Πώς λεγόταν πριν ονομαστεί Αθήνα; Πώς πήρε το όνομά της η ελληνική πρωτεύουσα;

Η ιστορία της σημερινής πρωτεύουσας της Ελλάδας χάνεται στα βάθη των αιώνων.

Πρόκειται για μία από τις παλαιότερες πόλεις του κόσμου με το όνομά της όλα αυτά τα χρόνια να αλλάζει αρκετές φορές μέχρι να πάρει το τωρινό της όνομα: Αθήνα.
Η καταγεγραμμένη ιστορία της Αθήνας φθάνει ως το 3.200 π.Χ. Το αρχικό όνομα της Αθήνας ήταν Ακτή ή Ακτική και το είχε πάρει από τον πρώτο της βασιλιά, Ακταίο.
Η ίδρυση της Αθήνας χάνεται στην αχλύ του μύθου, καθώς είναι γενικά αποδεκτό ότι προϋπήρχε της Μυκηναϊκής εποχής. Στα πανάρχαια χρόνια της νεολιθικής εποχής, όλη η περιοχή της Αττικής λεγόταν “Κραναά”. Η ονομασία προέρχεται από το επίθετο “κραναός” που σημαίνει τραχύς, πετρώδης, όπως δηλαδή ήταν όλη η βραχώδης Αττική χερσόνησος.
Πρώτοι κάτοικοι της περιοχής θεωρούνται οι Πελασγοί και μετέπειτα, μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, οι Ίωνες (ο γενάρχης Ίων ήταν υιός του Απόλλωνα και της Κρέουσας).
Πρώτος βασιλιάς της πόλης, σύμφωνα με τη μυθολογία, ήταν ο Πελασγός Ακταίος και το αρχικό της όνομα ήταν “Ακτή” ή “Ακτική”. Τον Ακταίο διαδέχθηκε ο γαμπρός του, ”Κέκροπας”, από τον οποίο ονομάστηκε “Κεκροπία”, όπως αναφέρει το tilestwra.
Σύμφωνα με τον Φερεκύδη, ήταν πατέρας του Τελαμώνα και φίλος του Πηλέα.
Σύμφωνα με τον Παυσανία, ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Αττικής. Η κόρη του Άγραυλος παντρεύτηκε τον Κέκροπα, τον οποίο διαδέχτηκε στον θρόνο της Αττικής ο Κραναός, γιος του Ίστρου, ποτάμιου θεού των Σκυθών και σύμμαχος των Τρώων.
Το δεύτερο όνομά της, Κεκροπία, είχε προέλθει από τον βασιλιά Κέκροπα.
Ο Κέκρωψ δέχεται το δώρο της θεάς Αθηνάς, το ιερό δένδρο της ελαίας, κρατήρας 410 π.Χ., ο οποίος διαδέχθηκε τον Ακταίο, αφού παντρεύτηκε την κόρη του.
Σύμφωνα με τον μύθο, το κάτω μέρος του σώματος του ήταν το ίδιο, με αυτό του δράκοντα. Κατά την διάρκεια των χρόνων της βασιλείας του, η θεά Αθηνά και ο Ποσειδών συναγωνίσθηκαν για την προστασία της πόλεως, προσφέροντας δώρα.
Ο Ποσειδών κτύπησε με την τρίαινα του πάνω στον βράχο της Ακροπόλεως και ανέβλυσε μια πηγή με αλμυρό νερό. Από το χτύπημα (τα τρία σημάδια μπορεί να τα δει κανείς πίσω από το Ερέχθειον…) ξεπήδησε και το πρώτο άλογο έτοιμο να υπηρετήσει τον άνθρωπο, ενώ η Αθηνά πρόσφερε ένα δένδρο ελιάς.
Ο μύθος αναφέρει, ότι όλοι οι άνδρες της Αθήνας ψήφισαν για το δώρο του Ποσειδώνα και όλες οι γυναίκες για το δώρο της Αθηνάς και επειδή ήταν μια γυναίκα παραπάνω από τους άνδρες, η θεά Αθηνά προτιμήθηκε και από αυτήν, η πόλη πήρε το όνομα της.
Για να προστατεύσει την πόλη από τους πειρατές της Καρίας από την θάλασσα και τους Βοιωτούς από την ξηρά, ο Κέκρωψ διένειμε την Αττική σε δώδεκα περιοχές, για να διαχειρίζεται καλύτερα τον πληθυσμό: Αφίδναι, Βραυρώνα, Δεκέλεια, Επάκρια, Ελευσίνα, Κεκροπία, Κηφισία, Κυθαιρός, Φάληρο, Σφαιττός, Τετράπολις, Θορικό.
Πρέβεζα
Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια,
θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.
Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μέσα στους θανάτους.
Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει,
για να ζυγίσει, μια “ελλιπή” μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.
Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ’ ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης,
πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.
Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
“υπάρχω;” λες, κι ύστερα “δεν υπάρχεις!”
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο κύριος Νομάρχης.
Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία…
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.


