Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
6 Χρόνια Ιατρική , 1 Χρόνο Αγροτικό , 5 Χρόνια Ειδικότητα , 2 χρόνια εξειδίκευση, 1 χρόνο Μεταπτυχιακό , 4 Χρόνια Διδακτορικό , 15 χρόνια Καθηγητής Πανεπιστημίου , Δεκάδες Ιατρικά Συγγράματα , Πάμπολλες επιστημονικές έρευνες. Του εξηγεί του άλλου με απλά λογια γιατί πρέπει να φοράει μάσκα σε κλειστούς χώρους και ο άλλος σχολιάζει από κάτω….. «Μπεεεεε….» Αυτό προσφέρουν οι θεωρίες συνωμοσίας. Την βλακώδη αίσθηση ότι ανήκεις στους “λίγους και εκλεκτούς φωτισμένους” που γνωρίζουν την “αλήθεια που σας κρύβουν επιμελώς”. Γι αυτό και το μίσος προς τους επιστήμονες. Επειδή για να κατακτήσεις τη γνώση θέλει κόπο, πειράματα, επικοινωνία, δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά, συνεχή ενημέρωση και μελέτες. Ο εύκολος δρόμος είναι να δεις ένα ή πολλά βίντεο στο YouTube και ξαφνικά διά μαγείας να “ξέρεις την ΑΛΗΘΕΙΑ”.
Γιώργος Παππάς – H αλήθεια της πανδημίας, ένα χρόνο μετά.
Στον χρόνο αυτό άλλαξαν πολλά, έγιναν γιγάντια βήματα εμπρός, αλλά το πρόσημο θα παραμένει πάντα αρνητικό: μια πανδημία που δεν έπρεπε να εξελιχθεί (και να συνεχίζει να εξελίσσεται), ανθρώπινη υπεροψία κόστους πολύ μεγαλύτερου κι αυτών των δύο εκατομμυρίων ζωών, επιστημονικά είδωλα και αυθεντίες που κατέπεσαν με πάταγο μέσα στην ανάγκη τους για αυτοπροβολή και επιβεβαίωση ή στα παιδιάστικα πείσματά τους, αμαθείς κοντόφθαλμοι πολιτικοί, φωνές που αναζήτησαν τα 15 λεπτά τους και τα πολλαπλασίασαν με το ψέμα, τον εγωισμό, ή το ατομικό κέρδος.
Υπήρξε εύπιστο κοινό- τον αναλφαβητισμό σε θέματα υγείας δεν το συζητήσαμε ποτέ σοβαρά άλλωστε, υπήρξε φόβος, ελλιπής πληροφόρηση, υπήρξε όμως εν τέλει και η αλήθεια. Κι όσο κι αν η αλήθεια μπορεί να αλλάζει όψεις με τον χώρο και τον χρόνο, ο πυρήνας της παραμένει αναλλοίωτος, και εμπεριέχεται στην επιστήμη. Και οι όποιες ήττες της επιστήμης στον χρόνο αυτό, οφείλονται στον δισταγμό εκφοράς της αλήθειας.
Η επιστήμη, και συνεπώς η αλήθεια, δεν γνωρίζει διπλωματία: γνωρίζει πώς ταξιδεύει ένα παθογόνο του αναπνευστικού και οφείλει να δρα προληπτικά, οφείλει να περιορίζει πτήσεις και ταξίδια όσο δυνατόν νωρίτερα , πριν την παγκόσμια διασπορά. Έκλεισαν πολλά σύνορα, αποφεύχθηκαν πολλές επανείσοδοι του ιου, πολλές αλυσίδες μετάδοσης και θάνατοι. Άνοιξαν άλλα σύνορα (ή δεν έκλεισαν ποτέ), και μαζί τους ταξίδεψε ο ιος, όπως τώρα ταξιδεύουν οι μεταλλάξεις του εμπρός στα άβουλά μας μάτια.
