Συντάκτης: Kostas Bertsias

Ύλη στα αρχαία είναι το δάσος. Σήμερα λέμε υλοτόμος, υλοτομεία

Το θρυλικό ελληνικό ηλεκτροκίνητο, ο Γουλανδρής και ο ισχυρός συμβολισμός

Σε περίοπτη θέση, κατά την παρουσίαση των κυβερνητικών πρωτοβουλιών για την ηλεκτροκίνηση στο… Γκάζι, έστεκε ένα παλιό σκαρί, με πορτοκαλί χρώμα και είχε έναν καθαρά συμβολικό χαρακτήρα.

Πριν από αρκετές ημέρες, εκφράστηκε η επιθυμία εκ μέρους του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας να αναδειχθεί ο ισχυρός συμβολισμός του θρυλικού αυτού οχήματος, υπενθυμίζοντας ότι η Ελλάδα υπήρξε πρωτοπόρος στον τομέα της ηλεκτροκίνησης και υπογραμμίζοντας παράλληλα τις δυνατότητες της χώρας μας για τη μετάβαση σε μια νέα περίοδο βιομηχανικής παραγωγής. Ζητήθηκε να μεταφερθεί από το βιομηχανικό Μουσείο Σύρου, όπερ και εγένετο.

Το Enfield 8000 αποτελεί πλέον έναν θρύλο, ένα ορόσημο στην παγκόσμια ιστορία αυτοκινήτου.

Το Enfield 8000, το πρώτο σύγχρονο ηλεκτρικό αυτοκίνητο, αντικατοπτρίζει την ξεχωριστή και πρωτοποριακή για τα ελληνικά δεδομένα βιομηχανική ιστορία της Σύρου και φυσικά αποτελεί μια από τις περιπτώσεις που αποδεικνύουν τις δυνατότητες της χώρας μας στους τομείς των καινοτομιών, της παραγωγής και της βιομηχανίας.

Τη δεκαετία του ’70, το Συμβούλιο Ηλεκτρικής Ενέργειας της Βρετανίας προκήρυξε διαγωνισμό για την παραγωγή ηλεκτρικού αυτοκινήτου. Στον διαγωνισμό συμμετείχε η Ford, η Leyland και μια άγνωστη τότε εταιρεία, η Enfield Automotive που τον κέρδισε κιόλας.

(From the right corner you can see Constantinos Adraktas, Chairman and Managing Technical Director of Enfield, and on his left, John Goulandris, the owner of Enfield-Neorion)

Πίσω από αυτή την εταιρεία ήταν ο εφοπλιστής Γιάννης Γουλανδρής που έφτιαξε την Enfield για να προωθήσει προϊόντα υψηλής τεχνολογίας και ήθελε να μπει στον χώρο των ηλεκτρικών αυτοκινήτων γιατί διέβλεπε μια προοπτική, καθώς και τότε υπήρχε πρόβλημα με το πετρέλαιο.

Αποφάσισε να μεταφέρει τη γραμμή παραγωγής στα Ναυπηγεία Νεωρίου της Σύρου, της αρχόντισσας των Κυκλάδων, αλλά η απόφαση εκ του αποτελέσματος κρίθηκε άτυχη.

Το κεντρικό σύστημα του πρώτου ελληνικού ηλεκτροκίνητου

Η επωνυμία της νέας εταιρείας ήταν «Ένφιλντ-Νεώριον Ε.Π.Ε.».

