ΟΡΕΙΝΟΣ

Απόσπασμα από το: Αλφόνσο και Κοντσιτα .

…Η γειτονιά,το σχολείο, οι σπουδές αργότερα, ο στρατός, η δουλειά, καθορίζουν πιο αποφασιστικά από τα δικά μας γούστα, τις αποφάσεις και τις επιλογές, τον κύκλο των ανθρώπων που γίνονται φίλοι μας.

Αυτά όλα, που μοιάζουν με το μαγικό αποτέλεσμα μιας καλής τύχης ή της ικανότητας μας να δείχνουμε στους άλλους την αξία μας, αυτά που θεωρούμε πως προέρχονται από την προσέγγιση αδελφών ψυχών, καταλαβαίνουμε κάποια στιγμή πως δεν ήταν παρά μια προκαθορισμένη σειρά από αιτιατά των βασικών συνθηκών της ζωής μας.

Από μια άποψη καλύτερα έτσι. Αυτή η γνώση έρχεται την εποχή που οι παρέες και οι φιλίες παύουν να έχουν τόσο μεγάλη σημασία, σε μια εποχή που κάποιοι από μας καταφέρνουν να τα βρούν με τον εαυτό τους και καταλαβαίνουν πως η μόνη δυνατή σχέση είναι με αυτόν και όχι με τους άλλους.

Οι απογοητεύσεις, οι παρεξηγήσεις, οι καυγάδες, που διαλύουν τις νεανικές μας φιλίες και σκορπίζουν τα αγόρια και τα κορίτσια που κάποτε νόμιζαν πως όλη τους η ζωή θα περνούσε ανάμεσα τους σημερινούς τους φίλους, έρχονται να υπογραμμίσουν, χαμηλόφωνα αλλά επίμονα, καθώς περνούν τα χρόνια, πως οι σχέσεις των ανθρώπων έχουν πάψει να είναι ουσιαστικές και δεν αποτελούν παρά επίφαση σχέσεων, επίφαση φιλίας, επίφαση ερώτων .

….

πλούτος και εξουσία, μπορούν να γεννήσουν ψευδαισθήσεις κενές περιεχομένου. 

Απληστία και φιλαργυρία είναι σοβαρές ασθένειες, καταστροφικές για το σύστημα που τις παράγει.

Κεϋνς

Να είστε ευγνώμονες. Ακούγεται εύκολο. Έτσι δεν είναι; Αλλά δεν είναι πάντα. Δεν χρειάζεται να είναι η μέρα των ευχαριστιών για εσάς ώστε να είστε ευγνώμονες και να εκφράσετε αυτή την ευγνωμοσύνη.

Cheryl Rainfield, καλλιτέχνιδα και συγγραφέας

Βλέπουμε πλέον την Ελλάδα να μη στέκεται παθητικά, παρακολουθώντας τις κινήσεις της Τουρκίας, αναζητώντας μόνο στήριξη από εταίρους και συμμάχους αμφιβόλου πιστότητας. Είναι ίσως η πρώτη φορά που η χώρα μας παίρνει αποφασιστικές πρωτοβουλίες, μοιράζει εκείνη το χαρτί και ταυτοχρόνως παίζει με βάση τους κανόνες του παιχνιδιού .

…..

To πιθανότερο είναι ότι αυτή η πετυχημένη συμφωνία θα κλείσει κάποια θέματα και θα ανοίξει κάποια άλλα, με μεγαλύτερες εντάσεις, ίσως και ακραίες συνθήκες. Ωστόσο βλέπουμε πλέον την Ελλάδα να μη στέκεται παθητικά, παρακολουθώντας τις κινήσεις της Τουρκίας, αναζητώντας μόνο στήριξη από εταίρους και συμμάχους αμφιβόλου πιστότητας. Είναι ίσως η πρώτη φορά που η χώρα μας παίρνει αποφασιστικές πρωτοβουλίες, μοιράζει εκείνη το χαρτί και ταυτοχρόνως παίζει με βάση τους κανόνες του παιχνιδιού. Αρκεί να είναι έτοιμη και όταν εμφανιστούν τα πιστόλια πάνω στο τραπέζι.

