Συντάκτης: Kostas Bertsias

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.
Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Χόρχε Λουίς Μπόρχες (1899-1986)

Οι μέλισσες, δυστυχώς, κινδυνεύουν από πολλούς παράγοντες. Ένας από αυτούς είναι τα φυτοφάρμακα που χρησιμοποιούνται στις καλλιέργειες. Επιβαρυντικές είναι ακόμα οι γενετικά τροποποιημένες μονοκαλλιέργειες, καθώς η μέλισσα, όπως και ο άνθρωπος, χρειάζεται ποικιλία στη διατροφή της. Επιπλέον, την απειλούν διάφορες ασθένειες, η ατμοσφαιρική/ηλεκτρομαγνητική ρύπανση και η κλιματική αλλαγή.

10 λέξεις από τα αρχαία ελληνικά που χρησιμοποιούμε σήμερα χωρίς να το γνωρίζουμε

10) Φρην είναι το μυαλό. Γι αυτό το λόγο λέμε σήμερα φρενοκομείο, φρενοβλαβής, έχει σώας τας φρένας.

9) Αυδή είναι η φωνή. Σήμερα λέμε έμεινε άναυδος.

8) Ύλη στα αρχαία είναι το δάσος. Σήμερα λέμε υλοτόμος, υλοτομεία.

7) Φάος είναι το φως. Σήμερα λέμε είχε μια φαεινή ιδέα.

6) Δόρπος στα αρχαία είναι το δείπνο. Τη σημερινή εποχή χρησιμοποιούμε τη λέξη επιδόρπιο.

5) Δέρκομαι σημαίνει βλέπω. Σήμερα υπάρχει η λέξη οξυδερκής και όχι οξυβλέμματος .

4) Πέλωρ σήμαινε το τέρας, αλλά ακόμη λέμε πελώριος.

3) Θαμαί είναι ένα αρχαιοελληνικό επίρρημμα που σημαίνει πολλές φορές. Γι’ αυτό το λόγο λέμε για κάποιον που συχνάζει σε ένα μέρος ότι είναι θαμώνας.

2) Βρύχια είναι τα βαθέα ύδατα. Έτσι λοιπόν σήμερα λέμε υποβρύχιο.

1) Λας στα αρχαία ελληνικά είναι η πέτρα. Σήμερα χρησιμοποιούμε τη λέξη λα-τομείο (τομή πέτρας).

Και το από το 1 προέρχεται από αυτή ακριβώς τη λέξη. Κατά τη μυθολογία και μετά τον κατακλυσμό, ο Δευκαλίωνας και η σύζυγός του Πύρρα, άρχισαν να δημιουργούν ανθρώπους περπατώντας και πετώντας πίσω τους πέτρες. Από τις πέτρες που έριχνε ο Δευκαλίων δημιουργήθηκαν άνδρες και από τις πέτρες της Πύρρας, δημιουργήθηκαν γυναίκες. Γι αυτό το λόγο οι άνθρωποι που “γεννήθηκαν” με αυτό το τρόπο ονομάστηκαν Λα-ός.

«Ευτυχία δεν είναι να κάνεις πάντα αυτό που θέλεις, αλλά να θέλεις πάντα αυτό που κάνεις»

Στην αυγή της δεκαετίας του 1950 η Ελλάδα ακόμα αιμορραγούσε. Γεμάτη αντιφάσεις αναζητούσε τον βηματισμό της μέσα στα ερείπια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του εμφύλιου σπαραγμού. Διχασμένη, πολιτικά αυτοκτονική, βάδιζε τον δρόμο, χόρευε στον κύκλο των επόμενων τραγωδιών. Της χούντας και της Κύπρου. Μέσα από το χάος και τις αβυσσαλέες κοινωνικές και ταξικές αντιθέσεις ξεπρόβαλε η ριζοσπαστική και νεωτερική μεσαία τάξη. Σήκωσε στους ώμους της τη μεταπολεμική ανάπτυξη, τον εαυτό της και την μεταπολιτευτική διαδρομή της χώρας.

Τα πρώτα τζιν φορέθηκαν από εργάτες σε ορυχεία

Η ιστορία του τζιν -ενός κατεξοχήν αμερικάνικου ενδύματος- είναι περίπου τόσο παλιά, όσο κι αυτή της ίδιας της Αμερικής. Από μία εκδοχή του συγκεκριμένου υφάσματος ήταν κατασκευασμένα τα πανιά στις καραβέλες Νίνα, Πίντα και Σάντα Μαρία, με τις οποίες έφτασε το 1492 στον Νέο Κόσμο ο Χριστόφορος Κολόμβος.

Περίπου τρεισήμισι αιώνες αργότερα, το 1850, ένας 20χρονος βαυαρός μετανάστης, ο Λιβάι Στρος, ξεκίνησε από τη Νέα Υόρκη για την Καλιφόρνια, ακολουθώντας το ρεύμα των χρυσοθήρων. Πωλούσε το ανθεκτικό καραβόπανο, που είχε χρησιμοποιήσει ο Κολόμβος, για την κατασκευή σκηνών και σκεπάστρων για τα βαγονέτα. Αυτό που χρειάζονταν, όμως, περισσότερο οι χρυσοθήρες ήταν ρούχα που να αντέχουν στις δοκιμασίες της Άγριας Δύσης.