Η αλήθεια, και συνεπώς η επιστήμη, είναι η πληροφορία ως κοινό αγαθό: μια από τις ελάχιστες νίκες του χρόνου που πέρασε ήταν η ελεύθερη διάχυση της πληροφορίας, η ταχεία συνεργασία επιστημόνων ανά τον πλανήτη, η ανοιχτή διαβούλευση πειραμάτων, συμπερασμάτων και δεδομένων, οι συνεχιζόμενες εξωτερικές κρίσεις κάθε επίμαχης παρατήρησης, η άμεση ανίχνευση από την ίδια την επιστήμη και τους φορείς της όσων απατεώνων παρεισφρήσανε στον δημόσιο αυτό διάλογο. Άλλαξε ο τρόπος που διακινείται η πληροφορία, μεγάλωσε ο όγκος της, μα βρέθηκαν τρόποι και φίλτρα, προσαρμόστηκαν η αλήθεια και η επιστήμη στους νέους καιρούς. Μα είχε αποτυχίες και δισταγμούς η επιστήμη στον δρόμο αυτό, άργησε να καταγράψει και να κατανοήσει το κλινικό πολύτροπο του ιου όπως έπρεπε… Συνεχίζουμε πια να προσθέτουμε πληροφορίες, έχοντας ατέλειωτες ερωτήσεις, αλλά και συνθέτοντας, ερμηνεύοντας, εξηγώντας, κατανοώντας.
Η επιστήμη, και συνεπώς η αλήθεια, δεν ανήκει σε άτομα. Δεν είναι δογματική ούτε ως προς τις αρχές της, μήτε προς τους φορείς της. Δεν υπακούει σε αριθμό αναφορών στην διεθνή βιβλιογραφία, σε ακαδημαϊκούς βαρύγδουπους τίτλους, σε πολυπραγμοσύνες και υπόγειες διαδρομές. Ναι, η αλήθεια και η επιστήμη περιμένεις να εκπορευτούν από τους επιστήμονες. Αλλά δεν είναι παντός καιρού η γνώση κάθε επιστήμονα (αν και θα έπρεπε να είναι παντός καιρού η συμπεριφορά του και το ήθος του…). Δεν μετριέται η γνώση με το χάιδεμα αυτιών των μέσων μαζικής ενημέρωσης ή του κοινού. Δεν αποκτά αυτόματα η διαφορετικότητα της άποψης κάποια βαρύτητα, όσο ευπρόσδεκτος κι αν είναι ο δημιουργικός διάλογος. Αρκεί να βασίζεται κάπου, να μην είναι επιλεκτικής ανάγνωσης, να μην είναι βολική διαστρέβλωση. Επειδή “η επίμονη διαστρέβλωση της αλήθειας είναι πανίσχυρη, ευτυχώς όμως η ισχύς της δεν διαρκεί για πάντα”, για να θυμηθώ την μνεία του Νικολάι Βαβίλοφ στον Δαρβίνο.
Η αλήθεια, και συνεπώς η επιστήμη, δεν χρωματίζεται πολιτικά. Υιοθετείται ή παραμορφώνεται ή αγνοείται από τους πολιτικούς, μα δεν μεταβάλλει περιεχόμενο: δεν φεύγουν οι ιοι αν κλείσουμε τα μάτια, δεν λιγοστεύουν οι θάνατοι αν αρνηθούμε την ύπαρξή τους, δεν καθαρίζει ο αέρας με ταχυδακτυλουργικά κόλπα. Η επιστήμη, και η αλήθεια, μπορεί να κουρσεύεται από επιτήδειους και αδαείς, μα δεν αλλάζει, και έρχεται, ως γεγονός, να υπογραμμίσει την ανεπάρκεια και το ψέμα τους. Εν τέλει είναι πολιτική στάση η επιστήμη, είναι η αποδοχή της ειλικρίνειας και των γεγονότων, των κανόνων και της λογικής, είναι η πολιτεία με βάση την αλήθεια.null