Το συγκεκριμένο (μαζί με άλλες 122 μονάδες), κατασκευάστηκε τη δεκαετία του ’70 στη Σύρο, με πρωτοβουλία της οικογένειας Γουλανδρή, αλλά κανένα δεν κατάφερε να κυκλοφορήσει στην Ελλάδα. Το Enfield 8000 δεν πήρε άδεια τύπου για να κυκλοφορεί στην Ελλάδα…

 

Η επίσημη αιτία που δεν έλαβε ποτέ έγκριση για τη κυκλοφορία του στην Ελλάδα ήταν η αδυναμία φορολόγησής του. Όλα τα Ε8000 προωθήθηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Oταν, πριναπο 2.000 χρόνια περίπου, ο Ηρων ο Αλεξανδρεύς αντικατέστησε τη μυϊκή ενέργεια του δούλου που λειτουργούσε την εμβολοφόρο αντλία του Κτησιβίου, με μια κινητήρια ανεμοφτερωτή, δεν μπορούσε να φαντασθεί τις προχωρημένες «αισθητικές» αντιλήψεις των μελλοντικών Ελλήνων ενάντια σ’ αυτό το πανέμορφο κινητό γλυπτό – χάρμα ιδέσθαι.

Διότι, πράγματι, κάμποσοι συμπολίτες μας, ενώ θαυμάζουν την κοντόχοντρη σιλουέτα ενός ανεμομύλου, απεχθάνονται (λέει) τον υψηλόφρονα συμβολισμό μιας ανεμογεννήτριας – κι άντε να βρεις εσύ ερμηνείαν αυτής της απίστευτης «ευαισθησίας» που μας έλαχε. Αλλά δεν πρόκειται περί αυτού: Στον βαθμό όπου αυτή η απαρέσκεια είναι ειλικρινής (και αποκλείεται να οφείλεται σε ενδεχόμενα πολιτικού αμοραλισμού, που θα θέσω στην κρίση σας σε λίγο), μπορεί απλώς να ερμηνευθεί όπως ερμηνεύεται και η πλειοψηφική προτίμηση προς ορισμένες κατηγορίες μουσικής. Κι άλλωστε, τα μείζονα πολιτικά-οικονομικά προβλήματα της χώρας (και του πλανήτη) δεν είναι δυνατόν να λύνονται με αποκλειστικώς… «αισθητικά» κριτήρια – ακόμα κι αν υποθέσομε ότι υπήρχε τέτοιο πρόβλημα, κι αν δεν είχε αυξηθεί κατά 30% η τουριστική επισκεψιμότητα των πάρκων αιολικής ενεργείας της Μ. Βρετανίας…

Το ουσιώδες όμως θέμα είναι να σταματήσομε να εκμεταλλευόμαστε την υγεία εκατοντάδων χιλιάδων κατοίκων των λιγνιτοφόρων περιοχών (που πνίγονται απ’ τους ρύπους του άνθρακος), κι εκατομμυρίων κατοίκων πόλεων που αδυνατούν να απολαύσουν καθαρή και φθηνή ενέργεια ηλεκτρικών αυτοκινήτων, λόγω της δουλείας μας στο πετρέλαιο ή το φυσικό αέριο.

Το θέμα επίσης είναι ν’ απαλλαγούμε από την εξωφρενική ενεργειακή εξάρτηση της χώρας από το εξωτερικό: 70% της ενέργειάς μας έρχεται απέξω – κατά 50% υψηλότερο από τον μέσον ευρωπαϊκό όρο. Το σκάνδαλο τούτο συνιστά κίνδυνον εθνικόν, συγκρίσιμο με τα χειρότερα σενάρια του εξ ανατολών κινδύνου.

Το θέμα, τέλος, είναι να κάνομε πράξη τη βούληση του ελληνικού λαού να πολεμήσει την επερχόμενη τραγωδία της Κλιματικής Αλλαγής. Πώς θα το πετύχομε, όταν σέρνομε τη χώρα στην υπανάπτυξη των μόνων καθαρών πηγών, που είναι οι ανανεώσιμες, και στον μελλοντικό κίνδυνο να μη σεβασθούμε και τις δεσμεύσεις μας προς την Ε.Ε. – πάλι;

