Συντάκτης: Kostas Bertsias

Από την θαλασσινή εξόρμηση του Μανόλη στα καρυστιανά νερά

Για την απόφασή της να σταματήσει οριστικά το τραγούδι μίλησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια η Χάρις Αλεξίου. Η σπουδαία ερμηνεύτρια μίλησε στην εκπομπή «Κατάλληλη Ώρα» στο Β’ πρόγραμμα της Ελληνικής ραδιοφωνίας και εξήγησε τους λόγους που την οδήγησαν στην απόφασή της να εγκαταλείψει το τραγούδι καθώς, όπως είπε, αντιμετωπίζει προβλήματα με τη φωνή της.

Το αμπέλι του Τούρκου ιδιοκτήτη που μετατράπη σε χώρο αναψυχής με την επωνυμία «Παυσίλυπον» και αργότερα επωλήθη στην Ελένη Τοσίτσα

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς

«Πανελλήνιον Πολυτεχνείον», σχέδιο Λυσ. Καυταντζόγλου.

Η λέξη «παυσίλυπος» είναι από τις ωραιότερες της ελληνικής γλώσσας. Μας έρχεται από την αρχαιότητα και σημαίνει αυτόν που παύει τη λύπη, που περιορίζει τη στεναχώρια. Την είχε χρησιμοποιήσει ο Ευριπίδης στις Βάκχες του, ενώ υπήρχε και το Παυσίλυπον, έπαυλη στη Νεάπολη της Ιταλίας. Στη νεότερη ιστορία μας όμως, το Παυσίλυπον υπήρξε τοπωνύμιο τμήματος της περιοχής στην οποία ανεγέρθηκε το Πολυτεχνείο των Αθηνών! Για να βρούμε όμως πως προέκυψε το τοπωνύμιο, πρέπει να ανατρέξουμε στην Αθήνα την εποχή που αποχώρησαν επιτέλους οι Τούρκοι, δηλαδή στο 1833[1].

Τότε ένας ζεύγος Ιταλών, οι Καζάλι, είχαν την αποκλειστικότητα και το μόνον ξενοδοχείο της πόλης, το οποίο βρισκόταν στην οδό Ερμού, μεταξύ Αθηνάς και Αιόλου. Εκείνος Ιταλός λοχαγός την εποχή του Ναπολέοντος και εκείνη Βιεννέζα. Κύριο χαρακτηριστικό τους ότι ήταν μονόφθαλμοι∙ εκείνος είχε μόνον το αριστερό μάτι και εκείνη μόνον το δεξί. Έκαναν χρυσές δουλειές και εκμεταλλεύονταν το μονοπώλιό τους. Μέχρι που δυσαρέστησαν τους Βαυαρούς αξιωματικούς της Φρουράς, οι οποίοι αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα δικό τους ξενοδοχείο για να διαμένουν και να τρέφονται. Η ιδέα έπιασε τόπο και βρέθηκε και το ζεύγος που θα αναλάμβανε να λειτουργήσει το ξενοδοχείο.

Ήταν ένα ζεύγος Γερμανών, οι Άρτμαν, που είχαν βρεθεί ναυαγοί στον Πειραιά και έτυχαν περίθαλψης. Ακολούθησε έρανος, ο οποίος προφανώς απέδωσε το απαραίτητο ποσό και ταμίας ορίσθηκε ο Νέζερ[2]. Επ’ ονόματί του αγοράστηκε από Τούρκο ιδιοκτήτη που αποχωρούσε και ομοθρήσκους του, ένα μικρό και εγκαταλελειμμένο αμπέλι στην οδό Πατησίων, αντί 65 ισπανικών τάλιρων[3]. Συντάχθηκαν και τα σχετικά συμβόλαια στο μόνο συμβολαιογραφείο που λειτουργούσε στην Αθήνα, του Κοκκίδη. Αυτό το αμπέλι λοιπόν φιλοξένησε το εντευκτήριο των Γερμανών της πρωτεύουσας και αργότερα εκεί ανεγέρθηκε το Πολυτεχνείο.