Η επιστήμη, και συνεπώς η αλήθεια, δεν είναι εύκολη υπόθεση: Είναι παιδεία, με μια ευρύτερη διπλή έννοια- είναι συνεχής μάθηση αλλά και κόπος. Είναι ορίζοντες που ανοίγονται από φωτισμένα μυαλά ανά τον κόσμο, από ιδέες που ωριμάζουν μέσα στα χρόνια, μέσα από απογοητεύσεις, προσωπικό κόστος, αδιέξοδα πειράματα, ολονύχτια διαβάσματα. Δεν εξαντλείται στα (ούτε αντλείται από) δελτία τύπου η αλήθεια, συχνά κρύβεται μέσα σε εκατοντάδες σελίδες συμπληρωματικού υλικού. Δεν ανακαλύπτεται η επιστήμη σε ένα επιδερμικό τρύγημα διαδικτυακών πηγών ασαφούς αξιοπιστίας , απαιτεί κριτική εκτίμηση κάθε λέξης και κάθε αριθμού και κάθε γραφήματος μιας έρευνας, μιας υπόθεσης, μιας πρότασης. Και ως εκ τούτου η αλήθεια και η επιστήμη είναι ανισοβαρείς ως προς την εκφορά τους: η γνώμη μπορεί να παραμένει δημοκρατικό δικαίωμα, η υπερφίαλη άγνοια που εκφέρεται ως γνώση όμως είναι ακρωτηριασμός της αλήθειας (κοινώς, όχι, δεν υπάρχει διάλογος επί ίσοις όροις, δεν πας στη NASA, την ΕSA ή την ROSCOSMOS επειδή πέταξες χαρταετό την Καθαρά Δευτέρα του 2019, ακόμη κι αν έχεις εμπειρία από κατασκευή και εκτόξευση σαΐτας στην σχολική αίθουσα της τρίτης γυμνασίου).
Η αλήθεια, και συνεπώς η επιστήμη, είναι διαρκής αμφισβήτηση. Η αλήθεια και η επιστήμη είναι πείραμα, καταγραφή, γεγονός, επανάληψη. “Ένα μη επαναλαμβανόμενο πείραμα δεν είναι επιστημονικό πείραμα” που έλεγε ο Μεντβέντεφ, και όχι μόνο. Η αλήθεια είναι αμφισβήτηση μέσω απόδειξης. Κι όταν δεν υπάρχει, ακόμη, η απόδειξη, η αλήθεια κυοφορείται στην λογική και τους κανόνες της επιστήμης. Δεν επιτρέπεται να δαπανάται ασύλληπτο πνευματικό κεφάλαιο για τα lockdown (όσο κι αν έπρεπε να αποτραπούν): όταν κάτι μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο, πρέπει να περιορίσεις την σχέση ανθρώπου με άνθρωπο για να το ελέγξεις επαρκώς. Όταν δεν μπορείς αλλιώς (ναι, κακώς), οφείλεις να το κάνεις έτσι άγαρμπα, μα σωτήρια. Κι όσοι πρότειναν εναλλακτικές, ας δούνε και τα στατιστικά, και τις επίσημες συγγνώμες, των φανταστικών ηρώων τους. Κι ας σιγήσουν, τουλάχιστον, αντί να παρερμηνεύουν δείκτες αυθαίρετα επιλεγμένων στοιχείων.
Η επιστήμη, και συνεπώς η αλήθεια, δεν είναι ευάρεστη αλλά αυστηρή. Δεν παρηγορεί μα προειδοποιεί. Δεν διασπείρει ψευδείς ελπίδες μα θέτει τα όρια της επόμενής μας δράσης. Αποδέχεται ευθαρσώς τα όσα δεν γνωρίζει, τις ασχημάτιστες ακόμη πτυχές της αλήθειας. Δεν είναι δογματική, επαναπροσδιορίζεται από το πείραμα και τα ερευνητικά στοιχεία, αλλά δεν καθοδηγείται και δεν ποδηγετείται. Η αλήθεια και η επιστήμη οφείλουν να έχουν όραμα και προοπτική, αλλά να είναι και στυγνές και πρακτικές. Το εκτεταμένο θεωρητικό και πειραματικό υπόβαθρο που υπήρξε πίσω από την ανάπτυξη των τωρινών εμβολίων μπορεί να έμοιαζε τότε αυτάρεσκη άσκηση σε κάποιους (της επιστημονικής αλλά και της ευρύτερης κοινότητας). Αυτό το (απόμακρο από την κοινωνία) υπόβαθρο η επιστήμη οφείλει να το υπερασπίσει για να προλάβει τους κινδύνους του αύριο. Αλλά ταυτόχρονα η επιστήμη οφείλει να μιλήσει απλά και ωμά, να εμπλακεί και στην καθημερινότητα, να ανακαλύψει τον Μάρτιο του 2020 την σημασία των μασκών π.χ., κι ας είναι χειροποίητες. Να υπερβεί επιθετικά γραφειοκρατικές αγκυλώσεις, να διδάξει στάση.
