από το  th.dem. η παρακάτω ανάρτηση 



Θέλω να γίνω αριστερός !!!
Θέλω να γίνω
αριστερός. 

Να είμαι χιπ και τρέντι
κι οι φουκαράδες να ’χουνε
εμένα για αφέντη.

Θέλω να γίνω αριστερός.
Να γδέρνω, να μαδάω.
Να τρέφομαι απ’ το καθεστώς,
αυτό που… πολεμάω!

Θέλω να γίνω αριστερός.
Να παίρνω χορηγίες,
επιδοτήσεις, αρπαχτές,
κονδύλια, αργομισθίες.

Θέλω να γίνω αριστερός
και στη δεξιά μου τσέπη,
να βάζω όσα ο λαός
σε μια ζωή δεν βλέπει.

Θέλω να γίνω αριστερός,
χρυσά να ’χω κουτάλια
κι όταν μαζί μου διαφωνούν
να σπάω και κεφάλια.

Θέλω να γίνω αριστερός.
Να έχω ασυλία.
Θολές παρόλες να πετώ,
να γράφω και βιβλία.

Θέλω να γίνω αριστερός.
Ένα με τους παρίες,
κοστούμι Αρμάνι να φορώ
δίπλα τους στις πορείες.

Θέλω να γίνω αριστερός,
ξερόλας τελοσπάντων,
κήνσωρ, ιεροεξεταστής
και τιμητής των πάντων.

Θέλω να γίνω αριστερός.
Μονά-ζυγά δικά μου.
Ο πιο στυγνός δικτάτορας
να ωχριά μπροστά μου.

Θέλω να γίνω αριστερός.
Να μένω στην Εκάλη.
Φασίστες, ρατσιστόμουτρα
να είναι όλοι οι άλλοι.

Θέλω να γίνω αριστερός.
Να εισβάλω στη Βουλή.
Να καταλάβω έδρανο,
να κοιμηθώ πολύ.

Θέλω να γίνω αριστερός,
την ανεργία να σκίσω.
Δούλους πολλούς, εισαγωγής,
τον τόπο να γεμίσω.

Θέλω να γίνω αριστερός,
να σπάσω τα ταμπού.
Κόκα, παρτούζα κι αστακοί
να γίνουν του συρμού.

Θέλω να γίνω αριστερός
για να υμνώ τη φύση.
Ν’ αφήνω οικολογικές πορδές,
να καλλιεργώ χασίσι.

Θέλω να γίνω αριστερός
και να πουλώ κουλτούρα.
Να εξαίρω καλλιτεχνικά σκατά,
ξεράσματα και ούρα.

Θέλω να γίνω αριστερός.
Να βγάζω και φιρμάνια.
Να κάθονται όλοι προσοχή
στη γκέϊ περηφάνια.

Θέλω να γίνω αριστερός.
Να βρίζω τον Χριστό.
Αλλοδαποί θρησκόληπτοι
να μ’ έχουν για αρχηγό.



Θέλω να γίνω αριστερός,
τις εκκλησιές να κλείσω,
μπούργκες να βλέπω ολόγυρα,
πολλά τζαμιά να χτίσω.

Θέλω να γίνω αριστερός
και πολυπολιτισμικός.
Τις παραδόσεις τού Έλληνα
να θάψω δια παντός.

Θέλω να γίνω αριστερός.
Μοντέρνος, ριζοσπάστης,
δανδής και ανανεωτής,
φελλός κι απεργοσπάστης.

Θέλω να γίνω αριστερός.
Τον Μαρξ ν’ αποκηρύξω.
Τους συνεπείς αριστερούς
στα Τάρταρα να ρίξω.

