Συντάκτης: Kostas Bertsias

Γήσμπα

στον Ισίδωρο Ζουργό

Ισμπά (изба́) είναι στα ρωσικά η μικρή ξύλινη εξοχική κατοικία, ένα απλό συνήθως ξύλινο παράπηγμα. Η βορειοελλαδίτικη λέξη ίσμπα ή γίσμπα προέρχεται πιθανότατα από εδώ και σημαίνει αποθήκη, σπηλιά, κρυψώνα. Τα παλιά σπίτια του χωριού μου, όσα χτίστηκαν στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, είχαν τα περισσότερα γίσμπες στην αυλή τους. Όταν αυτά είχαν πια καταρρεύσει ή αποκαεί σε μαζικές πυρπολήσεις ανάλογα με τα γινάτια των εποχών και τα είχε αφανίσει -καταπίνοντας τα ίχνη τους-ο καιρός, οι γίσμπες απόμεναν στην αυλή τους σαν η μο­ναδική μαρτυρία για τα κτίσματα που κάποτε υπήρχαν εκεί. Αρκετές από αυτές ήταν περίτεχνα κατασκευασμένες και έμοιαζαν με μικρά χαμηλοτάβανα θολωτά δωμάτια από πέτρα. Χρησίμευσαν μάλλον ως καταφύγια σε καιρούς επιδρομών ή ως μικρές κρυφές αποθήκες.

Σ’ ένα επικλινές οικόπεδο, όπου πλέον φύτρωνε μονάχα ένα χαμηλό τρυφερό χορτάρι, στη θέση ενός μεγάλου σπιτιού που είχε αφανιστεί εκ θεμελίων, πολύ κοντά στο δικό μας σπίτι, που κι αυτό το είχε κου­τσουρέψει ο καιρός καθώς ένα ένα κατέρρεαν από την εγκατάλειψη υπόστεγα, αποθήκες και στάβλοι, υπήρχε μια τέτοια γίσμπα που με τα χρόνια είχε μπουκώσει με χώματα που έσπρωχναν μέσα οι βροχές και τα λογής σκουπίδια που έριχναν εκεί ομοθυμαδόν οι γείτονες. Η συντεταγμένη αποκομιδή των σκουπιδιών θα καθυστερούσε για σχεδόν μισό αιώνα ακόμα, μέχρι να κάνει σε μας την εμφάνισή της. Μέσα εκεί βρίσκαμε άδεια αεροζόλ των εντομοκτόνων που τα μαζεύαμε και τα ρίχναμε στις φωτιές που ανάβαμε για να σκάνε, αλλά και τα πράσινα πλαστικά μπουκάλια της χλωρίνης «κλινέξ» που οι ανίδεες γριές θεω­ρούσαν άχρηστα. Στην πίσω πλευρά της χάρτινης ετικέτας τους, υπήρ­χαν τα πολύτιμα κουπόνια καθώς η συγκέντρωση κάποιου αριθμού από αυτά σου επέτρεπε να πας στο μπακάλικο και να παραλάβεις ένα αξιοπρεπέστατο για τα μέτρα της εποχής επιτραπέζιο παιχνίδι όπως ο «γκρινιάρης», το «φιδάκι» κ.ά.

Συχνά, μέσα στην παραγεμισμένη με στάχτες από τα μαγκάλια, τα τζάκια και τις σόμπες γίσμπα, ανάμεσα σε ξεπατωμένα φυτά από τις αυλές, αποφάγια, κονσερβοκούτια, τενεκέδες και άλλα παρεμφερή βρί­σκαμε μέσα σε πλαστικές σακούλες, κάποτε ζωντανά ακόμη, γατάκια που δεν είχαν προλάβει ν’ ανοίξουν τα μάτια τους και που η σκληρό­τητα των ορεσίβιων νοικοκυράδων εξόριζε με τον τρόπο αυτό από το σπίτι και μοιραία από τη ζωή.

Μπορεί καμιά φορά να είχαμε καταφέρει να σώσουμε κάνα δυο από αυτά, φέρνοντάς τα μισοπεθαμένα κοντά στις μανάδες τους ή ταΐζοντάς τα για μέρες υπομονετικά, κι εκείνα να συνέχισαν να γεννοβολούν επιμένοντας να βάζουν σε μπελάδες τη γειτονιά. Να επιβουλεύονται αγρίως φανάρια με τρόφιμα, αλευρωμένα ποταμίσια ψάρια που περίμεναν τη σειρά τους να μπουν στο τηγάνι ή αφύλαχτα τρόφιμα στα κε­λάρια… Όμως, η γίσμπα δεν έπαψε ποτέ να μου θυμίζει αληθινό χώρο ταφής λαβαίνοντας μέσα μου πένθιμες διαστάσεις. Μου άρεσε να θεωρώ, άγρια παρετυμολογώντας τη λέξη, ότι προερχόταν από το προ­στακτικό γης-(έ)μπα, τουτέστιν: θάβου ζωντανός. Και ποτέ αυτό δεν βγήκε έκτοτε από το νου μου.

