Συντάκτης: Kostas Bertsias

Πρέπει να ξέρεις ποιος είναι ο Βορράς σου. Να ξέρεις πού πηγαίνεις. Ακόμα κι αν είναι κάτι αφηρημένο, να ξέρεις τι θέλεις, να μην είσαι παντού και πουθενά. Ένα όνειρο, έναν στόχο…Ό,τι θέλεις, αλλά να έχεις έναν Βορρά».

Ο Φοίβος Οικονομίδης, συγγραφέας ετών 23. Πηγή: www.lifo.gr

“Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς!”

– Για την χώνεψη πίνω μπύρα,

– Για την όρεξη πίνω λευκό κρασί,

– Για την χαμηλή πίεση κόκκινο κρασί

– Για την υψηλή κονιάκ

– Για τη στηθάγχη βότκα

– Και νερό;

– Ω, δεν είχα τέτοια ασθένεια ακόμη.

Rita Levi-Montalcini, Nobel Φυσιολογίας & Ιατρικής, έζησε 103 χρόνια !

Όταν ο Αϊνστάιν ήταν φοιτητής, πήγαινε στο Πανεπιστήμιο καθημερινά κακοντυμένος. Μια μέρα μια καθαρίστρια τον ρωτάει:
-Κύριε πως μπορείς να κυκλοφορείς τόσο κακοντυμένος; Γιατί δεν παίρνεις καλύτερα ρούχα;
-Ποιό θα ήταν το νόημα, κυρία; Κάνεις δεν με ξέρει έτσι κι αλλιώς!
Περίπου 20 χρόνια αργότερα αφού πήρε το βραβείο Νόμπελ και αναγνωρίστηκε παγκοσμίως, ο Αϊνστάιν χρειάστηκε να δώσει ένα συνέδριο στο πρώην Πανεπιστήμιο του και ντύθηκε ξανά πολύ άσχημα. Η ίδια καθαρίστρια τον βλέπει και λέει:
-Κύριε Αϊνστάιν εσύ ο μεγαλύτερος επιστήμονας του κόσμου ντυμένος έτσι; Γιατί δεν φοράτε ένα καλό κοστούμι; Ο Αϊνστάιν απαντά:
-Δεν χρειάζομαι το καλό κοστούμι αγαπητή μου κυρία.. Όλοι ήδη με ξέρουν έτσι κι αλλιώς!

και μέσα από βροχή κι ανεμοζάλη… το ΦΩΣ μου ακολουθώ κι όπου με βγάλει!!

Ν.Γκάτσος

13ο ΔΙΗΓΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΤΙ: “ΤΟΥΣ ΕΙΔΑ” της Μαρία Παπαϊωάννου

Στο πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας ,

Μία εβδομάδα πριν.

Γέροι, νέοι, μωρά.

Μια γιαγιά και ένας παππούς με τα εγγόνια τους.

Μόλις τελείωσε η περιφορά, έτρεξαν να χωθούν με λαχτάρα στα στενά, ανάμεσα στα Πεύκα.

«Να ανασάνουμε λίγο οξυγόνο» έλεγαν «εδώ είναι ο Παράδεισος».

Εδώ είναι ο Παράδεισος.

Τους κοιτούσαμε να χάνονται ένας ένας ανάμεσα στα πεύκα, κι εκείνα να διπλώνουν στα δύο και να δακρύζουν για τον Παράδεισο θα έχαναν σε λίγο.

Κανείς μας ποτέ δεν θα ξεχάσει εκείνη την στιγμή, κανείς μας ποτέ δεν θα ξεχάσει την μυρωδιά τους.

Καμία Αγία Μαρίνα δεν θα ξεχάσει εκείνους τους προσκυνητές που μία εβδομάδα μετά γίνονταν οι ίδιοι τα Άγια τοις Αγίοις.

Κανένα κοράκι που πετά πάνω από καταστροφές για να αρπάξει την λεία του δεν θα σταθεί ποτέ ικανό να καπηλευθεί τον ίδιο τον θάνατο.

Όλοι λίγοι μπροστά τους.

Μια σταλιά στο μαρτύριό τους.

Αυτό το τσούξιμο στα μάτια μου, όσο η γιορτή μαινόταν.

Όσο να μην μπορώ να πάρω το νου μου από Εκείνους.

Εκείνους που μύριζαν καπνό, γιασεμί και φόβο.

Φόβο, φόβο, φόβο.

Και ένα ξημέρωμα μόνο στάχτη.

Και οργή.

Η Μαρία Παπαϊωάννου,πεζογράφος, έζησε μαζί με την οικογένειά της από κοντά την φονική πυρκαγιά στο Μάτι Αττικής. Θέλοντας να κάνει κάτι για να τιμήσει τη μνήμη των θυμάτων που έχασαν τραγικά την ζωή τους, τους πυρόπληκτους και τους εγκαυματίες που παλεύουν ακόμη να σταθούν στα πόδια τους με αξιοπρέπεια και ήθος καθώς και τον τόπο, το ίδιο το Μάτι, στο οποίο έχει ζήσει πανέμορφες στιγμές της ζωής της και το αγαπά, αυτόν το χρόνο που πέρασε έγραψε 13 διηγήματα.

Πηγη: talkmag.gr

(Πόλεμος εμβολίων )

Μπορούμε να παίρνουμε κάτι από έναν για να σώσουμε κάποιον άλλο;

Ερωτά και απάντηση δεν περιμένει ο αιπόλος της Πάρνηθας