Και κυρίως, εύχομαι να μην ξανακουσθεί το αφελές επιχείρημα «ας πάνε να τις βάλουνε τις ανεμογεννήτριες “αλλού” ή, βρε παιδί μου, στη μέση της θάλασσας». Οποιος αγνοεί στοιχειώδη τεχνικο-οικονομικά δεδομένα, θα έπρεπε να αισθάνεται δισταγμόν να πετάει κουβέντες: α) Υπάρχουν λεπτομερείς χάρτες και αυστηρές προϋποθέσεις αποδοτικότητας για την επιλογή των θέσεων των αιολικών πάρκων. Δεν μπορούν να εγκατασταθούν όπου να ’ναι. β) Στοιχειώδης προϋπόθεση βιομηχανικής εκμετάλλευσης είναι η οικονομική αποδοτικότητα: Αν το κόστος εγκατάστασης, λειτουργίας και μεταφοράς είναι δυσανάλογα υψηλό, κανείς δεν δικαιούται να το φορτώσει στις πλάτες του λαού μας. γ) Υστερα από δεκάδες χρόνια διαλόγων, αντιδικιών και αναζήτησης ισόρροπων κριτηρίων, διαθέτομε επιτέλους μιαν από τις αυστηρότερες νομοθεσίες περί το όλον θέμα.

Με αυτά τα δεδομένα, παρά ταύτα, είμαι έτοιμος να δεχθώ τα εξής ελαφρυντικά για τους εχθρούς της αιολικής ενεργείας στην Ελλάδα: 1) Εμένα δεν μ’ αρέσει να βλέπω ανεμογεννήτρια. (Ωστόσο σε θερμοπαρακαλούμε να κάνεις μια μικρή παραχώρηση για το καλό των άλλων – αφού μάλιστα έχετε «ανεχθεί» όλη την ασχήμια των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων). 2) Εγώ ήθελα άλλες αξιοποιήσεις αυτών των περιοχών. (Ωστόσο, πέρασε πια η εποχή των αυθαιρέτων. Κι αν πράγματι παραβλάπτεται το προσωπικό μου επιτήδευμα, προβλέπονται αποζημιώσεις και αποκαταστάσεις από το 2010). 3) Εμείς θέλομε σε αυτά τα κορφοβούνια να πηγαίνουνε τουρίστες: Ε, λοιπόν, ρωτήστε να ιδείτε ότι όντως πηγαίνουν. 4) Ξέρετε, η μακρινή θέα αυτών των φτερωτών, παραβλάπτει την ιστορικότητα των αρχαιολογικών χώρων. (Εδώ αρκεί η πληροφορία ότι οι Ελληνες αρχαιολόγοι μεριμνούν). 5) Και με το ορνιθολογικό ζήτημα τι θα γίνει; Οι μετρήσεις όμως άλλα έχουν αποδείξει, εν συγκρίσει και με τους ψυκτικούς πύργους και τις καπνοδόχους και τα καλώδια υψηλής τάσεως της ΔΕΗ – αλλά και με την κυκλοφορία των αυτοκινήτων στους αυτοκινητοδρόμους. 6) Ναι, αλλά οι δρόμοι προσπέλασης αποψιλώνουν. (Εχομε όμως ανάγκη κι από εκατοντάδες χιλιόμετρα ζωνών δασικής πυρασφαλείας…).

Είμαι ωστόσο έτοιμος και να αποδεχθώ την ακρίβεια όλων αυτών των ενστάσεων, και να θυμίσω ότι τα πολιτικά προβλήματα σύγκεινται από συγκρούσεις Αξιών – κι ότι η υγεία, η οικονομία των συμπολιτών μας καθώς κι η μελλοντική Πλανητική ευστάθεια, απαιτούν να κάνετε κι εσείς αγαπητοί συμπατριώτες έναν συμβιβασμό υπέρ σκοπού τεραστίως μεγαλύτερης σημασίας.

Και διότι ποτέ δεν θα δεχόμουν ότι μπορεί να υπάρξει (έστω και κατ’ ελάχιστον) φαινόμενο πολιτικού αμοραλισμού σ’ αυτή την προοδευτική χώρα μας.

* Ο κ. Θ.Π. Τάσιος είναι συγγραφέας, ομότιμος καθηγητής στο ΕΜΠ.

