Συντάκτης: Kostas Bertsias

Δεν θα ήταν αναγκαίο να καταφεύγουμε τόσο στα λόγια, εάν τα έργα μας μαρτυρούσαν την πραγματική μας σκέψη .

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Πραγματοποιήθηκε σήμερα η τελετή διαβεβαίωσης του νέου Α/ΓΕΕΦ Αντιστράτηγου Δημοκρίτου Ζερβάκη στο Προεδρικό Μέγαρο στην Λευκωσία, παρόντος του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκου Αναστασιάδη.

Ο Αντιστράτηγος Δημόκριτος Ζερβάκης γεννήθηκε το 1961 στο Ηράκλειο Κρήτης. Αποφοίτησε από την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1983 ως Ανθυπολοχαγός Πυροβολικού.

Παρακολούθησε όλα τα σχολεία του Πυροβολικού ενώ είναι απόφοιτος της Ανωτάτης Σχολής Πολέμου (ΑΣΠ) και της Σχολής Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ). Είναι απόφοιτος, επίσης, του Βασικού Τμήματος της Σχολής Πυροβολικού και της Σχολής Διοίκησης & Επιτελών του Στρατού των ΗΠΑ.

Απόφοιτος του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου, κατέχει τίτλο μεταπτυχιακών σπουδών (Master of Arts) του Πανεπιστημίου HULL του Ηνωμένου Βασιλείου στις Στρατηγικές Σπουδές.

Υπηρέτησε σε διάφορες Μονάδες Πυροβολικού από όλες τις θέσεις. Διατέλεσε εκπαιδευτής και επιτελής στο Γραφείο Μελετών της Σχολής Πυροβολικού (1993-1994) και ως επιτελής στο ΓΕΕΘΑ. Ανέλαβε τη συγκρότηση και τη διοίκηση (1997-1998) της 194 Μοίρας Πολλαπλών Εκτοξευτών Πυραύλων (MLRS) καθώς και τη διοίκηση της 156 Αυτοκινούμενης Μοίρας Μέσου Πυροβολικού PzH-2000 (2002-2005).

Επίσης έχει υπηρετήσει ως παρατηρητής και επιτελής στην αποστολή των Ηνωμένων Εθνών (UNIKOM) στο Κουβέιτ – Ιράκ και ως επιτελής στην Στρατιωτική Αντιπροσωπεία της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση (1999-2002), όπου ήταν τοποθετημένος κατά τη διάρκεια της, επί ένα έτος Ελληνικής Προεδρίας, σε θέματα Ευρωπαϊκής Πολιτικής Aσφάλειας και Άμυνας.

Διετέλεσε Διευθυντής του Επιτελικού Γραφείου του Α/ΓΕΣ (2005-2006), Επιτελής και επί διετία Διευθυντής της Διεύθυνσης Αμυντικής Πολιτικής του ΓΕΕΘΑ (2007-2009). Διοίκησε την 96 Ανωτέρα Διοίκηση Ταγμάτων Εθνοφυλακής «ΧΙΟΣ» (2009-2012) και κατόπιν μεταξύ 2012-2014 ανέλαβε καθήκοντα Επιτελάρχη του ΓΕΕΦ. Εν συνεχεία τοποθετήθηκε διοικητής της Διοικήσεως Πυροβολικού του ΓΕΣ (2014-2016).

Ανέλαβε διοικητής της 1ης Στρατιάς/EL EU-OHQ τον Ιανουάριο του 2017 και αποστρατεύθηκε τον Ιανουάριο του 2019.

Του έχουν απονεμηθεί όλα τα προβλεπόμενα για το βαθμό και καθήκοντά του, παράσημα, μετάλλια και διαμνημονεύσεις, το μετάλλιο των Ηνωμένων Εθνών καθώς και το ασημένιο μετάλλιο του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας της Γαλλίας και το μετάλλιο του Τάγματος της Αξίας του Γαλλικού Έθνους.

