Απόσπασμα από το: Αλφόνσο και Κοντσιτα .
…Η γειτονιά,το σχολείο, οι σπουδές αργότερα, ο στρατός, η δουλειά, καθορίζουν πιο αποφασιστικά από τα δικά μας γούστα, τις αποφάσεις και τις επιλογές, τον κύκλο των ανθρώπων που γίνονται φίλοι μας.
Αυτά όλα, που μοιάζουν με το μαγικό αποτέλεσμα μιας καλής τύχης ή της ικανότητας μας να δείχνουμε στους άλλους την αξία μας, αυτά που θεωρούμε πως προέρχονται από την προσέγγιση αδελφών ψυχών, καταλαβαίνουμε κάποια στιγμή πως δεν ήταν παρά μια προκαθορισμένη σειρά από αιτιατά των βασικών συνθηκών της ζωής μας.
Από μια άποψη καλύτερα έτσι. Αυτή η γνώση έρχεται την εποχή που οι παρέες και οι φιλίες παύουν να έχουν τόσο μεγάλη σημασία, σε μια εποχή που κάποιοι από μας καταφέρνουν να τα βρούν με τον εαυτό τους και καταλαβαίνουν πως η μόνη δυνατή σχέση είναι με αυτόν και όχι με τους άλλους.
Οι απογοητεύσεις, οι παρεξηγήσεις, οι καυγάδες, που διαλύουν τις νεανικές μας φιλίες και σκορπίζουν τα αγόρια και τα κορίτσια που κάποτε νόμιζαν πως όλη τους η ζωή θα περνούσε ανάμεσα τους σημερινούς τους φίλους, έρχονται να υπογραμμίσουν, χαμηλόφωνα αλλά επίμονα, καθώς περνούν τα χρόνια, πως οι σχέσεις των ανθρώπων έχουν πάψει να είναι ουσιαστικές και δεν αποτελούν παρά επίφαση σχέσεων, επίφαση φιλίας, επίφαση ερώτων .
….