Photo by nick dessipris

Περιποίηση αμπελώνα αυτάρκεια στα ορεινά δερβενοχώρια Βλαστολόγημα, κορφολόγημα, ξεφύλλισμα.

Φρην είναι το μυαλό. Γι αυτό το λόγο λέμε σήμερα φρενοκομείο, φρενοβλαβής, έχει σώας τας φρένας

Στέργιος Γρατσάνης: Τα τυροκομικά Μόρνου ταξιδεύουν σε Ρουμανία, Γερμανία και Ολλανδία.

Η εκπαίδευση το εισιτήριο της εξέλιξης

Bικτωρία Αποστολοπούλου –

Γνώση, εξέλιξη, πρακτική και βιωματική εμπειρία, διασύνδεση και επαγγελματική αποκατάσταση είναι οι λέξεις με τις οποίες ο Στέργιος Γρατσάνης περιγράφει τη Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων, από την οποία και αποφοίτησε το 2009.

Αναφέροντας στην «ΥΧ» την επαγγελματική του πορεία στον τομέα της τυροκόμησης, εξηγεί τη σημασία της εκπαίδευσης στον συγκεκριμένο κλάδο.

Ο 30χρονος Στέργιος, τέταρτης γενιάς τυροκόμος, διαχειρίζεται σήμερα το τυροκομείο Γρατσάνη, με έδρα τη Φωκίδα. Με τη δουλειά και τη λειτουργία του τυροκομείου να συνεχίζει όλο τον χρόνο, διαφορετικά είδη τυριών και γαλακτοκομικών προϊόντων ταξιδεύουν τόσο στην εγχώρια, όσο και στην ξένη αγορά. «Όταν δουλεύεις κοντά σε έναν παλιό τυροκόμο, θα πάρεις την εμπειρία του και θα μάθεις πράγματα. Τις εξελίξεις, όμως, τις σύγχρονες μεθόδους, τα διαφορετικά τυριά που υπάρχουν και τους κινδύνους που ελλοχεύουν, θα τα μάθεις μόνο μέσω της σχολής», αναφέρει στην «ΥΧ» ο Στέργιος.

Η πρώτη του επαγγελματική σκέψη ήταν η τεχνολογία τροφίμων, όμως τα παιδικά βιώματα και οι ρίζες του από ένα χωριό που έχει συνδεθεί με την τυροκομία τον οδήγησαν στο συγκεκριμένο επάγγελμα. «Ο πατέρας μου κατάγεται από το Ματσούκι Ιωαννίνων, ένα χωριό που φημίζεται για τους “μαστόρους” του τυριού, ενώ από πολύ μικρός θυμάμαι τον παππού μου να μιλάει για το τυρί. Αποφάσισα, λοιπόν, να ακολουθήσω τον ίδιο δρόμο, ο οποίος περνούσε πρώτα από τη Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων».

Εξέλιξη της τυροκομίας

Ο 30χρονος τυροκόμος εξηγεί ότι η τυροκομία έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου, οι απαιτήσεις των καταναλωτών είναι διαφορετικές και τα προϊόντα που μπορεί να δημιουργήσει ένα τυροκομείο είναι περισσότερα. «Η σχολή, επειδή συγκεντρώνει φοιτητές από διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας, δίνει την ευκαιρία να γνωρίσει κάποιος τυριά που σε διαφορετική περίπτωση θα έπρεπε να ταξιδέψει σε όλη τη χώρα για να τα μάθει. Επίσης, επειδή περιλαμβάνει αρκετή πρακτική εξάσκηση, μπορείς να συνδυάσεις θεωρία και πράξη ταυτόχρονα».