Στις 17 Μαρτίου 763, γεννήθηκε ο πιο γνωστός αββασίδης Χαλίφης, o Χαρούν αλ-Ρασίντ. Ο Χαρούν ήταν ένας χαρισματικός άνθρωπος και η ζωή του στο Παλάτι έγινε η αφορμή για τη δημιουργία μύθων. Μερικοί από αυτούς βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα αλλά οι περισσότεροι ήταν αποκυήματα της φαντασίας των συγγραφέων. Μια απ αυτές είναι και η παρακάτω:

Ο βεδουίνος Χαρίς και η γυναίκα του Ναφίσα περιπλανούνταν στην έρημο από τη μία όαση στην άλλη. Ζούσαν σε μια παλιά σκηνή εκεί όπου έβρισκαν δυο-τρία φοινικόδεντρα, ακανθώδεις θάμνους για την καμήλα τους και καμιά πηγή γλυφού νερού.

Έτσι ζούσαν για δεκαετίες. Όλες οι ημέρες του νομάδα έμοιαζαν η μία την άλλη και πολύ σπάνια κάτι άλλαζε την συνηθισμένη τους ροή. Με διάφορες παγίδες έπιανε διάφορα αγρίμια της ερήμου για το κρέας και το δέρμα τους και έκανε σκοινιά από τις ίνες των φοινικόδεντρων. Όλα αυτά, τα πουλούσε και στα καραβάνια που περνούσαν από την έρημο.

Όμως μια φορά, ο Χαρίς βρήκε τυχαία μέσα στην έρημο μια πηγή. Πήρε στην παλάμη του λίγο νερό και το δοκίμασε. Το νερό αυτό ξεχώριζε τόσο από το συνηθισμένο, που του φάνηκε ως νερό του Παραδείσου. Στην πραγματικότητα το νερό ήταν αρκετά αλμυρό και για μας θα ήταν βρώμικο και αλμυρό, όμως ο βεδουίνος ένιωσε μεγάλο ενθουσιασμό.

– Αυτό το νερό, είπε στον εαυτό του, πρέπει να το πάω σ’ εκείνον που θα το εκτιμήσει επάξια.

Ο Χαρίς αμέσως πήρε τον δρόμο για τη Βαγδάτη, για την αυλή του Μεγάλου Χαλίφη Χαρούν αλ-Ρασίντ, γεμίζοντας δυο ασκούς, ένα για τον εαυτό του και ένα για τον Χαλίφη. Ημέρα και νύχτα χωρίς κούραση βίαζε την καμήλα του και σταματούσε μόνο για να φάει λίγους χουρμάδες. Όταν έφτασε στη Βαγδάτη, ο βεδουίνος κατευθύνθηκε προς το μέγαρο του Χαλίφη. Οι φύλακες τον ακούσανε και έχοντας υπ’ όψιν τις διαταγές του Χαλίφη τον οδήγησαν στην αίθουσα του θρόνου.

– Ω! μεγάλε Βασιλιά! απευθύνθηκε ο Χαρίς στον Χαλίφη, είμαι ένας φτωχός βεδουίνος και γνωρίζω πολύ καλά τις πηγές της ερήμου, αν και γνωρίζω πολύ λίγα για τ’ άλλα πράγματα. Βρήκα στην έρημο μια πηγή με νερό του Παράδεισου και σκέφτηκα πως αυτό το νερό είναι άξιο μόνο για έναν τέτοιο μεγάλο άνδρα σαν κι εσένα. Σε παρακαλώ να δεχτείς το δώρο μου.

Με αυτά τα λόγια, έδωσε στον Χαρούν αλ-Ρασίντ τον ασκό με το νερό. Ο Χαρούν ο Δίκαιος δοκίμασε το νερό και κατάλαβε… γιατί ήξερε καλά το λαό του. Τον ευχαρίστησε και διέταξε τους φύλακες να πάνε τον βεδουίνο στο δωμάτιο για τους επισκέπτες για να ξεκουραστεί. Μετά, ο Χαλίφης είπε στον αρχηγό των φυλάκων:

– Το γλυκό νερό που εμείς έχουμε άφθονο, γι’ αυτόν είναι θησαυρός. Τη νύχτα να οδηγήσεις αυτόν τον βεδουίνο έξω από την πόλη και κοίτα να μη δει τον ποταμό Τίγρη. Δεν πρέπει να γνωρίσει τη γεύση του ποταμίσιου γλυκού νερού. Όταν θα φτάσετε στην όασή του, θα τον ευχαριστήσεις από μένα και θα του δώσεις χίλια χρυσά δηνάρια. Να του πεις ότι τον διορίζω φύλακα αυτής της πηγής του νερού του Παράδεισου και ότι πρέπει να προμηθεύει με νερό όλους τους ταξιδιώτες που περνάνε από την έρημο