Αριστείδης
 ( ο
δίκαιος )

8-06-2013

Μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους όλο τον καιρό.
Αβραάμ Λίνκολν, 1809-1865, Αμερικανός πρόεδρος

Τα λάθη που σκοτώνουν πετυχημένες επιχειρήσεις – Μπουραντάς


Τα μεγάλα λάθη που κάνουν επιτυχημένες επιχειρήσεις να εξαφανίζονται. Ο λάθος προσανατολισμός προς τη δράση και όχι τη σκέψη και η παγίδα των «συνταγών επιτυχίας».
«Τίποτα δεν αποτυγχάνει όσο η επιτυχία» (nothing fails like success). Με αυτή τη ρήση, ο καθηγητής R. Pascal εκφράζει το σύνηθες φαινόμενο της αποτυχίας πολλών επιτυχημένων επιχειρήσεων. Για παράδειγμα, από τις 32 εξαιρετικές επιχειρήσεις στις ΗΠΑ που παρουσίασε ο T. Peters στο παγκόσμιο best seller του «In Search of Excellence» τη δεκαετία του 1980, οι μισές δεν ζουν. Το ίδιο και στην Ελλάδα. Πολύ επιτυχημένες επιχειρήσεις μεγάλου μεγέθους και κυρίαρχες στην αγορά (π.χ. Πειραϊκή-Πατραϊκή, Φιξ, πρόσφατα Μαρινόπουλος) χρεοκόπησαν.
Η κατανόηση των αιτιών αυτού του φαινομένου είναι πολύ χρήσιμη για τις επιχειρήσεις που επιδιώκουν να είναι διαρκώς επιτυχημένες. Πάνω σε αυτά τα αίτια στηρίχθηκαν τα επόμενα παγκόσμια best sellers του Μάνατζμεντ, το «Built to Last»(Porras & Collins) και το «Good to Great» (Collins).
Ένα πρώτο αίτιο είναι η αλαζονεία στην οποία συνήθως οδηγεί η επιτυχία. Οι επιτυχημένες επιχειρήσεις αισθάνονται ακαταμάχητες, δεν μαθαίνουν διότι πιστεύουν ότι τα ξέρουν όλα, υποτιμούν τους μικρούς ή νέους παίκτες που μπαίνουν στην αγορά και συμπεριφέρονται υπεροπτικά στους πελάτες και τους εξωτερικούς συνεργάτες τους.
Το δεύτερο αίτιο είναι ο εφησυχασμός (complacency). Επαναπαύονται, δηλαδή, στις δάφνες τους, δεν αλλάζουν έγκαιρα, γίνονται συντηρητικές και δεν καινοτομούν, ενώ το περιβάλλον αλλάζει με γρήγορους ρυθμούς (το γνωστό φαινόμενο του βατράχου στην κατσαρόλα). Σε πολλές επιτυχημένες επιχειρήσεις που αυξάνουν το μέγεθός τους δημιουργείται αδράνεια λόγω γραφειοκρατίας, παγιωμένης κουλτούρας και συσχετισμού συμφερόντων που εμποδίζουν την προσαρμογή στις αλλαγές.
Ένας άλλος σημαντικός λόγος της αδράνειας είναι τα στελέχη και οι εργαζόμενοι που είναι προσανατολισμένοι προς τη δράση και όχι προς τη σκέψη. Χορεύουν όλοι μαζί στη σάλα και δεν ανεβαίνουν να δουν τον χορό από το μπαλκόνι, ώστε να εντοπίσουν προβλήματα ή ευκαιρίες για βελτιωτικές αλλαγές.

Τέταρτη αιτία είναι η παγίδα των «συνταγών επιτυχίας». Αυτό σημαίνει ότι η επιτυχία τους στηρίχθηκε σε σωστές συνταγές, οι οποίες μετατρέπονται σε ισχυρές πεποιθήσεις και στερεότυπα. Όμως, οι συνταγές επιτυχίας του παρελθόντος ή σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον μπορεί να είναι συνταγές αποτυχίας για το παρόν και το μέλλον ή για ένα διαφορετικό περιβάλλον. Αυτές οι συνταγές μπορεί να αφορούν το μάνατζμεντ, τα προϊόντα, τη στρατηγική, το μάρκετινγκ, τη διοίκηση του ανθρώπινου δυναμικού και τις υπόλοιπες λειτουργίες.
Πέμπτον, συχνά υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα μεταξύ γνωρίζω και κάνω (know-do gap). Δηλαδή, όλοι γνωρίζουν πώς πρέπει να γίνουν τα σωστά πράγματα σωστά, αλλά δεν γίνονται λόγω ανικανότητας σχεδιασμού και κυρίως υλοποίησης των αλλαγών. Πάσχουν, δηλαδή, από έλλειμμα ηγεσίας και διοίκησης αλλαγών.
Τέλος, ειδικά για την Ελλάδα, που οι επιχειρήσεις είναι οικογενειακές, συχνή αιτία της αποτυχίας είναι η μη σωστή προετοιμασία των διαδόχων, των επιχειρηματιών και της ανώτατης διοίκησης, που συνήθως ταυτίζονται.
Το αντίδοτο στις παραπάνω αιτίες προφανώς είναι η συνεχής επαγρύπνηση, η εγρήγορση (mindfulness), η προνοητικότητα (proactiveness) και η συνεχής και έγκαιρη προσαρμογή της στρατηγικής, των δομών και της οργάνωσης, των συστημάτων, της κουλτούρας και βεβαίως των στελεχών που αντιστέκονται στις αλλαγές.
Η ευθύνη όλων αυτών αναμφισβήτητα ανήκει σε κάθε στέλεχος, αλλά κυρίως στην ανώτατη διοίκηση -που οφείλει να κάνει πράξη το «άλλαξε προτού αναγκαστείς να αλλάξεις» και να διοικεί μέσω του μέλλοντος και όχι μέσω του παρόντος και του παρελθόντος.
_______________________
Δημήτρης Μπουραντάς, Καθηγητής, διευθυντής Executive MBA στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
    Πηγή: euro2day.gr
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Ὕβρις