Εκτός όμως από τα παραπάνω, αυτό που επισημαίνει ο Στέργιος είναι ότι στη σχολή μπορεί να μάθει κάποιος τα προβλήματα που ενδέχεται να αντιμετωπίσει κατά τη διάρκεια της τυροκόμησης, τον τρόπο να ελέγχει το γάλα πριν ξεκινήσει αλλά και πώς να ελέγχει το τυρί. Ακόμη, δεν παρέλειψε να αναφέρει την υποστήριξη της σχολής και εκτός της εκπαιδευτικής διαδικασίας, καθώς οι καθηγητές είναι πάντα πρόθυμοι να βοηθήσουν και να δώσουν συμβουλές τόσο στους αποφοίτους όσο και σε τυροκόμους που δεν φοίτησαν στη σχολή, αλλά έχουν ανάγκη.

Προϊόντα

Η συνεργασία του Στέργιου με κτηνοτρόφους στην ευρύτερη περιοχή της Φωκίδας και της Αιτωλοακαρνανίας, επιτρέπει στο τυροκομείο να διαθέτει το ελληνικό σήμα, που πιστοποιεί την ελληνικότητα των προϊόντων. Η γκάμα των τυριών είναι διευρυμένη και έχει κατακτήσει την ελληνική αγορά, αλλά και τις αγορές της Ρουμανίας, της Γερμανίας και της Ολλανδίας, καθώς, όπως αναφέρει ο Στέργιος το 30%-40% της παραγωγής εξάγεται στις χώρες αυτές.

Η υπόλοιπη παραγωγή φτάνει στους Έλληνες καταναλωτές μέσω των τριών καταστημάτων που διαθέτει η οικογένεια και μαγαζιών ντελικατέσεν. «Διαθέτουμε δύο καταστήματα στη Ναύπακτο και ένα στην Αθήνα. Πουλάμε επίσης χονδρική σε νησιά, στην Αθήνα, στην Πάτρα και στη Θεσσαλονίκη, αλλά και σε μαγαζιά ντελικατέσεν. Παράγουμε διαφορετικά είδη τυριών, όπως φέτα ΠΟΠ, γραβιέρα, κεφαλίσιο, κεφαλοτύρι, σαγανοτύρι, ημίσκληρο τυρί, μυζήθρα ξερή, ανθότυρο, κάποιες αλοιφές όπως τσαλαφούτι και ξινοτύρι, τζατζίκι και τυροκαυτερή. Φτιάχνουμε βούτυρο για το ψωμί και για το μαγείρεμα. Επίσης, φτιάχνουμε γραβιέρα κατσικίσια 100%, γιαούρτι, ρυζόγαλο, κρέμα και ένα δικό μας γλυκό με γιαούρτι και μπισκότο που κυκλοφορούν με την επωνυμία Τυροκομείο Γρατσάνης-Τυροκομικά Μόρνου.

Η δραστηριότητα της οικογένειας, όμως, δεν σταματά εκεί, καθώς εδώ και 20 χρόνια διαθέτει και το δικό της εργαστήριο παραδοσιακών ζυμαρικών.

Ο φιλόσοφος Άρθουρ Σοπενχάουερ, είχε πει ότι οι δειλοί δημιουργούν δειλούς, οι παλιάνθρωποι δημιουργούν παλιανθρώπους και οι μίζεροι μπορούν να δημιουργήσουν μόνο μίζερους. Ο φιλόσοφος Ιμμάνουελ Καντ, από την άλλη πλευρά, υποστήριξε ότι η προσωπικότητα δεν μπορεί να κληρονομηθεί και ότι διαμορφώνεται από την επίδραση της εσωτερικής εμπειρίας και των εξωτερικών συνθηκών.

Θεωρούσε ότι ήταν δυνατό κάποιος να αναπτυχθεί και να εργαστεί στην προσωπικότητά του.

Υπάρχει και μια άλλη θεωρία που λέει ότι ένα άτομο δεν μπορεί να κάνει τίποτα για τη ζωή του, επειδή όλες οι αποτυχίες είναι είτε προδιαγεγραμμένες για να γίνουν, είτε είναι αποτέλεσμα δολοπλοκιών των εχθρών του ανθρώπου. Αυτή η θεωρία υιοθετείται συνήθως από αποτυχημένους.