Απόσπασμα χάρτη των Αθηνών του Γαλλικού Επιτελείου όπου διακρίνεται καθαρά η ενδειξη «Pausilippe» (Παυσίλυπο).

Ο μικρός αμπελώνας μετατράπηκε σε μικρή Γερμανία, όπως υποστηρίζει ο Νέζερ. Κτίσθηκε πλίνθινος οίκος, περιφράχτηκε και φυτεύτηκε κήπος. Το ζεύγος Άρτμαν ανέλαβε τη διεύθυνσή του. Ο άνδρας, ο Κάρολος, ασκούσε καθήκοντα ξενοδόχου και η γυναίκα καθήκοντα μαγείρισσας. Δύο χρόνια αργότερα, ο Νέζερ αναχώρησε για την Πάτρα και οι συνάδελφοί του σκέφτηκαν πως έπρεπε να εκποιήσουν το κτήμα και να μεταφέρουν τις δραστηριότητές τους πιο κοντά στην πόλη. Έγραψε, λοιπόν, ο Άρτμαν στον Νέζερ παρακαλώντας τον να μεταβιβάσει σε εκείνον την ιδιοκτησία, όπως και έγινε[4].

Ο Άρτμαν κατέβαλε το ποσό της αξίας του κτήματος, το οποίο οι συνάδελφοι του Νέζερ χρησιμοποίησαν για να αναγείρουν νέα λέσχη, στο κέντρο της πόλης, στην οδό Ομήρου. Αυτά συνέβησαν το 1837-38 και ήταν η Λέσχη «Φιλαδέλφεια», η οποία λειτουργεί μέχρι τις ημέρες μας και στη θέση εκείνη λειτουργεί το γνωστό μας Γκαίτε! Όσο για την παλαιά Λέσχη, στην οδό Πατησίων, ο Άρτμαν τη μετέτρεψε σε εξοχικό κέντρο και το ονόμασε Παυσίλυπον.

Ωστόσο ο Κάρολος Άρτμαν δεν το χάρηκε αφού βιάστηκε να παραδώσει το πνεύμα του στον Κύριο. Οι κληρονόμοι του πώλησαν το κτήμα, τον Μάρτιο 1839, στον Πολωνικής καταγωγής φιλέλληνα και αργότερα αξιωματικό του ελληνικού στρατού και υπουργό Λεωνίδα Σμόλεντς. Ο τελευταίος μεγάλωσε ακόμη περισσότερο το κτήμα αγοράζοντας δύο γειτονικά γήπεδα. Το 1842 αγόρασε το ένα που ανήκε στον Δήμο Αθηναίων και το 1843 το άλλο που ανήκε στον Αλέξανδρο Φιλιππίδη[5]. Συνέχισε να λειτουργεί ως Παυσίλυπον, το οποίο όμως με το πέρασμα των ετών παρήκμασε. Άλλες περιοχές, γύρω από τον Ιλισό και γύρω από το Πολύγωνο τραβούσαν πλέον το ενδιαφέρον του κόσμου. Τότε εμφανίστηκε η Ελένη Τοσίτσα, σύζυγος του μεγάλου ευεργέτη. Το εξαγόρασε αντί 48.000 τάλιρων και το έθεσε «εις την υπηρεσίαν των τεχνών και της τεχνικής σοφίας»[6].

Auto ExpertΞεχωρίζουν

Το θρυλικό ελληνικό ηλεκτροκίνητο, ο Γουλανδρής και ο ισχυρός συμβολισμός

Σε περίοπτη θέση, κατά την παρουσίαση των κυβερνητικών πρωτοβουλιών για την ηλεκτροκίνηση στο… Γκάζι, έστεκε ένα παλιό σκαρί, με πορτοκαλί χρώμα και είχε έναν καθαρά συμβολικό χαρακτήρα.

