Συντάκτης: Kostas Bertsias

“Κάθε ἄνθρωπος ἔχει τρεῖς φίλους…
Ὁ ἕνας τὸν ἐγκαταλείπει κατὰ τὴν ὥραν τοῦ θανάτου, ὁ ἄλλος κατὰ τὸν ἐνταφιασμὸν καὶ ὁ τρίτος τὸν συνοδεύει πέραν τοῦ τάφου.
Ὁ πρῶτος εἶναι τὰ υλικὰ ἀγαθά, ὁ δεύτερος oἱ φίλοι του καὶ ὁ τρίτος τὰ καλὰ ἔργα.”

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

Ολιγαρχικό κίνημα κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου (431-404 π.Χ.), που ανέτρεψε το δημοκρατικό πολίτευμα στην αρχαία Αθήνα και εγκαθίδρυσε τη λεγόμενη «Αρχή των 400». Εκδηλώθηκε την 14η του μηνός Θαργηλιώνος (9 Ιουνίου) του 411 π.Χ.

Μετά την καταστροφική εκστρατεία των Αθηναίων στη Σικελία (415-413πΧ), το δημοκρατικό πολίτευμα στην Αθήνα άρχισε να κλονίζεται. Οι πλούσιοι κάτοικοί της, που επωμίζονταν τις δαπάνες του πολέμου, αντιμετώπιζαν οικονομικές δυσχέρειες και σχεδίαζαν την ανατροπή του και την εγκαθίδρυση ολιγαρχικού πολιτεύματος. Δεν δίσταζαν, μάλιστα, να καταφύγουν στην τρομοκρατία, για να πετύχουν τον σκοπό τους. Επιφανείς ηγέτες των δημοκρατικών, όπως ο Ανδροκλής, δολοφονήθηκαν από ομάδες νεαρών αριστοκρατών.

Το ολιγαρχικό κίνημα είχε ως ιθύνοντα νου τον δεινό ρήτορα Αντιφώντα, που δρούσε κυρίως από το παρασκήνιο. Άλλες σημαντικές προσωπικότητες των ολιγαρχικών ήταν οι δημαγωγοί Φρύνιχος και Πείσανδρος, άλλοτε θανάσιμοι αντίπαλοι και τώρα σύμμαχοι προ του κοινού σκοπού, και ο μετριοπαθής Θηραμένης. Οι ολιγαρχικοί ζητούσαν περικοπή δαπανών και περιορισμό των ενεργών πολιτών σε αυτούς μόνο που «χρήμασι και σώμασι» ήταν σε θέση να ωφελούν την πόλη. Γι’ αυτούς ήταν ο μόνος τρόπος να σωθεί η Αθήνα, που είχε απολέσει το στρατιωτικό πλεονέκτημα στην αναμέτρησή της με τη Σπάρτη.

Οι συνωμότες κέρδισαν αρχικά την Εκκλησία του Δήμου, όταν ανακοίνωσαν ότι η Περσία ήταν διατεθειμένη να βοηθήσει οικονομικά την Αθήνα με την μεσολάβηση του Αλκιβιάδη. Όταν, όμως, αυτός δεν τήρησε τις υποσχέσεις του, οι ολιγαρχικοί δεν μπορούσαν να κάνουν πίσω, σε μια Αθήνα που βρισκόταν σε έκρυθμη κατάσταση. Συγκάλεσαν την Εκκλησία του Δήμου και πρότειναν να δημιουργηθεί με μικτό σύστημα διορισμού και εκλογής η Βουλή των 400, που θα είχε απόλυτες εξουσίες, ενόσω διαρκούσε ο πόλεμος. Η Βουλή αυτή θα μπορούσε να συμβουλεύεται ένα σώμα 5.000 πολιτών, όποτε το θεωρούσε αναγκαίο.

Οι 400, που αποτελούνταν κυρίως από ακραίους ολιγαρχικούς, δεν ήταν διατεθειμένοι να μοιραστούν την εξουσία με τους πεντακισχιλίους. Επέβαλαν τη θέλησή τους και διέλυσαν τη δημοκρατικά εκλεγμένη Βουλή των 500. Η κατάλυση της Δημοκρατίας είχε επιτελεσθεί.