ΓΝΏΜΕΣ

Οι Ελληνάρες οπαδοί του Τραμπ Ποιοι είναι όλοι αυτοί οι συμπατριώτες μας που δίνουν στα social τον αγώνα υπέρ του προέδρου Τραμπ; Είναι ένα συνονθύλευμα από χρυσαυγίτες, ακροδεξιούς, «ψεκασμένους» πολέμιους της νέας τάξης πραγμάτων και δήθεν αντισυστημικούς που βλέπουν στον πρόεδρο μία επιβεβαιωμένη αντανάκλαση του εαυτού τους

Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης

Το βράδυ που ο Τραμπ κέρδισε τις εκλογές, το Μανχάταν ήταν απόκοσμα ήσυχο, σχεδόν έρημο. Τα μπαρ άδειαζαν απογοητευμένους Δημοκρατικούς και η Τάιμς Σκουέαρ έμοιαζε με τις πρόσφατες εικόνες από την καραντίνα.

Tρεις δρόμους πάνω από την πλατεία, είναι το Fox News, που αντιπροσωπεύει για τους Ρεπουμπλικάνους περίπου ό,τι και ο Ριζοσπάστης για το ΚΚΕ. Εκεί είχε κόσμο και φασαρία. Ενα μικρό πλήθος που πανηγύριζε. Φυσιογνωμικά, ήταν σαν να βλέπεις συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής. Οι ίδιες φάτσες, πάνω σε διαφορετικούς ανθρώπους, είχαν συγκεντρωθεί και μερικά τετράγωνα βορειότερα, έξω από το ξενοδοχείο όπου στήθηκε το «εκλογικό κέντρο» του Τραμπ.

Εντάξει, θα πείτε, οι ακραίοι είναι πάντα πιο εκδηλωτικοί, γι’ αυτό και ακούγονται και φαίνονται περισσότερο. Ομως την ίδια στιγμή, λίγο πιο δυτικά, στο «στρατηγείο» της Χίλαρι Κλίντον, τα πρόσωπα ήταν πιο προσιτά, πιο φιλικά προς το μάτι, χωρίς ξυρισμένα κεφάλια και μποτάκια. Αυτή η αισθητική αντίθεση περιγράφει κάπως παραστατικά και την πολιτική.

Για να βρεις ψηφοφόρους του Τραμπ στο Μανχάταν, πρέπει να τους αναζητήσεις —δεν θα τον ψηφίζουν ούτε οι θυρωροί στον πύργο του, στην 5η Λεωφόρο. Στην Αλαμπάμα, ισχύει το αντίθετο.

Εκείνες τις ημέρες προσπάθησα να κατανοήσω τους ομογενείς μας που ψήφισαν Τραμπ. Γιατί το έκαναν; Για διάφορους λόγους. Οι εστιάτορες στο Σικάγο, παραδοσιακά Ρεπουμπλικάνοι, είχαν δυσανεξία «στον μαύρο», δηλαδή στον Ομπάμα, που είναι και από τα μέρη τους. Σιγά μη ψήφιζαν Χίλαρι. Κάποιοι άλλοι, στην Αστόρια, έλεγαν ότι θα ψηφίσουν Τραμπ επειδή η Χίλαρι, ως υπουργός Εξωτερικών, δεν έκανε τίποτα για την Ελλάδα.

Μία πολύ σοβαρή κυρία μού εξήγησε ότι αυτή και οι φίλες της δεν μπορούν να ψηφίσουν μία γυναίκα που δέχθηκε το κέρατο ενώπιον του πλανήτη. Και κάποιοι άλλοι, που εργάζονται στον χρηματοοικονομικό τομέα, πίστευαν ότι με τον Τραμπ η οικονομία θα πάει καλύτερα και σταδιακά θα κλείσουν πολεμικά μέτωπα. Δικαιώθηκαν, αλλά τώρα έχουν πιο καυτά θέματα για να ασχοληθούν. Ακόμα και αν δυσκολεύτηκα με μερικούς, κατάφερα να βάλω τη σκέψη και την επιλογή τους πάνω σε μία βάση λογικής.

