Συντάκτης: Kostas Bertsias

Στην φύση δεν υπάρχει τίποτα ψόφιο, ούτε αυτό το τίποτα. Ούτε οι πεθαμένοι, ούτε τα δέντρα. Ούτε οι πέτρες, ούτε το μηδέν, ούτε το διαστημικό κενό. Όλα είναι ζωντανά και εργώδη. Όλα κάτω από το πάντα ρεί του Ηρακλείτου.

Γιάννης Σκαρίμπας

Ο πόθος για την κορυφή
το πάθος για τη ρίζα

μετέωρο παιχνίδι η ζωή
τον ίσκιο της ελπίδας κυνηγάς

το δείκτη κυνηγούν τα ψάρια
και τα όρνεα την παγίδα.

Παναγιώτης Στάμος

Διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη με ερωτικό θέμα, το οποίο πρωτοδημοσιεύτηκε στις 19 Αυγούστου του 1906 στην εφημερίδα «Νέον Άστυ».

Διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη με ερωτικό θέμα, το οποίο πρωτοδημοσιεύτηκε στις 19 Αυγούστου του 1906 στην εφημερίδα Νέον Άστυ. Στο έργο αυτό του Παπαδιαμάντη, στο οποίο τα νήματα της ιστορίας κινεί το ερωτικό τρίγωνο ενός ζευγαριού με τον κουμπάρο, κυριαρχούν η ειρωνεία, το χιούμορ και η κριτική διάθεση. «Με μια (χωρίς ίχνος ηθικολογίας) ελαφράδα, θυμίζει ίσως κινηματογραφικές κωμωδίες του Μπέργκμαν» αποφαίνεται ο κριτικός λογοτεχνίας και συγγραφέας Μισέλ Φάις.

   Καλὸν κι αγαπημένον ανδρόγυνον ο Γιάννης ο Ζουγράκης κι η Ρηνούλα της Κοφινούς. Ολίγον μετὰ τον γάμον, αφοῦ μετεκομίσθησαν την παραμονήν, κατὰ την τάξιν, εκτεθειμένα επὶ δύο αμαξών τα προικιά της νύφης ―καθρέπται καὶ κομὰ καὶ μεταξωτὰ παπλώματα απλωμένα επὶ της αμάξης― και αφού παρήλασαν την Κυριακὴν επί εικοσάδος αμαξών οι καλεσμένοι, πληρώσαντες έκαστος το αγώγι του, κατά το έθος και αφού, μεθ᾿ όλας αυτὰς τας δύο παρελάσεις, έμεινεν ακόμη η νύφη εις την οικίαν της μητρός, και μετά την θρησκευτικήν τελετὴν του γάμου. Τέλος, ο κοσμικὸς γάμος ετελέσθη μίαν Κυριακὴν μετὰ το Πάσχα και το νεαρόν ανδρόγυνον εκατοίκησεν εις ένα «δρόμον που δεν βγαίνει», ολίγον παρακάτω από την κεντρώαν πλατείαν της λαϊκής συνοικίας.

    Εκεί μέσα ολίγαι οικογένειαι εκατοικούσαν και όλοι εγνωρίζοντο μεταξύ των. Υπήρχε και εις μπεκιάρης, άγαμος, εκεί, κατοικών αντικρύ της οικίας του Ζουγράκη. Ήτο ο Ηλίας ο Ξίδερης, μαραγκός, κι έκαμνε τον τραγουδιστήν. Απετέλει μέρος χορού εις μίαν εκκλησίαν, όπου είχεν εισαχθή η καντάδα. Αργότερα προσελήφθη ως αριστερός εις ένα μικρόν ναόν, όπου ο επίτροπος, πατριώτης του, μεγάλως τον επροστάτευεν.

    Εκεί εξηκολούθει να ψάλλη με ύφος γελοίως ξενίζον. Φανταζόμενος τον εαυτόν του ικανόν να ψάλλῃ και κατά τα δύο συστήματα ―το βέβαιον είναι ότι ήτο απλούς ξυλοσχίστης― είχεν ερωτήσει τον προστάτην, τον χαμωθιόν του·

   ― Πῶς θέλετε να ψάλλω; Βυζαντινά, ή σας αρέσει, πιστεύω…

   ― Τι ξέρω εγὼ απ᾿ αυτά! απήντησεν ηλιθίως ο επίτροπος. Εγώ, από το παγκάρι, κοιτάζω μόνον τις μισότριβες που έρχονται…

   Ήτο μάλλον μετριοφροσύνη εκ μέρους του να το λέγη. Το αληθὲς ήτο, ότι ενδιεφέρετο πολύ περισσότερον δια τις δεκάρες παρά δια κάθε άλλο.

    Εις άνθρωπος εσύχναζε καθημερινώς εις του Σγουράκη. Ο κουμπάρος. Το ανδρόγυνον έζη εν ομονοίᾳ. Τρία ωραῖα παιδία, λευκὰ και ξανθὰ ως η μήτηρ των, είχον έλθει εις τον κόσμον εις διάστημα τριών ετών και δύο μηνών.

    Ο κουμπάρος ήτο πολὺ συνδεδεμένος με την οικογένειαν. Εκεί συνήθως εδείπνει, όχι σπανίως εκοιμάτο εκεί. Ήτο άγαμος. Εις το ίδιον οίκημά του, ευρισκόμενον άδηλον που, θα εφαίνετο πολὺ ολιγώτερον συχνὰ παρά εις του κουμπάρου του.

    Ήτον εις νέος με γυαλάκια, λιμοκοντόρος μάλλον, ο οποίος έκαμνε τον μικρομεσίτην. Ὁ Ζουγράκης ἢ Σγουράκης ήτο ξυλουργὸς το επάγγελμα, συντεχνίτης του Ηλία του Ξίδερη, με τον οποίον εγνωρίζοντο καλά.

    Ο Ξίδερης είχε λύσει ήδη καταφατικώς, πολλά έτη πριν τούτο αναφυή, το γελοίον ζήτημα «Να το λέμε;», το οποίον ερρύπανέ ποτέ, όπως και τόσα άλλα, τους τοίχους των αθηναϊκών κτιρίων. Κανεὶς ποτὲ δεν εσκέφθη, ότι το καθαυτὸ ερώτημα θα ήτο: «Να είμεθα κατάσκοποι;» Διότι χρηστὸς άνθρωπος, γείτων ή όχι, μη πολυπραγμονών, μη ζηλεύων τας γυναίκας όλου του κόσμου και δια λογαριασμὸν όλων των ανδρών, δεν θ᾿ ανελάμβανε ποτέ την φροντίδα δι᾿ αθεμίτων μέσων να ζητή να βεβαιωθῇ περὶ της αρετῆς γυναικός.

   Αλλ᾿ ο περὶ ου ὁ λόγος ξυλουργός, ψάλλων νόθα μέλη εις εκκλησίαν καὶ προστατευόμενος του επιτρόπου, του κοιτάζοντος «τις μισότριβες», επίστευεν ως τόσον τέλειον τον εαυτόν του ―τις οίδεν αν είχεν αποτύχει εις επιχείρησίν τινα κατά της ιδίας γυναικός!― ώστε χρέος του ενόμισε ν᾿ αναλάβῃ την ηθικοποίησιν της κοινωνίας.

   Είχε κατασκοπεύσει τον «κουμπάρον» εισερχόμενον εν απουσίᾳ του συζύγου, και, ως ελέχθη, εβεβαιώθη περὶ του ολισθήματος της γυναικός. Φαίνεται δε ότι είχε διοργανώσει προς τούτο τακτικὴν πολιορκίαν, εις την επιτυχίαν της οποίας πολὺ συνέτεινε το «τυφλὸ σοκάκι», το αδιέξοδον του δρόμου ― όπου ηδύνατό τις να φλομώσῃ  άνθρωπον ως χταπόδι στο θαλάμι του, και να τον συλλάβῃ ὡς ποντικόν.

   Την ίδίαν εσπέραν ο Ξίδερης έσπευσε να καταγγείλη το πράγμα εις τον σύζυγον.

