Να κάτι που ακούγεται σαν παραδοξολογία, αλλά ίσως είναι αλήθεια: ο χρόνος δεν υπάρχει όπως νομίζουμε.
Το παρελθόν δεν υπάρχει — έχει ήδη χαθεί.
Το μέλλον δεν υπάρχει — δεν έχει ακόμη γεννηθεί.
Μένει το παρόν.
Κι όμως, αν το κοιτάξεις πιο προσεκτικά, ούτε αυτό στέκει.
Γλιστρά πριν το αδράξεις.
Αυτοκτονεί τη στιγμή που το ονομάζεις.
Σαν να στηρίζεται σε ένα μηδέν.
Ένα μηδέν που απλώθηκε από μια πρώτη, ακατανόητη στιγμή
και ταξιδεύει διαρκώς ανάμεσα σε αυτό που πέρασε και σε αυτό που έρχεται —
μέχρι να σβήσει κι αυτό,
όπως ίσως θα σβήσει μια μέρα και το ίδιο το σύμπαν,
σαν να μην υπήρξε ποτέ.
Κι αν όλα αυτά είναι μια πλάνη, τότε πού κρύβεται ο χρόνος;
Στην κίνηση, θα έλεγε κανείς.
Εκεί όπου όλα αλλάζουν.
Κι όμως —
μέσα στην ίδια την κίνηση, στον πυρήνα της,
κατοικεί μια ελλοχεύουσα αταξία
Ένα αιώνιο παρόν
που δεν το αντιλαμβανόμαστε,
αλλά είναι το μόνο που, ίσως, υπάρχει
Έμπνευση-διασκευή από την ποιητική συλλογή: η αυτοκτονία του χρόνου του Τάκη Σκανάτοβιτς