Οὐρανία λῃστεία ἐν τῇ Λευκορωσίᾳ

Τὰ περὶ τῆς οἰκουμένης γιγνόμενα φέρει ἡμᾶς τήμερον πρὸς τὴν Λευκορωσίαν, ἐκεῖ γὰρ ὁ τῆς χώρας ἄρχων Λουκασιέγκο, ὃς ἐν ταῖς τελευταίαις ἀρχαιρεσίαις τὴν νίκην αὐτὸς ὑπὲρ ἑαυτοῦ ἐδίκασεν, μαχητικὸν ἀεροσκάφος ἔπεμψεν ἵνα ἀναγκάζοι ἐπιβατῶν ἀεροσκάφος προσγειοῦσθαι. ἡ δὲ αἰτία; ὁ Ῥομὰν Προτάσεβιζ, δημοσιογράφος ὃς τῷ τῆς Λευκορωσίας ἄρχοντι ἀνθίσταται.

τὸ μὲν ἀεροσκάφος ἀπὸ τῆς Ἑλλάδος πρὸς τὴν Λιθουανίαν ἐπέτετο, τῷ δὲ Λουκασιέγκο, αἰσθομένῳ τοῦτον τὸν δημοσιογράφον ἔνδον τοῦ ἀεροσκάφους ὄντα, ἔδοξε τῷ καιρῷ χρῆσθαι, ἔδει γὰρ τὸ ἀεροσκάφος διὰ τοῦ τῆς Λευκορωσίας οὐρανοῦ πέτεσθαι· τοῦ οὖν ἀεροσκάφους ἐν τῷ τῆς πόλεως Μὶνσκ ἀερολιμένι προσγειοῦσθαι ἀναγκασθέντος, ὁ Ῥομὰν Προτάσεβιζ συλληφθεὶς εἰς εἱρκτὴν εἰσέπεσεν.

τούτου δὲ γενομένου, οἱ τῆς Εὐρωπαικῆς Ἑνώσεως ἄρχοντες, ταχέως συνελθόντες, τοῦ Λουκασιένκο οὐρανίαν λῃστείαν κατηγορήσαντες, συνεβουλεύσαντο οἰκονομικὰς τιμωρίας αὐτῷ ἐπιθεῖναι, παραδείγματος ἕνεκα τὰ τῆς Λευκορωσίας ἀεροσκάφη κωλύειν μὴ τοῖς Εὐρωπαικοῖς ἀερολιμέσι χρῆσθαι, ἐκέλευσαν δὲ τὰς Εὐρωπαικὰς ἐπιχειρήσεις τὸν τῆς Λευκορωσίας οὐρανὸν φυγεῖν. ὅμως δὲ πάντες οἱ ἔμπειροι ὁμολογοῦσιν ὅτι αὗται μὲν αἱ τιμωρίαι τῷ Λουκασιέγκο οὐδὲν εἰς πλέον ποιοῦσιν, οὐδὲν προὔργον εἰσὶν (αἱ οἰκονομικαὶ τιμωρίαι οὐδέποτε οὐδὲν ἄλλο πράττουσιν ἢ τοὺς τῆς χώρας πολίτας βλάπτειν), δέοι δὲ ἂν ἄλλο σύστημα εὑρεῖν.

Πηγή: akwn.net (the site of world news in Ancient Greek

Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία μόνο κατ’ όνομα υπήρχε τις παραμονές της Άλωσης. Ήταν περιορισμένη, κυρίως, στην περιοχή γύρω από την Κωνσταντινούπολη και σε κάποιες σκόρπιες περιοχές, όπως το Δεσποτάτο του Μυστρά. Οι θρησκευτικές έριδες, οι εμφύλιες διαμάχες, οι σταυροφορίες, η επικράτηση του φεουδαρχισμού και η εμφάνιση πολλών και επικίνδυνων εχθρών στα σύνορά της είχαν καταστήσει την πάλαι ποτέ Αυτοκρατορία ένα «φάντασμα» του ένδοξου παρελθόντος της.

