Συντάκτης: Kostas Bertsias

Η συνθήκη μοιάζει σαν «ημερολόγιο καταστρώματος». Απλά, αυτό το καράβι βρίσκεται σε φουρτούνα. Και στην ουσία προετοιμάζεται για να…

αντέξει στα πιο μεγάλα κύματα. Δεν είναι εύκολο να καταλάβει κάποιος το πού πρέπει να δώσει προτεραιότητα. Στις ατομικές του ευθύνες και υποχρεώσεις; Στις πολιτικές-ιδεολογικές προσεγγίσεις; Στο ανθρωπιστικό δράμα; Στις επιστημονικές αναφορές; Στις εμπειρικές καταγραφές από την καθημερινότητά του; Ευτυχώς ή δυστυχώς, σε όλα μαζί. Με τη σωστή δοσολογία και στη σωστή σειρά. Στα σιωπηλά (ή μη), όλοι δοκιμαζόμαστε και το ξέρουμε πολύ καλά. Για να επανέλθει η γαλήνη θα «μουσκέψουμε» πολύ…

Σε τέτοιες ειδικές συγκυρίες, η ποικιλομορφία λαμβάνει μία σπάνια χροιά. Κάποιες στιγμές λυγίζεις σαν άνθρωπος, κάποιες σκληραίνεις απότομα. Πότε οι σκέψεις σου σε δυναμώνουν και θέλεις να ξεχυθείς για να επιλύσεις κάθε πρόβλημα, πότε πρέπει εσύ ο ίδιος να σταματήσεις τις σκέψεις σου για να συνεχίσεις (με μεγαλύτερη ρέγουλα) αν θες να είσαι επαρκής σε αυτά που πρέπει να κάνεις. Είναι η ώρα που όλα σταχυολογούνται. Ερμηνείες του φαινομένου ως προς τη «φυσιολογία» του, θεωρίες συνωμοσίας και γεωπολιτικές αναζητήσεις (ως προς τα αίτια της ύπαρξής του), οικονομικές προεκτάσεις, εκτιμήσεις για τη μελλοντική πορεία στους επόμενους μήνες, αλγόριθμοι, μαθηματικά μοντέλα, διερεύνηση του γονιδιώματος του ιού, πιθανές άμεσες θεραπείες, μακροπρόθεσμη μαζική χρήση εμβολίου, κοκ. Και όλα αυτά ενώ γνωρίζουμε όλοι πως ο αριθμός κρουσμάτων και ο αριθμός των θυμάτων δεν γυρίζει πίσω…

Αυτό που προέχει είναι να μη χάσουμε την ψυχραιμία μας τώρα. Γιατί το αποτέλεσμα των κινήσεων όλων μας αυτές τις μέρες, στην αναλογία σωστού και λάθους που προσομοιάζει σε μία ρεαλιστική ανθρώπινη λειτουργικότητα, στην κυριολεξία θα κρίνει το τι θα γίνει σε λίγο καιρό. Τι έκταση θα έχει το φαινόμενο, με απλά λόγια. Δεν πρέπει να εναποθέσει κάποιος την εντατικοποίηση των απαραίτητων δικών του ενεργειών για το διάστημα που τα πράγματα ενδεχομένως να είναι πολύ δύσκολα έως ελαχίστως αντιμετωπίσιμα. Αλλά, στο τώρα, στις επόμενες εβδομάδες, για να μείνει η κλίμακα στο «δύσκολα». Μέχρι να επιστρέψει ο ήλιος στη θέση του. Σταδιακά, αλλά αναπότρεπτα…

Ως προς τις διάχυτες κοινωνικές προτροπές για να μείνει ο κόσμος στο σπίτι του, δίπλα στην επιτακτικότητα της τήρησης των μέτρων (που δεν μπορεί να εκφραστεί καλώς ή κακώς παρά μονάχα με σχεδόν απόλυτο τρόπο) χρειάζεται να αναδειχθεί η διττή σημασία της προσφοράς στους υπόλοιπους. Ας αισθανθεί ο καθένας την υποχρέωση να τηρήσει τα μέτρα ως καθήκον απέναντι στους γύρω του, αλλά και ως μία προσωπική υπόθεση. Που θα τον αναβαθμίσει, που θα τον κάνει πραγματικά χρήσιμο και θα του δώσει ένα πολύ καλό και ουσιαστικό συνάμα λόγο να αισθάνεται περήφανος για τον εαυτό του. Αυτόν τον «εγωισμό», τον «εγωισμό προσφοράς», τον έχει απόλυτη ανάγκη το κοινωνικό σύνολο. Ενώ ο κακός εγωισμός ήταν, είναι και θα είναι για πάντα βασικός συντελεστής καταστροφικών συνεπειών. Δεν θέλουμε ανθρώπους που αισθάνονται καταναγκασμούς που «στερούν την ελευθερία τους», αλλά αποφασισμένους με κίνητρο να νικήσουν την πανδημία και να διευρύνουν το ποσοστό ελευθερίας που τους αναλογεί. Υπάρχει διαφορά…

Κώστας Μαρούντας

efsyn.gr

του Μάρκου Ψυχάρη //

Είναι η εποχή που οι λαοί πρέπει να χάσουν την αυτοπεποίθησή τους. Είναι, για παράδειγμα, η εποχή που στην Ελλάδα η εκκλησία μπορεί να ανοίγει και να κλείνει το “μαγαζί” της, αδιαφορώντας για τις εντολές της επίσημης ιατρικής κοινότητας. Είναι η εποχή που η ανεκτίμητη πληροφορία μπορεί να γίνει τάση, να γίνει ιδέα, να κινητοποιήσει ομάδες απροστάτευτων ανθρώπων σε λύσεις που δίνουν έδαφος στην άνετη παραπλάνησή τους.

Ο γλωσσολόγος Νόαμ Τσόμσκι έχει συμπυκνώσει σε δέκα “βήματα” τη σχέση που αναπτύσσουν κυβερνήσεις και θεσμοί με τα ακροατήριά τους. Από τη Βρετανία του Μπόρις Τζόνσον και της “Ανοσίας της Αγέλης” στην ελληνική πραγματικότητα όπου υπουργοί τύπου Άδωνι Γεωργιάδη ή αρχηγοί κομμάτων τύπου Βελόπουλου κυκλοφορούν ανάμεσά μας ορίζοντας μέσα από ΜΜΕ τη σχέση που πρέπει να έχουν τα ακροατήριά τους ανάμεσα στο ηθικό και το ανήθικο, την αλήθεια και το ψέμα, την ιστορία και την ιστορική πλάνη.