Πριν από αρκετές ημέρες, εκφράστηκε η επιθυμία εκ μέρους του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας να αναδειχθεί ο ισχυρός συμβολισμός του θρυλικού αυτού οχήματος, υπενθυμίζοντας ότι η Ελλάδα υπήρξε πρωτοπόρος στον τομέα της ηλεκτροκίνησης και υπογραμμίζοντας παράλληλα τις δυνατότητες της χώρας μας για τη μετάβαση σε μια νέα περίοδο βιομηχανικής παραγωγής. Ζητήθηκε να μεταφερθεί από το βιομηχανικό Μουσείο Σύρου, όπερ και εγένετο.

Το Enfield 8000 αποτελεί πλέον έναν θρύλο, ένα ορόσημο στην παγκόσμια ιστορία αυτοκινήτου.

Το Enfield 8000, το πρώτο σύγχρονο ηλεκτρικό αυτοκίνητο, αντικατοπτρίζει την ξεχωριστή και πρωτοποριακή για τα ελληνικά δεδομένα βιομηχανική ιστορία της Σύρου και φυσικά αποτελεί μια από τις περιπτώσεις που αποδεικνύουν τις δυνατότητες της χώρας μας στους τομείς των καινοτομιών, της παραγωγής και της βιομηχανίας.

Τη δεκαετία του ’70, το Συμβούλιο Ηλεκτρικής Ενέργειας της Βρετανίας προκήρυξε διαγωνισμό για την παραγωγή ηλεκτρικού αυτοκινήτου. Στον διαγωνισμό συμμετείχε η Ford, η Leyland και μια άγνωστη τότε εταιρεία, η Enfield Automotive που τον κέρδισε κιόλας.

(From the right corner you can see Constantinos Adraktas, Chairman and Managing Technical Director of Enfield, and on his left, John Goulandris, the owner of Enfield-Neorion)

Πίσω από αυτή την εταιρεία ήταν ο εφοπλιστής Γιάννης Γουλανδρής που έφτιαξε την Enfield για να προωθήσει προϊόντα υψηλής τεχνολογίας και ήθελε να μπει στον χώρο των ηλεκτρικών αυτοκινήτων γιατί διέβλεπε μια προοπτική, καθώς και τότε υπήρχε πρόβλημα με το πετρέλαιο.

Αποφάσισε να μεταφέρει τη γραμμή παραγωγής στα Ναυπηγεία Νεωρίου της Σύρου, της αρχόντισσας των Κυκλάδων, αλλά η απόφαση εκ του αποτελέσματος κρίθηκε άτυχη.

Το κεντρικό σύστημα του πρώτου ελληνικού ηλεκτροκίνητου

Η επωνυμία της νέας εταιρείας ήταν «Ένφιλντ-Νεώριον Ε.Π.Ε.».

Το συγκεκριμένο (μαζί με άλλες 122 μονάδες), κατασκευάστηκε τη δεκαετία του ’70 στη Σύρο, με πρωτοβουλία της οικογένειας Γουλανδρή, αλλά κανένα δεν κατάφερε να κυκλοφορήσει στην Ελλάδα. Το Enfield 8000 δεν πήρε άδεια τύπου για να κυκλοφορεί στην Ελλάδα…

 

Η επίσημη αιτία που δεν έλαβε ποτέ έγκριση για τη κυκλοφορία του στην Ελλάδα ήταν η αδυναμία φορολόγησής του. Όλα τα Ε8000 προωθήθηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η Αθηναία αρχοντοπούλα που παντρεύτηκε τον Σερραίο πρωθυπουργό.

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς

Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 91 ετών, η Αμαλία Μεγαπάνου (1929-2020)[1], η γυναίκα που εκπροσώπησε την ποιότητα και την αξιοπρέπεια, και διήνυσε μακρά και παραγωγική πορεία. Ήταν γεννημένη στην Αθήνα, θυγατέρα του Αναστάσιου, αδελφού του πολιτικού Παναγιώτη Κανελλόπουλου και της Βικτωρίας (αργότερα Παπανικολάου). Το 1951 παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή[2].

