«Το πρόβλημα στη χώρα δεν είναι ότι δεν μαζεύουμε αρκετούς φόρους, άλλα τι κάνουμε με αυτούς και πώς σπαταλώνται. Οι Έλληνες αυτή τη στιγμή πληρώνουν τους υψηλότερους φόρους στην Ευρώπη. Έχουμε λοιπόν μια βαριά φορολογία και ένα βαρύ κράτος το οποίο επιβάλλει βαριά γραφειοκρατία. Πιστεύω ότι η λύση δεν κρύβεται στον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διαχείρισης αλλά στον περιορισμό της. Το πρόβλημα δεν είναι ότι 15 γραφειοκρατικές κινήσεις που χρειάζεται να κάνεις, δεν είναι αρκετά εκσυγχρονισμένες ή ηλεκτρονικές. Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν αυτές οι 15 κινήσεις που δεν υπάρχουν πουθενά αλλού».

από τον Γιάννη τον ΠΕΝΤΑΜΟΔΙΑΝΟ

ΟΙ «ΑΟΡΑΤΟΙ» ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ ΜΑΣ
Στο τέλος και αυτής της χρονιάς
Περίπου 40.000 στην Αθήνα, 4,1 εκατομμύρια στην Ευρώπη, 100 εκατομμύρια
σε ολόκληρο τον πλανήτη, οι άνθρωποι που ζουν στο δρόμο, σύμφωνα με
υπολογισμούς επίσημων και ανεπίσημων οργανώσεων. Σημεία των καιρών,
συνέπειες της κρίσης ή η απόδειξη της ήττας μιας κοινωνίας που δεν καταφέρνει
να στηρίζει τους αδύναμους; Έχουμε συνηθίσει να τους προσπερνάμε και να
μη τους «βλέπουμε»… Γιατί το θέαμα σοκάρει η αλήθεια πονάει και ο καθένας
μας έχει τα «δικά» του προβλήματα. Και τα σώματα κάτω από τις βρώμικες
κουβέρτες στη γωνία του δρόμου είναι σαν να μην έχουν πρόσωπο…
Τέλος εποχής για το 2017, αρχή μιας καινούργιας το 2018. Σε πείσμα
των δύσκολων καιρών και της μιζέριας της εποχής ας ευχηθούμε να μην
παραμένουν κάποιοι άνθρωποι «αόρατοι».
Γιώργος Φάκος

Είναι η δημοκρατία το καλύτερο πολιτικό σύστημα;

Είναι η δημοκρατία το καλύτερο πολιτικό σύστημα;

Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα η ανθρωπότητα γνώρισε πολλούς τυράννους. Ο αρχαίος Έλληνας
 φιλόσοφος, Πλάτωνας, παρουσίαζε με θλίψη και οργή το άσχημο πρόσωπο της τυραννίας. Αλλά ο ίδιος 
δεν πίστευε και στην δημοκρατία, για την οποία έλεγε ότι εκφυλίζεται σταδιακά σε τυραννία.
Ο Πλάτωνας πίστευε ότι δημοκρατία σημαίνει αναρχία στην κοινωνική ζωή.
Σύμφωνα με τους ιστορικούς, ο ίδιος είχε στραφεί κατά του δημοκρατικού πολιτεύματος λόγω του
 θανάτου του δασκάλου του Σωκράτη, άνθρωπο που δεν του άξιζε ο θάνατος, και  ότι είχαν δολοφονηθεί
 οι αριστοκράτες συγγενείς του, Κριτίας και Χαρμίδης, δύο από τους τριάκοντα τυράννους που η Σπάρτη
 είχε επιλέξει να κυβερνήσουν την Αθήνα μετά την ήττα της στη μάχη των Συρακουσών.

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης, υποστήριζε πως η λέξη «δημοκρατία», όπως και άλλες λέξεις, έχει υποστεί
 τρομερή εκπόρνευση.

