Θεό. Και θα τον βρούμε, όχι όπως τον παριστάνουν όσοι δεν τον είδαν ποτέ τους, ένα ροδομάγουλο γέρο, που κάθεται μακάρια σε πουπουλένια σύννεφα και προστάζει. Μα σα μικρή φωνή που τινάζεται από τα σωθικά μας και σηκώνει πόλεμο.Χαίρουμαι, άνθρωπος είμαι, όταν μου τύχει ένα καλό, μα πιο πολύ χαίρουμαι όταν πλακώσει η δύσκολη ώρα! Γιατί λέω: τώρα θα δείξεις, παπα-Φώτη, αν είσαι άντρας αληθινός ή κουνέλι.Όταν πολυσυχάσει το νερό, βουρκιάζει, όταν πολυσυχάσει η ψυχή, βουρκιάζει.Και στο πιο μικρό πετραδάκι, και στο πιο ταπεινό λουλούδι, και στην πιο σκοτεινή ψυχή, βρίσκεται ολάκερος ο ΘεόςΟ σωστός δρόμος είναι ο ανήφορος.Δεν υπάρχουν ιδέες, υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες, κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει.Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβάμαι τίποτα. Είμαι λέφτερος.Μια αστραπή η ζωή μας… μα προλαβαίνουμεΌ,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά.Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα.Ολάνθιστος γκρεμός της γυναικός το σώμα.Αν μπορείς κοίταξε τον φόβο κατάματα και ο φόβος θα φοβηθεί και θα φύγει.Τα τετραθέμελα του κόσμου τούτου: ψωμί, κρασί, φωτιά, γυναίκα.Η Ελλάδα επιζεί ακόμα, επιζεί νομίζω μέσα από διαδοχικά θαύματα.Πού να βρω μια ψυχή σαρανταπληγιασμένη κι απροσκύνητη, σαν την ψυχή μου, να της ξομολογηθώTι θα πει λεύτερος; Αυτός που δεν φοβάται το θάνατο.Η φυγή δεν είναι νίκη, τ” όνειρο είναι τεμπελιά, και μόνο το έργο μπορεί να χορτάσει την ψυχή και να σώσει τον κόσμο.Η ζωή όλη είναι μια φασαρία. Μόνο ο θάνατος δεν είναι. Η ζωή είναι όταν λύνεις το ζωνάρι σου και ζητάς φασαρίες.Δεν τον φοβάμαι το Θεό, αυτός καταλαβαίνει και συχωρνάει. Τους ανθρώπους φοβάμαι. Αυτοί δεν καταλαβαίνουν και δε συχωρνούν.Aλίμονο σε όποιον ζει στην έρημο και θυμάται του κόσμου.Tίποτα γενναίο δεν μπορεί ο άνθρωπος να κάμει στον κόσμο, αν δεν υποτάξει τη ζωή του σ” έναν Αφέντη ανώτερό του.Η πέτρα, το σίδερο, το ατσάλι δεν αντέχουν. Ο άνθρωπος αντέχει.Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.Αγάπα τον άνθρωπο γιατί είσαι εσύ…Τι με ρωτάς για την καρδιά του αμαρτωλού; Εγώ κατέχω την καρδιά του ενάρετου, κι είναι όλοι οι δαιμόνοι μέσα.Η ευτυχία απάνω στη γης είναι κομμένη στο μπόι του ανθρώπου. Δεν είναι σπάνιο πουλί να το κυνηγούμε πότε στον ουρανό, πότε στο μυαλό μας. Η ευτυχία είναι ένα κατοικίδιο πουλί στην αυλή μας.Η ευτυχία είναι πράγμα απλό και λιτοδίαιτο -ένα ποτήρι κρασί, ένα κάστανο, ένα φτωχικό μαγκαλάκι, η βουή της θάλασσας. Τίποτα άλλο.Αυτό που θέλω ν” αφήσω πίσω μου είναι ένα καμένο κάστρο. Τίποτ’ άλλο δε θέλω ν’ αφήσω.Κάθε Έλληνας που δεν παίρνει, ας είναι και μια φορά στη ζωή του, μια γενναία απόφαση, προδίνει τη ράτσα του.Είδα κάποτε μια μέλισσα πνιγμένη μέσα στο μέλι και κατάλαβα.Όλα μάταια, και μόνο η πράξη, σαν το κρασί, μας ξεγελάει και μας σηκώνει λίγο.Τι φοβερός ανήφορος από τον πίθηκο στον άνθρωπο, από τον άνθρωπο στον Θεό.Η αιωνιότητα είναι ποιότητα, δεν είναι ποσότητα, αυτό είναι το μεγάλο, πολύ απλό μυστικό.Αν μια γυναίκα κοιμηθεί μόνη, ντροπιάζει όλους τους άντρες.