Ο Τσόμσκι καταφέρνει να παρουσιάσει ένα “δεκάλογο” που συναντάς, σχεδόν, σε κάθε δημόσιο βήμα σου. Πια η σχέση των κρατών και των κυβερνήσεων με τους λαούς φαντάζει απίστευτα δεδομένη. Απόλυτα προσαρμοσμένη στη μη άποψη που πρέπει να έχουν οι δεύτεροι.

 

1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ

Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής.

2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ

Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί. Για παράδειγμα: Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος της ελευθερίας. Ή ακόμα: Δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών.

3. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ

Για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο, επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός): ανύπαρκτο κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία, μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.

4. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΒΟΛΗΣ

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία» εξασφαλίζοντας τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντάς τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ’ ό,τι μία άμεση. Κατά πρώτον επειδή η προσπάθεια δεν καταβάλλεται άμεσα και κατά δεύτερον επειδή το κοινό, η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν. Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.

5. ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ ΛΟΓΟΥ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά υστερημένος.Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί; «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αυτό λόγω της υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

6. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη, η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.

7. Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του… «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ των κατώτερων και των ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

8. ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος κι αμόρφωτος, ότι είναι κουλ τα ναρκωτικά, τα τατουάζ, η ομοφυλοφιλία, η πορνεία, η διαστροφή κάθε τι παράλογο κι αντιεπιβιωτικό …

9. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΝΟΧΗΣ

Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους, των ικανοτήτων ή των προσπαθειών τους.Έτσι, τα άτομα αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, της οποίας απόρροια είναι η αναστολή της δράσης. Και χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση.

10. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠ’ Ο,ΤΙ ΑΥΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ

Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, η ταχεία πρόοδος της επιστήμης έχει δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κενό μεταξύ των γνώσεων του κοινού και εκείνων που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση των ανθρώπων, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ’ ό,τι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια ασκούν στους εαυτούς τους.

με πληροφορίες: terrapapers.com

ΑΝΕΜΟΙ

Άκου κι εμάς που μόλις εγυρίσαμε

νησιά και πολιτείες που γνωρίσαμε

Κρήτη και Μυτιλήνη Σάμο κι Iκαριά

Νάξο και Σαντορίνη Ρόδο Κέρκυρα

Σπίτια μεγάλα κι άσπρα σπίτια βουερά*

πάνω στη μαύρη πέτρα πάνω στα νερά

Ξάνθη Θεσσαλονίκη Βέροια Καστοριά

Γιάννενα Μεσολόγγι Σπάρτη και Μυστρά

Καμπαναριά και στέγες μες στη συννεφιά

κι όλα μαζί μια λύπη και μιαν ομορφιά

Ελύτης

Ολόκληρος ο κόσμος έχει επηρεαστεί από ένα φαινόμενο το οποίο δεν είναι σε θέση να το διαχειριστεί αποτελεσματικά και για την διάρκεια του οποίου κανείς δεν μπορεί να κάνει σοβαρές προβλέψεις.

Οι οικονομικές επιπτώσεις της νέας πανδημίας του κορωνοϊού δεν πρέπει να θεωρηθούν ως ένα συνηθισμένο πρόβλημα. Αντίθετα, ο κόσμος θα μπορούσε να γίνει μάρτυρας μιας θεμελιώδους αλλαγής στην ίδια την φύση της παγκόσμιας οικονομίας.

Ο κοορωνοϊός αυτή τη στιγμή έχει χτυπήσει τόσο την προσφορά όσο και ζήτηση δημιουργώντας μία άνευ προηγουμένου κατάσταση, εργοστάσια αδυνατούν να παράξουν και άνθρωποι αδυνατούν να αγοράσουν, ως αποτέλεσμα ο κόσμος αντιμετωπίζει την προοπτική μιας βαθιάς μετατόπισης:

Μια επιστροφή στην φυσική -δηλαδή στην αυτάρκη- οικονομία.

Η πόλη είναι ιδανική για επιβίωση όταν όλα λειτουργούν ρολόι, αν όμως η αλυσίδα παραγωγής «σπάσει» τότε γίνεται παντελώς ακατάλληλη κι επικίνδυνη. (δεν υπάρχει δυνατότητα καλλιέργειας, πόσιμου νερού κτλπ)

Αυτή η μετατόπιση είναι ακριβώς το αντίθετο της παγκοσμιοποίησης, αφού η επιστροφή στην φυσική οικονομία σημαίνει ότι  τα έθνη θα ακολουθήσουν τους πολίτες και θα κινηθούν κι εκείνα προς την αυτάρκεια. 

Αυτή η κίνηση δεν είναι αναπόφευκτη. Εάν οι εθνικές κυβερνήσεις μπορέσουν να ελέγξουν ή να ξεπεράσουν την τρέχουσα κρίση μέσα στους επόμενους έξι ή 12 μήνες, ο κόσμος θα επανέλθει στην πορεία της παγκοσμιοποίησης.

Αλλά αν η κρίση συνεχιστεί, η παγκοσμιοποίηση θα μπορούσε να ξηλωθεί. Όσο περισσότερο διαρκεί η κρίση και όσο περισσότερο υπάρχουν εμπόδια στην ελεύθερη ροή ανθρώπων, αγαθών και κεφαλαίων, τόσο περισσότερο η κατάσταση των πραγμάτων θα καταλήξει να φαίνεται φυσιολογική.

Θα δημιουργηθούν ειδικά συμφέροντα για να την διατηρήσουν, και ο συνεχιζόμενος φόβος μιας άλλης επιδημίας μπορεί να παρακινήσει τις εκκλήσεις για εθνική αυτάρκεια.

Η μετακίνηση προς την φυσική οικονομία δεν θα οδηγείται μόνο από τις συνήθεις οικονομικές πιέσεις, αλλά από πολύ περισσότερο θεμελιώδεις ανησυχίες, δηλαδή την επιδημική ασθένεια και τον φόβο του θανάτου. 