Το Βυζάντιο σ’ εκείνη την κρίσιμη στιγμή της ιστορίας του με την οθωμανική λαίλαπα προ των πυλών του, δεν μπορούσε να ελπίζει παρά μόνο στη βοήθεια της καθολικής Ευρώπης, η οποία όμως ήταν μισητή στους κατοίκους της Κωνσταντινούλης. Η ύπαρξη «Ενωτικών» και «Ανθενωτικών» δίχαζε τους Βυζαντινούς. Ωστόσο, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έκανε μία απέλπιδα προσπάθεια, στέλνοντας πρεσβεία στον πάπα Νικόλαο Ε’ για να ζητήσει βοήθεια. Ο Πάπας έβαλε και πάλι ως όρο την Ένωση των Εκκλησιών, αλλά αποδέχθηκε το αίτημα του αυτοκράτορα να στείλει στην Κωνσταντινούπολη ιερείς, προκειμένου να πείσουν τον λαό για την αναγκαιότητα της Ένωσης.

Οι απεσταλμένοι του Πάπα, καρδινάλιος Ισίδωρος και ο αρχιεπίσκοπος Μυτιλήνης Λεονάρδος, λειτούργησαν στην Αγία Σοφία, προκαλώντας την αντίδραση του κόσμου, που ξεχύθηκε στους δρόμους και γέμισε τις εκκλησίες, όπου λειτουργούσαν οι ανθενωτικοί με επικεφαλής τον μετέπειτα πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο. Το σύνθημα που κυριαρχούσε ήταν «Την γαρ Λατίνων ούτε βοήθειαν ούτε την ένωσιν χρήζομεν. Απέστω αφ’ ημών η των αζύμων λατρεία».

Το μίσος για τους Λατίνους δεν απέρρεε μόνο από δογματικούς λόγους. Η λαϊκή ψυχή δεν είχε ξεχάσει τη βαρβαρότητα που επέδειξαν οι Σταυροφόροι στην Πρώτη Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204, ενώ αντιδρούσε στην οικονομική διείσδυση της Βενετίας και της Γένουας, που είχε φέρει στα πρόθυρα εξαθλίωσης τους κατοίκους της Αυτοκρατορίας, αλλά και στην καταπίεση των ορθοδόξων στις περιοχές, όπου κυριαρχούσαν οι καθολικοί.

Αντίθετα, οι Οθωμανοί φαίνεται ότι συμπεριφέρονταν καλύτερα προς τους χριστιανούς. Πολλοί χριστιανοί είχαν υψηλές θέσεις στην οθωμανική διοίκηση, ακόμη και στο στράτευμα, ενώ κυριαρχούσαν στο εμπόριο. Οι χωρικοί πλήρωναν λιγότερους φόρους και ζούσαν με ασφάλεια. Έτσι, στην Κωνσταντινούπολη είχε σχηματισθεί μία μερίδα που διέκειτο ευνοϊκά προς τους Οθωμανούς. Την παράταξη αυτή εξέφραζε ο Λουκάς Νοταράς με τη φράση «Κρειττότερον εστίν ειδέναι εν μέση τη πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν λατινικήν».

Από τις αρχές του 1453 ο Μωάμεθ προετοιμαζόταν για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Με έδρα την Ανδριανούπολη συγκρότησε στρατό 150.000 ανδρών και ναυτικό 400 πλοίων. Ξεχώριζε το πυροβολικό του, που ήταν ό,τι πιο σύγχρονο για εκείνη την εποχή και ιδιαίτερα το τεράστιο πολιορκητικό κανόνι, που είχαν φτιάξει Σάξωνες τεχνίτες. Στις 7 Απριλίου, ο σουλτάνος έστησε τη σκηνή του μπροστά από την Πύλη του Αγίου Ρωμανού και κήρυξε επίσημα την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης.