Οι πραξικοπηματίες δεν θα μπορούσαν να διατηρήσουν τη δύναμή τους, αν δεν είχαν τη συγκατάθεση του πανίσχυρου αθηναϊκού στόλου, που εκείνη την περίοδο ναυλοχούσε στη Σάμο. Δεν το πέτυχαν, γεγονός που συνετέλεσε στο θνησιγενές του εγχειρήματός τους. Τα πληρώματα μόλις έμαθαν για το κίνημα στην Αθήνα, ορκίστηκαν πίστη στη δημοκρατία, καθαίρεσαν τους αρχηγούς τους και εξέλεξαν νέους. Ο Θρασύβουλος και ο Θράσυλος ήταν δύο από αυτούς. Οι νέοι ηγέτες του στόλου ανακάλεσαν τον Αλκιβιάδη και διακήρυξαν την πρόθεσή τους να συνεχίσουν τον πόλεμο κατά της Σπάρτης.

Στην Αθήνα, η νέα ολιγαρχική διακυβέρνηση υπέφερε εξ αρχής από εσωτερικά προβλήματα, καθώς στους κόλπους της ξέσπασε διαμάχη μεταξύ μετριοπαθών και ακραίων στοιχείων. Οι μετριοπαθείς, με αρχηγό τον Θηραμένη, ζητούσαν την αντικατάσταση των 400 με ένα διευρυμένο ολιγαρχικό σώμα των 5.000, στο οποίο θα συμμετείχαν και εκπρόσωποι από τις κατώτερες τάξεις (ζευγίτες και άνω). Ευρισκόμενοι υπό πίεση, οι ακραίοι ολιγαρχικοί υπό τον Φρύνιχο ήταν έτοιμοι να συνάψουν ειρήνη με τους Σπαρτιάτες, θυσιάζοντας την ηγεμονία, ακόμη και την ανεξαρτησία της πόλης. Παράλληλα, άρχισαν να τειχίζουν την Ηιετιώνεια χερσόνησο (σημερινή Δραπετσώνα), στην είσοδο του Πειραιά. Οι διαδόσεις του Θηραμένη, ότι το οχυρό προοριζόταν να διευκολύνει την απόβαση των Σπαρτιατών, προκάλεσε την αντίδραση των οπλιτών, οι οποίοι το κατεδάφισαν. Θύμα των διαδόσεων αυτών έπεσε και ο Φρύνιχος, ο οποίος δολοφονήθηκε.

Μετά την εξέλιξη αυτή, οι μετριοπαθείς ολιγαρχικοί πήραν το πάνω χέρι και εγκατέστησαν την «αρχή των 5.000» τον Σεπτέμβριο του 411 π.Χ. Ο Θουκυδίδης εγκωμιάζει το νέο πολίτευμα, που αποτελούσε συνδυασμό ολιγαρχικών και δημοκρατικών στοιχείων. Από τους ηγέτες των ακραίων ολιγαρχικών, ο Αντιφών καταδικάσθηκε σε θάνατο και ήπιε το κώνειο, ενώ o Πείσανδρος κατέφυγε στους Σπαρτιάτες. Η δημοκρατία στην Αθήνα αποκαταστάθηκε τον Ιούνιο του 410 π.Χ, μετά τη διπλή νίκη του αθηναϊκού στόλου στην Κύζικο.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

.

 

 

 

Στην αυγή της δεκαετίας του 1950 η Ελλάδα ακόμα αιμορραγούσε. Γεμάτη αντιφάσεις αναζητούσε τον βηματισμό της μέσα στα ερείπια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του εμφύλιου σπαραγμού. Διχασμένη, πολιτικά αυτοκτονική, βάδιζε τον δρόμο, χόρευε στον κύκλο των επόμενων τραγωδιών. Της χούντας και της Κύπρου. Μέσα από το χάος και τις αβυσσαλέες κοινωνικές και ταξικές αντιθέσεις ξεπρόβαλε η ριζοσπαστική και νεωτερική μεσαία τάξη. Σήκωσε στους ώμους της τη μεταπολεμική ανάπτυξη, τον εαυτό της και την μεταπολιτευτική διαδρομή της χώρας.

Η στάθμη της θάλασσας έχει ανέβει κατά δέκα εκατοστά από το 1993, σύμφωνα με τη NASA, που παρακολουθεί τις αλλαγές της στάθμης της θάλασσας και τις αιτίες τους μέσω δορυφόρων από το Διάστημα. Η στάθμη του νερού αυξάνεται σταθερά κατά περίπου 3,5 χιλιοστά ετησίως. Αυτή η αύξηση οφείλεται σε δύο διαδικασίες, που σχετίζονται με την αλλαγή του κλίματος. Πρώτον, η άνοδος της θερμοκρασίας κάνει τα στρώματα πάγου και τους παγετώνες να λιώνουν πιο γρήγορα, και δεύτερον, όταν το θαλασσινό νερό θερμαίνεται, διαστέλλεται.