Ο όρος «δημοκρατία», επινοήθηκε τον 5ο π.Χ. αιώνα και χρησιμοποιήθηκε ως αντιδιαστολή στα άλλα τρία πολιτεύματα: τη μοναρχία, την ολιγαρχία και την αριστοκρατία. Στην σύγχρονη εποχή, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα αντιμετωπίζουν την δημοκρατία με ιδιαίτερο περιφρονητικό τρόπο θεωρώντας την ως μια 
κατάσταση αναρχίας, ανασφάλειας, έλλειψη οργάνωσης και ισχυρής πολιτικής θέλησης, έλλειψης
 ορθολογισμού κ.λ.π.

Η δημοκρατία δέχεται επίθεση από τις θέσεις του ολοκληρωτισμού -μια επίθεση που σε πολλές περιπτώσεις είναι αβάσιμη. Σαφέστατα το δημοκρατικό σύστημα έχει μια σειρά από ελαττώματα και τα ξεχωριστά 
προβλήματα των δημοκρατικών κοινωνιών χαρακτηρίζονται ως ιδιαίτερα σοβαρά. Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ
 δήλωνε πως μεταξύ όλων των κακών πολιτικών συστημάτων η δημοκρατία είναι το καλύτερο γι’ αυτό και 
πρέπει να προτιμάται από τα υπόλοιπα.

Οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης οι οποίες πέρασαν από τον ολοκληρωτισμό στην δημοκρατία
 αντιμετώπισαν μια ραγδαία αυξανόμενη εγκληματικότητα. Μια εγκληματικότητα που όμως χαρακτηρίζει
 και πολλές από τις σύγχρονες, δημοκρατικές κοινωνίες όπου η ανισότητα ολοένα και μεγαλώνει, όπως για παράδειγμα στην Ελλάδα.

Είναι αλήθεια πως η δημοκρατία δεν μπορεί να εκδηλώνει την οποιαδήποτε ανοχή σε τέτοια φαινόμενα, 
αλλά τα οποία στο όνομα αρχών και θεμελιακών αξιών της επιβάλλονται ως ένας κακός ιδιόμορφος φόρος
 της ανθρώπινης φύσης και κοινωνίας, ένας φόρος για τον ατελή χαρακτήρα της δημοκρατίας. Και λογικά 
πλέον μπαίνει το ερώτημα των ορίων της δημοκρατίας. Ένα ερώτημα που κανείς δεν μπορεί να απαντήσει επιπόλαια, διότι πρόκειται για λεπτό και δύσκολο.

Ο Πλάτωνας ταύτιζε την δημοκρατία με την αναρχία στη βάση ότι κάθε μέλος της κοινωνίας καθοδηγείται
 από τα προσωπικά του συμφέροντα και ανάγκες. Οι ανθρώπινες πράξεις που στηρίζονται σε αυτή την 
εντύπωση αναπόφευκτα χαρακτηρίζονται από ένα πνεύμα ασυδοσίας. Όμως από την εποχή που ο Πλάτων εξέφραζε τις απόψεις του μέχρι σήμερα αναρίθμητες σελίδες έχουν γραφτεί για την δημοκρατία. 
Δημοκρατίες κατέρρευσαν και άλλες αναγεννήθηκαν από την τέφρα.

Ο Γκιόρι Φοτέφ, στο βιβλίο του “Κοινωνία των Πολιτών”, γράφει τα εξής:
 “Στον πυρήνα της σύγχρονης δημοκρατίας βρίσκεται η κοινωνία των πολιτών. Αυτό σημαίνει ότι οι 
πολίτες δεν μπορούν να αναχθούν στο επίπεδο των αφηρημένων ατόμων. Αυτή καθαυτή η 
συσσωρευμένη κοινωνική και πολιτισμική εμπειρία, καθορίζει τους κανόνες της ατομικής και ομαδικής συμπεριφοράς. 

Η θέση της προσωπικότητας ή της ομάδας στα πλαίσια της κοινωνίας των πολιτών είναι ενεργητική, ο
 καθένας δηλαδή είναι σε θέση να σκέφτεται με τον δικό του τρόπο, με το δικό του κεφάλι. Αυτό είναι 
ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα της δημοκρατικής κοινωνίας. Η σκέψη ολόκληρης της κοινωνίας
 υπερέχει πάντοτε της σκέψης ξεχωριστών ανθρώπων, όσο μεγαλοφυείς κι αν είναι αυτοί”. 

Η δημοκρατική κοινωνία εγγυάται την ελευθερία της σκέψης, του λόγου, του τύπου, των εκδόσεων, της κουλτούρας, της συνείδησης της θρησκείας κ.λ.π. Αυτό, όμως, από μόνο του, μπορεί να οδηγήσει στο χάος.
 Η σφαίρα του πολιτισμού και του πνεύματος διαπερνάται από ειδικούς εσωτερικούς κανονισμούς. Στην
 ελεύθερη πάλη των ιδεών, γνωμών, αξιών, οι άνθρωποι και οι κοινωνικές ομάδες δοκιμάζουν τις οπτικές 
τους γωνίες, αναπτύσσουν και εμπλουτίζουν τα επιχειρήματά τους, ή δέχονται τα επιχειρήματα άλλων. 

Στη βάση των αναγκών, συμφερόντων ή αντιλήψεών τους, οι άνθρωποι διατηρούν το δικαίωμα της 
συλλογικής δράσης. Αυτή καθορίζει τις κοινωνικές τους πράξεις, δίνοντάς τους την δυνατότητα να
 υλοποιήσουν τα συμφέροντά τους, να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους και να βρουν την απαραίτητη
 ισορροπία μεταξύ διαφορετικών κοινωνικών ομάδων και πολιτών…”

Αλλά οι δημοκρατικές ελευθερίες και τα δικαιώματα συνδέονται με υποχρεώσεις και υπευθυνότητες όσων 
τα ασκούν. Έτσι, μια δημοκρατική κοινωνία επιβάλλεται να επεξεργάζεται μηχανισμούς ελέγχου και
 αυτοελέγχου.

Υπάρχει μια σαφή διαχωριστική γραμμή μεταξύ της δημοκρατίας και των υπολοίπων πολιτικών
 συστημάτων, η οποία τίθεται από τις ίδιες τις αρχές και τις αξίες της. Τα όρια της δημοκρατίας 
παραβιάζονται εκεί όπου αμφισβητούνται οι δημοκρατικές αρχές και αξίες. Πέρα από αυτά τα όρια
 βρίσκονται οι ιδέες, οι πράξεις και οι συμπεριφορές του μισανθρωπισμού, οι οποίες απειλούν τα 
δικαιώματα και τις ελευθερίες του πολίτη και οι οποίες περιέχουν εγκληματικό χαρακτήρα.

Ο Γάλλος φιλόσοφος Αλέν Ντε Μπενουά υποστηρίζει ότι το μεγαλύτερο μέτρο της δημοκρατίας είναι ο 
βαθμός συμμετοχής των πολιτών της. Η δημοκρατία θεμελιώνεται στη βάση ότι κάθε άτομο είναι 
αυτόνομο κι έχει ίσα δικαιώματα στη ζωή, στην ελευθερία, στην ευτυχία και σε όλα τα υπόλοιπα θεμελιώδη
 αγαθά.

Πέρα από τα όρια της δημοκρατίας υπάρχει η βία. Ο εγκληματίας πηγαίνει στη φυλακή, όμως στις
 δημοκρατικές κοινωνίες το κράτος δεν κάνει επίδειξη δύναμης εναντίον του. Τον στέλνει φυλακή για να απαλλαγεί η κοινωνία από το κακό αλλά και ο ίδιος ο παραβάτης να επιστρέψει στην κοινωνία 
εξαγνισμένος.
Βέβαια, κάθε άλλο παρά αυτό γίνεται στην Ελλάδα, όπου ένας εγκληματίας που φυλακίζεται επιστρέφει
 σε μια κοινωνία χειρότερος από πριν, στις περισσότερες περιπτώσεις, αφού στα σωφρονιστικά ιδρύματα
 δεν υπάρχουν οι προυποθέσεις εξαγνισμού. Κι αυτό είναι ένα ιδιαίτερο σοβαρό πρόβλημα μιας χώρας η 
οποία γέννησε την δημοκρατία και την μεταλαμπάδευσε σε ολόκληρο τον κόσμο.
Πρόκειται για ένα από τα πολλά προβλήματα που έχει και που δυστυχώς δεν φαίνεται ικανή να λάβει
 μέτρα για την αποτελεσματική τους επίλυση. 