Πηγή: Protagon.gr

Κώστας Γιαννακίδη

Ραστώνη, ραχάτι, ντόλτσε φαρ νιέντε. Είναι γλυκό να μην κάνεις τίποτα, αν βέβαια μπορείς να το αντέξεις οικονομικά, αν δεν είναι αναγκαστική η απραξία. Αλλιώς, γίνεται εφιάλτης….

Gikas χορηγία

Σχόλιο από Αλέξη Παπαχελά .

Σκεφθείτε για μια στιγμή έναν άνθρωπο αυτοδημιούργητο, ο οποίος διάβασε και δούλεψε πολύ για να φθάσει ψηλά. Χωρίς ιδιαίτερες διασυνδέσεις, κατάφερε κάτι σπάνιο σε αυτόν τον τόπο: να αναγνωρισθεί γι’ αυτό που είναι, όχι γι’ αυτούς που ξέρει ή επειδή είχε «πλάτες».

Κάποια στιγμή που η πατρίδα τον χρειάστηκε τα έδωσε όλα. Δούλευε νύχτα-μέρα, σταμάτησε το κομμάτι της εργασίας του από το οποίο μπορούσε να ζήσει και αφοσιώθηκε στο καθήκον του. Η συντριπτική πλειονότητα των συμπολιτών του τον αποδέχθηκε σαν έναν άριστο, έναν ειδικό στον οποίο μπορούσε να βασιστεί τις δύσκολες ώρες μιας πρωτόγνωρης κρίσης. Τους κέρδισαν το απλό στυλ του, η γνώση και η ευαισθησία του.

Κάθε κοινωνία έχει, όμως, και ένα σκοτεινό κομμάτι. Ειδικά στην εποχή μας. Το μίσος, η συνωμοσιολογία, η ανάγκη να γκρεμίσεις ό,τι στέκεται όρθιο στον τόπο είναι δυνάμεις ισχυρές, με τις οποίες δύσκολα παλεύει κάποιος. Ξαφνικά, ένας άνθρωπος που είχε μάθει να ζει με την οικογένειά του, την επιστήμη του και την πίστη του βρέθηκε αντιμέτωπος με το «κτήνος». Αρχισαν οι απειλές, ακόμη και για τη ζωή του. Οι βρώμικες επιθέσεις έδιναν κι έπαιρναν μαζί με αγωγές διαφόρων. Είναι πολύ δύσκολο να μπει κανείς στη θέση του. Από την «ησυχία» σου να βρίσκεσαι στο μάτι ενός κυκλώνα. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που δεν έχει, ευτυχώς, αποκτήσει τη χοντρή «πέτσα» πολιτικών, δημοσιογράφων κ.ά. που έχουν ψηθεί στο αφόρητο ελληνικό καμίνι της δημόσιας ζωής. Δεν έχει συνηθίσει τις υπεργολαβικές επιθέσεις, τη δολοφονία χαρακτήρα με τόνους λάσπης, τις μεταμεσονύχτιες κατάρες ψεκασμένων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Προφανώς νιώθει ευάλωτος και ίσως να αναρωτιέται μέσα του «γιατί έμπλεξα;». Διότι χρήματα δεν έβγαλε· μάλλον έχασε.

Αυτή είναι μία από τις μεγαλύτερες κατάρες του τόπου σήμερα. Οι καλοί, οι σοβαροί, οι σεμνοί φοβούνται να ασχοληθούν με τον δημόσιο βίο, για να μην «μπλέξουν». Αν δεν υπάρξει μια «συνωμοσία του καλού» από όλες τις υπεύθυνες πολιτικές δυνάμεις και τους σοβαρούς Ελληνες για να προστατευθούν τέτοιοι άνθρωποι και να μπορεί η ελληνική πολιτεία να τους ανταμείψει επαρκώς, θα περάσουμε πολύ δύσκολα. Γιατί στην επόμενη πανδημία, κρίση ή ό,τι άλλο βρούμε στον δρόμο μας ως χώρα, θα ψάχνουμε να βρούμε ανθρώπους να προσφέρουν κι εκείνοι θα κρύβονται.