Αλήθεια είναι η επιστήμη και κανείς επιστήμονας. Λάθος αναγνώσεις υπήρξαν και στην πανδημία, αλλά υπήρξαν και συγγνώμες και διορθώσεις. ‘Όπως υπήρξαν και αμετανόητοι ιεροκήρυκες της σοφίας του εαυτού τους. Οι επιστήμονες που συστηματικά εκφέρουν λόγο παράταιρο και κατ’ επανάληψη διαψεύσθηκαν, ας μπουν στην άκρη. Από τον κόσμο (κανονικά από την επιστημονική κοινότητα, αλλά…). Που οφείλει να απαιτεί ορθότερη ενημέρωση από όπου κι αν προέρχεται. Που οφείλει να απαιτεί να γνωρίσει καλύτερα την επιστήμη. Όχι μόνο τώρα, αλλά και στο σχολείο των παιδιών του, στα δελτία ειδήσεων, τις συζητήσεις στις παρέες. Που οφείλει να αποστομώνει άμεσα κάθε αυτόκλητο φωστήρα που ξεφυτρώνει από τις σκιές της άγνοιας. Η κοινότητα θα αποδεχτεί και θα εδραιώσει την αλήθεια και την επιστήμη. Οι επιστήμονες και η πολιτεία απλά (ναι, διόλου απλά) οφείλουν να της ανοίξουν τις πόρτες.
Υ.Γ.: στην εικόνα, η φανταστική συνάντηση του Einstein με την Marilyn, δια χειρός Nicholas Roeg το 1985
***
Γιώργος Παππάς – είναι είναι παθολόγος που ζει και εργάζεται στα Ιωάννινα. Ασχολείται από ετών με λοιμώξεις / ζωονόσους και ζητήματα ετοιμότητας απέναντι σε επιδημίες, σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς.
«Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, φτιάχνεις λεμονάδα» και στους επαίνους να είσαι σεμνός!
Έβλεπα ένα έργο στην τηλεόραση και σε μια σκηνή, ένας από τους πρωταγωνιστές βρέθηκε να έχει βαρύ πρόβλημα υγείας. Τον έπιασε ένας ισχυρός βήχας, είχε και μεγάλη ηλικία, ήταν επίμονος, ένας βήχας δυνατός, επαναλαμβανόμενος. Ο γιατρός που τον εξέτασε διέγνωσε κάτι σοβαρό και τον έστειλε για γενικές εξετάσεις και ακτινογραφία. Η γυναίκα του ανησύχησε και βλέποντας ότι φοβάται να πάει για τα αποτελέσματα, του θύμισε κάτι που έγραψε κάποιος Αμερικανός συγγραφέας: «Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, φτιάχνεις λεμονάδα!» «Πάμε στο γιατρό», του είπε. Πήγαν και η ακτινογραφία έδειξε καρκίνο. Άλλωστε, είχαν προηγηθεί κάτι αιματοπτύσεις. «Αν γίνεται, θα αφαιρέσω τον ένα πνεύμονα, για να ζήσω με τον άλλο!» της είπε. Τον κοίταξε αυτή με καλοσύνη και ενθάρρυνση, λέγοντάς του: «Έχουμε λεμόνια, άντε να φτιάξουμε λεμονάδα!» Προχωράμε, να προσαρμοστούμε στη νέα κατάσταση και θα τα καταφέρουμε! Άραγε πόσες φορές κάνει το ίδιο η άδικη μοίρα για πολλούς…
Πέρασαν τα Χριστούγεννα 2020 και η Πρωτοχρονιά 2021 και πάνω από τα σπίτια, σε πόλεις και χωριά, σαν μαύρο γεράκι η σκιά του κορωνοϊού, τριγυρνά να αρπάξει στις ήσυχες αυλές κάποιων, τα κλωσσόπουλα, τους ανθρώπους που τσιμπολογούν ανέμελα τα σπόρια της ζωής τους… Αρκετοί κάθε μέρα, μόνοι, ανήμποροι, μέσα σε θανατερή σιωπή, φεύγουν για τον άλλο κόσμο και άλλοι αγκομαχάνε σε προκαταδικασμένες μάχες, με έναν ύπουλο εχθρό, τυλιγμένοι σε προστατευτικές μάσκες και νάυλον στολές, άγνωστοι, απρόσωποι, άκλαυτοι, αλιβάνιστοι, χωρίς μεταλαβιά, χωρίς ένα συγγενικό χάδι ή βλέμμα των αγαπημένων τους.