Χέντι Λαμάρ, μια παραγνωρισμένη ευφυΐα

Η «ωραιότερη γυναίκα του κόσμου» της χρυσής εποχής της MGM είχε ένα κρυφό χόμπι. Και στην προσπάθειά της να βοηθήσει τους Συμμάχους στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εφηύρε την τεχνολογία πίσω από το Wi Fi.

Γεννημένη το 1914 στην Αυστρία ως Χέντβιγκ Εύα Μαρία Κίσλερ, η εβραϊκής καταγωγής Λαμάρ έδειξε από μικρή περιέργεια για το πώς δουλεύουν τα πράγματα και τις εφευρέσεις, κάτι που ο τραπεζίτης πατέρας της καλλιεργούσε. Σε ηλικία μόλις πέντε ετών κατάφερε να λύσει και να ξανασυναρμολογήσει ένα μουσικό κουτί, ενώ στο ιδιωτικό σχολείο της Βιέννης όπου φοιτούσε το αγαπημένο της μάθημα ήταν η χημεία.
Δεκαέξι ετών αποφάσισε ότι ήθελε να γίνει ηθοποιός και έγινε πολύ γρήγορα διάσημη, λόγω των σκανδαλωδών για την εποχή γυμνών της ταινίας EcstasyΙmdb. Ήταν το πρώτο μη πορνογραφικό φιλμ που παρουσίασε γυναικείο οργασμό, στη συγκεκριμένη σκηνήΤο απόσπασμα φαινόταν μόνο το πρόσωπο της Λαμάρ. Ήταν 18 ετών και αργότερα δήλωσε πως την παραπλάνησαν. Η ταινία προκάλεσε τόσο μεγάλο σκάνδαλο, ώστε ο Πάπας αλλά και ο Χίτλερ την απαγόρευσαν –ο τελευταίος επειδή η πρωταγωνίστρια ήταν Εβραία.

Το 1933 παντρεύτηκε τον τρίτο πλουσιότερο άνδρα της Αυστρίας, τον βιομήχανο πυρομαχικών Φριτζ Μαντλ, ο οποίος από ζήλια, αλλά και προκειμένου να προστατέψει το όνομά του, ξόδεψε μια περιουσία αγοράζοντας και καταστρέφοντας κόπιες του Ecstasy ελπίζοντας να τις εξαφανίσει τελείως (δεν τα κατάφερε). Εκτιμούσε όμως το κοφτερό της μυαλό και την συμβουλευόταν συχνά για επαγγελματικά ζητήματα. Η Λαμάρ παρευρισκόταν σε πολλά επαγγελματικά ραντεβού και δείπνα και σιγά σιγά απέκτησε γνώσεις γύρω από την τεχνολογία των ραδιοκυμάτων. Στην αυτοβιογραφίαΣτο amazon της, η Λαμάρ γράφει ότι στις μεγάλες δεξιώσεις που έδιναν στο σπίτι, συχνά έδιναν το παρών ο Μπενίτο Μουσολίνι και ο Αδόλφος Χίτλερ.
Λίγο πριν ξεσπάσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, η Λαμάρ αποφάσισε να εγκαταλείψει τον αυταρχικό σύζυγό της, εν μέρει επειδή έκανε δουλειές με τους Ναζί. Προσέλαβε μια καμαριέρα που της έμοιαζε, τη νάρκωσε και το έσκασε από το παράθυρο φορώντας την στολή της. Μαζί της πήρε όσα περισσότερα κοσμήματα μπορούσε και έφυγε για το Παρίσι, όπου κατέθεσε αίτηση διαζυγίου.