Στην παρούσα κρίση, αν μπορείτε να παράγετε το δικό σας φαγητό, αν δεν εξαρτάστε από τον ηλεκτρισμό ή από το νερό που παρέχεται από κοινωφελείς εταιρείες, δεν είστε μόνο ασφαλείς από τις διαταραχές που μπορεί να προκύψουν στις αλυσίδες εφοδιασμού τροφίμων ή στην παροχή ηλεκτρικού ρεύματος και νερού˙ είστε επίσης ασφαλέστεροι από το να μολυνθείτε, επειδή δεν εξαρτάστε από τα τρόφιμα που παρασκευάζονται από κάποιον άλλο που μπορεί να έχει μολυνθεί, ούτε χρειάζεστε τεχνίτες, οι οποίοι μπορεί επίσης να έχουν μολυνθεί, για να έρθουν να επιδιορθώσουν οτιδήποτε στο σπίτι σας.

Όσο λιγότερο χρειάζεστε άλλους, τόσο ασφαλέστεροι και καλύτερα είστε. Όλα όσα αποτελούσαν πλεονέκτημα σε μια ιδιαίτερα εξειδικευμένη οικονομία τώρα μετατρέπονται σε μειονέκτημα, και το αντίστροφο.

Παρόλα αυτά, το ανθρώπινος κόστος της νόσου θα είναι το πιο σημαντικό και αυτό που θα μπορούσε να οδηγήσει σε κοινωνική διάσπαση.

Καθώς οι άνθρωποι θα γίνουν ανίκανοι να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους, θα δημιουργήσουν διαδοχικά σοκ, από εξώσεις κατοικιών μέχρι τραπεζικές κρίσεις.

Όσοι θα αφεθούν να μείνουν απελπισμένοι, άνεργοι και χωρίς περιουσιακά στοιχεία θα μπορούσαν εύκολα να στραφούν εναντίον εκείνων που είναι καλύτερα. Ήδη, περίπου το 30% των Αμερικανών έχει μηδενικό ή αρνητικό πλούτο και 1.500.000 εκατομμύρια Έλληνες έμειναν χωρίς εισόδημα σε μία νύχτα λόγω των μέτρων κατά του κορωνοϊού.

Εάν από την τρέχουσα κρίση προκύψουν περισσότερα άτομα που δεν θα έχουν ούτε χρήματα, ούτε δουλειά ούτε πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη, και αν αυτοί οι άνθρωποι γίνουν απελπισμένοι και οργισμένοι, σκηνές όπως η πρόσφατη απόδραση των κρατουμένων στην Ιταλία ή η λεηλασία που ακολούθησε τον τυφώνα Κατρίνα στη Νέα Ορλεάνη το 2005, θα μπορούσε να γίνουν συνηθισμένες.

Εάν οι κυβερνήσεις πρέπει να καταφύγουν στην χρήση παραστρατιωτικών ή στρατιωτικών δυνάμεων για να καταστείλουν, για παράδειγμα, ταραχές ή επιθέσεις σε ιδιοκτησίες, οι κοινωνίες θα μπορούσαν να αρχίσουν να αποσυντίθενται.

Έτσι, ο κύριος (ίσως και ο μοναδικός) στόχος της οικονομικής πολιτικής σήμερα πρέπει να είναι η πρόληψη της κοινωνικής κατάρρευσης. Ο σημαντικότερος ρόλος που μπορεί να διαδραματίσει η οικονομική πολιτική τώρα είναι να διατηρήσει τους κοινωνικούς δεσμούς ισχυρούς κάτω από αυτή την εξαιρετική πίεση.

Πηγή: pronews.gr

 

Life Support

της Μαριάννας Σκυλακάκη

Ενώ για τώρα προέχει η προστασία της υγείας μας, οι οικονομικοί παράμετροι της πρωτόγνωρης αυτής κρίσης που βιώνουμε είναι στο μυαλό όλων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα αντιμετωπίσουμε δυσκολίες βραχυπρόθεσμα, ενώ είναι σαφές ότι κάποιοι θα πληγούν δυσανάλογα, αυτούς θα πρέπει να έχουμε στο νου μας και να φροντίσουμε κατά προτεραιότητα.

Στον απόηχο της παρατεταμένης και σφοδρής κρίσης την οποία νιώθαμε ότι επιτέλους είχαμε προσπεράσει, είναι προφανές ότι πολλοί συνάνθρωποί μας και πολλές από τις πολύ μικρές, μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας μας, δεν έχουν μεγάλα περιθώρια για να αντεπεξέλθουν στις νέες συνθήκες.

Τεράστιο μέρος της οικονομίας μας έχει παγώσει, έχει μπει κυριολεκτικά “σε καταστολή”, και πρέπει να κρατηθεί ζωντανή για όσο χρειαστεί. Δεν ξέρουμε όμως για πόσο καιρό θα παραμείνει σε αυτή την κατάσταση, κι αυτό δυσκολεύει τα πράγματα. Πρέπει επίσης να έχουμε κρατήσει κάποια “εφόδια” για τη συνέχεια, για όταν θα χρειαστεί να ξυπνήσουμε τον “ασθενή” και να αναπνεύσει ξανά μόνος του.

Οι ενέργειες της πολιτείας και τα μέτρα που έχουν μέχρι στιγμής ανακοινωθεί, προσπαθούν να λύσουν μια δύσκολη εξίσωση, με όσο το δυνατόν πιο δίκαιο και ορθολογικό τρόπο. Τα δημοσιονομικά περιθώρια αυξήθηκαν μετά την πρόσφατη απόφαση του Eurogroup, ενώ η ένεση ρευστότητας που συνεπάγεται το γεγονός ότι η χώρα μας συμπεριλήφθηκε για πρώτη φορά στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας είναι εξαιρετικά θετική είδηση.

Η βραχυπρόθεσμη αβεβαιότητα πάντως παραμένει. Η μάχη στο πεδίο της οικονομίας θα πρέπει να συνεχίσει να δίνεται, σε όλα τα επίπεδα, καθημερινά.