Ο αγώνας ήταν άνισος για τους Βυζαντινούς, που είχαν να αντιπαρατάξουν μόλις 7.000 άνδρες, οι 2.000 από τους οποίους μισθοφόροι, κυρίως Ενετοί και Γενουάτες, ενώ στην Πόλη είχαν απομείνει περίπου 50.000 κάτοικοι με προβλήματα επισιτισμού.

Η Βασιλεύουσα περιβαλλόταν από ξηράς με διπλό τείχος και τάφρο. Το τείχος αυτό, που επί 1000 χρόνια είχε βοηθήσει την Κωνσταντινούπολη να αποκρούσει νικηφόρα όλες τις επιθέσεις των εχθρών της, τώρα ήταν έρμαιο του πυροβολικού του σουλτάνου, που από τις 12 Απριλίου άρχισε καθημερινούς κανονιοβολισμούς.

Οι Τούρκοι προσπάθησαν πολλές φορές να σπάσουν την αλυσίδα που έφραζε τον Κεράτιο κόλπο και προστάτευε την ανατολική πλευρά της Κωνσταντινούπολης. Στις 20 Απριλίου ένας στολίσκος με εφόδια υπό τον πλοίαρχο Φλαντανελλά κατορθώνει να διασπάσει τον τουρκικό κλοιό μετά από φοβερή ναυμαχία και να εισέλθει στον Κεράτιο, αναπτερώνοντας τις ελπίδες των πολιορκούμενων.

Ο Μωάμεθ κατάλαβε αμέσως ότι μόνο το πυροβολικό του δεν έφθανε για την εκπόρθηση της Πόλης, εφόσον παρέμεινε απρόσβλητος ο Κεράτιος. Με τη βοήθεια ενός ιταλού μηχανικού κατασκεύασε δίολκο και τη νύχτα της 21ης προς την 22α Απριλίου, περίπου 70 πλοία σύρθηκαν από τον Βόσπορο προς τον Κεράτιο. Η κατάσταση για τους πολιορκούμενους έγινε πλέον απελπιστική, καθώς έπρεπε να αποσπάσουν δυνάμεις από τα τείχη για να προστατεύσουν την Πόλη από την πλευρά του Κεράτιου, όπου δεν υπήρχαν τείχη.

Η τελική έφοδος των Οθωμανών έγινε το πρωί της 29ης Μαΐου 1453. Κατά χιλιάδες οι στρατιώτες του Μωάμεθ εφόρμησαν στη σχεδόν ανυπεράσπιστη πόλη και την κατέλαβαν μέσα σε λίγες ώρες. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, που νωρίτερα απέκρουσε με υπερηφάνεια τις προτάσεις συνθηκολόγησης του Μωάμεθ, έπεσε ηρωικά μαχόμενος. Αφού έσφαξαν τους υπερασπιστές της Πόλης, οι Οθωμανοί Τούρκοι προέβησαν σε εκτεταμένες λεηλασίες και εξανδραποδισμούς. Το βράδυ, ο Μωάμεθ ο Πορθητής εισήλθε πανηγυρικά στην Αγία Σοφία και προσευχήθηκε στον Αλλάχ «αναβάς επί της Αγίας Τραπέζης», όπως αναφέρουν οι χρονικογράφοι της εποχής.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/145

© SanSimera.gr

Ο Έλληνας επιστήμονας, εξήγησε ότι για κάθε καρκινοπαθή θα σχεδιάζεται ένα εμβόλιο, το οποίο θα καθοδηγεί το ανοσοποιητικό σύστημα στο να αναγνωρίζει και να επιτίθενται στα συγκεκριμένα δικά του καρκινικά κύτταρα 