***

Πίνακας του Julius Köckert. Ο Χαρούν δέχεται μια αντιπροσωπεία του Καρλομάγνου στη Βαγδάτη. 1864

Αντικλείδι , https://antikleidi.com

 
«Ως ανθρωπότητα ξοδέψαμε τεράστια ποσά και δυνάμεις για την αποτροπή ενός πυρηνικού πολέμου, παραμελώντας, ωστόσο, τη δημιουργία ενός αποτελεσματικού συστήματος αντιμετώπισης και αναχαίτισης μιας πανδημίας ενός μεταδοτικού θανατηφόρου ιού»: το είχε πει πριν από πέντε χρόνια…

Η επιδημία του κορονοϊού επιβραδύνει στην Κίνα και δεν θα αποτελεί κίνδυνο για την πλειονότητα του πληθυσμού, σύμφωνα με τον Ισραηλινό νομπελίστα Μάικλ Λέβιτ.

Ο βιοφυσικός, που βραβεύτηκε το 2013 με το Νόμπελ Χημείας, δεν έχει ειδικότητα στην επιδημιολογία, ωστόσο προέβλεψε με ακρίβεια την επιβράδυνση της εξάπλωσης του ιού τον Φεβρουάριο, δίνοντας ελπίδα σε όλους εκείνους που επηρεάζονταν από τη μαζική καραντίνα στην Κίνα.

Όπως εξηγεί ο ίδιος, απλώς επεξεργάστηκε τους αριθμούς.

Η σύζυγός του είναι ερευνήτρια κινεζικής τέχνης κι έτσι το ζευγάρι ταξιδεύει τακτικά μεταξύ Αμερικής, Ισραήλ και Κίνας Έτσι, όταν ο ιός ξέσπασε στην επαρχία Χουμπέι της Κίνας, ο Λέβιτ έγραψε στους Κινέζους φίλους του για να τους υποστηρίξει.

«Όταν μας απάντησαν, περιγράφοντάς πόσο περίπλοκη ήταν η κατάσταση, αποφάσισα να επεξεργαστώ τους αριθμούς με την ελπίδα να βγάλω κάποιο συμπέρασμα» εξηγεί. «Ο ρυθμός της μόλυνσης στην επαρχία Χουμπέι αυξανόταν κατά 30% καθημερινά – αυτή είναι μια τρομακτική στατιστική. Δεν είμαι ειδικός της γρίπης αλλά μπορώ να αναλύσω αριθμούς και αυτή είναι εκθετική αύξηση».

Εάν η αύξηση των κρουσμάτων αυξανόταν με αυτόν τον ρυθμό, όλος ο κόσμος θα είχε μολυνθεί μέσα σε 90 ημέρες. Αλλά καθώς ο Λέβιτ συνέχισε να επεξεργάζεται τα στοιχεία, το μοτίβο άλλαξε. Την 1η Φεβρουαρίου, όταν πρωτοκοίταξε τα στατιστικά, η επαρχία Χουμπέι είχε 1800 νέα κρούσματα την ημέρα. Έως τις 6 Φεβρουαρίου, αυτός ο αριθμός είχε αυξηθεί στα 4.700.

Αλλά στις 7 Φεβρουαρίου κάτι άλλαξε. «Ο αριθμός των νέων κρουσμάτων άρχισε να πέφτει και δεν σταματούσε» σημειώνει ο Λέβιτ. «Μια εβδομάδα αργότερα, το ίδιο συνέβη και με τον αριθμό των θανάτων. Αυτή η δραματική αλλαγή στην καμπύλη των κρουσμάτων σηματοδότησε το σημείο καμπής και επέτρεψε την καλύτερη πρόβλεψη του πότε θα τερματιστεί η πανδημία. Με βάση αυτά, συμπέρανα πως η κατάσταση σε όλη την Κίνα θα βελτιωθεί σε διάστημα δύο εβδομάδων. Και πράγματι, πλέον δεν υπάρχουν παρά πολύ λίγα κρούσματα» κατέληξε.

Κάνοντας προβολή των στοιχείων στο μέλλον, ο Λέβιτ προέβλεψε πως ο κορονοϊός θα έχει εξαφανιστεί από την Κίνα έως το τέλος Μαρτίου.