Το επιστημονικό περιοδικό Nature Communications προβλέπει ότι 200 εκατομμύρια άνθρωποι θα ζουν έως το 2100 κάτω από τη γραμμή της στάθμης της θάλασσας και άλλα160 εκατομμύρια θα επηρεαστούν από σφοδρότερες ετήσιες πλημμύρες. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι το 70% εκείνων που θα επηρεαστούν περισσότερο ζουν στην Ασία, με το 20% (43 εκατομμύρια) να ζουν στην Κίνα.

Οι ευρωπαϊκές πόλεις που θα πληγούν περισσότερο είναι η Χάγη, το Άμστερνταμ και το Λονδίνο.

Το 1955, στο Λιδωρίκι, ένας μαθητής της Δ’ τάξης του Γυμνασίου:

«…κατά την πρώτην ημέραν του Γ΄ αυτοκινητικού Ράλλυ “Ακρόπολις” και περί ώραν 10ην νυκτερινήν κατά την διέλευσιν αυτοκινήτου έρριψεν δια δοχείου ύδωρ κατά του οδηγού αυτού από του προαυλίου της οικίας εις ην διέμενεν».

Για την ιστορία ο μαθητής τιμωρήθηκε με οκταήμερη αποβολή

Για να φτάσει όμως αυτό το ράλλυ εδώ, ένας φούρνος είχε πρώτα γκρεμιστεί δύο δεκαετίες νωρίτερα στη Βουνιχώρα:

«ΑΙ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΒΕΝΖΙΝΗΣ
ΤΟ ΠΡΩΤΟΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΝ ΑΠΟ ΛΙΔΩΡΙΚΙ ΕΙΣ ΑΘΗΝΑ
ΛΙΔΩΡΙΚΙΟΝ (Εκτάκτου ανταποκριτού μας):

– Ιστορικόν θ’ απομείνη εις τα χρονικά της συγκοινωνίας του τόπου μας το πρώτον δι’ αυτοκινήτου ταξείδιον από της πόλεώς μας εις Αθήνας, κατόπιν της κατασκευής του από Αγ. Ευθυμίας εις Ανάθεμα τμήματος της Εθνικής οδού Ιτέας – Ναυπάκτου, όπερ μας συνέδεσε με την από Αγ. Ευθυμίας εις Άμφισσαν και πέρα αμαξιτήν οδόν. Η νέα οδός η κατασκευασθείσα από της Εργοληπτικής δεν έχει ακόμα σκιρροστρωθή είνε βατή όμως ως εκ του στερεού εδάφους. Ιδού τώρα πως έγινε το πρώτον αυτό αυτοκινητικόν τόλμημα.

Μεσονύκτιος αιφνιδιασμός

Λόγω επειγούσης οικογενειακής ανάγκης συμπολιτών μας όπως απέλθουν αμέσως εις Αθήνας, ανεχώρησε το μεσονύκτιον την 9ην Απριλίου το υπ’ αριθ. 17222 αυτοκίνητον με σωφέρ-ιδιοκτήτην τον Ι. Καραγιώργον φέρον 7 επιβάτας. Την 1 ½ της πρωϊας έφθασεν έξωθεν της Βουνιχώρας, όπου η νέα οδός σταματά διότι ένεκα μη πληρωμής των απαλλοτριωθέντων κτημάτων, δεν κατέστη δυνατόν να κατασκευασθή εις μήκος 400 μέτρων διά μέσον του χωρίου, ίνα συναντήση την έτοιμην προς τα άλλο μέρος προς Άμφισσαν οδόν. Πως επέρασε λοιπόν το αυτοκίνητον; Το κλάξον εξύπνησε αποτόμως τους κοιμώμενους χωρικούς, οίτινες, έκπληκτοί αλλά και περιχαρείς δια τον απροσδόκητον νυκτερινόν επισκέπτην, έσπευσαν να δώσουν χείρα βοηθείας εις το δια μέσου δυσκολιών και ανηφορικών δρόμων του χωρίου πέρασμα του αυτοκινήτου. Επειδή δε εις μίαν στενωπόν φραγμός ηγείρετο και ένας φούρνος, το εμπόδιον εκρημνίσθη εν τω άμα, συγκαταθέσει του ιδιοκτήτου δεχθέντος προθύμως αποζημίωσιν δρ. 100! Κατέστη ούτω δυνατή μετά καθυστέρησιν 1)12 ώρας το αυτοκίνητον να διαπεραιωθή αισίως και υπό τας επευφημίας των κατοίκων εις την αντίπεραν όχθην της οδού. Συνεχίσθη εκείθεν ομαλώς το ταξείδιον μέχρι Αμφίσσης, ….»