Έτσι, ο Στρος σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει το ύφασμά του για να φτιάξει ανθεκτικά παντελόνια. Τα παρουσίασε στις 6 Ιουνίου 1850 κι έγιναν ανάρπαστα. Λόγο της γενοβέζικης καταγωγής τους –τζένοαν για τους αμερικανούς- ονομάστηκαν τζινς.Σύντομα, όμως, οι χρυσοθήρες άρχισαν να διαμαρτύρονται ότι το σκληρό καραβόπανο τους προκαλούσε διάφορους ερεθισμούς. Για το λόγο αυτό, ο Στρος αποφάσισε να αντικαταστήσει το ύφασμα με ένα γαλλικό βαμβακερό, διαγώνιας ύφανσης, το οποίο ονομαζόταν Serge de Nimes κι έγινε γνωστό ως ντένιμ – δίμιτο στα ελληνικά.null

Ένα άλλο σημαντικό πρόβλημα που αντιμετώπιζαν οι εργάτες στα ορυχεία ήταν ότι οι τσέπες τους σκίζονταν εύκολα. Τη λύση σκέφτηκε ένας πελάτης του Στρος, ο Τζέικομπ Ντέιβις, και δεν ήταν άλλη από τις μεταλλικές κόπιτσες που φέρουν και τα σημερινά τζινς. Όμως, δεν διέθετε τα απαραίτητα χρήματα για να κατοχυρώσει την ιδέα του. Πρότεινε, λοιπόν, στον Λιβάι Στρος να πληρώσει εκείνος για την πατέντα και να μοιραστούν τα κέρδη από την εμπορική εκμετάλλευσή της. Το πρώτο παντελόνι με κόπιτσες πωλήθηκε στις 20 Μαΐου του 1874, στην τιμή των 13 δολαρίων η δωδεκάδα.

Τα πρώτα τζιν, έως τις αρχές του 1860, ήταν μπεζ, αλλά ήδη είχαν τον κωδικό 501. Τότε ήταν που κυριάρχησε το μπλε, καθώς είναι το χρώμα που λερώνεται λιγότερο. Η δερμάτινη ετικέτα, που απεικονίζει δύο άλογα να τραβούν ένα τζιν, προστέθηκε στο πίσω μέρος του παντελονιού το 1886. Η εταιρία Levi Strauss & Co, η οποία είχε ιδρυθεί από το 1853, χρησιμοποίησε αυτή την παράσταση για να διαφημίσει την ανθεκτικότητα των προϊόντων της.

Μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο το τζιν παρέμεινε ένα ρούχο εργασίας. Στη δεκαετία του ’50 η εξέγερση των νέων ενάντια στον κοινωνικό κομφορμισμό έφερε τη μαζική εξάπλωσή του. Μία έρευνα το 1958 στις Η.Π.Α. αποκάλυπτε ότι το 90% των νέων φορούσε το τζιν σε όλες τις περιστάσεις. Ανάλογη πορεία ακολούθησε και στην Ευρώπη, ενώ το 1970 αποτέλεσε τη νέα πρόταση στις παριζιάνικες πασαρέλες από τον γάλλο σχεδιαστή μόδας Υβ Σεν Λοράν.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Γραμμένο μετά το «Κόκκινο και το Μαύρο» και ποτισμένο από μια μελαγχολική νοσταλγία, το «Μοναστήρι της Πάρμας» παρακολουθεί τα έργα και τις ημέρες ενός ενθουσιώδη κι ενίοτε αφελούς ήρωα, του Φαμπρίτσιο ντελ Ντόγκο, από την ημέρα της σύλληψής του ως την ημέρα του θανάτου του

Ο Σταντάλ, αφού περιγράψει ρεαλιστικά την πανωλεθρία του Βοναπάρτη μέσα από την οπτική γωνία ενός «κομπάρσου», μεταφέρει τη δράση του μυθιστορήματος στην Πάρμα ζωντανεύοντας αριστοτεχνικά τις πολιτικές ραδιουργίες που υφαίνονται σ’ αυτήν την μικρή ηγεμονική Αυλή, την ώρα που η Ιταλία έχει κολλήσει για τα καλά το μικρόβιο της εξέγερσης και αποζητά τον αέρα της ελευθερίας.

Πόσοι από τους συγγραφείς μπόρεσαν να ’χουν σε τούτη τη ζωή τις χαρές και τις απολαύσεις της και να εξασφαλίσουνε και την υστεροφημία… Οι πολλοί οδεύουν τα κακοτράχαλα μονοπάτια της Δόξας και τους απότομους γκρεμνούς της χωρίς ποτέ να φτάσουν στην κορυφή της, χωρίς ποτέ το μακρινό και απατηλό λυχνάρι της να θερμάνει την ανήσυχη και ματωμένη καρδιά τους. Ένας απ’ αυτούς είναι και ο Σταντάλ

Ορεινοί αμπελώνες με Μαλαγουζιά

Photo by manolis

Περισσότερα από 15 εκατ. φυτά πωλιούνται απ´ εδώ.