Από τον Γιάννη Αναγνωστάκη στάλθηκε η παρακάτω ανάρτηση:

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,

Ζοῦμε τούτες τὶς μέρες μία παγκόσμια ἀπειλή. Ὁλόκληρος ὁ κόσμος βλέπει μὲ φόβο, ἀγωνία καὶ στέκεται μὲ ἀμηχανία ἀπέναντι στὴν ἐπέλαση τοῦ COVID – 19. Ἄν θέλουμε νὰ δοῦμε βαθύτερα, γιὰ μία ἀκόμη φορά ὁ ὑπερφίαλος καὶ δῆθεν παντοδύναμος ἄνθρωπος προσγειώνεται, ταπεινώνεται, γιὰ νὰ μὴν πῶ, ἐξευτελίζεται. Ἕνας ἀκόμη Πύργος τῆς Βαβέλ καταρέει. «Καὶ ἦν ἡ πτώσις αὐτοῦ μεγάλη». Ἔρχεται ἕνας ἰός καὶ τὰ διαλύει ὅλα. Τίποτα δὲν εἶναι ὅπως πρὶν ἕνα μῆνα.

Πέρσυ τέτοιες μέρες καὶ κάθε Ἄνοιξη τὸ Ναύπλιο ἔσφυζε ἀπό ζωή. Χιλιάδες μαθητές καὶ τουρίστες κατέκλυζαν τὴν πόλη. Τὰ καταστήματα ἀσφυκτικά γεμάτα. Τὰ ξενοδοχεῖα ὑπερπλήρη. Οἱ δρόμοι καὶ οἱ πλατεῖες γεμάτες, δυσκολευόσουν νὰ περπατήσεις. Σήμερα ἐρημιά. Ὅλοι οἱ δρόμοι ἄδειοι. Τὰ πάντα κλειστά. Νομίζεις ὅτι βρίσκεσαι σὲ ἄλλο τόπο καὶ χρόνο. Ἀλλά νἄταν μόνον ἐδῶ; Ὁ ἰός χτύπησε ὅλο τὸν κόσμο. Οἰκονομικοί σχεδιασμοί, ἐπιχειρησιακά πλάνα, τουριστικοί προγραμματισμοί, τεράστιες πολυεθνικές καὶ μὴ ἐπιχειρήσεις καταστρέφονται, χρηματιστήρια γκρεμίζονται ἀπ᾿ τὴ μία μέρα στὴν ἄλλη. Γιορτές, συνέδρια, διαλέξεις, καρναβαλικές ἐκδηλώσεις, ἀθλητικοί ἀγῶνες, συναυλίες, ἐκδρομές, ὅλα ματαιώνονται. Σχολεῖα, πανεπιστήμια, φροντιστήρια κλείνουν. Κέντρα διασκέδασης, μπάρ, ἐστιατόρια, καταστήματα δημόσιες ἤ ἰδιωτικές ὑπηρεσίες ἀναστέλλουν ἐπ᾿ ἀόριστο τὴ λειτουργία τους.

Κι ἐμεῖς μέσα στὴ γενική μαυρίλα, κρεμασμένοι κυριολεκτικά στὶς ὀθόνες, ἀναζητᾶμε ἕνα φωτάκι ἐλπίδας. Για μία ἀκόμη φορά, ὁ λόγος τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, πρὸς τὸν Εὐτρόπιο (καὶ σὲ κάθε Εὐτρόπιο ὅλων τῶν ἐποχῶν, ποὺ νομίζει πὼς πάτησε τὸ αὐγό καὶ ἀνέβηκε στὸν οὐρανό καὶ νομίζει πὼς ἐξουσιάζει καὶ ἐλέγχει τὰ πάντα) εἶναι ἐξαιρετικά ἐπίκαιρος, τηρουμένων βέβαια τῶν ἀναλογιῶν:

Ἀεὶ μὲν, μάλιστα δὲ νῦν εὔκαιρον εἰπεῖν·

Ματαιότης ματαιοτήτων, καὶ πάντα ματαιότης.

Ποῦ νῦν ἡ λαμπρὰ τῆς ὑπατείας περιβολή;

ποῦ δὲ αἱ φαιδραὶ λαμπάδες;

ποῦ δὲ οἱ κρότοι, καὶ οἱ χοροὶ, καὶ αἱ θαλίαι, καὶ αἱ πανηγύρεις;

ποῦ οἱ στέφανοι καὶ τὰ παραπετάσματα;

ποῦ ὁ τῆς πόλεως θόρυβος, καὶ αἱ ἐν ἱπποδρομίαις εὐφημίαι, καὶ τῶν θεατῶν αἱ κολακεῖαι;

Πάντα ἐκεῖνα οἴχεται·

καὶ ἄνεμος πνεύσας ἀθρόον τὰ μὲν φύλλα κατέβαλε,

γυμνὸν δὲ ἡμῖν τὸ δένδρον ἔδειξε,

καὶ ἀπὸ τῆς ῥίζης αὐτῆς σαλευόμενον λοιπόν·

τοιαύτη γὰρ ἡ τοῦ πνεύματος γέγονε προσβολὴ,

ὡς καὶ πρόῤῥιζον ἀπειλεῖν ἀνασπᾷν,

καὶ ταῦτα διασαλεῦσαι τοῦ δένδρου τὰ νεῦρα.

Ποῦ νῦν οἱ πεπλασμένοι φίλοι;

ποῦ τὰ συμπόσια καὶ τὰ δεῖπνα;

ποῦ ὁ τῶν παρασίτων ἐσμὸς,

καὶ ὁ δι’ ὅλης ἡμέρας ἐγχεόμενος ἄκρατος,

καὶ αἱ ποικίλαι τῶν μαγείρων τέχναι,

καὶ οἱ τῆς δυναστείας θεραπευταὶ,

οἱ πάντα πρὸς χάριν ποιοῦντες καὶ λέγοντες;

Νὺξ ἦν πάντα ἐκεῖνα καὶ ὄναρ, καὶ ἡμέρας γενομένης ἠφανίσθη·

ἄνθη ἦν ἐαρινὰ, καὶ παρελθόντος τοῦ ἔαρος ἅπαντα κατεμαράνθη·

σκιὰ ἦν, καὶ παρέδραμε·

καπνὸς ἦν, καὶ διελύθη·

πομφόλυγες ἦσαν, καὶ διεῤῥάγησαν·

ἀράχνη ἦν, καὶ διεσπάσθη.