    Τώρα, μετά τόσα έτη, το τυφλὸ σοκάκι ευρίσκεται ακόμη εκεί. Ο δρόμος εξακολουθεί ακόμη να «μη βγαίνῃ».

   Μετά πολλάς θορυβώδεις σκηνάς και μετά την απομάκρυνσιν του συζύγου, ο «κουμπάρος» του συνοίκησε φανερά με την κουμπάρα του. Η Ρηνούλα εξακολουθεί κατ᾿ έτος να γεννοβολά. Έχει, αν δεν απατώμαι, πλέον της μισής δουζίνας παιδιά «παρδαλά», όλα εις βάρος του κουμπάρου. Την πατρότητα των τριών πρώτων ηρνήθη εκ των υστέρων ο πρώην σύζυγος.

   Και ο Ηλίας ο Ξίδερης εξακολουθεί να φρονῇ, ότι «έκαμε τὸ χρέος του».

Πηγή: https://www.sansimera.gr/anthology/

Η αρμονία αρχίζει από την σιωπή. Η μουσική της σιγής είναι γλυκύτερη απ’ όλες!

Νέα σοδειά !!

«Μην παίρνεται καθόλου ελαφρά την Ελλάδα. Για πιο λόγο ξέρετε; Το 1974 η Π.Α. της Ελλάδας ήταν ασύγκριτα πιο αδύναμη σε σχέση με αυτήν της Τουρκίας. Αλλά μετά το 1974 το σώμα στο οποίο επένδυσε τα περισσότερα ήταν η Π.Α. Και σήμερα η Π.Α. της Ελλάδας διαθέτει απίστευτες ικανότητες επίθεσης. Επαναλαμβάνω: Διαθέτει ικανότητα να κάνει επίθεση στην Τουρκία και μην το υποτιμάτε καθόλου αυτό».

«Η Ελλάδα δεν είναι η παλιά Ελλάδα. Η αεροπορική της δύναμη είναι ισχυρή. Τα ελληνικά πολεμικά αεροσκάφη μπορούν να έρθουν στην Άγκυρα και να χτυπήσουν τις εγκαταστάσεις της αμυντικής βιομηχανίας μας» σχολίασε με νόημα

* από τα περίφημα Ἰδιόμελά του Ἰωάννη του Δαμασκηνού πού ψάλλουμε στή Νεκρώσιμη Ἀκολουθία

Με αφορμή την ”αναχώρηση” μιας ευλογημένης ψυχής ήρθα αντιμέτωπος για άλλη μια φορά με το μυστήριο του θανάτου.

Δεν υπάρχει άνθρωπος επί της γης , που δεν τον απασχόλησε αυτό το φοβερό μυστήριο,από καταβολής κόσμου. Σ’όποια θρησκεία ή ιδεολογία και αν ανήκει. Πολύ περισσότερο δε όταν αγγίζει κοντινά του πρόσωπα. Τότε είναι πιο έντονα και τα συναισθήματα και οι απορίες. Πολλά βιβλία σχετικά γράφτηκαν και θα συνεχίσουν να γράφονται για το μέγα αυτό μυστήριο. Βιβλία φιλοσοφικά, ιατρικά, θρησκευτικά…

Όσα βιβλία όμως και αν γράφουν πιστεύω ότι δεν πρόκειται να λύσουν το θέμα αυτό γιατί ξεφεύγει του πεπερασμένου ανθρώπινου νου.

Η ευλογημένη ψυχή που ξαφνικά έφυγε(;) από κοντά μας είναι του Νίκου του Παυλόπουλου, του συναδέλφου που πορευτήκαμε μαζί τα τελευταία επτά χρόνια στην Μινεττα Ασφαλιστική .

Φίλος από τα παλιά ο Νίκος ήταν μια προσωπικότητα που έχαιρε εκτίμησης στην ασφαλιστική αγορά που αναγνώριζε στο πρόσωπο του το ικανό στέλεχος με τις γνώσεις και το σωστό χαρακτήρα που η αρμονική συνύπαρξη τους πρόσθετε αξία και τιμούσε και διακονούσε άριστα το λειτούργημα του.