Οι μεγάλες εταιρείες – όπως η Moderna και η BioNTech -που ετοίμαζαν εμβόλια mRNA για την ελονοσία, τη σκλήρυνση κατά πλάκας και κατά του καρκίνου, «”έχασαν” χρόνο λόγω και του κορωνοϊού, γιατί όλες οι γραμμές παραγωγής και οι επιστήμονες στράφηκαν στην αντιμετώπιση της πανδημίας», τόνισε ο διευθυντής ερευνών στο Ολλανδικό Ινστιτούτο για τον καρκίνο, Αναστάσης Περράκης, μιλώντας στο Πρώτο Πρόγραμμα.
«Δεν ήταν κάτι που θα το έβρισκαν μέσα σε 2-3 χρόνια, αλλά θα μπορούσαμε να συζητάμε σήμερα για αρχικές κλινικές μελέτες. Πιστεύω ότι θα καθυστερήσουμε», είπε χαρακτηριστικά.
Σύμφωνα με τον καθηγητή, η τεχνολογία mRNA υπάρχει εδώ και πάνω από μια δεκαετία, σε εταιρείες με ιστορία χρόνων, με μεγάλα κεφάλαια, και οι οποίες είναι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο.
«Ο σκοπός τους δεν ήταν φυσικά να φτιάξουν εμβόλιο για τον κορωνοϊό. Είχαν κάνει κάτι απόπειρες για τη γρίπη.
Σκοπός τους ήταν η δημιουργία θεραπευτικών μεθόδων mRNA, για άλλες ασθένειες και κυρίως για τον καρκίνο», τόνισε.
«Η τεχνολογία υπήρχε και βρισκόταν σε ένα σχέδιο ωρίμανσης. Εάν δεν υπήρχε ο κορωνοϊός, ήταν πολύ πιθανό να βλέπαμε την τεχνολογία mRNA για άλλες θεραπείες.
Πιθανότατα θα βλέπαμε ένα εμβόλιο για τη γρίπη, καθώς έτρεχαν 3 ή 4 κλινικές δοκιμές», πρόσθεσε.
Ο Έλληνας επιστήμονας, εξήγησε ότι για κάθε καρκινοπαθή θα σχεδιάζεται ένα εμβόλιο, το οποίο θα καθοδηγεί το ανοσοποιητικό σύστημα στο να αναγνωρίζει και να επιτίθενται στα συγκεκριμένα δικά του καρκινικά κύτταρα.
Ωστόσο, όπως είπε, «είμαστε πολύ μακριά από αυτό το σημείο», ενώ εξέφρασε την εκτίμηση ότι δεν θα υπάρξει σε πειραματικό επίπεδο μέσα σε μια δεκαετία.
Μίλησε, δε, για ορίζοντα 20ετίας, αναφορικά με την ευρεία χρήση τέτοιων εμβολίων.
Ο κύριος Περράκης ρωτήθηκε και για το ενδεχόμενο να προήλθε ο κορονοϊός από κάποιο εργαστήριο.
«Είναι πολύ εύκολο να εξηγηθεί η βιολογία του συγκεκριμένου κορωνοϊού, με βάση την τυπική διαδικασία της εξέλιξης και της μεταφοράς του από κάποιο ζώο στον άνθρωπο, από το τέλος του 2019, στην Κίνα.
Δεν χρειάζεται να υποθέσουμε ότι υπήρξε κάποιο εργαστηριακό πείραμα που πήγε άσχημα», πρόσθεσε, αποκλείοντας το ενδεχόμενο να πρόκειται για εσκεμμένη διαρροή του φονικού ιού.
«Ποτέ να μην αποδίδουμε σε κάτι απίθανο, κάτι το οποίο μπορεί να εξηγηθεί από μια φυσική διαδικασία», υπογράμμισε