Ιστορίας ανάγνωσμα ….

Οι δωσίλογοι και ο …δωσίκωλος

Αμέσως μετά την Κατοχή συγκροτήθηκαν επιτροπές σε κάθε οργανισμό του Δημοσίου, για να ελέγξουν αν μεταξύ των υπαλλήλων υπήρχαν δωσίλογοι για να τους διώξουν. Η Μαρίκα Κοτοπούλη ήταν μέλος μιας τέτοιας επιτροπής της Λυρικής Σκηνής. Όταν αναφέρθηκε το όνομα ενός πασίγνωστου χορογράφου και χορευτή, που ήταν ομοφυλόφιλος, η μεγάλη ηθοποιός αναφώνησε: «Καλέ, αυτός δεν είναι δωσίλογος, απλά δωσίκωλος!».
Να εξελίσεσαι κάθε μέρα. Μέχρι την τελευταία σου.
Να αγαπάς το διπλανό σου. Πρώτα όμως να αγαπάς τον εαυτό σου. Δεν έχεις άλλο. Μη γελιέσαι. Μόνος έρχεσαι και μόνος φεύγεις από τον κόσμο αυτό. Χωρίς τα παιδιά σου. Χωρίς το αμάξι σου. Χωρίς τα λεφτά σου.
Μόνο η αγάπη χωράει στις αποσκευές σου. Αυτή που πήρες και αυτή που έδωσες.
Μόνο αγάπη υπάρχει.
Γι’ αυτό είσαι εδώ.
Ιστορίας ανάγνωσμα

Όταν ο Αϊνστάιν είπε «όχι» στην πολιτική

Πρότειναν οι συμπατριώτες του στον Αϊνστάιν την προεδρία του κράτους του Ισραήλ.
Όταν εκείνος τους ρώτησε «γιατί;» του απάντησαν:
– Για τις απέραντες γνώσεις σου.
– Είναι αλήθεια, τους είπε, ότι για τη Φύση έχω αρκετές, αλλά για τον άνθρωπο ελάχιστες. Με καλείτε, όμως, όχι για να δαμάσω τη Φύση, αλλά για κάτι δυ­σκολότερο, να κυβερνήσω ανθρώπους. Δεν μπορώ, λοιπόν, παρά να αρνηθώ.
Και αρνήθηκε…

The Future You
Πρόσφατα διάβασα στους New York Times ένα άρθρο για την “προκατάληψη του παρόντος”, την τάση που έχουμε να ιεραρχούμε τις βραχυπρόθεσμες ανάγκες και επιθυμίες μας πάνω απ’ τις τις μακροπρόθεσμες ανάγκες και επιθυμίες μας. 
Δεν πρόκειται για καμιά βαριά φιλοσοφία – βλέπουμε την τάση αυτή να εμφανίζεται συστηματικά στην καθημερινότητά μας. Σκεφτείτε το. Πόσες φορές δεν έχετε κάνει επιλογές σήμερα που υπονομεύουν αν όχι σαμποτάρουν την τύχη του μελλοντικού εαυτού σας; Από το νιοστό ποτήρι κρασί μια καθημερινή, με μια απαιτητική μέρα να ακολουθεί, στα ρούχα που πετάμε βαριεστημένα στην καρέκλα. Στη δουλειά που ενώ ξέρουμε ότι αύριο θα είναι πιο δύσκολη, σήμερα αρνούμαστε να ξεκινήσουμε. Στις αποταμιεύσεις μας, στις καταναλωτικές μας συνήθειες. 
Γιατί είμαστε τόσο κοντόφθαλμοι; Μια θεωρία που μου τράβηξε το ενδιαφέρον υποστηρίζει ότι έχουμε την τάση να αντιμετωπίζουμε το μελλοντικό εαυτό μας ως κάποιον ξένο, κι ας θέτει ο σημερινός μας εαυτός ευθέως τις βάσεις για την επιτυχία ή την αποτυχία αύριο ημών των ιδίων. Ακόμη πιο ενδιαφέρον; Η μελέτη υποστηρίζει ότι κανείς παίρνει καλύτερες αποφάσεις όταν οπτικοποιεί τον μελλοντικό του εαυτό. Άρχισα να το εφαρμόζω, δειλά δειλά, την εβδομάδα που μας πέρασε – υπόσχομαι να επανέλθω στο θέμα με εντυπώσεις.
ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ 21.09.2018 : 02:16