Δεν ζω, άλλωστε, εκεί για να μπω στα παπούτσια τους και να περπατήσω στους ίδιους δρόμους. Εχω, όμως, μία απορία που, καμιά φορά, με φέρνει στα όριά μου. Θα ήθελα να μάθω, διάολε, ποιοι είναι αυτοί οι τύποι που αποτελούν το ελληνικό fan club του Τραμπ.

Αφήνω στην άκρη τους Ρεπουμπλικάνους της Ελλάδας καθώς, αρκετοί από αυτούς στηρίζουν δογματικά το κόμμα και, αν μη τι άλλο, έχουν δικαίωμα ψήφου. Μιλάω για τους άλλους που τώρα ξεσαλώνουν στα social υπέρ του προέδρου. Για αυτούς που έχουν μένος κατά του CNN και της Washington Post (!), που ανεβάζουν φωτογραφίες του Τραμπ με τη Βίβλο και είναι πρόθυμοι να κάνουν βουντού στον Ομπάμα. Και πολλοί εξ αυτών δεν έχουν πατήσει καν το πόδι τους στις ΗΠΑ. Ποιοι είναι, λοιπόν, οι συμπατριώτες μας που ορκίζονται στην πορτοκαλί κεφαλή;

Είναι σίγουρα οι κινούμενοι στην περιοχή που οριοθετείται από την άκρα Δεξιά και τη Χρυσή Αυγή. Για αυτούς ο Τραμπ εκφράζει το «νομιμοποιημένο» μίσος προς τους μετανάστες, την gay κοινότητα, τους μαύρους, τους Εβραίους, τους Αραβες και προς οτιδήποτε δεν αντιπροσωπεύει την έννοια της «τάξης». Είναι αυτοί που βρίσκονται πίσω από το νέφος των πάσης φύσεως «ψεκασμών». Ποστάρουν ρήσεις «γερόντων», πολεμούν τους «Ιλουμινάτι», σκάβουν χαρακώματα απέναντι στην κοινή λογική και ερμηνεύουν τον κόσμο μέσα από θεωρίες συνωμοσίας. Διατείνονται για την πνευματική υπεροχή της Ορθοδοξίας, σιχαίνονται τα καλά πανεπιστήμια ως φυτώρια της νέας τάξης πραγμάτων, στέκονται συμπλεγματικά έναντι της αριστείας, εμπνέονται από έναν αμόρφωτο που πουλάει την άγνοιά του ως ριζοσπαστισμό.

Ταυτόχρονα, ο Τραμπ τούς απελευθερώνει από κάθε επιταγή πολιτικής ορθότητας τύπου Metoo. Από δίπλα είναι και κάτι λίγοι της Αριστεράς που καταγγέλλουν τον Ομπάμα ως «πολεμοχαρή φιλελέ» και έρχονται κοντά στον πρόεδρο επειδή, απλώς, είναι πολλά τα κοινά πράγματα που λατρεύουν να μισούν μαζί του. Για όλη αυτήν την περίεργη φυλή, ο Τραμπ «μοιράζει πόνο», «λέει αλήθειες» και «σας γλεντάει κάθε μέρα».

Αν τους αθροίσεις όλους αυτούς, παίρνεις ένα μικρό, αλλά συμπαγές ρεύμα αντίδρασης που δεν διακρίνεται τόσο για τα ιδεολογικά του χαρακτηριστικά, όσο για τα ψυχολογικά. Ο Τραμπ είναι μία θριαμβευτικά επιβεβαιωμένη αντανάκλαση του εαυτού τους. Ξέρω, θα σηκώσετε τους ώμους και θα πείτε ότι έτσι είναι αυτά τα πράγματα, ζουν ανάμεσά μας. Εντάξει. Ομως, παραδεχθείτε το, δεν υπάρχουν κάποιες στιγμές που πιστεύετε ότι εμείς ζούμε ανάμεσα σε αυτούς;

Πηγή: Protagon.gr