(Εφημερίδα, Ο Ρουμελιώτης, αρ. φυλ. 243, 26 Απριλίου 1930)

Από τον Πάνος Μπιτσαξή:

Τι ακριβώς προτείνεις Στέλιο Κουλογλου;

•Ο λόγος ενος ακτιβιστή διασώστη Στέλιο,είναι εξ ορισμού μονομερής,διακριτικος,υποκειμενικός,προκατειλημμένος και μαχητικός.Το δέχομαι.Είναι μερος του δημοσίου διαλόγου.Δικαιούσαι να τον ακούς και να τον σημειώσεις.Με την εξής επισήμανση.Ότι υπό την ασφάλεια δικαιου και το νομικό μας σύστημα κάθε πολίτης μπορεί να επικρινει,να καταφέρεται ακόμα και να ξεσκίζει άδικα την Ελλάδα χωρίς καμία συνέπεια..Γιατί αν αυτά που είπε ο Ιάσωνας,χωρίς τελικά τον χρυσό φοίνικα του τάγματος τάδε,τα είχε πει στη Τουρκία θα είχε περάσει την λοιπή ζωή του στα κάγκελα παρέα με πολλούς από τους ταλαίπωρους Κούρδους που έχουν φυλακιστεί.Αυτή είναι και η διαφορά της χώρας μας.Δεν τον άκουσα να μιλάει για τη Τουρκία.Γιατί;
•Το ερώτημα προς εσένα Στέλιο αγαπητέ είναι απλό και πολιτικό.Τι προτείνεις;Να υποδεχτούμε τα εκατομμύρια των δυστυχισμένων αυτού του κοσμου με ανοιχτά σύνορα;Οσους μας στείλει ο Ερντογαν;Μπορούμε;Όποιος θελει μπαίνει σε μια βαρκα κι έρχεται;τι λες;με ενδιαφέρει να το ακούσω.Και πως ακριβώς γίνεται η μάχη στα κύματα του Αιγαίου;τι να τους πουν;περάστε.Είναι μάχη με δουλεμπόρους που έχουν την πλήρη διευκόλυνση αν όχι εκπόρευση από την Τουρκία.Με προφανείς αποσταθεροποιητικούς σκοπούς.Μη´πως κι αυτό δεν πρέπει να το πούμε ;γιατί ο Ιάσωνας το λησμονησε.Σαν να μην υπάρχει αυτή η πτυχή.Ονομάζεται υβριδικός πόλεμος.Και για να κυριολεκτούμε πόλεμος.Δεν με ενδιαφέρουν τα επίθετα.Ο πόλεμος έχει και παρατράγουδα.Να το δούμε.Αφού δούμε βέβαια και τις χιλιαδες διασώσεις που έκανε το Λιμενικό και τους εκατοντάδες χιλιάδες που έχουν καταφύγει παράνομα στη χώρα μας και ζουν ανενόχλητοι.Και αφού επισημάνουμε το ρόλο της Τουρκίας και τα δουλεμπορικά κυκλώματα.
•Τον τελευταίο καιρό η χώρα μας άνοιξε τη πόρτα με θερμή σε 10000 και πλέον πρόσφυγες πολέμου από την Ουκρανια.Επ αυτού δεν έχεις τίποτα να πεις Στέλιο;Τη διάκριση μεταξύ συντεταγμενης και ασύντακτης μετανάστευσης τη χρειαζόμαστε,η μήπως όχι.Αυτό είναι το δυσχερέστατο αντικείμενο συζήτησης.Επι της ουσίας.Επ αυτού περιμένουμε θεσεις και όχι μονομερείς και βλαπτικούς μονολόγους παρόμοιους,ακούσια ελπίζω,με τη ρητορικη της Τουρκίας.Μια χώρα που φυλακίζει χωρίς δισταγμούς τους πάντες,άνευ δίκης,και μετά τολμά να μιλά για μας.