Στήν Ἑλληνική μυθολογία ἡ λέξις ὕβρις περιγράφει τήν ὑπεροπτική συμπεριφορά πού ἀγνοεῖ τούς κανόνες τῶν θεῶν ἤ τῆς φύσεως καί ὁδηγεῖ στήν πτῶσι, τήν τιμωρία πού ἐπιβάλλει ἡ Νέμεσις, ἡ θεάπού θεσπίζει ποινές ἐναντίον ἐκείνων πού ἐκτρέπονται στήν ὕβρι. Ἡ Νιόβη συνέκρινε τόν ἑαυτό της μέ τήν θεά Λητώ, τήν μητέρα τοῦ Ἀπόλλωνος καί τῆς Ἀρτέμιδος, καυχόμενη πῶς ἐκείνη εἶχε δεκατέσσερα παιδιά καί ὄχι μόνο δύο. Ὁ Ἀπόλλων ὅταν ἔμαθε γιά τήν προσβολή τῆς μητέρας του ἐσκότωσε τούς ἐπτά γιούς τῆς Νιόβης καί ἡ Ἄρτεμις τίς ἐπτά της κόρες μπροστά στά μάτια τῆς μητέρας τους. Ἡ Νιόβη συντετριμμένη ἀπό τήν ἀπώλεια ὅλης της τῆς οἰκογένειας παρακάλεσε τόν Δία νά τήν λυπηθεῖ καί ἐκεῖνος τήν μεταμόρφωσε σέ βράχο ὥστε τά συναισθήματά της νά γίνουν πέτρινα. Παρόμοια τύχη εἶχε καί ἡ Ἀράχνη ὅταν ἀμφισβήτησε τήν θεά τῆς σοφίας Ἀθηνᾶ σέ κάποιο διαγωνισμό ὑφαντικῆς μέ ἀποτέλεσμα νά μεταμορφωθεῖ σέ ἀρθρόποδο. Ἡ ὕβρις εἶναι πράξις σκοπίμως ἐπιδιώκουσα τήν ἀτίμωσιν τοῦ θύματός της. Ἡ ὕβρις εἶναι προσεκτικά ὑπολογισμένη πράξις ἀποσκοποῦσα στήν πρόκλησιν ντροπῆς τοῦ ἀσθενεστέρου. Ἡ λέξις ὕβρις στόν δυτικό κόσμο -ὅσον ἀκόμα χρησιμοποιεῖται- περιγράφει τήν προσωπικότητα τήν ὁποῖα χαρακτηρίζουν ἡ ἀνόητη καί ἐπικίνδυνη ὑπεροψία καί ἡ ὑπέρμετρη αὐτοπεποίθησις.
Οι πρώτες σε πωλήσεις εταιρείες
Toyota-Yaris-2017-empros 640
Στις πωλήσεις καινούργιων αυτοκινήτων, η Toyota κατέκτησε την πρώτη θέση του 2017 με αρκετή διαφορά από τη δεύτερη Nissan και την τρίτη VW. Η ιαπωνική εταιρεία ολοκλήρωσε το περσινό έτος με 10.026 πωλήσεις, ενώ η Nissan ακολούθησε με 7.194 αυτοκίνητα και η VW με 6.832 πωλήσεις. Αναλυτικά το Top 10 των εταιρειών του 2017:
  1. Toyota: 10.026 πωλήσεις
  2. Nissan: 7.194 πωλήσεις
  3. VW: 6.832 πωλήσεις
  4. Opel: 6.644 πωλήσεις
  5. Peugeot: 6.503 πωλήσεις
  6. Fiat: 6.366 πωλήσεις
  7. Suzuki: 5.364 πωλήσεις
  8. Citroen: 4.107 πωλήσεις
  9. Hyundai: 4.038 πωλήσεις
  10. Mercedes: 3.920 πωλήσεις
Τρίτη 16 Ιανουαρίου 2018
www.a8inea.com
The Air We Breathe
Είχα πριν λίγες μέρες την ευκαιρία να μιλήσω με τον έμπειρο Έλληνα διπλωμάτη, πρέσβη επί τιμή Αλέξανδρο Μαλλιά, ο οποίος ήταν ο πρώτος Διπλωματικός Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην πΓΔΜ και έχει διατελέσει πρέσβης της Αθήνας στη Ουάσιγκτον την περίοδο 2005-2009. Ανάμεσα στα πολλά και εξαιρετικά ενδιαφέροντα που μου είπε για το Μακεδονικό (η σχετική συνέντευξη δημοσιεύεται σήμερα στον Φιλελεύθερο), ήταν και η ανησυχία του ότι, παρά το θετικό κλίμα που εκπέμπεται απ’ τα Σκόπια, μένει να αποδειχθεί αν οι θετικές δηλώσεις από την απέναντι πλευρά οδηγούν σε μια αμοιβαίως αποδεκτή λύση. Προφητικά, θα έλεγα, στάθηκε στο γεγονός ότι τις τελευταίες μέρες, τις θετικές αυτές θέσεις εκφράζουν κυρίως ο πρωθυπουργός Zoran Zaev και οι Αλβανοί ηγέτες που απαρτίζουν τον συνασπισμό, ενώ ο υπουργός Εξωτερικών Nikola Dimitrov είναι σιωπηρός. Εξέφρασε μάλιστα την πεποίθηση ότι αυτό το τελευταίο, κάθε άλλο παρά τυχαίο δεν είναι. “Είναι ο κορυφαίος διπλωμάτης τους, και δύο φορές έχει νικήσει τους Έλληνες ομολόγους του σε δύο μονομαχίες. Η μία, όταν πέτυχε την αναγνώριση της χώρας του από τις ΗΠΑ […] Η δεύτερη, στην καταδίκη μας στη Χάγη, το 2011. Γνωρίζει πώς αναπνέουμε, γνωρίζει τι ποιότητος αέρα αναπνέουμε, και προτού μιλήσουμε, γνωρίζει τι θα πούμε, πώς θα το πούμε και γιατί θα το πούμε.” Ο Dimitrov έσπασε τη σιωπή του, και με δηλώσεις που έκανε σε τηλεοπτικό σταθμό, έβαλε πρακτικά την αρχή της μη αποκλειστικότητας στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, υποστηρίζοντας ότι ο όρος “Μακεδονία” δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο της χώρας μας, καθώς η γεωγραφική περιοχή την οποία προσδιορίζει είναι ιδιαίτερα μεγάλη. “Θα πρέπει να χρησιμοποιείται από τις δύο χώρες με ίσους όρους”, ανέφερε χαρακτηριστικά. Είναι νωρίς για να προεξοφλήσουμε πού θα οδηγηθεί η διαπραγμάτευση μετά τις τελευταίες εξελίξεις, ωστόσο δεν μπορώ παρά να φέρω στο νου μου τον προβληματισμό του Αλέξανδρου Μαλλιά: “Δεν είμαι […] καθόλου βέβαιος ότι η συμφωνία που είναι έτοιμοι να κλείσουν, είναι η ίδια με αυτή που πιστεύουμε εμείς.”