Εγχώριοι παραγωγοί κατάλαβαν τη δυναμική του εθνικού μας κρασιού και σαρώνουν τα μετάλλια σε διαγωνισμούς οίνου. 

Μερόπη Παπαδοπούλου

Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν ότι έχω εδώ και πολλά χρόνια ένα «κόλλημα» με τη ρετσίνα. Κρασί ιδιαίτερο και μοναδικό, υπογραμμίζει τη νομοτελειακή σχέση του αμπελώνα με το πευκοδάσος και αναδεικνύει τα βοτανικά αρώματα του τόπου μας: δεντρολίβανο, δαφνόφυλλα, φρέσκια, πράσινη πευκοβελόνα. Όσοι μισοχαμογελάτε ειρωνικά, σας παρακαλώ να ξεχάσετε τις χύμα ρετσίνες των φοιτητικών σας χρόνων (οι 40+) και να εστιάσετε το ενδιαφέρον σας στις σύγχρονες ρετσίνες, τις εμφιαλωμένες, αυτές της νέας εποχής. Γιατί εδώ και μερικά χρόνια έχουμε μπει σε μια νέα και ελπιδοφόρα εποχή για το ιδιαίτερο αυτό κρασί. 

Διορατικοί και ρηξικέλευθοι παραγωγοί είδαν στη μοναδική ελληνικότητα της ρετσίνας ευκαιρίες για νέους δρόμους. Αντιμετώπισαν το κακόφημο παρελθόν, πειραματίστηκαν, πάλεψαν, τόλμησαν και πέτυχαν! Εξαιρετικά κρασιά, αλλάζουν το τοπίο και κατακτούν νέα ποιοτικά επίπεδα. Κρασιά που βγαίνουν με παρρησία στους διαγωνισμούς και κερδίζουν χρυσά μετάλλια. Τρία χρυσά μετάλλια για τρεις εξαιρετικές ρετσίνες δόθηκαν στον φετινό 22ο Διαγωνισμό Οίνου και Αποσταγμάτων Θεσσαλονίκης. Σας προτείνω να τις αναζητήσετε, να τις δοκιμάσετε και να παραδεχτείτε μαζί μου ότι πρόκειται για σπουδαία κρασιά. 

→ Ρετσίνα Old Vines της φίλης Αναστασίας Φράγκου, που διακονεί με πίστη και συνέπεια το Σαββατιανό του μεσογείτικου αμπελώνα, με αποτελέσματα που τη δικαιώνουν. Όχι μόνο πήρε χρυσό μετάλλιο, όχι μόνο ανακηρύχθηκε η καλύτερη ρετσίνα της διοργάνωσης, αλλά πήρε και τη μεγαλύτερη βαθμολογία λευκού κρασιού από Σαββατιανό! Το κλασικό βοτανικό άρωμα της ρετσίνας συμπληρώνεται από φρέσκα αρώματα λουλουδιών και μερικές εξωτικές νότες σε ένα μοναδικά γευστικό αποτέλεσμα.

→ Η Ρόζα του Οινοποιείου Κεχρή, η μοναδική ρετσίνα από Ξινόμαυρο, έχει κλέψει την καρδιά μου και την κρατάει δική της εδώ και χρόνια. Φράουλες και κεράσια δίπλα στα ντοματένια αρώματα του Ξινόμαυρου και στις τσαχπίνικες τανίνες του, μπλέκουν με μια υποψία ρετσινιού που ολοκληρώνει ένα δροσερό, γοητευτικά αρωματικό αποτέλεσμα. Ένα κρασί που το πίνεις σκέτο ένα ζεστό μεσημέρι, με καλοκαιρινά λαδερά, μελιτζάνες και μπάμιες, αλλά και ψάρια με χαρακτήρα, όπως παλαμίδα, τόνο, ξιφία. Το χρυσό μετάλλιο της αξίζει και με το παραπάνω!

→ Τζούλια Γεωργιάδη Ρετσίνα, Ροδίτης-Chardonnay, Georgiadis Canteen. Το τρίτο χρυσό μετάλλιο ήταν μια έκπληξη. Αυτή η ρετσίνα, στην οποία δίνει με περηφάνια το όνομά της η ιδιοκτήτρια, δεν έχει σχέση με την παλιά ρετσίνα. Είναι ένα θαυμάσιο κρασί, φρουτώδες και ανθικό, με άρωμα φρέσκιας, πράσινης πευκοβελόνας, μια ιδέα ρετσινιού και μια πινελιά μαστίχας στην επίγευση. Το απόλυτο καλοκαιρινό κρασί! Μπράβο στην εταιρεία Γεωργιάδη που δίνει τόση σημασία στην εξέλιξη της παραδοσιακής μας ρετσίνας.

☛ TIP Μην περιορίσετε τους μεζέδες της ρετσίνας στα παραδοσιακά. Δοκιμάστε τη με τα μοδάτα σασίμι, ταρτάρ, σούσι και σε ευφάνταστα κοκτέιλ! Ναι, γιατί όχι!

Πηγή: kathimerini.gr