Tο χρυσό ντιλ των $2 δισ. που πληρώνει η Mondelez, η μεγάλη πολυεθνική, για την εταιρεία του Σπύρου Θεοδωρόπουλου, δεν ήταν σίγουρα ένα τσιγάρο δρόμος. Ήταν ένας δρόμος ζωής για έναν αεικίνητο επιχειρηματία, που όπως παραδέχονται φίλιες και μη δυνάμεις είναι natural στον εντοπισμό επενδυτικών ευκαιριών

Πέτρος Καράς

H NASA προετοιμάζεται για τα ιπτάμενα ταξί

Στα 90s ήμασταν σίγουροι ότι 2021 θα είχαμε ιπτάμενα αυτοκίνητα, κάτι που δεν έχει συμβεί ακόμη. Όπως όμως έχουμε ξαναγράψει, τα ηλεκτρικά ταξί που θα μπορούν να προσφέρουν μια πτήση 20 λεπτών δεν είναι μακριά. Η Joby (αγόρασε πέρσι το ιπτάμενο παράρτημα της Uber) και η Kitty Hawk (έχει την στήριξη του συνιδρυτή της Google Λάρι Πέιτζ), κάνουν ήδη δοκιμές στα eVTOL (electric vertical take-off and landing vehicles) που έχουν αναπτύξει. Πρέπει βέβαια να λυθεί το ζήτημα της ζωής της μπαταρίας τους. Σύμφωνα με το Mashable, τα υπάρχοντα eVTOL μπορούν να πετάξουν για μία ώρα.

Σε κάθε περίπτωση, η NASA προετοιμάζεται για το μέλλον. Το ντοκιμαντέρ The Great Electric Airplane Race επισκέφτηκε το Ερευνητικό Κέντρο Ames της NASA, όπου ο ρεπόρτερ τέσταρε τον προσομοιωτή κάθετης πτήσης της – αν και στόχος της NASA είναι αυτά τα οχήματα να είναι αυτόνομα χωρίς πιλότο. Η NASA σχεδιάζει και ένα σύστημα ελέγχου που θα ρυθμίζει την κυκλοφορία, ειδικά σε σημεία κοντά σε αεροδρόμια.

Η αυτενέργεια και πόσο αυτή μπορεί να προστατευθεί από την τύχη. Αξίζει, προβληματισμένοι από απρόβλεπτα γεγονότα, να υποχωρήσουμε στον ασφαλή αλλά περιορισμένο τομέα αυτού που ελέγχουμε πλήρως; 

Ανθή Κουτσουμπού

* Το άρθρο του απόφοιτου διδακτορικού από το King’s College του Λονδίνου, Jake Wojtowicz, δημοσιεύτηκε στο Aeon. Τo Αeon, είναι διαδικτυακό περιοδικό, που θέτει μεγάλα ερωτήματα, αναζητώντας φρέσκες απαντήσεις και μια νέα οπτική στην κοινωνική πραγματικότητα, την επιστήμη, τη φιλοσοφία και τον πολιτισμό.

Το NEWS 24/7 θα αναδημοσιεύει κάθε εβδομάδα μια ιστορία για όσους λατρεύουν την πρωτότυπη σκέψη πάνω σε παλιά και νέα ζητήματα.

Καλώς ή κακώς, η τύχη μπορεί να ορμήσει από το πουθενά και να αλλάξει τη ζωή μας. Μπορεί να διασχίσετε το δρόμο και να χτυπηθείτε από ένα αυτοκίνητο, ή μπορεί να καταλήξετε σε κάποιον που αποδεικνύεται ότι είναι η αγάπη της ζωής σας. Ένας φυσικός τρόπος σκέψης για την τύχη είναι ότι συμβαίνει σε εμάς. Πράγματα – απροσδόκητα και ανεξέλεγκτα πράγματα – συμβαίνουν σε εμάς.