Είναι πολλά τα πρωινά του Δεκεμβρίου – Ιανουαρίου, που ξυπνάω και είναι μέσα σε βροχερά μαύρα και γκρι σύννεφα, η Πάρνηθα, που βλέπω από το μπροστινό παράθυρό μου και η Πεντέλη πιο κοντά μου, πίσω από το βορινό παράθυρο. Πάει καιρός που κάποιες ανατολές λαμπάδιαζαν και μου θάμπωναν τα μάτια, δυο-τρία παράθυρα καθώς έβγαινε ο ήλιος και καθρέφτιζε κάποια σπίτια στους Θρακομακεδόνες, στις ανηφόρες προς το καζίνο της Πάρνηθας και κάποια κτίρια της αεροπορίας καλωσόριζαν λες τον ρόδινο ήλιο, που ανέβαινε από της Πεντέλης τα βουνά, κοροϊδεύοντας με τις λάμψεις τους ξενυχτισμένους Αθηναίους, που σκεπασμένοι στις κουβέρτες της ανίας, κοιμόνταν ακόμη, στη σιωπή της λύπης για τις μέρες που έχασαν και δεν θα ξαναρθούν…
Θυμήθηκα ένα πρωί, σε κάποιο νοσοκομείο, που δεν είχα κοιμηθεί εξαιτίας κάποιου χειρουργείου που ήταν να γίνει σε συγγενικό μου πρόσωπο. Καθισμένος σε μια άκρη, με έναν καφέ στο δεξί χέρι, έβλεπα και άκουγα το αργό χασμουρητό αυτών που ξύπνησαν και μουδιασμένοι ξεκινούσαν την μέρα… Από μακριά, ένα βουητό μαρτυρούσε πως σαν φίδι τα αυτοκίνητα σέρνονταν αργά-αργά στη μεγάλη λεωφόρο Κηφισίας και αυτοί που ήταν μέσα στα αυτοκίνητα ή στα λεωφορεία της γραμμής, ούτε που έπαιρναν είδηση τί γινόταν με τις ζωές κάποιων μπροστά στα χειρουργεία, αλλά ούτε και τους ένοιαζε, τραβώντας το δρόμο της ζωής τους.