Oι Εβραίοι ηθοποιοί της Ευρώπης που προσπαθούσαν να γλιτώσουν από τους Ναζί ήταν πολλοί και ο Λούις Μπ. Μάγιερ βρισκόταν στο Λονδίνο προκειμένου να κλείσει συμβόλαια για την MGM σε τιμή ευκαιρίας. Συνάντησε τη Χέντι Λαμάρ και της πρότεινε μισθό 125 δολαρίων την εβδομάδα, τον οποίο εκείνη βρήκε πολύ μικρό απέρριψε αμέσως. Δεν ήθελε όμως να χάσει την ευκαιρία της, κι έτσι έκλεισε εισιτήριο για τις ΗΠΑ με το ίδιο υπερωκεάνιο που θα έπαιρνε ο Μάγιερ. Στο ταξίδι, φόρεσε το πιο κολακευτικό της φόρεμα και τα καλύτερα κοσμήματα της και εμφανίστηκε στο εστιατόριο, φροντίζοντας να περάσει μπροστά από το τραπέζι του Μάγιερ. Πριν φτάσουν στη Νέα Υόρκη είχε υπογράψει συμβόλαιο μαζί του. «Δεν ξέρω πώς, αλλά ξαφνικά έπαιρνα 500 δολάρια την εβδομάδα», είπε αργότερα η ίδια. Εκείνος επινόησε και το νέο της όνομα.

Η ταινία Πληγωμένος ΑετόςAlgiers (film) την έκανε σταρ, αλλά οι ρόλοι που της προτείνονταν δεν ήταν πάντα οι καλύτεροι. «Η ομορφιά της αναπληρώνει ό,τι της λείπει σε υποκριτική ικανότητα», είχε σχολιάσει ο Κινγκ Βιντορ που την σκηνοθέτησε δύο φορές. Έπαιξε δίπλα στον Σπένσερ Τρέισι, την Τζούντι Γκάρλαντ, τον Κλαρκ Γκέιμπλ και άλλους μεγάλους της εποχής, αλλά οι ταινίες της δεν κατάφεραν να συγκινήσουν το κοινό (με εξαίρεση το υπέρ-επιτυχημένο Σαμψών και ΔαλιδάSamson and Delilah #Box office, πολύ αργότερα, το 1949). Το όμορφο πρόσωπό της έγινε όμως έμπνευση για τη Χιονάτη του Ντίσνεϊ, αλλά και της Catwoman. Η MGM την πίεζε υπερβολικά. Όπως και στην Γκάρλαντ, της έδιναν χάπια για να κοιμάται και χάπια για να ξυπνά και να πηγαίνει στη δουλειά και αυτός ο εθισμός της κράτησε πολλά χρόνια.

Όμως η Χέντι Λαμάρ δεν ενδιαφερόταν μόνο για τη μεγάλη οθόνη. Το μυαλό της πάντα έτρεχε. Αν και αρκετά κοινωνική, προτιμούσε να περνά τα βράδια στο σπίτι της μελετώντας και σχεδιάζοντας δικές της επινοήσεις. Όπως έλεγε, «οι εφευρέσεις της έρχονταν εύκολα». Είχε δώσει στον τότε φίλο της, Χάουαρντ Χιουζ, σχέδια για να βελτιώσει την αεροδυναμικότητα των αεροπλάνων του, μετά από εκτενή παρατήρηση των πουλιών και των ψαριών.

Όταν ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, η Λαμάρ, που γνώριζε πολλά για τις τεχνολογίες των Ναζί, αποφάσισε ότι θα έκανε ό,τι μπορούσε για να βοηθήσει τους Συμμάχους. Διαισθανόμενη ότι το Πεντάγωνο δεν θα δεχόταν ποτέ συναλλαγές με μια στάρλετ του Χόλιγουντ, στράφηκε στο Εθνικό Συμβούλιο Εφευρετών που προωθούσε τυχόν ενδιαφέρουσες εφευρέσεις στο στρατό.
Η ιδέα της ήταν μια συσκευή αναπήδησης συχνοτήτων, έτσι ώστε οι τορπίλες των αμερικάνικων υποβρυχίων να κατευθύνονται ασύρματα και να βρίσκουν τον στόχο τους αποφεύγοντας τις παρεμβολές των γερμανικών u-boats. «Ήταν τόσο προφανές», είπε η Λαμάρ αργότερα. «Έριχναν τορπίλες προς όλες τις κατευθύνσεις που δεν πετύχαιναν ποτέ τον στόχο, οπότε εφηύρα κάτι που τα κατάφερνε». H Xέντι είχε την ιδέα. Απευθύνθηκε στον ριζοσπαστικό συνθέτη Τζορτζ ΆνταϊλGeorge Antheil που ήταν γνωστός για το έργο του Ballet MécaniqueBallet Mécanique για 15 αυτοματοποιημένα πιάνα. Μαζί επινόησαν μια συσκευή που χρησιμοποιούσε κύλινδρο αυτόματου πιάνου για να εναλλάσσει ένα σήμα μεταξύ 88 συχνοτήτων. Η ιδέα τους του frequency hopping είναι σήμερα η βάση για τη σύγχρονη τεχνολογία διασποράς φάσματος που χρησιμοποιείται σε τηλεπικοινωνίες, ευρυζωνικές συνδέσεις και αλλού, πιο διάσημα στο Wi Fi.

Το 1942 η Λαμάρ και ο Άνταϊλ έλαβαν δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το «Σύστημα Κρυφής Επικοινωνίας» τους, αλλά το Πολεμικό Ναυτικό, στο οποίο πατριωτικά παραχώρησαν τα δικαιώματα, δεν το αξιοποίησε, κρίνοντάς το πολύπλοκο. Ο στρατός κράτησε την πατέντα απόρρητη και την έβαλε στο ράφι μέχρι το 1962, όταν την εφάρμοσε στην κρίση του Κόλπου των ΧοίρωνΚρίση των πυραύλων της Κούβας με την Κούβα. Η Λαμάρ είχε υπογράψει την πατέντα με το επώνυμο του τότε συζύγου της, οπότε κανείς δεν ήξερε ότι η εφευρέτης ήταν η σταρ του σινεμά, ενώ και η ίδια δεν έμαθε πότε ότι τελικά χρησιμοποιήθηκε η εφεύρεσή της.
Η Χέντι Λαμάρ ποτέ δεν έλαβε την αναγνώριση που μια τόσο σημαντική εφεύρεση λογικά συνεπάγεται. Κατά τη διάρκεια του πολέμου δε, προσπάθησε να γίνει μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Εφευρετών, αλλά της αρνήθηκαν, προτείνοντάς της καλύτερα να πουλήσει πολεμικά ομόλογα,. Η Χέντι πούλησε ομόλογα αξίας 25 εκατ. δολαρίων μέσα σε δέκα μέρες.

Η Λαμάρ συνολικά παντρεύτηκε έξι φορές (συνήθως για δύο χρόνια) και απέκτησε τρία παιδιά, δύο βιολογικά και ένα υιοθετημένο, ο οποίος όμως στα 12 του δόθηκε σε άλλη οικογένεια. Η σχέση της με τα παιδιά της δεν ήταν πάντα καλές. Ο υιοθετημένος της γιος δεν συμπεριλαμβανόταν στη διαθήκη της και μετά από αγωγή, συμβιβάστηκε με 50.000 δολάρια.

john-loder2.jpg

Με τον τρίτο σύζυγό της, ηθοποιό Τζον Λόντερ, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά.

Αν και η Λαμάρ είχε δηλώσει πως η ομορφιά της είναι η κατάρα της, μεγαλώνοντας προχώρησε σε πολλές πλαστικές επεμβάσεις, με καταστροφικά μάλλον αποτελέσματα. Ο γιος της από τον τρίτο της γάμο, Άντονι, μιλώντας γι] αυτό, είπε ότι η μητέρα του «έκανε προσθετική στήθους, ανόρθωση ζυγωματικών, μεγάλωσε τα χείλη της και πολλά, πολλά άλλα. Έκανε πλαστικές πιστεύοντας ότι θα ξαναβρεί την εμφάνιση και την καριέρα της, αλλά γύρισε μπούμερανγκ και κατέστρεψε την ομορφιά της». Σύμφωνα με τον ίδιο, η Χέντι ήταν εθισμένη σε χάπια, ενώ υπήρχαν φήμες ότι ήταν κλεπτομανής. Το 1966 συνελήφθη σε ένα πολυκατάστημα έχοντας βάλει στην τσάντα της μικροαντικείμενα αξίας 84 δολαρίων («μερικά μαγαζιά με αφήνουν να το κάνω», είπε στον φύλακα) και το 1991 προσπάθησε να φύγει από ένα φαρμακείο έχοντας κλέψει καθαρτικά και ένα κολλύριο. Και τις δυο φορές οι ένορκοι την αθώωσαν, τη δεύτερη φορά με τον όρο να μην ξαναπαραβεί τον νόμο για ένα χρόνο. Τα πρωτοσέλιδα που την αφορούσαν δεν ήταν πάντα θετικά. Στην εκδίκαση του δεύτερου διαζυγίου της, καθώς ο γιος της είχε πάθει ένα σοβαρό τροχαίο, έστειλε τη ντουμπλέρ της να καταθέσει ως εκείνη στο δικαστήριο –ο δικαστής θύμωσε τόσο που μείωσε την αποζημίωσή της κατά 50%.
Σε μεγαλύτερη ηλικία, κάποιοι πιστεύουν ότι έγινε δικομανής, έκτος σύζυγός της ήταν ο δικηγόρος της. Μήνυσε τον ghostwriter και τον εκδότη της αυτοβιογραφίας της για συκοφαντική δυσφήμιση, τον Μελ Μπρουκς επειδή χρησιμοποίησε το όνομά της σε ένα αστείο στην ταινία Blazing Saddles και ένα κατάστημα που την κατηγόρησε για μικροκλοπή.

Για την σπουδαία της εφεύρεση, δεν πληρώθηκε ποτέ –σήμερα, μια τέτοια τεχνολογική εφεύρεση με τόσο ευρεία εφαρμογή εκτιμάται στα 30 δισ. δολάρια. Ο χαρακτηρισμός ως απόρρητης της αρχικής της πατέντας και ο πανταχού παρών σεξισμός που τυποποιεί και αδικεί τις –ωραίες ειδικά–γυναίκες, έπαιξαν το ρόλο τους στο να μην τύχει η Λαμάρ της αναγνώρισης που της άξιζε, όπως και το γεγονός ότι ήταν αυτοδίδακτη και δεν είχε ακαδημαϊκή κατάρτιση. Όταν το 1967 έμαθε ότι τα σχέδιά της χρησιμοποιούνταν από το Ναυτικό, το χρονικό παράθυρο για να κινηθεί νομικά είχε κλείσει. Στην αρχή της δεκαετίας του ’90, άρχισε να συζητείται έντονα η επίσημη αναγνώριση της συμβολής της Χέντι Λαμάρ στην επιστήμη.
Το 1997, σε ηλικία 82 ετών έλαβε το Βραβείο Ηλεκτρονικής ΠρωτοπορίαςEFF Pioneer Award –δεν μπορούσε πια λόγω υγείας να το παραλάβει προσωπικά, αλλά σήμαινε πολλά για εκείνη. Έζησε τα τελευταία της χρόνια στη Φλόριντα απομονωμένη, προτιμώντας να μιλά ακόμα και με τα παιδιά της τηλεφωνικά και πέθανε το 2000. Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, η Λαμάρ και ο Άνταϊλ έγιναν μετά θάνατον μέλη του National Inventors Hall of Fame. Ο Άντονι δήλωσε ότι «θα της άρεσε πολύ να τη θυμούνται ως κάποια που συνεισέφερε θετικά στην ανθρωπότητα». Ένα χρόνο πριν πεθάνει, η Λαμάρ έδωσε την τελευταία της συνέντευξη, απαντώντας στο ερωτηματολόγιοTurbo Proust! | VF του Προυστ στην τελευταία σελίδα του Vanity FairThe Proustian bargain | VF. Στην ερώτηση ποιο είναι το αγαπημένο της μότο, απάντησε, «Μην παίρνεις τα πράγματα πολύ σοβαρά».