∆ιὸ ταύτην τὴν πνευματικὴν ῥῆσιν ἐπᾴδομεν συνεχῶς ἐπιλέγοντες·

Ματαιότης ματαιοτήτων, καὶ πάντα ματαιότης.

Πάντοτε, μὰ ἰδιαίτερα τώρα, εἶναι κατάλληλη ἡ στιγμή γιὰ νὰ ποῦμε: «Ὅλα εἶναι μάταια, ματαιότητα καὶ πάλι ματαιότητα» (Ἐκκλ. 1:2). Ποῦ τώρα ἡ λαμπρή ἀρχοντική στολή; Ποῦ οἱ κρότοι καὶ οἱ χοροί καὶ οἱ συγκεντρώσεις; Ποῦ οἱ ἐπευφημίες στὰ ἱπποδρόμια καὶ οἱ κολακείες τῶν θεατῶν; Ὅλα ἔφυγαν. Φύσηξε ξαφνικά ἀέρας, ἔριξε τὰ φύλλα κι ἔδειξε τὸ δέντρο γυμνό, νὰ σαλεύεται σύγκορμο καὶ νὰ κινδυνεύει νὰ ξεριζωθεῖ. Ποῦ τώρα οἱ ἐπίπλαστοι φίλοι; Ποῦ τὰ γλέντια; Ποῦ ἡ συμμορία τῶν παρασίτων; Ποῦ τὰ καλύτερα κρασιά, ποὺ χύνονταν ὁλοήμερα, καὶ οἱ ποικίλες τέχνες τῶν μαγείρων; Ποῦ οἱ γλυκόλογοι κι ἐξυπηρετικοί δουλόφρονες; Νύχτα ἦταν ὅλα κι ὄνειρο. Καὶ μόλις ξημέρωσε, ἐξαφανίστηκαν. Ἄνθη ἦταν ἐαρινά καὶ μαράθηκαν. Σκιά ἦταν καὶ πέρασε. Καπνός ἦταν καὶ διαλύθηκε. Σαπουνόφουσκα ἦταν κι ἔσκασε. Ἀράχνη ἦταν κι ἔσπασε. Νὰ γιατί πάντα καταλήγουμε στὸ συμπέρασμα: «Ὅλα εἶναι μάταια, ματαιότητα καὶ πάλι ματαιότητα».

Σταματῶ ἐδῶ. Ὁ COVID – 19 θ᾿ ἀφήσει σίγουρα στὸ πέρασμά του συντρίμια, νεκρούς, οἰκονομικά, κοινωνικά, ἠθικά, κἄ προβλήματα καὶ δὲν ξέρω τὶ ἄλλο, τὰ ὁποία θὰ συζητηθοῦν ἀργότερα καὶ πιστεύω μὲ κάποια ψυχραιμία καὶ νηφαλιότητα.

Ὅσον ἀφορᾶ τὴ θέση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία διατυπώθηκε τελευταῖα, σὲ συνεργασία μὲ τὴν πολιτεία, δὲν ἔχω παρά νὰ συμφωνήσω. Ὅσο κι ἄν μᾶς θλίβει, πιστεύω νὰ κατανοοῦμε τὴν κρισιμότητα τῆς κατάστασης καὶ τὴν ἀναγκαιότητα τῆς λήψης κάποιων ἀπαραίτητων μέτρων.

Θὰ ἤθελα ὅμως νὰ ἀναφερθῶ σὲ κάποια θέματα ποὺ δημιουργήθηκαν παράλληλα μὲ τὴν ἐπιδημία. Μαζί μὲ τὴν κυκλοφορία τοῦ COVID – 19 κυκλοφόρησαν παραπλανητικές ἤ ψευτικες εἰδήσεις. Στὸ στρατό, ὅταν ὑπηρετούσαμε, λειτουργοῦσε μόνο … τὸ Ράδιο – Ἀρβύλα καὶ εἰδικά στὴν περίοδο τῆς ἐπιστράτευσης εἶχε ἀνάψει. Σήμερα τὰ πράγματα ἐξελίχθηκαν μὲ τὸ διαδίκτυο καὶ τὰ ἠλεκτρονικά μέσα. Μεταφέρεται ἀσταμάτητα καὶ ἀνεξέλεγκτα πληθώρα εἰδήσεων. Ὁ καθένας μπορεῖ νὰ μεταδίδει καὶ νὰ ἀναπαράγει ὅ,τι τοῦ καπνίσει. Ἡ συνωμοσιολογία, ποὺ φουντώνει σὲ περιόδους κρίσεων, δίνει καὶ παίρνει. Ἀκόμα καὶ ἀπό δημόσια πρόσωπα ἀκούγονται οἱ γνωστές καὶ χιλιοειπωμένες συνωμοσιολογικές θεωρίες, ὅπως π.χ.: «ὁ κορωνοϊός κατασκευάστηκε ἀπό ἐταιρίες γιὰ νὰ μειωθεῖ ὁ γερασμένος πληθυσμός, ὥστε νὰ ἀντιμετωπιστεῖ τὸ συνταξιοδοτικό, τὸ ἀσφαλιστικό, ὁ ὑπερπληθυσμός κλπ». Ἤ «τὸ ἐμβόλιο κατασκευάστηκε πρὶν τὸν κορωνοϊό γιὰ νὰ πλουτίσουν οἱ πολυεθνικές ἐταιρίες». Ἤ «κάποιοι μᾶς ψεκάζουν, μᾶς δηλητηριάζουν», καὶ χίλιες δύο ἄλλες θεωρίες.

Φαίνεται πὼς πολλοί ἄνθρωποι, μὲ φοβικά σύνδρομα, δὲν μποροῦν νὰ ζήσουν χωρίς ἐχθρούς, χωρίς φαντασιώσεις γιὰ σκοτεινές δυνάμεις, ποὺ ἐπιβουλεύονται τὴν ἀνθρωπότητα καὶ περισσότερο ἀπ᾿ ὅλα τὴν Ἑλλάδα καὶ βέβαια τὴν Ὀρθοδοξία. Ἄς ξεφύγουμε ἀδελφοί μου ἀπό τέτοιες φαντασιώσεις καὶ ἄς θέσουμε τοὺς κάθε λογῆς συνωμοσιολόγους, μαζί μὲ τὸν ἰό, στὴν καραντίνα.