Όμως κάποιοι -και ήταν πολλοί- «έστιβαν τα λεμόνια που τους έδωσε η ζωή, να κάνουν τη λεμονάδα τους…». Έτυχε κι εγώ να βρεθώ κάποτε σε μια ΜΕΘ και χαράματα ξύπνησα από τις φωνές μιας γυναίκας που είχε κάνει μαστεκτομή: «Φέρτε μου το γιατρό! Με κορόιδεψε! Δεν ήθελα να το κάνει! Γιατί Θεέ μου σε μένα; Τι σου έκανα;» Δυο κρεβάτια πιο δίπλα μου, ήταν ένας γεράκος, άγνωστο γιατί ήταν εκεί. Αν και με εμπόδιζε η μάσκα οξυγόνου, γύρισα να δω. Μια νοσοκόμα σκυμμένη πάνω του, του κρατούσε το χέρι, λέγοντας γλυκά και ήρεμα: «Κύριε Γιώργο, θα μου μιλήσεις; Άνοιξε τα μάτια σου λίγο… Με ακούς;… Μα χθες μου μίλησες… Κύριε Γιώργο… Έλα, κύριε Γιώργο!» Γυρίζοντας στο γιατρό που μόλις είχε μπει, του λέει ότι δεν της μιλά… Σχετικά η πίεση είναι καλή, αλλά δεν μιλάει… Είναι σε λήθαργο… Ο γιατρός συνέχισε στον επόμενο άρρωστο. Έξω από τα παράθυρο, δυο πουλάκια πετούσαν στα κλαδιά μιας λεύκας. Πετούσαν και κελαηδούσαν χωρίς να νοιάζονται για μεταφυσικά προβλήματα, για το τι είπε ο Αριστοτέλης «περί ψυχής», ούτε για τα έξοδα νοσηλείας σε ΜΕΘ και Χειρουργεία, ούτε για τα προσωρινά, ούτε για τα αιώνια. Όμως η Κυρά Βούλα χθες φιλοσοφούσε στην καφετέρια του νοσοκομείου, όταν ήρθε και έκατσε δίπλα μου πριν το χειρουργείο μου, να καπνίσει ένα τσιγαράκι και να μου πει τον πόνο της. «Να κάτσω, παλικάρι μου, γιατί δεν βρίσκω θέση. Σε πειράζει;» «Κάθισε, κι εγώ παρέα θέλω». Έπιασε τον καφέ με το χέρι που είχε την «πεταλούδα» για την αιμοληψία. «Είναι περαστικό αυτό που έχεις γιόκα μου; Θα περάσουν όλα και θα ξεχαστούν. Εμένα τα βάσανά μου τελειωμό δεν έχουν… Εξετάσεις, θεραπείες και λένε το ψάχνουνε… Δεν βρίσκουνε κάτι, αλλά θα κάνουμε συμπληρωματικές… Τι θα ψάξετε και με τρυπάτε; Και τα έξοδα; Άσε, να μην πέσεις σε γιατρούς. Ά, ρε τι ωραία το ‘πε ο Καζαντζίδης: «ο φτωχός μάνα, καλύτερα να μη γεννιέται!» ναι, παλικάρι μου, «σε τούτο τον παλιόκοσμο όταν δεν έχεις χρήμα, είσαι θαμμένος ζωντανός, μες στης ζωής το μνήμα».
Στο Νοσοκομείο Αλεξάνδρα, στον Ευαγγελισμό, στον Άγιο Σάββα, στο Ιπποκράτειο, στο Μεταξά στον Πειραιά, στο Τζάνειο, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στο Ηράκλειο, στην Πάτρα, στα Γιάννενα και σε όλη την Ελλάδα «κάνουν λεμονάδες»! Χιλιάδες άτυχοι με καρδιοπάθειες, με καρκίνους, με νεφρά, με εγκεφαλικά, με… με… τόσα βάσανα. Φτύνουν πίκρα και μελαγχολία και στάζουν θλίψη τα μάτια τους, τόσων αρρώστων, αλλά και των συγγενών τους και συνοδών μανάδων, συζύγων, αδελφών, πατεράδων, γιων… Τι Χριστούγεννα και τι Πρωτοχρονιά έκαναν τόσοι συνάνθρωποί μας σε θαλάμους νοσοκομείων και έξω από χειρουργεία και ΜΕΘ και σε διαδρόμους, όλη τη νύχτα ή σε μια ξύλινη καρέκλα δίπλα στον άρρωστο! Βουβές ώρες και στιγμές, άλλοι μόνοι, άλλοι κρατώντας κάποιο χέρι, άλλοι κοιτώντας τ’ αστέρια της νύχτας μ’ ένα τσιγάρο κι έναν καφέ.