Ο Θάνος Βερέμης αναλύει (αλύπητα) το φαινόμενο Ανδρέα Παπανδρέου σε μια συναρπαστική συνομιλία μας
Ένας διάλογος με τον γνωστό πανεπιστημιακό και συγγραφέα για το φαινόμενο Ανδρέας Παπανδρέου με αφορμή την έκδοση δύο εύληπτων βιβλίων για τον αμφιλεγόμενο και χαρισματικό πολιτικό που διαμόρφωσε τη νεότερη Ελλάδα
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ 10.4.2017
Ήταν άνθρωπος εντυπωσιακός, επιβλητικός αλλά ταυτόχρονα προσιτός. Τόσο όσοι ζήσαμε τη δεκαετία του ’80 στα καλύτερα και στα χειρότερά της όσο και όσοι είδαμε, ακούσαμε και διαβάσαμε γι’ αυτή χάρη στο πρόσφατο “revival” που τόσες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις πυροδότησε, συμφωνούμε νομίζω απολύτως στο εξής:
Είναι αδιανόητο να αναφερθείς στην εποχή αυτή δίχως να μνημονεύσεις τον πολιτικό ηγέτη που κυριάρχησε τότε και που λατρεύτηκε όσο λίγοι. Ανεξάρτητα από την άποψη που μπορεί να έχει κανείς γι΄αυτόν, ο Ανδρέας Παπανδρέου σημάδεψε ανεξίτηλα τα χρόνια εκείνα με τον λόγο, τα έργα και τις πράξεις του.
Με τον χαρακτήρα, τα βιώματα, τις ιδέες, τη δράση, την προσφορά, τις αντινομίες και το συνολικότερο «ψυχογράφημα» του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργού της χώρας επί 11 συνολικά έτη καταπιάνεται στα δύο βιβλία που μόλις εξέδωσε ο πανεπιστημιακός Θάνος Βερέμης, αφιερώνοντας το πρώτο αποκλειστικά σε εκείνον και συμπεριλαμβάνοντάς τον στους έξι επιδραστικότερους ηγέτες της νεοελληνικής ιστορίας στο δεύτερο.
Έχοντας γνωρίσει προσωπικά τον Ανδρέα Παπανδρέου, παρακολουθήσει από κοντά την πορεία του και ανατρέξει, παράλληλα, στις ουκ ολίγες αναφορικά με το πρόσωπό του εκδόσεις που έγιναν ως τώρα, καταφέρνει να σκιαγραφήσει με αρκετά ικανοποιητική απλότητα, πιστότητα και αντικειμενικότητα το πορτρέτο του «ήρωά» του αλλά και των ιστορικών περιόδων στις οποίες πρωταγωνίστησε – περίοδοι που δίχως τη γνώση τους θα δυσκολευόμασταν πολύ να κατανοήσουμε το τι, το πώς και το γιατί της σημερινής, πολύ λιγότερο αισιόδοξης αλλά σίγουρα ρεαλιστικότερης «κατάστασης πραγμάτων».
Ιδού το «απόσταγμα» της ενδιαφέρουσας περί Ανδρέα κουβέντας με τον ομότιμο καθηγητή Πολιτικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και ιδρυτή του ΕΛΙΑΜΕΠ ένα ηλιόλουστο, ανοιξιάτικο, καταπράσινο σαν μακέτα παλιάς αφίσας του ΠΑΣΟΚ πρωί στα γραφεία του Ιδρύματος στη Βασιλίσσης Σοφίας.