Εμείς στην Μινέττα λυπούμαστε ιδιαίτερα γιατί χάσαμε έναν άνθρωπο και επαγγελματία που κοσμούσε το ανθρώπινο δυναμικό της εταιρίας μας.

Θερμά συλλυπητήρια και δύναμη στην γυναίκα του και στις δυο κόρες του που βιώνουν την απουσία του αγαπημένου τους.

Αιώνια η μνήμη σου αγαπητέ Νίκο , θα σε έχουμε πάντα στην μνήμη μας και θα φέρνουμε συχνά στην επικαιρότητα τις στιγμές που ζήσαμε μαζί ..

Κώστας Μπερτσιάς

Από fb:

Άκης Τσελέντης

Το παρακάτω κείμενο με εκφράζει 100% γιαυτο και το ανέβασα. Το έκανα με αφορμή τα πρόσφατα δημοσιεύματα κάποιων «δωδεκαθεϊστών» που ειρωνεύονταν αυτούς τους απεγνωσμένους συνανθρώπους μας….

Προσωπικά έχω βιώσει παρόμοιες καταστάσεις όπου χρειάστηκε, μολονότι θετικός επιστήμων και μάλιστα «δήθεν ψαγμένος» να πάρω δύναμη μέσω της πίστης, να γονατίσω μπροστά στο σκήνωμα του Αγίου μας και να ζητήσω την «όποια» βοήθεια του.

Δεν θα αναλύσω την μεταφυσική του θέματος ένα θα πω μόνο ότι η διαδικασία αυτή μου έδωσε τη δύναμη να κρατηθώ όρθιος.  Τυχαίο; δεν ξέρω πάντως ήταν γεγονός ότι βοηθήθηκα και πάντα όταν βρίσκομαι στη Κεφαλλονιά περνάω και προσκυνώ το Σκήνωμα του.

Μερικοί με κοιτούν παράξενα πως είναι δυνατόν ένας επιστήμων όπως Τσελέντης να γονατίζει μπροστά σε ένα άψυχο σκήνωμα… Και όμως είναι και μάλιστα πολύ φυσιολογικό.

Θα πω και κάτι άλλο, μία βδομάδα πριν το ατύχημα μου που λίγο έλειψε να χάσω τη ζωή μου με το αυτοκίνητο μια φίλη μου, (Θα πω και το όνομα της η Βάσω η υπεύθυνη του Fiscardonna hotel) μου έφερε ένα κομποσκοίνι από τα Ιεροσόλυμα. 

Είπα δεν το φοράω σαν ένα trendy βραχιόλι για λίγο; Και όμως το φορώ ακόμα Και δεν πρόκειται να το βγάλω ποτέ από πάνω μου.

Υπενθυμίζω ότι πριν 5 λεπτά είχα γεμίσει το αυτοκίνητο καύσιμα το αμάξι σχεδόν κόπηκε στη μέση από το σημείο που καθόμουν έκαναν κοντά στη 1 h να με απεγκλωβίσουν και δεν έπαθα τίποτα.

Όλοι όσοι είδαν το βίντεο από την πρόσκρουση είπαν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να βγει ζωντανός άνθρωπος από κει μέσα. Θα μου πείτε τώρα πιστεύεις ότι ένα κομποσκοίνι που το πούλαγαν κάποιοι καλόγεροι για να ζήσουν σε έσωσε; Εδώ σηκώνει μεγάλη συζήτηση πάντως εξακολουθώ να το φορώ. Πολλά πράγματα δεν ερμηνεύονται με μαθηματικές αναλύσεις νόμους και εξισώσεις…,

Όχι δεν είμαι υπέρ του «πίστευε και μη ερεύνα», αλλά υπέρ του «πίστευε και μη, ερεύνα» (παρεμβάλλεται ένα κόμμα), δεν είμαι υπέρ του εξευτελισμού της προσωπικότητας ενός ανθρώπου ο οποίος πέφτει αντικείμενο εκμετάλλευσης διαφόρων θρησκευτικών εξουσιών αλλά είμαι υπέρ της ελευθερίας της πίστης και του δικαιώματος καθενός από μας στις δύσκολες στιγμές του να πιάνεται από όπου αυτός πιστεύει ότι έχει κάποια ελπίδα να τον βοηθήσει να σηκωθεί.