Μαζί μὲ τὴν ἔκρηξη τῆς συνωμοσιολογίας, παρατηρεῖται κι ἔξαρση τῆς προφητολογίας καὶ καταστροφολογίας. Καὶ δυστυχῶς σ᾿ αὐτό τὸν τομέα οἱ χριστιανοί εἴμαστε ἰδιαίτερα ἐπιρρεπεῖς. Ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου, ἔρχεται πάλι στὸ προσκήνιο, «ἐπανερμηνεύονται» ἀπό πρόσωπα ποὺ διακρίνονται γιὰ τὴν ἀφέλεια καὶ τὴν ἀσχετοσύνη τους, καὶ σερβίρουν τεχνηέντως στοὺς ἁπλούς πιστούς τὶς δικές τους ἐρμηνεῖες. Παρόλο ποὺ κατά καιρούς οἱ ἴδιοι αὐτόκλητοι ἐρμηνευτές ἔχουν διαψευστεῖ, ἐπιμένουν μὲ τὰ νέα δεδομένα νὰ κακοποιοῦν τὸ κείμενο τῆς Ἀποκάλυψης γιὰ νὰ διαψευστοῦν πάλι καὶ πάλι.

Τὸ χειρότερο ὅμως εἶναι οἱ νέες προφητεῖες ποὺ κυκλοφοροῦν κάθε τόσο ἀπό τὴν κίτρινο τύπο καὶ ἀπό τοὺς ἴδιους ἀφελεῖς, γιὰ τὸν ὅσιο Νεῖλο, τὸν ἅγιο Κοσμᾶ, τὸν ἅγιο Παΐσιο (κυρίως αὐτόν), τὸν ἅγιο Πορφύριο, τὸν π. Ἐφραίμ τῆς Ἀριζόνας καὶ τελευταῖα τὸν π. Αὐγουστῖνο Καντιώτη. Ἤθελα νὰ ἤξερα πότε τὰ εἶπαν καὶ πῶς τὰ εἶπαν καὶ ἄν τὰ εἶπαν καὶ πῶς μόνον οἱ συγκεκριμένοι αὐτοί ἄνθρωποι τῶν γνωστῶν κατευθύνσεων τὰ ἄκουσαν. Πράγματα ποὺ προσωπικά γνωρίζω ἀπό τοὺς σύγχρονους γέροντες, ἔχουν τόσο ἀλλοιωθεῖ καὶ διαστρεβλωθεῖ ἀπό τοὺς ἐν λόγῳ “ζηλωτές”, ποὺ φοβᾶμαι κάποια στιγμή οἱ γέροντες θὰ … ἀναστηθοῦν γιὰ νὰ διαμαρτυρηθοῦν. Τὸ σπασμένο τηλέφωνο κάνει πολύ καλά τὴ δουλειά του.

Ἄλλοι πάλι, σὰ νὰ μιλοῦν ἐξ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ, ἀποφαίνονται ὅτι ὅλ᾿ αὐτά εἶναι τιμωρία τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν ἀποστασία, γιὰ τὴν ἁμαρτία, γιὰ τὴν ἀνηθικότητα κλπ κλπ. Ὅτι ἡ ἁμαρτία ἔχει μέσα της τὸ σπέρμα τῆς φθορᾶς καὶ τῆς διάλυσης, δὲν διαφωνοῦμε. Εἶναι ὅμως δική μας ἐπιλογή, κι ἡ εὐθύνη ἀνήκει σὲ ὅλους μας. Ἀλλά, τὸ νὰ ρίχνουμε εὐθύνες στὸ Θεό γιὰ τὴ δική μας κατάντια καὶ νὰ τὸν παρουσιάζουμε σὰν τιμωρό καὶ σὰν ἐφευρέτη κορωνοϊῶν εἶναι τουλάχιστον ἀθεολόγητο. Ὁ Θεός δὲν θέλει τὸ θάνατο τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ἀλλά μόνο νὰ ἐπιστρέψει δηλ. νὰ μετανοήσει καὶ νὰ ζήσει. Τὸ ἐρώτημα εἶναι ποιὸς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ μιλήσει ἀξιωματικά ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ; “Τὶς γὰρ ἔγνω νοῦν Κυρίου; Ἤ τὶς σύμβουλος αὐτοῦ ἐγένετο;”

Κάποιο ἄλλο συνηθισμένο φαινόμενο ποὺ παρουσιάζεται σὲ μέρες κρίσεων, εἶναι καὶ τὰ διάφορα μαγικά “ματζούνια”. Ἀλοιφές θαυματουργικές, βραχιόλια θεραπευτικά, τὸ νερό τοῦ ἀλήστου μνήμης Καματεροῦ, μαγικά βότανα, χαϊμαλιά, μάτια, ἀκόμα καὶ εἰδικοί σταυροί ποὺ εἶναι πιὸ … δυνατοί ἀπό τοὺς ἄλλους σταυρούς! Ὡς χριστιανός κι Ἐπίσκοπος δὲν ἀμφιβάλλω γιὰ τὴν χάρη τῶν Μυστηρίων, τῶν ἁγίων εἰκόνων καὶ ἱερῶν λειψάνων, ὅμως ἐξοργίζομαι ὅταν ὅλ᾿ αὐτά μετατρέπονται σὲ “ματζούνια” καὶ μαγικά ξόρκια. Ἤ τὸ χειρότερο, ὅταν ἐντελῶς ἀνεύθυνα, ἀμφισβητεῖται ἡ ἐπιστήμη τῆς ἰατρικῆς, τὰ φάρμακα καὶ οἱ ἐπιστημονικές θεραπευτικές μέθοδοι, ποὺ εἶναι εὐλογία Θεοῦ καὶ σώζονται ἄνθρωποι. Οἱ διάφοροι θεομπαίχτες καὶ τσαρλατάνοι, ἀπ᾿ ὅπου κι ἄν προέρχονται, καὶ ὅσοι πουλᾶνε φροῦδες ἐλπίδες, τὸ λιγότερο ἄς ἀπομονωθοῦν.