Μιας λεωφόρου που συχνά τα χρόνια της παντοδυναμίας του Ανδρέα πλημμύριζαν, θυμάμαι, σε κάθε προεκλογική περίοδο αλλά και στην καθιερωμένη πορεία για το Πολυτεχνείο προς την αμερικανική πρεσβεία μυριάδες κόσμου, αποθεώνοντας τον διάπυρο κήρυκα της «Αλλαγής» – μιας «Αλλαγής» που, τρεις δεκαετίες μετά, εξακολουθεί να παραμένει ως προς την κυριολεξία της έννοιας το μεγάλο, χιμαιρικό σχεδόν ζητούμενο σε τούτο τον τόπο.
Η «αγάπη του λαού» ήταν ο δικός του πλούτος και πράγματι οι ψηφοφόροι του, ο απλός κόσμος τον αγάπησε όσο κανέναν πολιτικό. Ακόμα και σήμερα συναντάς φανατικούς του λάτρεις – προχθές έξω από τον Ευαγγελισμό διασταυρώθηκα με έναν ηλικιωμένο που αναγνωρίζοντάς με κι έχοντας προφανώς υπόψη το βιβλίο μου άρχισε να μου φωνάζει «τι είναι αυτά που γράφεις, δεν ντρέπεσαι, ποιος είσαι εσύ που θα μιλήσεις για τον Ανδρέα!..».
— Πώς προέκυψε να «εκδώσετε» τον Ανδρέα Παπανδρέου σε δύο, ουσιαστικά, βιβλία;
Είχα κατά νου να γράψω για τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ καιρό τώρα και όταν μου το ζήτησαν, ανταποκρίθηκα αμέσως. Πρόκειται άλλωστε για έναν χαρισματικό πολιτικό που σημάδεψε τη νεότερη ιστορία της Ελλάδας, μια προσωπικότητα ιδιαίτερη την οποίο παρακολούθησα, διάβασα, άκουσα αλλά και γνώρισα από κοντά. Στο «Δόξα & Αδιέξοδα» (εκδ. Μεταίχμιο) τον αντιμετωπίζω κυρίως θεσμικά, στο «Ανδρέας Παπανδρέου-μεγάλες προσδοκίες» (εκδ. Πατάκης) επιχειρώ ένα πιο «εκ βαθέων» ψυχογράφημα του ανδρός σύμφωνα και με τις μαρτυρίες ανθρώπων που τον έζησαν.
— Ήταν γράφετε από μικρός ένα «ευαίσθητο παιδί»…
Αναμφίβολα, η σχέση άλλωστε με τον πατέρα του ήταν προβληματική και ο ίδιος ο «γέρος» μάλλον επιπόλαιος στη συμπεριφορά του απέναντί του. Όταν π.χ. ο νεαρός Ανδρέας είχε κάνει την «αποκοτιά» να κυκλοφορήσει ένα σοσιαλιστικό περιοδικό στο Κολέγιο Αθηνών επί Μεταξά και ο διευθυντής του Κολεγίου Όμηρος Ντέιβις, ένας μάλλον φιλελεύθερος άνθρωπος χωρίς «μικρόβιο» αντικομμουνιστικό είχε καλέσει τον πατέρα του με σκοπό να «κουκουλώσουν» το θέμα, ο Γεώργιος δεν συναίνεσε, αντίθετα το εξέλαβε ως επίθεση εναντίον του ιδίου εξαιτίας της πολιτικής του δράσης. Ο νεαρός Ανδρέας είχε επίσης βιώσει εγκατάλειψη και γι΄αυτό «εκδικήθηκε» αργότερα τον πατέρα του εμπλεκόμενος στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ (Μάιος ΄65) που συνέβαλε στην εκδήλωση της «αποστασίας» και τελικά στην παραίτηση του Γεωργίου Παπανδρέου. Αλλά και νωρίτερα, όταν έμαθε ότι ο Γεώργιος είχε καταφέρει έλθει σε κάποιο συμβιβασμό με τον βασιλιά και τον Κανελλόπουλο της ΕΡΕ, ο Ανδρέας έσπευσε να το καταγγείλει δημόσια απαξιώνοντας τις «μυστικές συναντήσεις» και προτείνοντας «κυβέρνηση πεζοδρομίου»!