Ελληνικό απόσταγμα: Τσίπουρο

ΜΕΡΟΠΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Φωτογραφία: Shutterstock)
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:Οίνος – Ποτά
Το ελληνικό ποτό, που «ανακαλύψαμε» εκ νέου, συνοδεύει ιδανικά κάθε είδους μεζέ, όλο το χρόνο.
Το τσίπουρο είναι ένα ποτό που άργησε πολύ να προκαλέσει τους γευστικούς μας κάλυκες και να βρει τον δρόμο του στα ποτήρια και στις προτιμήσεις μας.
Τσίπουρο ή τσικουδιά;
Αρχικά να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Ρακή, τσίπουρο και τσικουδιά είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα με διαφορετικές ονομασίες, ανάλογα με την περιοχή παρασκευής τους.
Πρόκειται για απόσταγμα από τα υπολείμματα των σταφυλιών, το οποίο προκύπτει μετά το πάτημα για την παραγωγή μούστου που χρησιμοποιείται για το κρασί.
Η ποιότητα του τελικού προϊόντος εξαρτάται από την ποικιλία του σταφυλιού, τη διαχείριση του καρπού μέχρι να φτάσει στον αποστακτήρα και, το κυριότερο, από την εμπειρία του αποσταγματοποιού, ο οποίος πρέπει να ξέρει πολύ καλά πού ξεκινάει και πού σταματάει, πώς χειρίζεται τις «κεφαλές» και τις «ουρές».
Η τέχνη της απόσταξης
Η απόσταξη χωρίζεται σε κεφαλή, καρδιά και ουρά, η σειρά δηλαδή με την οποία τρέχει το απόσταγμα από τον άμβυκα. Οι κεφαλές έχουν μεγάλο αλκοολικό βαθμό και είναι πλούσιες σε ουσίες, που δίνουν μια «ταγκισμένη» γεύση στο τσίπουρο, ενώ οι ουρές έχουν κάποιες αλκοόλες που βαραίνουν τη γεύση και το άρωμα. Κεφαλές και ουρές πρέπει λοιπόν να απομακρυνθούν, σε αντίθεση με την καρδιά, το μεσαίο δηλαδή κομμάτι της απόσταξης που κρατιέται. Είναι πραγματικά ιδιαίτερα δύσκολο και απαιτεί μεγάλη τέχνη το σωστό «κόψιμο» στη διαδικασία της απόσταξης. Το τελικό απόσταγμα μπορεί να αναμειχθεί με νερό για να φτάσουμε σε λογικούς αλκοολικούς βαθμούς, δηλαδή κάπου ανάμεσα στους 38 και 45 vol.
Με γλυκανισο ή χωρίς
Πραγματικά είναι αποκλειστικά θέμα προσωπικού γούστου! Το σίγουρο είναι ότι η προσθήκη γλυκάνισου κάνει το τσίπουρο να ασπρίζει, να «γαλανώνει», όπως χαρακτηριστικά λένε, με την προσθήκη νερού ή πάγου. Κάτι που δεν συμβαίνει ποτέ στην κρητική τσικουδιά, όπου το γλυκάνισο δεν χρησιμοποιείται. Αν σας αρέσει η γλυκανισάτη γεύση, πρέπει να σας πω ότι το αιθέριο έλαιο που περιέχει ο καρπός του γλυκάνισου είναι ιδιαίτερα ορεκτικός και βοηθάει στην καλή λειτουργία της πέψης.
Το σερβίρισμα
Αν έχετε ένα εξαιρετικό τσίπουρο και θέλετε πραγματικά να το απολαύσετε προμηθευτείτε τα ειδικά για λευκά αποστάγματα ποτήρια με ψηλό πόδι, ανοιχτή «κοιλίτσα» και στενό λαιμό ή χρησιμοποιήστε την τουλίπα του λευκού κρασιού. Παγώστε το τσίπουρο στην κατάψυξη μερικές ώρες πριν το καταναλώσετε.
Μπορεί να σερβιριστεί με εκατοντάδες τρόπους. Συνοδεύοντας καφέ και λουκούμι ή γλυκό του κουταλιού, όπως κάνουν ακόμα στα μοναστήρια, ή δίπλα σε ένα εκλεκτό χαβιάρι!
Κάποιοι ισχυρίζονται ότι το ούζο είναι ιδανικό για τους θαλασσινούς μεζέδες και το τσίπουρο για τους στεριανούς. Εγώ λέω ότι το τσίπουρο είναι ιδανικό για κάθε είδους καλοφτιαγμένους μεζέδες. Τσίπουρο με θαλασσινά στα μαγαζιά της Νέα Λαμψάκου στην Εύβοια είναι μια πανδαισία, τσίπουρο με λίγη αλευρόπιτα και ένα λουκανικάκι στα Ζαγοροχώρια μια άλλη.
Πάντως, το τσίπουρο κατά τη γνώμη μου λατρεύει τους Ενα καλό τσίπουρο μπορεί να έχει αρώματα: τριαντάφυλλου, βανίλιας, ροδάκινου, μπανάνας, μπαχαρικών, μήλου, φουντουκιού, φράουλας, καπνού, φασκόμηλου, εξωτικών φρούτων. Επίσης, ένα τσίπουρο είναι σίγουρα ελαττωματικό αν μυρίζει ταγκισμένο βούτυρο, αυγό, σάπιο χόρτο, διαλυτικό, πετρέλαιο και συνθετικές ύλες ή μούχλα.