Τοῦτες τὶς μέρες παρουσιάζεται κι ἕνα ἀκόμη φαινόμενο. Ζηλωτές χριστιανοί, μὲ ζῆλο οὐ κατ᾿ ἐπίγνωσιν, δημοσιεύουν κείμενα, γεμάτα παλληκαρισμούς καὶ ἡρωϊσμούς καὶ διατείνονται ὅτι θὰ παρακούσουν τὴ φωνή τῆς ἐπίσημης Ἐκκλησίας. Καλοῦν σὲ συστράτευση κι ἐπίδειξη “μαρτυρικοῦ” καὶ “ὁμολογιακοῦ” φρονήματος. Ἔχω τὴν ἐντύπωση ὅτι πίσω ἀπ᾿ ὅλες αὐτές τὶς ἐπιπολαιότητες καὶ ἀκρότητες κρύβεται μεγάλη ἀνασφάλεια καὶ κρυφή ὑπερηφάνεια. Θὰ καλοῦσα ὅλους αὐτούς τοὺς ὑποψήφιους “μάρτυρες” νὰ μὴν ζητοῦν ἀπό τοὺς ἄλλους τὴ θυσία, οὔτε τὴ διακινδύνευση. Ἄν πράγματι πιστεύουν αὐτά ποὺ λένε, ἄς ἀφήσουν τὴν ἄνετη πολυθρόνα καὶ τὸ ἀσφαλές πληκτρολόγιο, κι ἄς πᾶνε ἐθελοντικά νὰ βοηθήσουν τοὺς γιατρούς, τοὺς νοσηλευτές ποὺ διακινδυνεύουν συνεχῶς τὴν ὑγεία τους καὶ τὴ ζωή τους ἀκόμη, γιὰ νὰ σωθοῦν κάποιοι ἄνθρωποι. Κι ἄν δὲν μποροῦν αὐτό, ἄς πάρουν τὸ κομποσχοίνι τους κι ἄς ποῦν ἕνα Κύριε ἐλέησον γιὰ τοὺς ἀρρώστους ποὺ ζοῦν μὲ τὴν ἀγωνία καὶ τὸ φόβο, ἀλλά καὶ γιὰ τοὺς γιατρούς, νοσηλευτές κλπ λειτουργούς ὑγείας, ποὺ διακονοῦν σὰν καλοί Σαμαρεῖτες τοὺς ἀσθενεῖς τους, μὲ ὅ,τι κινδύνους αὐτό συνεπάγεται. Δὲν νομίζετε ὅτι τοῦτες οἱ στιγμές αὐτό ποὺ ἔχει ἀνάγκη ὁ κόσμος εἶναι ἡ ἔμπονη προσευχή καὶ ὄχι τὰ παιχνίδια, τὰ μηνύματα, οἱ ἀτάκες καὶ τὰ likes στὸν ὑπολογιστή; Ἄς μὴ συγχέουμε τὴν ὑπευθυνότητα μὲ τὴν ἐπιπολαιότητα, τὴν ἀδάπανη πίστη, ποὺ δὲν στοιχίζει τίποτα, μὲ τὴν πίστη τῶν ἁγίων. Τὸ γνωρίζουμε πιστεύω ὅτι σὲ περιόδους θανατηφόρων ἐπιδημιῶν, οἱ ὄντως χριστιανοί τῆς θυσίας καὶ ὄχι τοῦ βολέματος, ἔτρεχαν νὰ περιθάλψουν καὶ νὰ διακονήσουν τοὺς ἀσθενεῖς, ἀκόμη καὶ τοὺς εἰδωλολάτρες ἀσθενεῖς, ποὺ τοὺς εἶχαν ἐγκαταλείψει οἱ δικοί τους καὶ μολύνονταν οἱ ἴδιοι καὶ πέθαιναν μαζί τους.

Ἀδελφοί μου, ἄς σοβαρευτοῦμε. Ἄς κλείσουμε τ᾿ αὐτιά μας στοὺς κάθε λογῆς ἀνεύθυνους κι ἐπιπόλαιους.

Προτροπή τῆς πολιτείας καὶ τῆς ἐπιστημονικῆς ἰατρικῆς κοινότητας τοῦτες τὶς μέρες εἶναι νὰ παραμείνουμε στὰ σπίτια μας. Δὲν ὑπάρχει τίποτ᾿ ἄλλο σήμερα ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε, παρά μόνον ἡ πρόληψη. Τὸ γνωρίζω. Εἶναι ἐξαιρετικά δύσκολο. Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ποὺ ἔχει μάθει στὴν ἐξωστρέφεια, θὰ δυσκολευτεῖ νὰ κλειστεῖ μέσα. Εἶναι ὅμως καὶ μία εὐκαιρία νὰ δεῖ τὸν ἑαυτό του, τὸν/τὴν σύζυγό του, τὰ παιδιά, τοὺς γονεῖς κλπ. Πάντα ὁ ἄνθρωπος βρίσκει τρόπους κι ἐπείγουσες δουλειές γιὰ νὰ ἀποφύγει νὰ βρεθεῖ ἀντιμέτωπος μὲ τὸν ἑαυτό του καὶ μὲ τοὺς ἄλλους. Τὰ ΜΜΕ τοῦτες τὶς μέρες δίνουν “μαγικές” συμβουλές σ᾿ ὅσους δυσκολεύονται νὰ μείνουν σπίτι: «δεῖτε ταινίες, ἀκοῦστε μουσική, παῖξτε χαρτιά, γράψτε μηνύματα»… Δὲν ἀκούσαμε, οὔτε περιμέναμε βέβαια ν᾿ ἀκούσουμε κάτι οὐσιαστικότερο, νὰ κοιτάξουμε λίγο μέσα μας, νὰ ἀναθεωρήσουμε κάποια πράγματα, νὰ ἀνακαλύψουμε τὰ οὐσιώδη τῆς ζωῆς.