Αρχοντική στην όψη και τη συμπεριφορά, υπήρξε πάντοτε διακριτική και δεν έδωσε δικαιώματα για σχόλια όχι μόνον όσο ήταν πρώτη Κυρία, αλλά καθ΄ όλη τη διάρκεια του βίου της. Ωστόσο ήταν από τις γυναίκες που δεν περνούσαν απαρατήρητες και σπάνιες ήταν οι περιπτώσεις, μόνον όταν επιβαλλόταν, που απευθυνόταν στον Τύπο.        

«Είναι η πλέον ωραία σύζυγος Πρωθυπουργού της Ευρώπης», ισχυριζόταν η γαλλόφωνη Αιγυπτιακή «Ζουρνάλ» το 1957, όταν το ζεύγος Καραμανλή πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στο Κάϊρο[3]. «Είναι πιθανώς η ωραιότερη σύζυγος πρωθυπουργού στον κόσμο», αντέτεινε η λονδρέζικη «Ντέιλι Εξπρές», όταν το πρωθυπουργικό ζεύγος επισκεπτόταν τη βρετανική πρωτεύουσα, τον Φεβρουάριο 1961. Πρόκειται για την επίσκεψη με το πλούσιο και γνωστό παρασκήνιο[4].

Ο Τύπος ασχολείτο με τις διαμαρτυρίες που πραγματοποιούσε στους δρόμους του Λονδίνου η Μπέττυ Μπάρλετ-Αμπατιέλου. Η Αμπατιέλου, διεκδικούσε την απελευθέρωση του συζύγου της που κρατείτο στις Φυλακές Αιγίνης, καθώς  και τον τρόπο που η αγγλική αστυνομία κατέστρεφε τα πανό και διέλυε τους διαδηλωτές[5].

Η «Ντέιλι Εξπρές» αφού δημοσίευσε φωτογραφία της Αμαλίας, παρέθετε περισσότερα στοιχεία για το παρουσιαστικό της. Τόνιζε ότι ήταν «συνεσταλμένη, γοητευτική και φιλήσυχος απόγονος ισχυράς και πλουσίας οικογενείας Ελλήνων πολιτικών» και συμπλήρωνε πως ο Έλληνας πρωθυπουργός ήταν «υιός πτωχού διδασκάλου απομεμακρυσμένης περιοχής της Μακεδονίας και τον υπανδρεύθη προ εννέα ετών»[6].

Όσο για τον ρόλο της δίπλα στον επιφανή Έλληνα σημείωνε πως «λαμβάνει μέγα μέρος εις την εργασίαν του 52ετούς συζύγου της, όταν πρόκειται να πραγματοποιηθούν συναντήσεις μετά σημαινόντων προσώπων». Έσπευδε δε, ο συντάκτης να συμπεράνει πως η νεαρά σύζυγος του Έλληνα Πρωθυπουργού θα σημείωνε μεγάλη κοινωνική επιτυχία στους διπλωματικούς κύκλους του Λονδίνου τις επόμενες ημέρες[7].

«Πως αισθάνεσθε όταν σας αποκαλούν «Ζακλίν της Ελλάδος»;», τη ρώτησαν οι Αμερικανίδες δημοσιογράφοι στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε όταν με τον σύζυγό της επισκέφτηκαν την Ουάσιγκτον, τον Απρίλιο 1961, και τη συνέκριναν με την επίσης πανέμορφη σύζυγο του Αμερικανού προέδρου. Η Ελληνίδα αρκέστηκε να απαντήσει: «Το θεωρώ πολύ κολακευτικό»[8].

Με τη σύζυγο του Αμερικανού προέδρου, τη Τζάκι Κένεντι (Ζακλίν Λι Μπουβιέ), με την οποία ήταν συνομήλικες αφού αμφότερες είχαν γεννηθεί το 1929, συζήτησαν για Τέχνη και Πολιτισμό. «Δεν ανακατεύομαι στην πολιτική διότι ο σύζυγός μου κάνει πολύ καλά τη δουλειά του», δήλωσε η Αμαλία απαντώντας σε άλλη ερώτηση, ενώ εκμυστηρεύθηκε ότι εμπιστευόταν τους ράφτες των Αθηνών για τα φορέματά της. Όταν δε ρωτήθηκε να πει τη γνώμη της για τον Αμερικανό Πρόεδρο απάντησε ότι αν ήταν Αμερικανίδα, θα τον ψήφιζε οπωσδήποτε![9]

Η σύγκριση με την Τζάκι

Το ίδιο καλοκαίρι (1961) η Ζακλίν Κένεντι επισκέφθηκε επί ένα οκταήμερο τη χώρα μας. Πηγαίνοντας να παρακολουθήσει παράσταση στο Ηρώδειο, την υποδέχτηκε ομάδα νέων φωνάζοντας ρυθμικά: «We like Jackie»![10]

Η Αμαλία ακολούθησε τον Κ. Καραμανλή στην αυτοεξορία του στο Παρίσι και χώρισαν το 1971. Το διαζύγιο εκδόθηκε «κοινή υπαιτιότητι» από το Πρωτοδικείο Αθηνών τον Μάϊο 1971 και στάλθηκε από τους δικηγόρους του ζευγαριού (Δημ. Μακρή – Γεώργ. Οικονομόπουλο) στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών[11]. Παντρεύτηκε τον μαιευτήρα Επαμεινώνδα Μεγαπάνο και ως Αμαλία Μεγαπάνου υπογράφει το πλούσιο συγγραφικό της έργο[12].

Ιδιαίτερη είναι η προσφορά της στη λαϊκή παράδοση και μνημειώδες το έργο της «Σχέδια από ελληνικά κεντήματα», ένα Λεύκωμα που εκδόθηκε από το «Μουσείο Μπενάκη»[13] (1981).

«Για να φροντίσουμε τον άνθρωπο πρέπει να φροντίσουμε τη φύση» γιατί:

“Όταν το τελευταίο δέντρο θα έχει κοπεί, όταν τα ποτάμια θα έχουν μολυνθεί, όταν τα ψάρια της θάλασσας θα είναι νεκρά, τότε ο άνθρωπος θα καταλάβει ότι τα χρήματα δεν τρώγονται…”

Δεν κληρονομούμε τη γη από τους προγόνους μας, τη δανειζόμαστε από τα παιδιά μας! (Ινδιάνικη παροιμία)

Συνεχής άσκηση για αποτελεσματικότερη επέμβαση όταν χρειαστεί …

ΚΕΤ/Θ Αυλώνος-575 Τάγμα Πεζοναυτών.

Ενημέρωση και εκπαίδευση των στελεχών του Ε.Σ για τη συνδρομή τους στη τρέχουσα αντιπυρική περίοδο.

«Οι ψευτομορφωμένοι»: Ένα υπέροχο κείμενο του Ντίνου Χριστιανόπουλου για την ημιμάθεια και την υποκρισία.

Κουλτουριάρηδες είναι οι διανοούμενοι που δίνουν μεγαλύτερη σημασία στη γνώση και την πληροφόρηση και λιγότερη στο αίσθημα και το βίωμα. Ότι έμαθαν ή δεν έμαθαν έχει γι’αυτούς μεγαλύτερη αξία από τη σκέψη. Κουλτουριάρηδες βρίσκονται σ” όλες τις εποχές.

Στην αρχαία Ελλάδα τους κοροϊδεύει πολύ άσχημα ο Αριστοφάνης επειδή χρησιμοποιούσαν πάντα καινούριες και παράξενες λέξεις για να ξιπάσουν τον κόσμο. Και οι σοφιστές ήταν ένα είδος κουλτουριάρηδων της εποχής τους, γιατί έδωσαν πολλή σημασία στη γνώση και όχι στη σωστή κρίση.