Την ιστορία της Χέντι Λαμάρ, μοιραίας σταρ και εφευρέτη, αφηγείται το ντοκιμαντέρ Bombshell: The Hedy Lamarr StoryΗ ιστοσελίδα της ταινίας, συμπαραγωγή της Σούζαν Σαράντον.

Εργάζεται στα περιοδικά από το 1994 και σε ψηφιακά μέσα, websites και applications, τα τελευταία χρόνια. Μεταξύ άλλων έχει υπογράψει άρθρα στο Nitro, Marie Claire και Cosmopolitan, στο οποίο υπήρξε διευθύντρια σύνταξης.

Η Apple παραδέχτηκε ότι επιβραδύνει σκοπίμως τα iPhone

Αν έχετε παρατηρήσει ότι τα iPhone σας τον τελευταίο καιρό έχουν γίνει πιο «αργά», δεν κάνετε λάθος
Αν έχετε παρατηρήσει ότι τα iPhone σας τον τελευταίο καιρό έχουν γίνει πιο «αργά», δεν κάνετε λάθος

Αν έχετε παρατηρήσει ότι τα iPhone σας τον τελευταίο καιρό έχουν γίνει πιο «αργά», δεν κάνετε λάθος. Αυτό παραδέχτηκε σήμερα, Πέμπτη, η «Apple», η οποία ανακοίνωσε πως από πέρσι έχει δημιουργήσει ένα πρόγραμμα το οποίο κάνει τα κινητά να κινούνται πιο αργά από το συνηθισμένο τους, με σκοπό προστατευτεί η μπαταρία λιθίου όσο περνούν τα χρόνια.

Όσο οι μπαταρίες παλιώνουν, μειώνεται ο χρόνος «ζωής» κάθε φόρτισης, έτσι τα συγκεκριμένα μοντέλα μπορούν να αντιμετωπίσουν χειρότερα προβλήματα όταν η μπαταρία είναι χαμηλή ή το περιβάλλον κρύο.

Όταν η μπαταρία «γερνάει» το τηλέφωνο μπορεί να έχει πρόβλημα λειτουργίας, ή ακόμα και να κλείσει, όπως συνέβη πέρσι στα iPhone 6 και 6S. Οι επεξεργαστές σε αυτές τις συσκευές ήθελαν να πιάσουν μεγαλύτερες ταχύτητες, όμως οι μπαταρίες τους δεν μπορούσαν να το αντέξουν και έτσι… έκλειναν.

Αυτό το πρόγραμμα επιβράδυνσης έχει εφαρμοστεί στα μοντέλα 6, 6S και SE, ενώ με τη φετινή ανανέωση θα συμπεριληφθεί στο 7 και 7S.

«Στόχος μας είναι να προσφέρουμε την καλύτερη εμπειρία για τους πελάτες μας, η οποία περιλαμβάνει τη συνολική απόδοση και την παράταση της ζωής των συσκευών τους», είπε εκπρόσωπος της Apple.

Οι… θεωρίες συνωμοσίας


Βέβαια, υπάρχει και η άλλη πλευρά. Αυτή πολλών χρηστών που διαμαρτύρονται ότι οι συσκευές τους… μυστηριωδώς γίνονται πιο αργές την περίοδο που η «Apple» δημοσιεύει τα νέα της μοντέλα. 

Με αυτό το πρόσχημα, διάφοροι κατηγορούν την εταιρία ότι επίτηδες κάνει πιο αργά τα μοντέλα της για να ωθήσει του χρήστες να αγοράσουν τα νέα.