Τους σκέπτομαι όλους αυτούς και χαμογελώ για λίγο, μέχρι να με πιάσουν τα νεύρα με αυτούς τους φίλους που γκρινιάζουν λόγω κορωνοϊού για ένα πάρτι, ένα ποτό, μια συνάντηση κρυφή ή φανερή, για ένα ταξίδι, μια σύναξη για χαρτοπαιξία… Ξεχνάει ο άνθρωπος γρήγορα πως η ζωή έχει δύο όψεις και πως η άμαξα έχει δύο άλογα, ένα άσπρο κι ένα μαύρο, όπως τραγουδάει ο Μπιθικώτσης.
Θυμάμαι τους πονεμένους και μου έρχεται να ρίξω μια «μπουνιά» σε κάτι λίγους ψευτόμαγκες και στην Ασφαλιστική Αγορά, που αγνοούν το έργο ασφάλισης προστασίας και τρέχουν ν’ αρπάξουν τη δουλειά συναδέλφου τους ή να ακυρώσουν συμβόλαια ισόβια (δυστυχώς κάποια στελέχη εταιριών ψάχνουν πώς να απαλλαγούν από αυτά τα συμβόλαια) ή να πουλήσουν αποταμιευτικά σε αυτούς που είναι «ξεκρέμαστοι» στη ζωή και δεν έχουν πού να ακουμπήσουν τον «κουμπαρά» συμβολαίων, που όπως και πριν, πολλά «χάνονται» σε αλλαγές και «προϋπάρχουσες» και ακυρώσεις μετά την επιτυχία ταξιδιού του ασφαλιστή τους (που πήρε bonus να τα ακυρώσει και να γράψει παραγωγή για κύπελλο και βράβευση και γνωρίζουμε πολλούς τέτοιους απατεώνες). Με μουσική «Μπετόβεν» παίρνουν κύπελλα παραγωγής και φωτογραφίζονται με καμάρι και ύφος, λες και πήραν Νόμπελ για την έρευνα που έκαναν πάνω σε αρρώστιες! Τι έκανες ρε μάγκα «κουστουμάτε» και μας ζαλίζεις με τόση φασαρία; Κάντο πιο σεμνά, καημένε!
Τι διατηρησιμότητα έχει η Ασφαλιστική Αγορά σε χαρτοφυλάκια; Τι διατηρησιμότητα σε επαγγελματίες; Τι διατηρησιμότητα σε Αμοιβαία; Ποιοι είναι οι μέσοι όροι εδώ και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες; Ποιος είναι ο μέσος όρος ασφάλισης σε σπίτια και καταστήματα; Ποιος είναι ο μέσος όρος κάλυψης οικογενειών; Άντε ρε, μαζευτείτε κάποιοι και τρέξτε να εξοφλήσετε τα συμβόλαια που δεν πληρώσατε ακόμα στον Όμιλο ΑΣΠΙΣ 10 χρόνια μετά, στη ΔΙΕΘΝΗ ΕΝΩΣΗ, στην ΕΟΣ, στην COMMERCIAL VALUE και άλλες… 50 εταιρείες! Αφήστε τα περί νέου Management και New Agency και την ψηφιακή σας μετεξέλιξη! Σας βλέπω μερικούς να σας δίνουν διπλώματα που δεν αξίζετε και αηδιάζω. Αντί να κρυφτείτε, κάνετε παραγοντισμό. Έχει πολλά παράπονα ο κόσμος έξω κι εσείς… στον κόσμο σας! Ευτυχώς υπάρχει μεγάλη μερίδα απέναντί σας σεμνών και ευυπόληπτων και επαγγελματιών διαμεσολαβούντων.
Η πανδημία συνεχίζεται, αλλά και τα βογγητά των καρκινοπαθών και των γερόντων με άνοια και εγκεφαλικά και των γυναικών με μαστεκτομές και των καρδιοπαθών που χάπι-χάπι, καθημερινά μετράνε τις μέρες παράτασης της ζωής και αναβολής θανάτου, των νεφροπαθών, των ανθρώπων θυρεοειδούς, των αναπήρων από τροχαία, των ανθρώπων στα καροτσάκια, με πατερίτσες ή όχι, των ηλικιωμένων με τα «πι». Βλέπω πολλά «λεμόνια» στα χέρια και σακούλες συγγενών, που με τους αγαπημένους τους κάνουν «λεμονάδες» δίπλα μας. Πληθαίνουν οι αναστεναγμοί με ένα «Γιατί Θεέ μου σε μένα;» αλλά οι στατιστικές είναι εκεί για να κάνουν «κάτι» όσοι και όσο μπορούν, σε συνεργασία με τα Ασφαλιστικά Ταμεία και τις Ασφαλιστικές Εταιρείες.