Αυτό που συμβαίνει σε εμάς εκ φύσεως έρχεται σε αντίθεση με αυτό που κάνουμε. Όμως, στο βιβλίο του “Moral Luck” (1981), ο Βρετανός φιλόσοφος Μπέρναρντ Γουίλιαμς εξηγεί το παράδειγμα ενός οδηγού φορτηγού που χτυπά και σκοτώνει ένα παιδί. Ο οδηγός δεν σκότωσε το παιδί λόγω μέθης ή απρόσεκτης οδήγησης. Ήταν απλώς άτυχος. Σε μια τέτοια περίπτωση, όπως έγραψε ο Γουίλιαμς αργότερα στο βιβλίο του Shame and Necessity (1993): “Το φοβερό πράγμα που του συνέβη, χωρίς δικό του λάθος, ήταν ότι έκανε αυτά τα πράγματα”. Χτύπησε και σκότωσε το παιδί. Η τύχη μπορεί να κάνει περισσότερα από ό,τι απλώς συμβαίνει σε εμάς. Μπορεί να επηρεάσει αυτό που κάνουμε. Ή, για να το θέσουμε με άλλο τρόπο: αυτό που κάνουμε δεν είναι πλήρως υπό τον έλεγχό μας.

Ο Γουίλιαμς έδωσε ένα όνομα σε ένα συναίσθημα που μπορεί να συνοδεύει τη διενέργεια κακών πραγμάτων μέσω της κακής τύχης: μεταμελημένος πράττων. Αυτό είναι διαφορετικό από τη μετάνοια, την οποία ο Γουίλιαμς συνέδεσε με την εκούσια διενέργεια κακών πραγμάτων. Η τραγωδία του οδηγού δεν είναι ότι επιταχύνει ή οδηγεί απρόσεκτα – εκούσια πράγματα που μπορεί να προκαλέσουν μετάνοια. Η τραγωδία του είναι απλώς ότι σκότωσε κάποιον. Ο μεταμελημένος πράττων το αντιλαμβάνεται αυτό. Αυτό για το οποίο μετανιώνει ο οδηγός είναι ότι το έκανε – σκότωσε το παιδί.

Το πρόβλημα με την τύχη δεν είναι απλώς ότι μπορεί να επηρεάσει αυτό που κάνουμε με δευτερεύοντες ή ασήμαντους τρόπους (αν και το κάνει και αυτό). Το πρόβλημα είναι ότι μπορεί επίσης να επηρεάσει τις ενέργειές μας με τρόπους που αλλάζουν τη ζωή. Μπορούμε να φανταστούμε τον οδηγό να αισθάνεται μια βαθιά μετανόηση που καταστρέφει το υπόλοιπο της ζωής του. Και φαίνεται ότι είναι λογικός: αισθάνεται φριχτά γιατί αυτό που έκανε, χωρίς δικό του λάθος, ήταν απαίσιο. Είναι λοιπόν εξαιρετικά ανησυχητική η συνειδητοποίηση πόσο η τύχη μπορεί να επηρεάσει αυτό που κάνουμε.

Αλλά πρέπει να είμαστε ανήσυχοι; Μια εναλλακτική θέση θα μπορούσε να υποστηρίζει ότι αυτό που κάνουμε – ή αυτό που έχει σημασία σε αυτό που κάνουμε – είναι ακριβώς αυτό που ελέγχουμε και τα υπόλοιπα είναι απλά πράγματα που συμβαίνουν στον κόσμο. Θα μπορούσαμε να μετανιώσουμε γι’ αυτά τα πράγματα ως κακά γεγονότα στον κόσμο, αλλά δεν θα μπορούσαμε να αισθανθούμε μεταμελημένοι πράττοντες για τους παράγοντες που βρίσκονται πέρα από τον έλεγχό μας, επειδή δεν αποτελούν καθόλου μέρος της αυτενέργειάς μας.