Αλλά και παλαιότερα όταν λέγαμε «οι διανοούμενοι» ή «οι άνθρωποι των γραμμάτων» νιώθαμε κάτι σαν δυσφορία και ενόχληση, γιατί καταλαβαίναμε ότι αυτοί οι άνθρωποι είχαν ξεφύγει πολύ από τη ζωή εν ονόματι δήθεν της τέχνης. Αυτοί νομίζανε ότι, επειδή ήτανε άνθρωποι των γραμμάτων, έπρεπε να μιλούν με ειδικό λεξιλόγιο, να καταλαβαίνονται μεταξύ τους, κι ας μην τους καταλαβαίνουν οι άλλοι.

Σε τελική ανάλυση, οι κουλτουριάρηδες είναι ψευτομορφωμένοι. Μόνο ένας ψευτομορφωμένος μπορεί να χρησιμοποιεί λεξιλόγιο που ξιπάζει και ξαφνιάζει, ή να μεταχειρίζεται ωραίες λέξεις και φράσεις για να κάνει εντύπωση, ενώ καταβάθος δεν κατέχει τη γλώσσα και δεν την χρησιμοποιεί σωστά.

Αυτό που σήμερα αποκαλούμε γλώσσα των κουλτουριάρηδων, είναι ένα κουρκούτι από νεόκοπες λέξεις, από ξένες αμετάφραστες λέξεις και από λέξεις παρμένες από διάφορες επιστήμες, λ.χ. «η μεταστοιχείωση της ντεμί νομενκλατούρας».

Μ” ένα τέτοιο κουρκούτι στο τέλος δε βγάζουν νόημα ούτε αυτοί, ούτε φυσικά κι εμείς. Ας πάρουμε για παράδειγμα τη λέξη «δομή» που αναφέρεται στον χώρο, ενώ η λέξη «διαδικασία» αναφέρεται στον χρόνο. Τι θα λέγατε όμως αν ξαφνικά διαβάζατε «δομικές διαδικασίες» ή «διαδικαστικές δομές»;

Ρωτήθηκαν κάποιοι να τις εξηγήσουν, μα δεν μπόρεσε κανείς. Γιατί όπως καταλαβαίνετε, πρόκειται για μπαρούφες. Τι μπορεί λοιπόν να σημαίνουν οι δύο αυτές φράσεις, όταν στην καθεμία το επίθετο αναιρεί το ουσιαστικό; Αλλά τι θα λέγατε αν αυτή η φράση γινόταν ολόκληρη πρόταση;

Διαβάστε λοιπόν: «Όταν οι δομικές διαδικασίες λειτουργούν ανασταλτικά μέσα στον χώρο του μεταμοντέρνου…». Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς σ” αυτή τη φράση; Πρώτα πρώτα πόσοι ξέρουν τον όρο «μεταμοντέρνο»; Κι έπειτα, τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στον χώρο του «μεταμοντέρνου», εάν λειτουργήσουν ή δε λειτουργήσουν οι «δομικές διαδικασίες»;

Αυτά είναι ακατανόητα και γι” αυτόν που τα γράφει και γι” αυτόν που τα διαβάζει. Είναι αλαμπουρνέζικα. Και σκεφτείτε ότι σαν κι αυτή τη φράση υπάρχουν χιλιάδες, που επαληθεύουν τα τρία χαρακτηριστικά των κουλτουριάρηδων: Πρώτον ότι δεν γνωρίζουν καλά τις λέξεις και τις έννοιές τους (κάποιος έγραφε τη λέξη «ενδιαίτημα» και εννούσε «ένδυμα»!), δεύτερον θέλουν να ξιπάσουν τους άλλους με διάφορες ακαταλαβίστικες λέξεις και τρίτον, δεν έχουν χωνέψει καλά αυτό που λένε.

Χώρια που δεν τα καταφέρνουν ούτε και με το συντακτικό και μπερδεύονται. Βέβαια το μπέρδεμα υπάρχει πρώτα στο μυαλό. Πάντως μ’αυτά και μ’αυτά, καταφέρνουν να κομπλεξάρουν πολλούς, και καμιά φορά όλους, ενώ συντελούν στο να πάει η γλώσσα μας κατά διαόλου.

θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος, ότι αφού αποδεχόμαστε την ερμητική γραφή ορισμένων ποιητών, γιατί να μην αποδεχτούμε και τον δυσνόητο τρόπο γραφής των κουλτουριάρηδων; Από μία άποψη, κι ο ποιητής θα έπρεπε, οποιαδήποτε τεχνοτροπία κι αν ακολουθεί, να γράφει κατά τρόπο κατανοητό, για να μπορεί ο αναγνώστης να τον καταλαβαίνει. Γιατί, τι να την κάνουμε την οποιαδήποτε ποίηση, όταν έχει κοπεί η γέφυρα της επικοινωνίας; Τι να τα κάνουμε τα ερμητικά ποιήματα, όταν δεν τα καταλαβαίνει κανείς; Κι αφού δεν μας λένε τίποτε, πως είναι δυνατόν να μας συγκινήσουν;

Βέβαια ο ποιητής έχει τη δικαιολογία ότι γράφει για να εκφράσει τον εαυτό του, αν και πάλι θα μπορούσε να πει κανείς ότι ένας ποιητής που εκφράζεται ερήμην του αναγνώστη, τι σόι ποιητής είναι; Και αν ο σουρεαλισμός στην πρώτη φράση το παραξύλωσε, τι να πούμε για τους σημερινούς σουρεαλιστές της αρπακόλας, που γράφουν ότι τους κατέβει; Πάντως ο στοχαστής, επειδή δεν έχει καν τη δικαιολογία της έμπνευσης κι επειδή ο στόχος του είναι η συζήτηση με τον αναγνώστη, δεν θα έπρεπε να είναι ακαταλόγιστος σαν τους μοντέρνους ποιητές.

Κάποιοι ισχυρίζονται πως έτσι εμπλουτίζεται η γλώσσα μας, ενώ η απλότητα και η σαφήνεια διατηρούν τη γλώσσα στάσιμη. Αν όμως ο εμπλουτισμός της γλώσσας, γίνεται αιτία για να θριαμβεύσει η ακατανοησία, μήπως θα έπρεπε να προτιμήσουμε κάποιες φυλές τις Αφρικής που συνεννοούνται μόνο με τριακόσιες λέξεις;

Η αιτία του φαινομένου αυτού, οφείλεται όχι μόνο στην ημιμάθεια των περισσότερων κουλτουριάρηδων αλλά και στον εγωισμό τους. Δε θα μπορέσουν ποτέ οι άνθρωποι αυτοί να ακούνε περισσότερο απ’όσο μιλάνε, να σκέφτονται περισσότερο απ’όσο γράφουν, και να περνούν κάθε πληροφορία από το κόσκινο της κρίσης. Για να συμβεί αυτό θα πρέπει να είναι ταπεινός, να μη νομίζει πως αυτός τα ξέρει όλα και κανείς άλλος. Να μη λέει διαρκώς «εγώ νομίζω», «εγώ πιστεύω», «έχω τη γνώμη», και τα συναφή.Μέσα σ’αυτό το βραχυκύκλωμα ημιμάθειας και εγωισμού, χωρούνε αριστεροί και δεξιοί, εφημερίδες και τηλεόραση, και ορθόδοξοι και νεο-ορθόδοξοι.

Το κείμενο είναι του συγγραφέα Ντίνου Χριστιανόπουλου και αποτελεί διασκευασμένο απόσπασμα από συζήτηση με τον επίσης συγγραφέα Περικλή Σφυρίδη («Αλαμπουρνέζικα ή η γλώσσα των σημερινών κουλτουριάρηδων», πρώτη έκδοση 1990).

.

Πηγή: penna.gr

Τα λάθη είναι ανθρώπινα. Το να ρίχνεις το φταίξιμο στους άλλους, ακόμα περισσότερο.