Εξετάζοντας σε παγκόσμιο επίπεδο την εξέλιξη του ιού, ο Λέβιτ ήταν φειδωλός στις προβλέψεις ανά χώρα. Η Κίνα πάντως πλησιάζει το σημείο όπου τα νέα κρούσματα θα είναι μηδενικά, ενώ ήδη καταγράφεται επιβράδυνση της εξάπλωσης στη Νότια Κορέα.

Το υψηλότερο ποσοστό θανάτων στην Ιταλία αποδίδεται πιθανότατα στο γεγονός πως ο πληθυσμός της είναι γερασμένος σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι ο πληθυσμός άλλων χωρών. «Επιπλέον, η ιταλική κουλτούρα είναι ζεστή, οι Ιταλοί έχουν έντονη κοινωνική ζωή. Για αυτούς τους λόγους είναι σημαντικό ο κόσμος να μην συναθροίζεται και οι ασθενείς να μην έρχονται σε επαφή με υγιείς» τονίζει.

Κατά τον ίδιο, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν εκ φύσεως ανοσία, κι εφόσον ο ρυθμός αύξησης των κρουσμάτων στην Κίνα επιβραδύνεται, «το τέλος της πανδημίας είναι κοντά».

«Αυτό είναι το μήνυμά μου: Πρέπει να θεωρήσετε τον κορονοϊό μια πιο βαριά γρίπη. Είναι τέσσερις με οκτώ φορές ισχυρότερος από την κοινή γρίπη, κι όμως οι περισσότεροι άνθρωποι θα παραμείνουν υγιείς και η ανθρωπότητα θα επιβιώσει».

« … Εις την ελληνικήν γλώσσαν, άλλως νοούμεν, άλλως ομιλούμεν, και άλλως γράφομεν…»

Αλ. Παπαδιαμάντης

ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΟ ΔΙΟΙΚΕΙ

Ο ΓΕΛΑΔΑΡΗΣ

του Κώστα Γ. Μπούκα από το βιβλίο του:

«Αληθινό παραμύθι»

Μια φορά και έναν καιρό σε κάποιο χωριό οι κάτοικοι εί­χαν χωριστεί σε δύο παρατάξεις. Όταν αναλάμβανε η μια την διοίκηση του χωριού, έκανε ό,τι ήθελε, χω­ρίς να ακούει και να υπολογίζει τις γνώμες και τις υποδείξεις της άλλης παράταξης, έστω και αν είχε δίκιο σε κάποια θέματα.

Αυτή η κατάσταση οδηγούσε από πείσμα να κάνει το ίδιο και η άλλη παράταξη, όταν ερχότανε στην εξουσία. Έτσι, αντί να έχουν πρόοδο, κατάντησαν από την εμπάθεια και τον εγωισμό να πηγαίνουν προς το χάος.

Ό,τι έκαναν οι μεν, τα χαλούσαν οι δε και οι δήθεν μεταρρυθ­μίσεις και αναθεωρήσεις πηγαίνανε η μια κατόπιν της άλλης. Στο χωριό εκτός που δεν υπήρχε πρόοδος δημιουργήθηκε και μίσος. Χωρίσανε τα καφενεία και παραλίγο να φέρνανε και δεύτερο παπά.

Το πράγμα όμως παρατράβηξε και οι πλέον νοήμονες είδαν ότι δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση. Έτσι σκέφτηκαν να βγάλουν πρόεδρο του χωριού έναν που δεν θα ανήκε σε καμία παράταξη, έναν ανεξάρτητο, που λέμε σήμερα. Όμως τέτοιος ήταν ο γελα­δάρης μόνο στο χωριό.

Αυτός, επειδή ήθελε να φυλάει όλων τα βόδια, προκειμένου να βγάζει το μεροκάματο, δεν ήταν με κανέναν. Ήταν, καθώς λέμε, ακομμάτιστος. Φυσικά για να ήταν γελαδάρης δεν ήταν από τους νοικοκυραίους τους χωριού, αλλά ούτε είχε και πνευματικές ικανό­τητες και τη μόρφωση που χρειαζότανε για να αναλάβει πρόεδρος. Ο άνθρωπος παρ’ όλα αυτά, όταν του ανακοίνωσαν την απόφαση να τον κάνουν πρόεδρο, αντέδρασε δειλά-δειλά.