Αλβανός πρίγκιπας, εθνικός ήρωας των Αλβανών και μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της βαλκανικής ιστορίας, που απετέλεσε πηγή έμπνευσης και για τους έλληνες επαναστάτες του ‘21.
Γκέργκι Καστριότι (Σκεντέρμπεης) (1405 – 1468)
Γεώργιος Καστριώτης στα ελληνικά, γνωστότερος και ως Σκεντέρμπεης (Gjergj Kastrioti Skenderbeu). Αλβανός πρίγκιπας, εθνικός ήρωας των Αλβανών και μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της βαλκανικής ιστορίας, που απετέλεσε πηγή έμπνευσης και για τους έλληνες επαναστάτες του ’21.
Γεννήθηκε στις 6 Μαΐου 1405 από αλβανό πατέρα και σερβίδα μητέρα, σε μια εποχή που η Βυζαντινή Αυτοκρατορία έπνεε τα λοίσθια. Εξισλαμίσθηκε σε νεαρή ηλικία, κατατάχθηκε στον οθωμανικό στρατό, όπου διακρίθηκε για την ανδρεία του και τις στρατιωτικές του ικανότητες. Ο σουλτάνος του δίνει το προσωνύμιο Σκεντέρμπεης, δηλαδή Αλέξανδρος ο άρχοντας, παραλληλίζοντας την αξία του με αυτή του μεγάλου στρατηλάτη.
Το 1443 αυτομολεί στις τάξεις των χριστιανών ηγεμόνων. Λαμβάνει το όνομα Γεώργιος και παντρεύεται τη βυζαντινή Ανδρονίκη Κομνηνή. Ανακηρύσσεται καπετάνιος της Αλβανίας και σύντομα θα κάνει δική του μια περιοχή, που περιλαμβάνει την Ήπειρο και τη σημερινή Αλβανία, προκαλώντας τους Οθωμανούς. Τρεις σουλτάνοι, ο Μουράτ, ο Μεχμέτ και ο πολύς Μωάμεθ ο Πορθητής, θα εκστρατεύσουν εναντίον του, αλλά θα αποτύχουν παταγωδώς. Μόνο μετά το θάνατό του από ελονοσία, στις 17 Ιανουαρίου 1468, οι Οθωμανοί θα καταλύσουν το πριγκιπάτο του.
Ο Γεώργιος Καστριώτης θα προκαλέσει τον θαυμασμό των Ευρωπαίων με τα κατορθώματά του, όμως, δεν θα λάβει καμία ουσιαστική βοήθεια για να αναχαιτίσει την οθωμανική λαίλαπα. Οι ιστορικοί πιστεύουν ότι με τους πολέμους του κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας προστάτευσε την ιταλική χερσόνησο από τις επεκτατικές διαθέσεις των Τούρκων. Πολύ αργότερα, ο Βολτέρος θα γράψει ότι μόνο ο Σκεντέρμπεης θα μπορούσε να αναστήσει τη θνήσκουσα Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ενώ ο Βιβάλντι του αφιέρωσε μία όπερα.
Στο Εθνικό Μουσείο της Δανίας φυλάσσεται σφραγίδα, η οποία πιστεύεται ότι ανήκει στον Σκεντέρμπεη. Είναι στρογγυλή, διαμέτρου έξι εκατοστών, κατασκευασμένη από χαλκό και ζυγίζει 280 γραμμάρια. Εικονίζει τον δικέφαλο αετό και υπάρχει επιγραφή στα ελληνικά με τις λέξεις: «Αλέξανδρος Αυτοκράτωρ και Βασιλεύς. Αυτοκράτωρ των Ελλήνων και Βασιλεύς των Τούρκων, Αλβανών, Σέρβων και Βουλγάρων».