Το πρόβλημα με αυτήν τη θέση είναι ότι πολλά από αυτά που κάνουμε φαίνεται να εξαρτώνται από πράγματα που δεν ελέγχουμε. Για να σηκώσετε το χέρι σας, πρέπει να συνεργαστεί το σώμα σας. Για να ρίξετε μια πέτρα λίγα μέτρα, πρέπει να αποφύγετε μια ριπή ανέμου. Μια τέτοια προσέγγιση περιορίζει αναπόφευκτα την αυτενέργειά μας σε έναν μικρό πλαίσιο δραστηριοτήτων. Ίσως αυτό που έχει σημασία όταν πρόκειται για αυτενέργεια είναι αυτό που θα κάνουμε. Αυτή είναι η άποψη με την οποία ο Γουίλιαμς συνδέθηκε με τον φιλόσοφο του 18ου αιώνα, Ιμμάνουελ Καντ, μια άποψη που δίνει αυτό που ο Γουίλιαμς αποκαλούσε “παρηγοριά στην αίσθηση της αδικίας του κόσμου”. Εάν η αυτενέργεια περιορίζεται σε αυτό που προσπαθούμε ειλικρινά να κάνουμε, τότε οι διακυμάνσεις της τύχης χάνουν το πλεονέκτημά τους. Για τον άτυχο οδηγό που χτύπησε ένα παιδί, το γεγονός ότι η συμπεριφορά του ήταν άμεμπτη μπορεί να είναι ανακούφιση και μπορεί να τον ξεχωρίσει από εκείνους που ήταν κακόβουλοι ή απερίσκεπτοι. Αναμφίβολα μερικές φορές πρέπει να παρηγορηθούμε και πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ένα καλό δέντρο μπορεί να φέρει κακούς καρπούς.

Αλλά αυτή η παρηγοριά κοστίζει. Ο Γουίλιαμς πίστευε ότι, αν θέλαμε να προστατεύσουμε την αυτενέργεια από την τύχη, η αυτενέργεια θα ήταν μια “επιφανειακή” έννοια. Αυτή η ρηχότητα προέρχεται από την αναγνώριση ότι η απόδοση του Καντιανισμού μας αποκόπτει από τον κόσμο. Η αυτενέργεια, σε αυτήν την απόδοση, χάνει μεγάλο μέρος της δύναμης της να επηρεάσει τον κόσμο. Δεν μας αφήνει καν να πετάξουμε πέτρες ή να σηκώσουμε τα χέρια μας.

Εάν πιστεύουμε ότι ο αντίκτυπός μας στον κόσμο είναι σημαντικό μέρος της αυτενέργειας, φαίνεται ότι πρέπει να αποδεχτούμε ότι μπορούμε να δράσουμε στον κόσμο, παρόλο που ο αντίκτυπος μας είναι εν μέρει εκτός ελέγχου μας. Πρέπει να αποδεχτούμε ότι αυτό που κάνουμε εξαρτάται από την τύχη. Όπως το έθεσε ο Γουίλιαμς: “Η ιστορία ενός ως πράττοντα είναι ένα δίκτυο στο οποίο οτιδήποτε είναι προϊόν της βούλησής του και συγκρατείται και εν μέρει σχηματίζεται από πράγματα που δεν είναι…”. 

Εάν η αυτενέργειά μας επεκτείνεται πέρα από αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε, εάν εκτείνεται πέρα από αυτό που ελέγχουμε, τι σημαίνει να είσαι πράττων; Ένα καλό σημείο για να ξεκινήσετε, όταν προσπαθείτε να το καταλάβετε, είναι από το προφανές ότι μερικές φορές προσπαθούμε να κάνουμε κάτι και συμβαίνει. Αλλά δεν συμβαίνει απλά. Μάλλον, έχουμε ικανότητες που μας επιτρέπουν να πετύχουμε αυτό που θέλουμε. Το πρόβλημα είναι ότι οι ικανότητές μας είναι ατελείς, αδύνατες, ανθρώπινες.