Φανταστείτε μια στιγμή, ότι γεννήθηκες το 1900.

Όταν είσαι 14 αρχίζει ο Α ‘ Παγκόσμιος Πόλεμος και αυτός τελειώνει όταν είσαι 18 με θάνατο 22 εκατομμυρίων.

Λίγο μετά, μια παγκόσμια πανδημία, η ισπανική γρίπη, σκοτώνει 50 εκατομμύρια ανθρώπους. Βγαίνεις ζωντανός και σώος, είσαι 20 χρονών.

Τότε στα 29 σου, επιβιώνεις από την παγκόσμια οικονομική κρίση που ξεκίνησε με την κατάρρευση του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης, προκαλώντας πληθωρισμό, ανεργία και λιμό.

Στις 33, οι Ναζί έρχονται στην εξουσία.

Είσαι 39 όταν αρχίζει ο Β ‘ Παγκόσμιος Πόλεμος και τελειώνει όταν είσαι 45 Κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος, πεθαίνουν 6 εκατομμύρια Εβραίοι. Θα υπάρξουν πάνω από 60 εκατομμύρια θάνατοι συνολικά.

Όταν είσαι 52 ξεκινά ο Πόλεμος της Κορέας.

Όταν είσαι 64, ο πόλεμος του Βιετνάμ αρχίζει και τελειώνει όταν είσαι 75

Ένα παιδί που γεννήθηκε το 1985 πιστεύει ότι οι παππούδες του δεν έχουν ιδέα πόσο δύσκολη είναι η ζωή, αλλά έχουν επιβιώσει από αρκετούς πολέμους και καταστροφές.

Ένα παιδί που γεννήθηκε το 1995 και σήμερα 25 χρονών πιστεύει ότι ήρθε το τέλος του κόσμου όταν το πακέτο του στο Amazon παίρνει περισσότερες από τρεις μέρες για να φτάσει ή όταν δεν παίρνει περισσότερα από 15 ” likes ” για τη φωτογραφία του δημοσιεύτηκε στο Facebook ή στο Instagram…

Το 2020, πολλοί από εμάς ζούμε με άνεση, έχουμε πρόσβαση σε διάφορες πηγές διασκέδασης στο σπίτι και μπορούμε χάρη στα κυβερνητικά βοηθήματα να επιβιώσουν ειρηνικά από μια νέα πανδημία.

Αλλά οι άνθρωποι διαμαρτύρονται γιατί για αρκετές εβδομάδες πρέπει να μείνουν περιορισμένοι στα σπίτια τους. Κι όμως έχουν ρεύμα, τηλέφωνο, φαγητό, ζεστό νερό και στέγη στο κεφάλι τους.

Τίποτα από αυτά δεν υπήρχε κάποτε. Αλλά η ανθρωπότητα επέζησε πολύ πιο σοβαρές περιστάσεις και ποτέ δεν έχασε τη χαρά της ζωής.

Και εδώ και μέρες παραπονιόμαστε γιατί πρέπει να φοράμε μάσκες για να μπούμε σε σούπερ μάρκετ, ψώνια, μέσα μαζικής μεταφοράς…

Ίσως ήρθε η ώρα να είσαι λιγότερο εγωιστής, να σταματήσεις να παραπονιέσαι και να κλάψεις.

-” Άγνωστος συγγραφέας ”

Είναι πιο δύσκολο από ότι ακούγεται, αλλά προσπαθήστε να θυμάστε ότι το να ανησυχείτε σήμερα δε θα αλλάξει αυτό που θα συμβεί αύριο. Κάθε δευτερόλεπτο που ξοδεύετε για να ανησυχείτε για το μέλλον είναι ένα δευτερόλεπτο από το παρόν που το έχετε πετάξει. Επειδή η ανησυχία, σας πετάει από το τώρα και σας μεταφέρει στη σφαίρα των μελλοντικών πιθανοτήτων, είναι αδύνατον να ζήσετε το τώρα και να ανησυχείτε την ίδια στιγμή.

Cheryl Rainfield, καλλιτέχνιδα και συγγραφέας.