«Μα τι κάνεις, θα μας καταστρέψεις!», τον είχε «μαλώσει» τότε ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου και τότε μόνο ο Ανδρέας «μαζεύτηκε», δίχως όμως και να μεταβάλλει τις απόψεις του
. — Φταίει σαν να λέμε εκείνος για την αποστασία και τη χούντα που ακολούθησε;
Δεν είπα αυτό, το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης βαραίνει σαφώς το παλάτι που επέδειξε αυταρχισμό, ανωριμότητα και επιπολαιότητα, ωστόσο στην εξέλιξη αυτή είχε συμβάλει και ο Ανδρέας με τους τυχοδιωκτισμούς του – άθελά του, βεβαίως. Ήταν εύστροφος, ευφυέστατος, μεγάλος οραματιστής αλλά παράλληλα ασταθής κι απρόβλεπτος, κάτι που οφειλόταν στις καταθλιπτικές του τάσεις και τον διπολισμό του
— Έχει ενδιαφέρον πάντως ότι τα είκοσι χρόνια που έζησε στην Αμερική, ελάχιστο ενδιαφέρον είχε εκδηλώσει για την πολιτική. Πράγματι. Ουσιαστικά στην πολιτική αρένα τον «έσπρωξαν» να βγει επιστρέφοντας στην Ελλάδα τόσο η επιθυμία του να τη «βγει» στον πατέρα του όσο και οι προτροπές του Πάνου Κόκκα, εκδότη της εφημερίδας Ελευθερία με τον οποίο αργότερα βρέθηκαν απέναντι εφόσον ο Κόκκας από ένθερμος υποστηρικτής του Γεώργιου Παπανδρέου έγινε «μητσοτακικός» μετά την αποστασία.
— Η δική σας γνωριμία μαζί του;
Τον πρωτοσυνάντησα τέλη δεκαετίας του ’70, όταν ακόμα ήταν στην αντιπολίτευση. Ήταν άνθρωπος εντυπωσιακός, επιβλητικός αλλά ταυτόχρονα προσιτός. Ήξερε καταρχήν να ακούει τον συνομιλητή του, αρετή σπάνια για πολιτικό. Σε πρόσεχε, έδινε βάρος σε ό,τι του έλεγες, σε προκαλούσε κιόλας να εκφράσεις την άποψή σου. Ταυτόχρονα σε ψυχολογούσε – ήταν εξίσου καλός σε αυτό – και σου αποκρινόταν αυτό ακριβώς που ήθελες να ακούσεις! Πράγμα βέβαια που τον έκανε άριστο δημεγέρτη. Ήταν επίσης εύστροφος, ευφυέστατος, μεγάλος οραματιστής αλλά παράλληλα ασταθής κι απρόβλεπτος, κάτι που οφειλόταν στις καταθλιπτικές του τάσεις και τον διπολισμό του τον οποίο γνώριζαν τόσο η πρώτη του σύζυγος, η ψυχολόγος Χριστίνα Ρασσιά που το ’92 εξέδωσε κι ένα βιβλίο γι΄αυτόν όσο και οι προσωπικοί του γιατροί, ο Παρασκευάς Αυγερινός και ο Κώστας Στεφανής. Σύμφωνα π.χ. με τον Αυγερινό, λίγο πριν τον θρίαμβο του ’81 ο Ανδρέας βρισκόταν σε άθλια κατάσταση επειδή είχε «υποχρεωθεί» – ύστερα από «ορμήνεια» του Μένιου Κουτσόγιωργα – να χωρίσει με τη Βάσω Παπανδρέου (με την οποία διατηρούσε παράλληλη σχέση) προκειμένου να μην «αμαυρωθεί» η πολιτική του καριέρα.
— Κάτι που δεν συνέβη χρόνια αργότερα με τη Δήμητρα Λιάνη…
Όχι γιατί τη δεκαετία του ’90 είχαν αλλάξει πια αρκετά τα ήθη ενώ ο ίδιος ήταν πια ένας καταξιωμένος, λαοπρόβλητος ηγέτης που «μιλούσε» στο θυμικό πολλών έχοντας δίπλα του μια όμορφη και πολύ νεότερή του γυναίκα.
— Ήταν όντως τόσο «γυναικάς» όσο φημολογούνταν;
Αυτό ίσχυε σίγουρα για τον πατέρα του που υπήρξε μεγάλος «μουρντάρης», όμως η περίπτωση του Ανδρέα ήταν διαφορετική:
όντας βαθιά συναισθηματικός, ερωτευόταν πραγματικά τις γυναίκες με τις οποίες «έμπλεκε», δεν είχε δηλαδή καθόλου συμπεριφορά «Καζανόβα»! Αυτό άλλωστε που αναζητούσε δεν ήταν τόσο το πάθος όσο η αγάπη, είτε επρόκειτο για την αγάπη των γυναικών είτε των κομματικών του στελεχών είτε των ψηφοφόρων του. Μια διαπίστωση που απλώς συμπληρώνει την εικόνα ενός ευπαθούς οργανισμού που προσπαθούσε να ρυθμίσει τη ζωή του με το να είναι διαρκώς αντικείμενο θαυμασμού και λατρείας.
— Για ποια πράγματα θα άξιζε να τον μνημονεύουμε με πρόσημο θετικό;
Άλλοτε με ορθούς, άλλοτε με λάθος τρόπους, είναι γεγονός ότι προσέδωσε σημασία, αυτοπεποίθηση και περηφάνια στον «μικρό» άνθρωπο, τον μεροκαματιάρη, τον μη προνομιούχο. Πυροδότησε άλλωστε με τις πολιτικές του τη μεγαλύτερη κοινωνική κινητικότητα και αναδιανομή εισοδήματος που συνέβη μεταπολεμικά, κάτι που βέβαια στηρίχθηκε στις ανεξέλεγκτες παροχές και τον διαρκή δανεισμό. Αναγνώρισε την Εθνική Αντίσταση, καθιέρωσε τον πολιτικό γάμο και προώθησε σημαντικά την ισότητα των γυναικών, μολονότι σε ελάχιστες εμπιστεύθηκε κυβερνητικές θέσεις. Επί των ημερών του κατοχυρώθηκαν επίσης σημαντικά εργασιακά δικαιώματα, ταυτόχρονα όμως έγινε καθεστώς ο κρατικοδίαιτος κομματικός συνδικαλισμός.
Πηγή: www.lifo.gr
Πρόκειται για ντοκουμέντο από τα Αρχεία του Βατικανού.
Μέρες που είναι, πρέπει να ξέρεις τι είναι αυτή η φωτογραφία…
Στις 24 Απριλίου του 1915, δηλαδή πριν ακριβώς 100 χρόνια, λίγες ημέρες μετά το Πάσχα, ο τουρκικός στρατός σταύρωσε γυμνές τις γυναίκες των Αρμενίων.Ως Γενοκτονία των Αρμενίων αναφέρονται τα γεγονότα εξόντωσης Αρμενίων πολιτών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.Ως έναρξη της Αρμενικής Γενοκτονίας συμβολικά θεωρείται η 24η Απριλίου του 1915, όταν η ηγεσία της Αρμενικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης φυλακίστηκε και εκατοντάδες Αρμένιοι της Πόλης απαγχονίστηκαν.Τουρκικές πηγές αναφέρουν ότι ο αριθμός των νεκρών Αρμενίων ήταν από 600.000 ως 800.000, ενώ Δυτικές και Αρμενικές πηγές ανεβάζουν τον αριθμό των σφαγιασθέντων στο 1.500.000.Θεωρείται μια από τις πρώτες σύγχρονες γενοκτονίες.Η Τουρκία αρνείται την ύπαρξη «γενοκτονίας» και ισχυρίζεται ότι πραγματοποιήθηκε ένας βίαιος εκτοπισμός του Αρμενικού πληθυσμού.Η Γενοκτονία των Αρμενίων πραγματοποιήθηκε παράλληλα και με τον ίδιο τρόπο με γενοκτονίες σε βάρος και άλλων χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλ. των Ελλήνων και των Ασσυρίων.