Κι ἐπειδή στὴν ἴδια παγίδα πέφτουμε καὶ μεῖς οἱ χριστιανοί, ἄς κλείσουμε κι ἐδῶ τ᾿ ἀφτιά μας σὲ τέτοιες ἀποπροσανατολιστικές συμβουλές. Ἡ κρίση καὶ κάθε κρίση μπορεῖ μέσα ἀπό τὴν τραγικότητά της νὰ βγάλει καὶ κάτι καλό. Ἄλλωστε, ἡ λέξη κρίση στὰ κινέζικα σημαίνει εὐκαιρία. Εἶναι σκληρό γιὰ ὅσους ἀπό μᾶς πηγαίνουμε στὴν Ἐκκλησία, εἰδικά αὐτή τὴν κατανυκτική περίοδο, μὲ τὶς θαυμάσιες ἀκολουθίες, τώρα πλέον νὰ μὴν ἔχουμε αὐτή τὴ δυνατότητα. Σίγουρα θὰ μᾶς λείψουν. Ἀλλά θὰ τὶς ξαναβροῦμε. Τώρα εἶναι καιρός ν᾿ ἀνακαλύψουμε τὸ “ταμιεῖον” μας. “Εἴσελθε εἰς τὸ ταμιεῖον σου καὶ πρόσευξαι τῷ πατρί σου ἐν τῷ κρυπτῷ”. Κανείς δὲν μᾶς ἐμποδίζει τὴν προσωπική μας προσευχή Ἡ ἀπόφαση τῆς κυβέρνησης, εἶναι ρεαλιστική καὶ δὲν στρέφεται κατά τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως κάποιοι “ζηλωτές” διατείνονται. Οἱ πολιτικοί ταγοί μας ἀλλά καὶ ἡ ἐπιστημονική ἰατρική κοινότητα σηκώνουν ἕνα τρομερό βάρος καὶ αὐτό εἶναι ἀνάγκη νὰ τὸ συνειδητοποιήσουμε. Ἄς γίνουμε Κυρηναῖοι στὸ σταυρό τους καὶ ὄχι κριτές καὶ ἐπικριτές. Γι᾿ αὐτό καὶ σᾶς καλῶ, κληρικούς καὶ λαϊκούς, νὰ τηρήσουμε μὲ ἀκρίβεια τὶς ἐπιταγές τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, τῆς πολιτείας καὶ τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης. Χωρίς ἐνοχές καὶ ἄκαιρους ζηλωτισμούς. Καὶ ὁπωσδήποτε νὰ μὴ λησμονήσουμε τοὺς λειτουργούς τῆς ὑγείας ποὺ τούτη τὴν ὥρα δίνουν ἕναν τιτάνιο ἀγῶνα, μέσα σὲ ἀντίξοες συνθῆκες νὰ κρατήσουν ὄρθιο τὸ σύστημα ὑγείας.

Ἄς γίνει γιὰ ὅλους μας αὐτή ἡ περίοδος, “μετανοίας καιρός καὶ δεήσεως ὥρα”.           

          

Μὲ εὐχές

† Ὁ Ἀργολίδος Νεκτάριος

Απολύμανση από συνεργεία του Δήμου Τανάγρας στις πλατείες και κεντρικούς δρόμους στα Δερβενοχωρια

Γράφει η Μαριάννα Σκυλακάκη

Ο πλανήτης βρίσκεται στη δύνη του κορωνοϊού, όμως είναι λάθος να αντιμετωπίζουμε όσα συμβαίνουν μοιρολατρικά. Δεν ακολουθούν όλες οι χώρες την ίδια πορεία σε ό,τι αφορά την εξάπλωση της επιδημίας, κάτι το οποίο μπορείτε να παρακολουθείτε σε βάθος χρόνου, με βάση τους αριθμούς, εδώ. Εξαιρετικό και αυτό το αφιέρωμα των New York Times που δείχνει πώς εξελίσσεται η καμπύλη νέων κρουσμάτων ανά χώρα.

Στην Ελλάδα, η πολιτεία πήρε μέτρα νωρίς συγκριτικά με άλλες, τα οποία πρέπει να εξακολουθήσουμε να τηρούμε απαρέγκλιτα, μέχρι να δούμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. “Θα πάρουμε όλα τα μέτρα που πρέπει προκειμένου να μην εξαπλωθεί ο ιός”, διαβάζουμε ότι είναι το μότο της κυβέρνησης, που είναι διατεθειμένη να ρίξει κι άλλα πυρομαχικά στη μάχη επιβράδυνσης της επιδημίας αν χρειαστεί. Δεν πρέπει πάντως να ξεχνάμε ότι για τα πρώτα αποτελέσματα όσων κάνουμε ήδη, τη μείωση στον αριθμό νέων κρουσμάτων, θα πρέπει να περιμένουμε ακόμα κάποιες μέρες. Υπομονή λοιπόν και επιμονή.

Στο σημείο μηδέν της πανδημίας, την ηπειρωτική Κίνα, κανένα νέο κρούσμα εγχώριας μετάδοσης του κορωνοϊού δεν επιβεβαιώθηκε ως τα μεσάνυχτα χθες, γεγονός χωρίς προηγούμενο από το Δεκέμβριο. Ανακοινώθηκε όμως ότι άλλοι 34 άνθρωποι που έχουν μολυνθεί έφτασαν στη χώρα από το εξωτερικό. Βλέποντας λίγο πιο μπροστά, είναι σαφές ότι σ’ έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, ακόμη κι αν κάποιες χώρες καταφέρουν να δαμάσουν την εξάπλωση εντός των συνόρων τους, εξακολουθούν να επηρεάζονται από το τι γίνεται αλλού. Όμως, ας δώσουμε μια μάχη τη φορά.

Κάποιοι υπέρμαχοι της βρετανικής προσέγγισης στο ζήτημα (που πάντως φαίνεται να έχει αλλάξει τα τελευταία εικοσιτετράωρα), ήταν επιφυλακτικοί απέναντι στην κοινωνική αποστασιοποίηση, λέγοντας ότι δεν ξέρουμε τι θα γίνει όταν ξαναβγεί ο κόσμος έξω ή αν ο ιός επιστρέψει με σφοδρότητα το χειμώνα. Όλα αυτά είναι κρίσιμα ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα. Προέχει όμως να σώσουμε ζωές που μπορούν να σωθούν, επιβραδύνοντας την εξάπλωση του ιού τώρα και δίνοντας χρόνο στην επιστημονική κοινότητα για να μας δώσει απαντήσεις.

Μια μάχη τη φορά, σ’ έναν πόλεμο που θα έχει διάρκεια.