Χωριανοί, τους λέγει, εγώ γελάδες και βόδια είμαι άξιος να δι­ευθύνω, εσείς δεν είστε βόδια, πώς να σας διοικήσω, πώς να γίνει αυτό που μου λέτε! Τελικά τον κάνανε πρόεδρο δηλαδή όπως λένε μερικοί «εντιμότατο άρχοντα». Μετά από αυτά ησυχάσανε και στο χωριό ήλθε η γαλήνη και η αγάπη. Όμως, ως συνήθως, και τότε εί­χαν έθιμο, όταν πεθάνει κάποιος, ο πρόεδρος του χωριού του έλε­γε λίγα λόγια ως επικήδειο μέσα στην εκκλησία.

Ο νέος πρόεδρος όμως είχε συναίσθηση ότι δεν ήταν άξιος γι’ αυτό. Ούτε ήθελε να του γράφει άλλος τους επικήδειους του, που και αυτό μπορεί και τώρα να γίνεται. Ό,τι έλεγε το έλεγε από μό νος του. Έπειτα μια και αυτά που έλεγε αφορούσαν μόνο τον πε­θαμένο, έσκυβε στο φέρετρο -μακριά από εδώ- γιατί υπάρχουν με­ρικοί που άμα αναφέρεις μόνο τη λέξη φέρετρο σου κόβουν και την καλημέρα και στο αυτί σιγανά έλεγε ό,τι είχε να πει.

Αυτό έγινε κάμποσες φορές, οι χωρικοί όμως άρχισαν να απο­ρούν και να λένε μεταξύ τους τι να τους λέει ο πρόεδρος, αλλά αυ­τός τα έλεγε τόσο σιγά που ούτε λέξη δεν άκουγαν. Τους έφαγε η περιέργεια, τι να κάνουν. Έπειτα από αρκετή συζήτηση αποφά­σισαν να κάνει, στα ψέματα, ένας τον πεθαμένο. Τον τακτοποίη­σαν, όπως έπρεπε κανονικά, χτύπησαν οι καμπάνες τον πήγανε στην εκκλησία και ο παπάς έψαλε τα σχετικά. Όταν ήλθε η ώρα. πλησίασε ο πρόεδρος τον νεκρό, έσκυψε κοντά στο αυτί του και του είπε αυτά που έλεγε πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις. Τελικά έγι­νε γνωστό γιατί έγινε όλη αυτή η ιστορία, οπότε καλέσανε τον υπο­τιθέμενο πεθαμένο και τον ρώτησαν να τους πει, τι του είπε στο αυ­τί ο πρόεδρος.

Και αυτός απάντησε: – Τι να μου πει χωριανοί! Μου είπε, αγα­πημένε μας Παναγιώτη, δεν θέλαμε να πεθάνεις, αλλά αφού πέθα­νες, εμείς στεναχωρεθήκαμε πολύ. Περισσότερο στενοχωρέθηκα εγώ που ως πρόεδρος θα έχω και την φροντίδα της γυναίκας σου. Όμως εκεί που πας, πες στους χωριανούς μας ότι το χωριό μας πά­ει κατά γκρεμνού. Και πως ήταν δυνατόν να μην πάει κατά γρεμνού, αφού οι χωριανοί μας βγάλανε πρόεδρο εμένα.

Έτσι πες τους ότι το χωριό το διοικεί ο γελαδάρης. Άντε στο καλό και μη στενοχωριέσαι. Αργά ή γρήγορα και μεις αυτού θα έλ­θουμε. Καλό δρόμο να έχεις. Έπειτα από αυτή την ιστορία βάλα­νε μυαλό και πήγανε μπροστά.

Αλλά μήπως και στη δική μας εποχή δεν γίνονται περίπου αυ­τά τα πράγματα; Διότι συχνά καταλαμβάνουν αξιώματα άνθρωποι χωρίς τα απαραίτητα προσόντα! Αξιομνημόνευτα είναι τα λόγια κά­ποιου υπουργού που είπε, ότι αν δεν είχαν τον τάδε αρχηγό «εμάς τους περισσότερους δεν θα μας γνώριζε ούτε ο θυρωρός της πο­λυκατοικίας μας». Αυτό τα λέει όλα. Είναι άξιος συγχαρητηρίων για την ειλικρίνεια του και το θάρρος του.

Πηγή:fthiotikos-tymfristos.blogspot.com .