Ο μεταμελημένος πράττων προκύπτει όταν αυτές οι ικανότητες πάνε στραβά, όταν προσπαθούμε να κάνουμε κάτι και κάτι άλλο – κάτι κακό – συμβαίνει. Τα κακά πράγματα που κάνουμε δεν περιορίζονται μόνο σε εκείνες τις πράξεις, τις οποίες είμαστε ένοχοι που διαπράττουμε, και η θλιβερή αυτενέργεια δεν περιορίζεται μόνο στις εθελοντικές μας ενέργειες. Αυτό συμβαίνει επειδή αυτές οι ικανότητες μπορούν να πάνε στραβά χωρίς δικό μας σφάλμα. Μπορούν να πάνε στραβά όχι λόγω λάθους, αλλά απλώς και μόνο επειδή είναι επιρρεπείς στο λάθος. Σε συνηθισμένες περιπτώσεις, περπατάτε μέσα στο μπαρ και χύνετε την μπίρα κάποιου. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, πηγαίνετε για οδήγηση και σκοτώνετε κάποιον.

Κάποιος μπορεί να διαβάσει τον Γουίλιαμς και να αποχωρήσει απογοητευμένος, φεύγοντας με μια απαισιόδοξη άποψη για τον κόσμο. Σε τελική ανάλυση, ο Γουίλιαμς επικεντρώνεται στη μετανόηση και όχι στα απρόοπτα ατυχήματα που μπορούν να επηρεάσουν τη ζωή μας. Χρησιμοποιεί παραδείγματα όπως ο οδηγός φορτηγού και βασίζεται σε συγκινητικές ιστορίες από τη λογοτεχνία, όπως η αυτοκτονία της Άννα Καρένινα. Υπάρχει λίγη ανακούφιση εστιάζοντας στο πώς, ακόμα κι αν είμαστε προσεκτικοί σε αυτό που σκοπεύουμε να κάνουμε, μπορούμε να πέσουμε από ένα χτύπημα της τύχης. Ο Γουίλιαμς μπορεί να είναι μια ζοφερή ανάγνωση. Τουλάχιστον η απόδοση του  Καντιανισμού βάζει τη μοίρα μας στα χέρια μας.

Αλλά υπάρχει επίσης κάτι που ενδυναμώνει πολύ την απομάκρυνση του Γουίλιαμς από την απόδοση του Καντιανισμού. Ο προβληματισμός για την τύχη δεν χρειάζεται να μας παροτρύνει να υποχωρήσουμε στον ασφαλή αλλά περιορισμένο τομέα αυτού που ελέγχουμε πλήρως. Μπορεί να επιβεβαιώσει την ισχύ μας ως πράττοντες και να ενθαρρύνει τη φιλοδοξία μας. Μπορούμε να βάλουμε ένα σημάδι στον κόσμο και μερικές φορές αυτό το σημάδι μπορεί να είναι θεαματικό. Από ένα έργο τέχνης έως μια απεργία στο γήπεδο ποδοσφαίρου, από τα πράγματα που γράφουμε μέχρι τα γεύματα που φτιάχνουμε, αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν απλά: πρέπει να τα αναζητήσουμε και να χρησιμοποιήσουμε τις δεξιότητές μας για να τα επιτύχουμε. Και είναι οι ενέργειές μας – σημάδια που κάνουμε στον κόσμο ως πράττοντες.

Χωρίς να αποδεχτούμε ότι μπορεί να αποτύχουμε, να καταλήξουμε να μετανιώσουμε για όσα έχουμε κάνει, δεν θα μπορούσαμε να επιτύχουμε κανένα από αυτά τα πράγματα. Υπάρχει κάτι πιο έντονο και πιο ενθαρρυντικό στην αναγνώριση αυτού, αντί να ζούμε τις ζωές μας στο ασφαλές αλλά ανίσχυρο πλαίσιο, στο οποίο η προσπάθεια είναι αυτό που έχει σημασία.