γι’ αυτό οι συμπεριφορές που περιγράφω πιο κάτω είναι απαράδεκτες και ηθικά ανεπίτρεπτες.

«Εσύ που σήμερα έσπευσες να ανεβάσεις τέτοιες φωτογραφιες χλευάζοντας τους ανθρωπους που πήγαν να προσκυνήσουν στη Τήνο η στον Άγιο Γεράσιμο στη Κεφαλλονιά.

Εσύ που θεωρείς ηθικό και αποδεκτό να φωτογραφίζεις, να κοινοποιείς και να ξεφτιλιζεις αυτούς τους ανθρώπους, επειδή ενδεχομένως δεν έχεις βιώσει ποτέ την απελπισία και την ανάγκη τους…..

Γνωρίζεις τι έχει φέρει αυτούς τους ανθρώπους στο σημείο αυτό; Κανείς δεν διασκεδάζει να ανεβαίνει σκαλιά με τα γόνατα. Γνωρίζεις ποσο ανάγκη έχουν την ελπίδα που τους δίνει ένα «τάμα»; Έχεις βρεθεί μήπως στο σημείο να πεθαίνεις από καρκίνο και η μόνη σου ελπίδα να είναι αυτό το τάμα;

Να είναι άρρωστο το παιδί σου και να έχεις ανάγκη να πιστέψεις σε κάτι πέρα από την επιστήμη που δεν σου δίνει καμία ελπίδα; Γνωρίζεις μήπως τις ιστορίες όλων αυτών των ανθρώπων που με τόσο θράσος χλευάζεις????

Μάθε ότι η πίστη είναι προσωπικό και εσωτερικό ζήτημα του καθενός. Το πως αποφασίζει κάποιος να εκφράσει τη πίστη του, για οποιοδήποτε λόγο που δεν γνωρίζουμε, εμάς μας περισσεύει.

Ποιος μας δίνει το δικαίωμα να κατακρίνουμε αυτούς τους ανθρώπους, απο τη στιγμή που αυτό που κανουν τους προσφέρει ελπίδα, συναισθηματική ανακούφιση και ψυχική ηρεμία????

Εσύ είσαι ο ίδιος που υπερασπίζεται τον μουσουλμάνο που προσεύχεται φιλώντας το πάτωμα αλλά χλαβάζει τους χριστιανούς που πάνε να προσκυνήσουν στα γόνατα στη Τήνο. Μάθε πως όσο αποδεκτό είναι το ένα, είναι και το άλλο.»

Άσχετα από το αν πιστεύεις η όχι στο μεταφυσικό σκέλος της θρησκείας, μπορείς να επιλέξεις να πιστεύεις στον ηθικό και πνευματικό κώδικα της θρησκείας. Αυτό μόνο ευεργετικό μπορεί να είναι για μια κοινωνία ανθρώπων.

Για οποιονδήποτε λόγο και αν πιστεύει κάποιος, το σεβόμαστε και το αποδεχόμαστε. Δεν κάνουμε άκομψες ερωτήσεις, δεν τον αμφισβητούμε και σε καμία περίπτωση δεν κοροϊδεύουμε.

Πηγή:

Filotimo.gr

Αυτοί που πέθαναν εχθές είχαν σχέδια για σήμερα το πρωί. Και αυτοί που πεθαίναν σήμερα το πρωί είχα σχέδια για απόψε. Μην παίρνεις τη ζωή δεδομένη. Η ζωή μπορεί να αλλάξει μόνο με το ανοιγοκλείσιμο του ματιού. Έτσι συγχώρεσε συχνά και αγάπησε με όλη σου την καρδιά. Μπορεί να μην ξέρεις πότε μπορεί να μην έχεις ξανά αυτή την ευκαιρία.……..

αλιευμένο από το fb)

Δειλινό, που φέρνεις πίσω όλα όσα σκορπίζει η αυγή. Φέρνεις τα πρόβατα, φέρνεις τα γίδια, φέρνεις και το παιδί στη μάνα.

Σαπφώ η Λεσβία.