αφήγημα του Νώντα Τσίγκα

«ΔΕΝ ΠΟΥΛΩ ΥΦΟΣ, ΣΤΥΛ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ. Δεν γράφω διηγήματα. Καταθέτω γεγονότα και συμπτώματα της εποχής που ζω. Όλα όσα γράφω συνέβησαν. Σε μένα ή σε άλλους. Χρόνια τώρα σπαταλιέμαι, παρακολουθώντας όλα κι όλους. Η ΖΩΗ ΠΕΡΝΑ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΜΟΥ, με διαποτίζει με την ασκήμια της, με γεμίζει λύσσα με την αδικία της την οργανωμένη, με ταπεινώνει με την ανημποριά μου ν’ αντιδράσω, να επαναστατήσω αποτελεσματικά, να υπερασπιστώ τον μαζικό μας εξευτελισμό.

ΑΝ ΞΑΝΑΓΙΝΟΜΟΥΝ ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΩΝ θα ξεκινούσα από τις κορφές των βουνών, αντάρτης, ληστής, πειρατής, ν’ ανοίξω τα μάτια εκείνων που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους, όσο και κείνων που εθελοτυφλούν. Όχι, η επανάστασή μου δεν θα στρεφόταν κατά του καταστημένου και του συστήματός του, αλλά εναντίον εκείνων που το ανέχονται. Θα σκότωνα, θα τσάκιζα την κακομοιριά, την υποταγή, την ταπεινοφροσύνη.

Λιλή Ζωγράφου

Ο δρ Μοριακής Βιολογίας, Γιάννης Πρασσάς
κάνει έκκληση, σε δραματικούς τόνους, μέσω του iefimerida.gr, απευθύνεται σε όλους όσοι παραμένουν ανεμβολίαστοι.

«Μπήκαμε στο τελικό ξεκαθάρισμα του πρώτου γύρου της πανδημίας» αναφέρει, και προβλέπει -δυστυχώς- την αύξηση του ποσοστού των θανάτων στη χώρα μας το αμέσως επόμενο διάστημα.

«Στο βίαιο αυτό ξεκαθάρισμα η τεράστια πλειοψηφία όσων καταλήξουν θα είναι από εσάς τους ανεμβολίαστους» λέει, απευθυνόμενος σε πρώτο πρόσωπο, ο επιστήμονας που ασχολείται από την πρώτη στιγμή με την έρευνα γύρω από τον SARS- CoV-2 και τις επιπτώσεις της Covid-19.

Ο ιός θα μας ξανα(συναντήσει) όλους στη ζωή μας- Οι ανεμβολίαστοι ρισκάρουν χωρίς λόγο

Σύμφωνα με τον διδάκτορα Μοριακής Βιολογίας του Πανεπιστημίου του Τορόντο και μόνιμο ερευνητή στο Πανεπιστήμιο Mount Sinai Hospital, Γιάννη Πρασσά, ο ιός θα μας (ξανα)συναντήσει όλους στη ζωή μας.


«Πλέον, μπορούμε να το πούμε με σιγουριά. Όλοι θα νοσήσουμε. Μικροί-μεγάλοι. Εμβολιασμένοι και ανεμβολίαστοι. Οι δεύτεροι, βεβαίως, συντομότερα. Ευπαθείς και απόλυτα υγιείς. Όσοι παίρνουν βιταμίνες και ματζούνια και όσοι δεν παίρνουν. Δεν θα νοσήσουμε μία φορά, αλλά αρκετές. Ίσως μια φορά κάθε 1 με 3 χρόνια, ανάλογα με την ηλικία και τον τρόπο ζωής. Αυτός ο ιός θα μας μάθει και θα τον μάθουμε καλά. Απ’ όλες αυτές τις φορές, όμως, μόνο την πρώτη θα μας βρει εντελώς ανοσιακά “γυμνούς”. Γι’ αυτό όσοι απομείνατε, εμβολιαστείτε έστω γι’ αυτή την πρώτη φορά. Πλέον, ρισκάρετε την υγεία σας χωρίς λόγο» αναφέρει χαρακτηριστικά ο Έλληνας επιστήμονας, ο οποίος μέσα από τις αλλεπάλληλες αναρτήσεις του στο διαδίκτυο έχει καταφέρει να «κερδίσει» το ενδιαφέρον εκατοντάδων χιλιάδων αναγνωστών.

«Όσο θυμό και αν νιώθετε, το να παίζετε αυτοκαταστροφικά με την υγεία σας δεν αποτελεί καμία επαναστατική πράξη», συνεχίζει. «Κάντε το εμβόλιο για εσάς, για τους δικούς σας ανθρώπους. Κλείστε τα αυτιά σας σε λαϊκισμούς και σειρήνες παραπληροφόρησης και εμπιστευτείτε την αλήθεια των αριθμών».

Πηγή: iefimerida.gr – Πρασσάς: