Τα παιδιά σου δεν σου ανήκουν. Είναι γιοι και κόρες της ίδιας της ζωής.

Επτά κανόνες

 τρεις Χάριτες, η Αγλαΐα, η Ευφροσύνη και η Θάλεια ή Θαλία. Οι Χάριτες συνδέονταν με την ανθοφορία και τη γονιμότητα της φύσης κι αναμεσά τους συγκαταλέγονταν και η Ευνομία, η Εύκλεια και η Πειθώ.

Όταν ο άντρας της, της ζήτησε διαζύγιο, εκείνη δέχθηκε υπό έναν όρο…

Από τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη……….

Την αγάπη στα άρματα περιγράφει και ο Μακρυγιάννης *, με το απαράμιλλο ύφος του όταν ζητάει από τον Αγιάννη, να του δώσει άρματα καλά που εδώ θα είχαν και την ευλογία του Αγίου. 

Έτσι δένει ο Μακρυγιάννης την επιθυμία του, με την πανάρχαιη τών Ελλήνων αντίληψη για τα άρματα, τα ευλογημένα από τους θεούς ( όπλα του Αχιλλέως κλπ ) 

Απομνημονεύματα Μακρυγιάννη Καραβίας 1957. «…Έγινα ώς δεκατεσσέρων χρονών και πήγα είς πατριώτη μου εις Ντεσφίνα. Ήταν ο αδελφός του με τον Αλήπασια και ήταν ζαμπίτης αυτός είς την Ντεσφίναν. Στάθηκα με εκείνον μιάν ημέρα. Ήταν γιορτή και παγγύρι τ’ Αγιαννιού. Πήγαμεν εις το παγγύρι μόδωσε το ντουφέκι του να το βαστώ. Εγώ θέλησα να το ρίξω, ετζακίστη. 

Τότε μ’ έπιασε σε όλον τον κόσμον ομπρός και με πέθανε εις το ξύλο. Δεν μ’ έβλαβε το ξύλο τόσο, περισσότερον η ντροπή τού κόσμου. Τότε όλοι τρώγαν και πίναν και εγώ έκλαιγα. 

Αυτό το παράπονον δεν ηύρα άλλον κριτή να το ειπώ να με δικιώση, έκρινα εύλογον να προστρέξω είς τον Αι – Γιάννη, ότι είς το σπίτι του μόγινε αυτήνη η ζημία και η ατιμία

 Μπαίνω την νύχτα μέσα εις την εκκλησιά του και κλειώ την πόρτα κι’ αρχινώ τα κλάματα με μεγάλες φωνές και μετάνοιες: « τ’ είναι αυτό οπούγινε σ’ εμέναν, γομάρι είμαι να με δέρνουν ». 

Και τον περικαλώ να μού δώση άρματα καλά κι’ ασημένια και δεκαπέντε πουγγιά χρήματα και εγώ θα τού φκιάσω ένα μεγάλο καντήλι ασημένιον. 

Με τις πολλές φωνές κάναμεν τις συμφωνίες με τον άγιον ». Η απίστευτη σχεδόν, για τα σημερινά δεδομένα, αυτή σκηνή, ενός εφήβου, να προσφύγει στον προστάτη Άγιό του «… ότι στο σπίτι του μόγινε αυτή η ζημιά…». Με πολλές φωνές, να κάμη την συμφωνία με τον Άγιο αξίζει να την διαβάσει κανείς πολλές φορές. 

Θυμίζει τα Ομηρικά χρόνια, πού οι θνητοί, μιλούσαν με τους θεούς, ακόμη και διαφωνούσαν, δείχνει δε πόσο βαθειά είναι η ελληνική ρίζα, αυτό το παράξενο μείγμα πατρίδας και θρησκείας, πού μόνον ένας αφηγητής, γνήσιος λαϊκός, σαν τον Μακρυγιάννη, μπορεί να περιγράψει.

       Από τον Γιώργο τον Λογοθέτη η πιο κάτω ανάρτηση 
         ….Όταν προσπαθεί να λύσει κανείς ένα πρόβλημα με μία πολιτική παρέμβαση, όπως τις απελπιστικές που βιώνουμε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, συνήθως το επιδεινώνει – κάτι που ονομάζεται στην οικονομία ως η «επίδραση της κόμπρας» (effect). Ο χαρακτηρισμός αυτός προέρχεται από την Ινδία, όπου ο τότε βρετανός κυβερνήτης του Δελχί προσπάθησε να αντιμετωπίσει το πλημμύρισμα της περιοχής από κόμπρες, προσφέροντας ένα ποσόν σε όποιον του έφερνε ένα σκοτωμένο φίδι. Στη συνέχεια οι Ινδοί προσκόμιζαν χιλιάδες σκοτωμένα φίδια, τα οποία γίνονταν όλο και περισσότερα – έως ότου ο βρετανός κατάλαβε ότι, οι άνθρωποι εξέτρεφαν οι ίδιοι τις κόμπρες, για να εισπράξουν την αμοιβή. Κάτι σχετικά ανάλογο συνέβαινε με τις κοινοτικές επιδοτήσεις στους αγρότες, οι οποίοι αύξαναν συνεχώς τα χωράφια τους ακόμη και στα άγονα βουνά, αδιαφορώντας για τη γονιμότητα τους – αφού αυτό που ουσιαστικά τους ενδιέφερε δεν ήταν η σοδειά, αλλά οι επιδοτήσεις.            ………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….. Η αιτία τώρα για την οποία αποτυγχάνουν οι πολιτικοί, οπότε δεν πρέπει να επεμβαίνουν στην ιδιωτική οικονομία διατηρώντας όσο μικρότερο γίνεται το δημόσιο τομέα, είναι απλά το ότι, δεν ρισκάρουν δικά τους χρήματα – ενώ αυτό που τους ενδιαφέρει όταν επενδύουν είναι λιγότερο το οικονομικό αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων επειδή αργεί να φανεί. Αυτό που τους απασχολεί περισσότερο είναι η εντύπωση που προκαλεί στους φορολογουμένους-εκλογείς τους και μάλιστα η άμεση – αφού θέλουν να εμφανιστούν στις οθόνες των τηλεοράσεων ως επιτυχημένοι επιχειρηματίες (business maker), οι οποίοι δημιουργούν θέσεις εργασίας και κέρδη για τους «λαούς τους» (βλ. Trump στη Σαουδική Αραβία). Ως εκ τούτου σωστά είχε πει κάποτε ο οικονομικός σύμβουλος του προέδρου Obama, ο κ. L. Summers ότι, οι κυβερνήσεις είναι χρηματοδότες εξαιρετικά επικίνδυνων εγχειρημάτων – πως αναλαμβάνουν δηλαδή υπερβολικά ρίσκα, με αποκλειστικό στόχο την προβολή τους, τα οποία συνήθως «φορτώνουν» με μεγάλες ζημίες τους κρατικούς προϋπολογισμούς. Εδώ ακριβώς ευρίσκεται ένα από τα δυσμενέστερα προβλήματα των «σοβιετικού τύπου» οικονομιών – με επόμενο το ότι οι άνθρωποι δεν παράγουν και δεν εργάζονται αποδοτικά, εάν δεν προσβλέπουν σε απτά ανταλλάγματα (κίνητρα).             ……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………            ……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………Οι συνέπειες Ένα επόμενο «πολιτικό λάθος» είναι η προσπάθεια αποφυγής των χρεοκοπιών, με τη βοήθεια των χαμηλών επιτοκίων – όπως στο παράδειγμα της Ιαπωνίας, όπου η κυβέρνηση διατήρησε τεχνητά στη ζωή χρεοκοπημένες και μη παραγωγικές επιχειρήσεις (ζόμπι), με αποτέλεσμα να έχει παγιωθεί η ύφεση στη χώρα για πάνω από δύο δεκαετίες. Το ίδιο συμβαίνει και στην Ευρωζώνη, όπου χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Κύπρος ή η Ιταλία δεν προβαίνουν σε διαγραφή χρεών, παραμένοντας σε μία κωματώδη κατάσταση με τη στήριξη των άλλων κρατών, του νομισματικού σοσιαλισμού της ΕΚΤ κλπ. – με αποτέλεσμα αφενός μεν τα δικά τους προβλήματα να διαιωνίζονται επιδεινούμενα, αφετέρου να επιβαρύνονται όλα τα υπόλοιπα κράτη. Στα πλαίσια αυτά, το να αρνείται μία φιλελεύθερη πολιτική παράταξη, όπως η αξιωματική αντιπολίτευση στην Ελλάδα την αναγκαιότητα της χρεοκοπίας της, είναι σαν να μη σέβεται τον εαυτό της και την ιδεολογία της – όπως ακριβώς μία κυβέρνηση που θεωρεί ότι είναι αριστερή, εφαρμόζοντας μανιωδώς μία άκρως δεξιά πολιτική. Όσον αφορά γενικότερα τη σημερινή οικονομική πολιτική, όπου με τη βοήθεια των φθηνών χρημάτων, καθώς επίσης της τόνωσης της ζήτησης γίνεται προσπάθεια αποφυγής της πραγματικά επώδυνης διαδικασίας της χρεοκοπίας, της δημιουργικής καταστροφής ουσιαστικά του Schumpeter, το τελικό αποτέλεσμα είναι να αδυνατούν τα κράτη να ανακάμψουν – να παραμένουν δηλαδή στάσιμα ή να οπισθοδρομούν, βιώνοντας μία οδύνη δίχως τέλος, αντί ένα οδυνηρό τέλος. Οι κρατικές αυτές επεμβάσεις με νομισματικά μέτρα οδηγούν στη μείωση της αξιοπιστίας των κεντρικών τραπεζών, στον περιορισμό της αποτελεσματικότητας των μέτρων (κατά το παράδειγμα των φαρμάκων που συνηθίζονται από τον οργανισμό και παύουν να θεραπεύουν), στο να γίνεται όλο και πιο επείγουσα η λήψη τους, καθώς επίσης όλο και πιο φανερές οι απρόβλεπτες συνέπειες τους – με αποτέλεσμα να δημιουργούνται ζόμπι οικονομίες, επειδή κράτη, τράπεζες, επιχειρήσεις και νοικοκυριά δεν εξυγιαίνονται, οπότε μολύνουν σταδιακά όλο το υγιές περιβάλλον τους. Στην πραγματικότητα λοιπόν έχει επικρατήσει μία σοβιετικού τύπου οικονομία στον πλανήτη και ειδικά στη Δύση, η οποία θα έχει ακόμη χειρότερη κατάληξη από την πρώην Σοβιετική Ένωση – αφού τα χρέη αυξάνονται συνεχώς, χωρίς να εξαιρείται ούτε η Κίνα, η βόμβα των παραγώγων έχει υπερβεί το δεκαπλάσιο του παγκοσμίου ΑΕΠ, οι ισολογισμοί των κεντρικών τραπεζών έχουν διογκωθεί όσο ποτέ μέχρι σήμερα, μεγάλες τράπεζες όπως η Deutsche Bank είναι υπερχρεωμένες, χώρες όπως οι Η.Π.Α. επίσης, κράτη όπως η Ελλάδα ή η Ιταλία είναι προ πολλού χρεοκοπημένα κοκ. Την ίδια στιγμή τα χρηματιστήρια βιώνουν τη μεγαλύτερη φούσκα όλων των εποχών, αδιαφορώντας για τα θεμελιώδη μεγέθη των επιχειρήσεων, για τα γεωπολιτικά ρίσκα κλπ., αφού οι επενδυτές θεωρούν πως δεν πρόκειται να ακολουθήσει ποτέ κραχ, όπως στο παρελθόν – επειδή οι κεντρικές τράπεζες, σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις δεν θα το επιτρέψουν.……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………